49. Get that feeling of Déjà vu? කලින් අහල පුරුදු ගතියක් දැනෙනවද?

මමයි බිරිඳයි දෙන්නම උගන්වන මේ පාසැලේ උදෑසන ‍රැස්වීමෙදි මම මේ සතියෙ පවත්වපු කතාවයි මේ. මේ කතාව මම සිංහලට පරිවර්තනය කලා. ඔරිජිනල් එකත් මේ එක්කම තියෙනවා. මේ කතාව කවියක් වගේ ලියලා තියෙන්නෙ කතාවක් හැටියට කියවන විට පහසු වෙන්න.

මේක බ්ලොග් පෝස්ට් එකක් විදියට දාන්න හේතුව, ලාංකික ගුරුවරු විදේශ රටවල ඉගැන්වීමේ යෙදෙනවිට ලබන අත්දැකීම් වල ඡායාමත්‍රයක්වත් ඔබට ලබාදීම. එවැනි අත්දැකීම් ඇති ලිපි මම නම් දැකලම නෑ.

ඉතින් මේක කියවනකොට ඔබට අහලා පුරුදු ගතියක් දැනුනොත්.. ඒ කොහොමද? මම මේ කතා කරන්නෙ ලංකාවේ පාසැලක් හෝ ලාංකික සමාජය ගැන නෙවෙයි. නමුත් පොඩ්ඩක් බලන්න මේ කතාවෙ යම් අදාලත්වයක් තියෙනවද කියලා ඔබ ඉන්න පරිසරයත් එක්ක.

අනම් මනම් ඇති. මෙන්න කතාව.

SHIFTING THE RESPONSIBILITY
වගකීම තවෙකෙකු මත පැටවීම

Whether you go to a government office
or a private company
there is one doubt in your mind.
that is,
whether you’d be able to
get what you want done.
රජයේ කාර්යාලයකට යන්න, පෞද්ගලික ආයතනයක යන්න, ඔබේ හිතේ යම් සැකයක් තියෙනවා. මම යන මේ කාර්යය කරගන්න හැකිවේවිද?

And as you feared
the most common answer that you get is,
“I don’t know”, “It’s not my duty.”
with a shrug of shoulders,
which is perfectly normal.
හිතුවා වගේම, උරහිස් හකුළුවා දෙන සුලභම පිළිතුර, “මම දන්නෙ නෑ”, “ඕක මගේ රාජකාරිය නෙවෙයි”, සාමාන්‍ය දෙයක් වෙලා.

And most probably
the officer you wanted to meet
is not at his desk.
He’s either absent or on annual leave.
බොහෝ විට ඔබට හමුවීමට අවශ්‍ය නිළධාරියා, ආසනයෙ නෑ, එක්කො එදා නිවාඩු, නැතිනම් වාර්ශික දීර්ඝ නිවාඩුවක් අරගෙන.

Well, everybody has a right to take leave.
The big question is who’s there
to cover up for them.
And take over their responsibilities.
Actually, no one seems to have thought about that.
හරි, හැමෝටම අයිතියක් තියෙනවා නිවාඩු ගන්න, ප්‍රශ්නෙකට තියෙන්නෙ, කවුද ඔහුගෙ රාජකාරිය කරන්නෙ ඔහු නැති අතරෙ? කවුද ඔහුගෙ වගකීම් දරන්නෙ ඔහු නැති අතරෙ?
ඇත්තෙන්ම කිසිකෙනෙක් මේ ගැන හිතලා නැති හැඩයි.

If one officer is absent,
You have to go back another day,
When he’s back at work,
hopefully.
එක නිළධාරියෙක් නිවාඩු නම් ඔබ යන දවසට,
ඔබට නැවත වෙන දවසක යන්න වෙනවා,
ඔහු නැවත සේවයට වාර්තාකර ඇතියි යන බලාපොරොත්තුවෙන්.

You must be wondering
Why I’m talking about
government offices and private firms
at the school assembly.
දැන් ඔබ කල්පනා කරනවා ඇති ඇයි මම පාසැල් ‍රැස්වීමෙදි රජයේ හා පෞද්ගලික ආයතනවල වැඩ ගැන කතා කරන්නෙ ඇයි කියලා.

Well, one reason is
School is probably the only place
when one teacher is absent
another teacher is sent on relief duty.
එක හේතුවක් තමයි
එක ගුරුවරයෙක් නිවාඩු නම් අනිවාර්යයෙන්ම වෙනත් ගුරුවරයෙක් සහන පරිච්ඡේදයකට පන්තියට යවන ක්‍රමවේදයක් තියෙන එකම ආයතනය සමහරවිට පාසැල පමණක් වීම.

And another is,
the school is the place
where all those government and private company employees
originated from
with their nature of being irresponsible.
තව හේතුවක් තමයි
ඔය මම කලින් කිව්ව වගකීමෙන් තොර පෞද්ගලික හා රජයේ ආයතනවල නිළධාරීන් ඔය තැන් වලට ගියේ මේ පාසැල්වලින් ඉගෙනගෙන වීම.

It’s at the school we learnt to say,
“I forgot to bring my book.
So’ I’m not working today.
I’m free.”
as if it is the teacher’s fault.
And unfortunately,
“I forgot” is widely accepted and excused.
අපි ඉගෙනගන්නෙ පාසැලේදි මෙහෙම කියන්න.
“මට පොත ගේන්න අමතක වුනා, ඉතින් මම අද වැඩ කරන්නෙ නෑ. මම නිදහස්.!”
මේක කියන්නෙත් හරියට මේක ගුරුවරයගෙ වරදක් වගෙ.
අවාසනාවකට වගෙ, (මේ රටේ), ‘මට අමතක වුනා’ කියන උත්තරය ඉහලින් පිළිඅරන් සමාවත් දෙනවා.

It’s at the school we learnt to say,
“I was absent for the test because I overslept.”
Again, accepted and sympathized too.
So, you expect the school to give you a retest.
අපි ඉගෙනගන්නෙ පාසැලේදි මෙහෙම කියන්න.
“මට විභාගෙට එන්න බැරි වුනා, මට නින්ද ගිය නිසා”
මේ උත්තරෙත් ඉහලින්ම භාර ගන්නවා (මේ රටේ) අනුකම්පා පෙරදැරිව.
ඉතින් ඔබ ඉල්ලනවා පාසැලෙන් ඔබ වෙනුවෙන් නැවත විභාගයක්.
(මේක ඇත්තටම මෙහෙ වෙනවා. එදාට ගුරුවරයා පාසැල් වෙලාවෙන් පස්සෙ ඉඳලා ආ ලමයට ටෙස්ට් එක කරවන්න ඕනෙ)

It’s at the school we learnt to say,
“You are asking me not to talk.
You always pick on me.
Look, he’s also talking, not only me”
අපි ඉගෙනගන්නෙ පාසැලේදි මෙහෙම කියන්න.
“ඔයා මට කියනවා කතා කරන්න එපා කියලා.
ඔයාට හැම තිස්සෙම පේන්නෙ මාව විතරයි.
අර පේන්නෙ නැත්ද අරයත් කතා කරනවා, මම විතරක් නෙවෙයි.”

Finally, It needs a lot of courage
to accept that we are wrong.
And not to point our fingers at the others,
shifting our responsibility to someone else.
අවසන් වශයෙන්,
තව කෙනෙකුට ඇඟිල්ල දික් නොකර
තමන්ගෙ වරද පිළිගන්න,
පුදුමාකාර ධෛර්‍යයක් අවශ්‍යි

Thank you.
ස්තුතියි