RSS

Monthly Archives: අගෝස්තු 2011

15. පිස්සු බම්ප් වෙනවා මෙයා!!


මම සාමන්‍යයෙන් ඊ වල තියෙන දේවල් බ්ලොග් කරන්නෙ නැහැ. නමුත් මේකටනම් පිස්සු බම්ප් වෙනවා. මේක සිංහලට පරිවර්තනය කරන්න ඕනෙ නැහැනෙ රසය මරන්න. ඔන්න එහෙනම්. හැබැයි කමෙන්ට් එකක් නොදැම්මොත් නම් වැඩක් නැහැ. මේක එව්වෙ පුංචිම මහාද්වීපයෙ නැගෙනහිර පැත්තෙ ඉන්න නැන්දා කෙනෙක්.

At the end of this message, you are asked a question.
Answer it immediately.

Don’t stop and think about it.

Just say the first thing that pops into your mind.
This is a fun ‘test’…

AND kind of spooky at the same time!
Give it a try,
then e-mail it around (including back to me)
and you’ll see how many people you know
fall into the same percentage as you..
Be sure to put in the subject line if you
are among the 98% or the 2%.
You’ll understand what that means
after you finish taking the ‘test..’
Now – just follow the instructions
as quickly as possible.
Do not go to the next calculation before
you have finished the previous one..
You do not ever need to write
or remember the answers,
just do it using your mind.. You’ll be surprised..

Start: How much is: 15 + 6


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

21

3 + 56

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

59

89 + 2

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

91

12 + 53

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

65

75 + 26


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

101

25 + 52


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

77

63 + 32

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

95

I know! Calculations are hard work,
but it’s nearly over..

Come on, one more! ….

123 + 5

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

128

QUICK! THINK ABOUT
A COLOR AND A TOOL!

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Scroll further to the bottom….

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

A bit more…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

You just thought about a red hammer, didn’t you?

If this is not your answer,
you are among 2% of people who have
a different, if not abnormal, mind.

98% of the folks would answer a  
red hammer while doing this exercise.

If you do not believe this,
pass it around and you’ll see.

Be sure to put in the subject line if you
are among the 98% or the 2%
and send to everyone,
including the person that sent it to you.

 

— “When you are dissatisfied
And would like to go back to youth,
Think of Algebra.”

 
ප්‍රතිචාර 19

Posted by මත අගෝස්තු 31, 2011 in Uncategorized

 

14. උගෙ වර්ෂන් එක, මගෙ වර්ෂන් එක සහ හරි වර්ෂන් එක


කියන්නා කෙසේ කීවත් අසන්නා සිහිබුද්ධියෙන් ඇසිය යුතුය කියලා කිව්වට සමහර වෙලාවට මට ඇහිලා තියෙන්නෙ කියන වර්ෂන් නෙවෙයි මට ඕනැ වර්ෂන් එක. හරියි කියලා හිතාගෙන හිටපු සමහර දේ කොච්චර වැරදිද කියලා තේරෙන්නෙ කාලයක් ගියාට පස්සෙ.
පොතක් කියවන කොට මැවෙන්නෙ නැද්ද හිතේ මනෝ රූපයක්? හැබැයි චිත්‍රපටයක් බලන කොට එහෙම වෙන්නෙ නෑ. හිතමුකො මම කියවනවයි කියලා නිව් යෝර්ක් නගරයේ වීදියක සිද්ද වෙන සිද්ධියක් ගැන. මගෙ හිතේ මැවෙන්නෙ මම දන්නා කියන තැනක්, සමහරවිට මහා නගරයක් වෙන්න අවශ්‍යත් නෑ. ඒ කතාවම කාලයක් ගිහින් නැවත කියවන කොටත් අර මනෝ රූපයෙත් කිසිම වෙනසක් නෑ. ඒකමයි. ඒ මගෙම වර්ෂන් එක.

මම මේ කියන්න යන්නෙ මේකටම අදාල තව දෙයක්. අහල තියෙනවද අපේ අම්මලාගෙ කාලයට අයත් මෙන්න මේ සින්දුව කවදහරි? මමත් අහල නෑ, ඇහිල තියෙනවා. හැබැයි මට ඇහිල තියෙන්නෙම,
“ජීවන විල මැද.. වැජඹෙන කැකුලකි.. රූ බර හූනුවතී…” කියලා මගෙම වර්ෂන් එක . සින්දුව දන්න අයට කේන්ති යන්න ඇති. ඕකෙ නියම වචනෙ රූබර හූනුවතී නෙවෙයි රූබර වූ යුවතී. මට මැවිලා පේනව උලුවස්සෙ ඉඳන් බලාගෙන ඉන්න හූනු නෑම්බියක්ව.

එතකොට අර මලක පැතුම කියන නන්දා මාලිනීයගෙ සින්දුවෙ අන්තිම පේලිය,
“මගේ පරම පැතුම එයයි..// එතකොට මා ගුටි කරන්න” (හරි එක ‘එමගට මා විසි කරන්න’)

මේ තව එකක්
“සොඳුර සොඳුර මගේ – අඳුර අඳුර මගේ
නොයනු මැනවි දා ආආආ – තනිකර එලියේ..”
ඒ පාර නම් අප්සෙට් එකක් නැහැ නේද? වචන ටිකනම් හරියට ආවා තමයි. නමුත් අප්සෙට් එක තියෙන්නෙ චිත්ත රූපෙ. තනිකර එලියෙ දාගෙන යන්නෙ නැතුව බාගෙට එලියේ දාගෙන යන්න කියලද කියන්නෙ කියල හිතට නැගෙන්නෙ නිතැතින්මයි.

එතකොට…
“පා වේ වලා… ඈත කඳු බලා…” චිත්ත රූපෙ මැවෙන්නෙ වලාකුල් නෙවෙයි. එහෙනං? හොඳටම බීලා සරම උස්සගත්ත (වල් පොරක්) කන්දක් නැගගෙන යනවා. හැබැයි ඕක නම් උනේ අර “ස” ප්‍රසංගයට ගැහුව කුණුහබ්බ කැසට් එක ඇහුවට පස්සෙ.

හරි බඩු ඉවර නෑ නමුත් දැන් සිංහල සින්දු නවත්තමු මොකද බුවාලට හිතෙන්න පුලුවනි මම සිංහල හෝ ප්‍රබුද්ධ ශිල්පීන් එක්ක යම්කිසි වෛරයකින් පසු වෙනවා කියලා. අනේ එහෙම නම් එකක් නෑ. මම ඔය මෙගා ස්ටාර් තරඟ වලට ගිහිල්ලම නෑ.
හොඳයි, මේක මේ මට විතරක් තියෙන සින්ඩ්රෝම් එකක් කියල හිතන්න එපා. මෙන්න එක ඉංග්‍රීසි සින්දුවක් ඉස්සර මගෙ හොඳම යාලුවෙකුට ඇහුනු හැටි.
“ලක්ස් ගාලා හෝදනවා, මම හෝදනවා…ආආආ. (මොනව බං? එහෙම කියනවද ඒකෙ?)
එතකොට මොකක්ද ඔය කියන සින්දුව? කෝ බලන්න අහල.
“Love’s gotta hold on my mind…” (ඇත්ත නේන්නං.)

එතකොට Madonna ගෙ “Laisla Bonita” සින්දුව නම් කවුරුත් අහලා ඇතිනේ.
මෙන්න තව බුවෙකුට ඒකෙ එක පේලියක් ඇහෙන හැටි!
Last night I had some potatoes… ඌ….ප්ස්!!
ඒක ඇත්තටම “Last night I dreamt of San Pedro…” කියන නියම වචන පේලියට වැඩිය ගැලපෙනවා. අහලම බලන්නකො බොරු කියලා හිතනවා නම් . දැං මටත් ඇහෙන්නෙ එහෙම.

හරි සංගීතෙ ඇති.

මං පොඩි කාලේ රේඩියෝ එකේ නිතර ඇහෙන දෙයක් තමයි ” අහවල් රටේ සංචාරයේ යෙදුනු, අහවල් ඇමතිවරයා, අද රාත්‍රී පෙරලා සැපත් වෙයි.” කියන එක. මට මතක් වෙන්නෙම පු‍ටු, මේස, බැරල්, කුණු බාල්දි, පලංචි සේරම අනිත් පැත්ත පෙරලලා, යකා නටලා, සරම උස්සගෙන එන බෙල්ල, බඩ මහත බුවෙක්. මගෙ යාලු බුවෙකුට මතක් වෙන්නෙ පිටරටක ගිහිනුත් කසිප්පු පෙරපු සීන් එකක්ලු. පුදුමයක් නෑ. කැලේ මාරු වුනාට පුල්ලි මාරු වෙන්නෙ නෑයි කියනවනෙ. ඒ වුනාට රටේ නම්බුව ගැන හිතන්න තිබ්බ. නැත්තං අහු නොවෙන්න පෙරන්න ඕනෙ.

එතකොට Dag Hammerskjöld (ඕක සිංහලෙන් ඩැග් හැමර්ශල්ඩ් කියල කිව්වට ඒක නියම උච්චාරනය නෙවෙයි) කියලා හුඟාක් ඉස්සර ඉඳලා තියෙන එ.ජා. මහ ලේකම් කෙනෙක් සමාජ අධ්‍යයනයටද කොහෙද කියා දෙන කොට මට මතක් වෙන්නෙ ඔලුවට ඩග් ගාලා මිටි පාරක් වැදිලා තරු වීසිවෙන කන්නාඩි දාපු සුද්දෙක්ව. පාරෙ සැරට කට විරිත්තිලා, කන්නාඩි කුට්ටමත් ඇදවෙලා, පාත්වෙලා. ඕං බලන්නකො ඒකෙත් හැටි.

ඊලඟ එක නං ඔය බුවාලටත් ලේසි වෙයි. අප්‍රිකානු රටක ජනාධිපති වෙලා හිටිය (Julius Nyerere) ජුලියස් නියරේරේ මහ ජරා වැඩක්නෙ කරන්නෙ තටමා තටමා නියරෙ ඉඳගෙන. අර # 2 වැඩේ. චික් කාටහරි පෑගෙනවනෙ..!

අහලා තියෙනවද පෑම් වෑන් ඩොං (Pham Van Dong) කියන නම? වියට්නාමයෙ හිටපු අගමැති කෙනෙක්. තදයෙක් වෙන්න ඇති නමුත් හරිම සරල නම; සංකීර්ණ චිත්ත රූපය. ඔන්න සුදු පාට වෑන් එකක් තියනවා. (අහන්න එපා ඇයි සුදු පාට කියලා – චිත්ත රූපෙ නෙ!) ස්ටාට් කරලා ෆස්ට් එකට දාලා ‘පෑං” ගාලා යනවා. ඇක්සලරේටරේ අතාරිනවා. 2 න්ඩ් එකට දාලා “වෑං” ගාල වැඩි දුරක් යන්නෙ නැහැ. “ඩෝං” ගාලා සද්දයක් එනවා. කෙලියා නේද තාප්පෙටම?

බෲස් ලී කියන්නෙ මගෙ ප්‍රියතම බුවෙක්. නමුත් නම ඇහන කොට බෲඌඌඌස් ගාලා ලිස්සගෙන යන ලෑලි ගොඩක් හිතට එන එක නං නවත්තන්නම බැහැ.

එතකොට කොෆී අනන් සහ බැංකි මූන් මම ඔය බුවාලට දෙන්නම් ගෙදර වැඩ පැවරුමක් හැටියට. හැම එකම මමම කියන්න ඕනයැ?

එතකොට බණ්ඩාරනායක කිව්වම ළපටි බණ්ඩක්කා කරලුත්, වීරවිල කිව්වම කරවිලත් හිතට නැ‍ඟෙන්නෙ ඇයි කියලා මම තවම කල්පනා කරනවා. සේනානායක පුද්ගලයෙක් නෙවෙයි, කොල පාට මුද්දරයක්. අත්තනායක නම් අත්තක් උඩ ලෝඩ් වගේ ඉඳගෙන ඉන්නවා. හැබැයි වල්ගෙ අත්තෙන් පහලට එල්ලෙනවා. මේක කියවන අත්තනායකලා කලබල වෙන්න එපා – චිත්ත රූපයක් විතරයි – මම කාටවත් කියන්නෙ නෑ.
එතකොට පොළොන්නරුව කිව්වම ඔය බුවාලට මතක් වෙන්නෙ පොළොංගුද? මට නං මතක් වෙන්නෙ පොළොස් ඇඹුලක්. කිරිබත්ගොඩ, දෙල්ගොඩ වාගෙ දේවල් කතා නොකර ඉම්මු මොකද පෝස්ට් එක දිග වැඩි වෙන නිසා.
එතකොට කෝච්චියෙ යන අයට මතකද ධූමරථ මාර්ගයේ වැඩ කරන්නන්ට තුවාල වියහැකි කිසිවක් ‘ජතේල’ වලින් පිටතට වීසි කිරීම ගැන දැන්වීම? එතකොට ‘ගර්භිත’ බස් වලට බබා හම්බවෙන්නෙ කවද්ද? (ගර්හිත යි වචනේ කියලා දැනගත්තම පුදුම හිතුනා)

එතකොට දැං වගෙ නෙවෙයි ඉස්සර. හරියටම ලඩකා’ බැඩකුව ලඟම තමයි ලඩකා බනිජ තෙල් නීතිගත සංස්ථාව තිබ්බෙ. දවසක් ගින්නක් ඇතිවෙලා තව පොඩ්ඩෙන් හරිම ‘බේදවාවකයක්’ තමයි වෙන්නෙ. අම්මෝ එහෙම කාලයක්! කියලා වැඩක් නෑ!

දවසක් රවි කියලා මගෙ යාලුවෙක් කියනවා (රවි සීමන් කෙනෙක්) ‘මචං ඔය ඕස්ට්‍රේලියාවෙ හැදෙන එක ඇපල් ජාතියක් කොච්චර ලොකුද කියනවා නම් දුසිමට හයයි අල්ලන්නෙ’ කියලා. අනිකා ‘ආ ඇත්තද?’ කියලා පුදුම වුනා. කොහොම තියෙන්න ඇත්ද උගෙ චිත්ත රූපෙ!

මම ගෙදර වැඩ දුන්නනෙ.
ආ මෙන්න දැන් කරන්න අභ්‍යාසයක්.

පහත සඳහන් දේ වලින් මොනවද මැවෙන චිත්ත රූප?

  • එයන්න ජින්ජිමයන්න මයන්න – එංජිම (දකුණෙ බුවාලා එයනු ජින්ජිමයනු කියලා පරිවර්තනය කරගන්න. අවුලක් නෑනෙ? මම බස්නාහිරයා)
  • පයන්න අතලෝයන්න ලයන්න – ප‍තෝල (මේක පොඩි නැන්දාගෙන් – එයා ඒක රඟපාලම පෙන්නනව)
  • දුයන්න අංකලනැයන්න අල් ටයන්න ටයන්න -දුංකල නැට්ට (මේකත් පොඩි නැන්දාගෙන් – පිස්සුව පරම්පරාගතයි කියල දැන් තේරෙනවා නේද?)
  • බයන්න යයන්න සිකල් කයන්න, සීට් එක උඩ කබල් ලයන්න – මොකක්ද? කියමු බලන්න පොර නං..? හික් හික්. බයිසිකල් කබල්. (ඒත් එයාමයි)
  • පී- යූ- ඩිං- ඩිං- අයි- එන්- ජිං – පුඩිං (සීවලී වීරතුංග- එංගලන්තය = You won’t read this)
  • ධර්මාරාම ‘ධ’යන්න (අහංගම ධර්මාරාම හිමි – නාලන්දා විද්‍යාලය, කොළඹ – ඔය ‘ද’යන්න නෙවෙයි පුතා..ධර්මාරාම ‘ධ’යන්න!)

දැන් මම වැඩ පාලු කරගෙන මේක කියවපු කෂ්ටියගෙන් එක ඉල්ලීමක් කරනවා. මම හොඳටම දන්නවා මේ චිත්ත රූප දකින්නෙ මම විතරක් නොවන බව. ලැජ්ජාවට කියන්නෙ නැති එකයි වෙලා තියෙන්නෙ. ඔන්න ලැජ්ජාවක් නැති මම පටං ගත්තා. ඉතිං ඔ‍ෆිස් එකේ නං ඉන්නෙ, බොසා දකින්න කලිං ඇරගන්න Excel Spreadsheet එකක්. ආ… දැනටම ඇරගෙනද ඉන්නෙ? එහෙනං අනින්න comment වලට. දැන් Spreadsheet දිහා බල බල හොඳට කල්පනා කරලා, comment box එකේ ලියන්න තමන් දැකලා තියෙන චිත්ත රූප ගැන. ලියාගෙන යනකොට බුවාලටම තේරෙයි මට විතරක් නෙවෙයි පිස්සු කියලා.

 

ටැග:

13. මගේ පළමු 1000 දෙකම එකම දවසෙ එකම වෙලාවට!! ඔබට ස්තුතියි!


ලොවේ සිවු කොනින්ම මගේ බ්ලොග් දෙකට ගොඩවැදුනු, ප්‍රතිචාර දාපු, සාමාජිකයන් වුනු ඔබ සැමට මගේ උපහාරය.

2011, ජූලි 13 දින  හා හා පුරා කියා පටන් ගත් “Hey Dude” ඉංග්‍රීසි බ්ලොග් එකටත්,

ඊට දවසකට පසුව, ජූලි 14 දා පටන්ගත් “මට හිතෙන හැටි”  සිංහල බ්ලොග් එකටත්

හරියටම සති හයකින්,

එකම දින,

එකම වෙලාවට,

එකම රසිකාවිය,

1000 වෙනි රසිකාවිය හැටියට අහම්බෙන් ගොඩවැදී

ප්‍රතිචාරයකින් සුභ පැතීම අපූරු සිදුවීමක් නොවේද?

මෙන්න ඒ ප්‍රතිචාර දෙකම.


 
ප්‍රතිචාර 9

Posted by මත අගෝස්තු 26, 2011 in සැමරුම්

 

ටැග:

12. “හහ්… හහ්… හා…! උඹ හිතන්නෙ මං තිලකයයි කියලමද?”


තිලකයා අපිට වඩා තරමක් සීනියර් බුවෙක්.  මුලදි අනුරයි (ACR) මායි තිලකයට කිව්වෙ Santana කියල. මොකද මේකාත් Carlos Santana වගේ කොන්ඩෙ දිගට වවලා හිටියේ. පස්සෙ අපි මූට කොන්ඩ තිලකයා කියලා කියන්න ගත්තා. ඒ කොන්ඩෙත් කැරළි ගැහුනු, පිට මැද්දට වැටෙන, නමුත් ඇද්දාම ඒ වගේ දෙගුණයක් දිග තිබ්බ කොන්ඩයක්. වැඩ කරන වෙලාවට පෝනි ටේල් දානවා, වැදගත් ගමනක් යනකොට පෝනි ටේල් එකම කමිසය අස්සට ඔබනව. එතකොට පිටේ ලොකු මොල්ලියක්. Soft Hump එකක්.

තිලකය ඉලෙක්ට්‍රොනික් වැඩට ඔස්තාද් වුනාට රස්සාව Cartographer (සිතියම් නිර්මාණ ශිල්පී, මම හිතන්නෙ – වැරදි නම් කියන්නකො) මේ ලඟදි එකෙක් ඇහුවලු “උඹ මොකද බං තිලකෙ කරන්නෙ කැම්පස් එකේ?” කියල. මූ කිව්වලු Cartographer කියල. එතකොට අරූ අහනවලු “ඈ බං.. ඒ කියන්නෙ උඹ කරත්ත දක්කනවද?” කියල. මූ කිව්වලු, “නෑ බං මම කරත්තෙ බඳින ගොන්නුන්ට ලාඩං ගහනව කියලා.

රටේම තියෙන පරණ  Volkswagen Beetle ලඩි ඔක්කොම තිලකයාගෙ ගේ වටේට ගෙනත් දාගෙන තියෙන්නෙ.  ඇහුවම කියන්නෙ උගෙ මල්ලිගෙ කියලා. කොහොම හරි පරණ යකඩ වලට පුදුම ආදරයක් තිලකයගෙ තියෙන්නෙ.

 තිලකය ඉන්නෙත් වලි පුරයක් කිට්‍ටුව.දවසක් මම  මොකක්ද වැඩකට ඔය පැත්තට ගිහින් එනකොට තිලකයා ඇහුවා කොහෙද බං උඹ ගියේ කියලා. මම ඉතිං කිව්ව උවමනාව. “මචං මම නං…”තිලකයා කියනවා, “…මෛත්‍රී බුදු හාමුදුරුවො ඔය පැත්තෙ නා ගහක් යට බුදු වෙලා ඉන්නව කියල ආරංචි වුනත් මේ වෙලාවට ඔය පැත්තෙ යන්නෙ නෑ. පහුවදා උදේට තමයි යන්නෙ”.

ඉස්සර අපේ ගැන්සිය සෙට් වෙන (ස්)පොට් එකක් තමයි තිලකයගෙ කාමරේ. උගෙ පරණ රස කතා අහන්න. අපි කොච්චර සිගරට්, සැර ජාති බිව්වත් ඌ දුම් වලාව මැද්දෙ ඉඳගෙන අපේ බයිට් එක විතරක් කකා කතන්දර කිය කිය ඉන්නවා. ඉතිං අපි අර සුප්‍රසිද්ධ “ඒයි, උඹ අපේ බයිට් එක ඩයට් එක කරගන්න එපා හරිද” කියන ස්ලෝගන්  එක නැවත නැවතත් වාදනය කරනව.

ඉස්සර අපේ තිබ්බ චාරිත්‍රයක් තමයි මුගේ ගේ ගාවින් යන ඕනැම ‍රැයක, ඕනැම වෙලාවක යටිගිරියෙන් “අඩෝ තිලකයෝ!!” කියල යටි ගිරියෙන් කැ ගහගෙන ඉගිල්ලිලා යන එක. මූත් ඒ වාගෙම අපේ ගේ ගාවින් යන ඕනැම ‍රැයක, ඕනැම වෙලාවක යටිගිරියෙන් “අඩෝ හෙන්රියෝ!!” කියල යටි ගිරියෙන් කැ ගහගෙන ඉගිල්ලිලා යනව. අපි ඕකට කිව්වෙ කාඩ් එක පන්ච් කරනව කියල. මම සමහර වෙලාවට උඩ විසිවෙලා ඇහැරෙන්නෙ ගල් පාන්දර මුගෙ කාඩ් පන්ච් කිරිල්ලට. අපේ තාත්ත සමහර දවස් වලට අහනවා ඊයෙ රෑ තිලකෙ ගියා නේද පාරෙ කියලා.

මුගෙ තියෙන තවත් යල් පැනපු විහිලුවක් තමයි මම බස් එකේ යනකොට මුගෙ ගේ ලඟ හෝල්ට් එකේ නැවත්තුවහම “ඒයි හෙන්රියො පොඩ්ඩක් හිනාවෙයං උඹ ඉන්නවද කියල බලන්න. මොකද මුගෙ දත් ටික විතරයි සුදු. හිනාවෙනකොට විතරයි පේන්නෙ මූ ඉන්නවද කියල.” කියල කෑ ගහල කියන එක. බස් එකේ මිනිස්සු හිනා වෙනවා මුගෙ විහිලුවට මොකද උන්ට ඒක අලුත්නෙ. ලස්සන වැඩේ කියන්නෙ මම මූට වැඩිය චූට්ටයි කලු!!! හැක්.. හැක්!!

 

ඔන්න දවසක් තිලකයා තවත් බුවෙක් එක්ක රෑ හෙල්ම‍ටුත් නැතුව, බයික් එකේ ලියකිවිලිත් නැතුව හදිස්සියෙ සරම පිටින්ම ගිහින්. ආපහු එනකොට පේනවලු කාකි සූට් ඉන්නව ටෝච් එහෙම අරගෙන ගහක් යට. දැනටමත් එකෙක්ව අල්ලගෙනලු. හැබැයි මේ තුවක්කු තියාගෙන ට්‍රැ‍ෆික් බයික් එකේ යන අය නෙවෙයි. දැන් මොකද කරන්නෙ? නැවැත්තුවොත් පෝරියල්. තිලකයා තමයි පිටිපස්සෙ ගිහින් තියෙන්නෙ.

හරි මල්ලි උඹ නවත්තන්න එපා. ඔහොමම යනවිදියටම පලයං නොදැක්කා වගෙ. ඉතුරු ටික මංබලාගන්නම්. තිලකයා කියලා .  බුවාත් ඒ විදියටම වැඩේ කරලා. ලං වෙනකොටම එක කාකි සූට් එකක් අත් ඇල්ලුවලු. බුවා වගේ වගක් නැතුව යනවලු. කාකි සූට් එක “ඒයි, ඒයි!” කියලා කෑ ගහලා ටෝච් එක ඇල්ලුවලු මුන්ගෙ පස්ස පැත්තට. දෙන්නා ඇරලා ගිහින්. පස්සෙ අනිත් බුවා ජර බරේලු.

යකෝ දැං අනාතයිනෙ. මගෙ බයික් එකේ නොම්බරේ ලියාගන්න ඇතිනෙ කියලා. බලපං දැන් උසාවි යන්නනෙ වෙන්නෙ කියලා.

තිලකයා කියනවලු. “හැක් , හැක්, කොහොමද යකෝ නොම්බරේ බලා ගන්නෙ? නොම්බරේ තිබ්බෙ මගෙ සරම අස්සෙ. මම සරම උස්සලා නම්බර් ප්ලේට් එකයි ටේල් ලයිට් එකයි දෙකම වහගෙන හිටියෙ. හැබැයි ‍තෝ බයවෙලා නැවත්තුව නං, සරමත් නැතුව තමයි එන්න වෙන්නෙ.

කශ්ටිය මේක අත්හදා බලන්න ගිහින් පස්සෙ මට නම් බර බර ගාන්න එපා ඔන්න. “DON’T TRY THIS AT HOME. THESE STUNTS ARE PERFORMED BY THE TRAINED PROFESSIONALS.” ඔන්න DISCLAIMER එක දාලා තියෙන්නෙ.

 

දැන් ඇති තිලකයා ගැන හඳුන්වාදීම. එහෙනම් කතාවට බහිමු. දවසක් රෑක තිලකය බයික් එකේ ගමනක් යනකොට තවත් දන්න බුවෙක් පාරෙ ඉඳල අත ඇල්ලුවලු. මූත් නොදන්න එකෙක් නෑ. පස්සෙ තිලකයා කිව්වලු, මචං මම අර ඉස්සරහ තියෙන  මළගෙදරට පොඩ්ඩක් ගිහිල්ලයි යන්නෙ”, කියල. කමක් නැ මචං කියලා බුවා නැග්ගෙ හරිම සන්තෝසෙංලු. බුවා නොකිව්වට තිලකයට තේරුනාලු රහස. මොකද මළගෙදරට පොඩ්ඩක් එහායින් තියෙන්නෙ කනත්තලු. කනත්ත ලඟින් පයින් යන්න බයට බුවා ඉඳල තියෙන්නෙ කවුරු හරි එනකල්.

මළගෙදර ලඟදි තිලකයා බයික් එක පාර අයිනෙ නවත්තල බුවාට බයික් එක තියාගෙන ඉන්න කියලා මළගෙදරට ගියාලු. බුවාත් යනවලු මළගෙදර උගෙ සුරේ නොතිබෙන්න.

විනාඩි පහලොවකිං විතර තිලකයා ආපහු ඇවිත්. දැන් දෙන්නම බයික් එකේ නැගල යනවලු. දැන් කනත්තට ඔන්න මෙන්නලු. හැබැයි බුවාට තේරුනාලු තිලකයා වැඩි කතාවක් නැති බව. කනත්ත ලඟදි බුවා ඇහුවලු, “තිලක අයියෙ, මොකද උඹ වැඩි කතාවක් නැත්තෙ?” කියලා.

තිලකය “හහ්.. හහ්  හහ්  හහ්”  ගාලා හොල්මනක් වගෙ හිනා වෙලා කිව්වලු

“උඹ හිතන්නෙ මං තිලකයයි කියලමද?” කියල.

බුවාට කලිසමේ බඩු ගියෙ නැති ටික විතරලු. මොකද නියම තිලකයා තවම මළගෙදර වෙන්නත් හොඳටම ඉඩ තියෙනවනෙ. අනිත් එක මේ යකා ආවෙත් මේ මහ රෑ මළගෙදර පැත්තෙ ඉඳලා.

අනේ බුදු තිලක අයියේ ..!! ඕන්නැති විහිලු නොකර හිටපං බං!! කියලා බුවා කියලා තියෙන්නෙ අඬල වගේ, පුදුමාකාර අසරණ කමකින්, හොඳටම බයවෙලා.

පස්සෙ තිලකයටම දුක හිතිලා වැඩේ අතහැරල දැම්මලු.

තිලකයාගෙ තව කතා පස්සෙ අහමු. ඉතිං ඔය යන්නද හදන්නෙ.  හෝව් පොඩ්ඩක්, කමෙන්ට් එකක් දාලම යං නේද?

 

ටැග: ,

11. “බලලා තියෙනවද 7D MOVIE එකක් ” පෝස්ට් එක අප්ඩේට් කලා. ඇවිල්ලම බලන්නකො.


ඔන්න මම “බලලා තියෙනවද 7D MOVIE එකක් “ පෝස්ට් එක මෙන්න මේ පින්තූර දාලා අප්ඩේට් කලා. ඇවිල්ලම බලන්නකො.

මේ තියෙන්නෙ අපි බලපු 7D Movie එකේ ටිකට් එක

මේ තියෙන්නෙ එකේ පෝස්ටරය.නම "затерянный остров" සිංහලෙන් නම් "නැතිවුනු දූපත"

මේ ලොබි එකේ දර්ශනයක්. සිනමා ශාලා සේවකයෙක් ඇතුලෙ ඉන්න නරඹන්නන්ව පෙනෙන රූපවාහිණී තිරය දිහායි බලා ගෙන ඉන්නෙ

ලොබි එකේ දොරට ඉහලින් මේ ප්‍රදර්ශනය කරලා තියෙන්නෙ අනිත් 7D Movie එකතුව. ඒවත් බලන්නයි හිතාගෙන ඉන්නෙ.

 

 
ප්‍රතිචාර 8

Posted by මත අගෝස්තු 21, 2011 in පවුලේ අයගේ කතා

 

ටැග:

10. තාත්තගෙ ඉස්කෝලෙ කාලේ


පාර මැනපු හැටි

තාත්තගෙ ගමට යන පාරෙ වෙල අයිනෙ තියෙන දැවැන්ත මාර ගස් පේලිය පහු කරගෙන යන හැම විටම මට මතක් වෙන්නෙ එයින් ලොකුම මාර ගහ පෙන්නලා තාත්තා අපිට කියපු කතාවක්. ඒ කාලෙ ඉස්කෝලෙ දැනට වඩා ප්‍රායෝගික අධ්‍යාපනයට තැනක් තිබ්බලු. දවසක් ගුරුතුමා පන්තිය කණ්ඩායම් දෙකකට බෙදලා කිව්වලු පාර කොච්චර දිගද කියලා මැනගෙන එන්න කියලා. හැබැයි කණ්ඩායම් දෙක මැනීම පටන් ගන්න ඕනෙ පාරෙ කොන් දෙකේ ඉඳලා. (මම දන්න විදියට කිලෝමීටර් දහයකට වැඩියි.) කට්ටිය ටේප්, අඩිකෝදු අරගෙන වැඩේට බැස්සලු. ඉස්සෙල්ලම කණ්ඩායම් දෙක කඩේට ගිහින් කඩචෝරු කාලා තේ බීල, ඊට පස්සෙ ඇලට බැහැල නාලා ජල ක්‍රීඩා හෙම කරල, ගඩා ගෙඩි පළවැල කාලා, නැග්ගලු අර මුලින්ම කිව්ව මාර ගහට නැගල ගණන් හදනවලු.

” “දැං ඉස්කෝලෙ ඉඳල මෙතෙන්ට හැතැම්මක් ඇති, එතකොට මෙතන ඉඳලා අහවල් තැනට අච්චර ඇති…”

“එතකොට එතන ඉඳලා ..”

“පොඩ්ඩක් හිටපංකො. මම ඉන්නෙ පාරේ එහා කොනේනෙ. අපේ තාත්තා ඩ්‍රයිවර් කෙනෙක්නෙ බං. තාත්තා කියන්නෙ මේ පාර හැතැප්ම මෙච්චරයි කියලා..”

“ඒයි බලපං ඔය පොත පිටිපස්සෙ හැතැප්මට අඩි කීයද කියලා..”

“5280 යි? හරි වැඩි කරපං හැතැප්ම ගානෙං, ආ ඔය තියෙන්නෙ. දැන් ඕකට තව අඩි එකසිය පහහක් විතර අතිං දාමු. හා ඔය තියෙන්නෙ. හරි,…”

කණ්ඩායම් දෙකම අවසාන අගය අඩි හය හතකට වඩා වෙනෙසක් නොවෙන්න දත්ත පොතට ඇතුල් කරගෙන. ඊට පස්සෙ ගහට වෙලා කයිය ගගහ ඉඳලා, ඉස්කෝලෙ ඇරෙන වෙලාවට කිට්ටු කරලා කණ්ඩායම් දෙකම වෙන වෙනම ඉස්කෝලෙට ගිහින් වාර්තා කලාලු.

ගුරුතුමා අවසාන වාර්තා දෙක අතට අරගෙනෙ සංසන්දනය කරල බලල පන්තියට නිවේදනය කලේ හරියට චන්ද ප්‍රතිඵලයක් දෙන තරං බැරෑරුම් විදිහටලු.

ඊට පස්සෙ ප්‍රායෝගික අධ්‍යාපනයේ වටිනාකම ගැන දේශනයකුත් කරලා.

තාත්තා පස්සෙ ජන ලේඛණ හා සංඛ්‍යා ලේඛණ දෙපාර්තමේන්තුවෙ, සංඛ්‍යා ලේඛණ නිලධාරියෙක් හැටියට වැඩ කලා විශ්‍රාම යනකල්. හැබැයි මම දැකලා තියෙනා අවංකම රජයේ නිලධාරියෙක්.

ඉංග්‍රීසි ගුරුතුමාගේ ජ්‍යාමිතිය පාඩම

තව දවසක ගණිත ගුරුවරයා නැති නිසා ඉංග්‍රීසි ගුරුවරයා රිලීෆ් ඇවිත්. ලමයි නැගිටලා ආචාර කලාට පස්සෙ ඇහුවලු,

“දැන් මොනවද තියෙන්නෙ?” (What do you have now?) කියලා.

ලමයි කිව්වලු ජ්‍යාමිතිය සර් (Geometry, sir) කියලා.

මොකක්ද? (What?)

ජියොමිට්‍රි සර් (Geometry, sir)

මොකක්ද? (What?)

මේක මං ඇන්දෙ මවුස් එකෙන්

ඔය දෙබස ඔය විදියට කැඩිච්ච රෙකෝඩ් එකක් වගෙ ටිකක් දිගට ඇදීගෙන ගියාම අන්තිමට ගුරුතුමාම කිව්වලු geometry උච්ඡාරණය කරනවා වැරදියි කියලා.

එතකොට එක බුවෙක් අහලා එහෙනම් මොකක්ද හරි කියලා මොකද දැං මේක මහ වාතයක් වේගන එන නිසා.

ගුරුතුමා කිව්වලු “Geometry නෙවෙයි Geometry” කියලා .

දැං එකෙකුටවත් තේරෙන්නෙ නැහැලු මේ අන්ඩර දෙමලෙ මොකක්ද කියලා.

පස්සෙ පැහැදිළි කලාලු ඕක හරියට උච්ඡාරණය කරන කොට ස්ට්‍රෙස් (Stress) කරන්න – ඒ කියන්නෙ බර කරලා කියන්න ඕනේ /ඉ/ නෙවෙයි /ඔ/ ස්වරය කියලා. ඉතින් එවෙලෙ ඉඳලා පීරියඩ් එක ඉවර වෙනකල්ම මෙහෙමලු.

ගුරුතුමා: geOMetry

ලමයි: GEometry

අන්තිමේදී ගුරුතුමා: geOMetry

ලමයි: geOMetry

ගුරුතුමා: geometry හරියට හරි. අද ඉගෙන ගත්තෙ geometry නෙවෙයි නමුත් geometry කියන වචනෙ හරියට කියන හැටි. ඉගෙන ගන්නවල වචනයක් හරියට කියන හැටි.

එහෙම කියපු ගුරුතුමා බෙල් එක ගැහුවම පිටවෙලා ගියාලු.

මේක ගැන අද ඉන්න අධ්‍යාපන  විශාරදයො මොනව කියයිද මම දන්නෙ නැහැ. නමුත් පාඩම නම් තාත්තගෙ ජීවිත කාලයෙන් පස්සෙත් මතක තියෙන බව පේනව නේද? ඔනෑ නම් dictionary එකක් ඇරල බලාගන්නකො ඕකෙ ඇත්ත නැත්ත.

ගුරු ගෞරවය

ඊලඟ කතාව තමයි මගෙ ප්‍රියතම කතාව.ඒ කාලේ ගුරු ගෞරවය කියන එක උපරිමයටම පෙන්වපු කාලයක්නෙ. එක වැහි දවසක එක බුවෙක් මොකක්ද මදාවි වැඩක් කරලා ගුරුතුමා වේවැල් කසාය දෙන්නලු ලෑස්තිය තඩි වේවැලකින්. පාර දෙක වදින කොට මේකා “අම්මෝ” කියාගෙන පන්තියෙනුත් එලියට පැනල දුවලා. ගුරුතුමා කෑ ගැහුවත්

“ඔහොම නවතිනවා!” කියලා. මොන නැවතිල්ලක්ද. නැවතුනොත් ඩබල් ද පෝරියල් කියලා දන්න බුවා දැන් ඉගිල්ලෙනවලු පිට්ටනිය හරහා. ගුරු තුමාත් වේවැල අමෝරගෙන මූ පස්සෙ පන්නන්න ගත්තලු වැස්සෙම.

ඔන්න බලන්න ගුරු ගෞරවය, ගුරුතුමා වැස්සෙ තෙමෙන නිසා පන්තියෙ මොනිටර් බුවා ගුරුතුමාගෙ කුඩෙත් දිගෑරගෙන ගුරුතුමාගෙ ඔලුවට උඩින් අල්ලන්න පස්සෙන් දුවනවලු.

මේක ඇන්දෙ අතින්

තාත්තා ඇතුලු අනිත් කොල්ලො සෙට් එක විතරක් නෙවෙයි මුලු ඉස්කෝලෙම  ලමයිනුයි ගුරුවරුයි පන්තිවල තාප්ප ගාවට වෙලා හිනා කකා නරඹනවලු මේ ‍ෆ්‍රී කොමඩිය.

තාත්තා මේ කතාව කියන ගානෙ තාත්තාගෙ ඇස් වලින් කඳුලු වැක්කෙරෙනව හිනා වෙලාම. කතාවත් කියන්නෙ කැඩි කැඩි මොකද හිනා කන නිසා. එදා කොයි තරම් ජොලියක් ලබන්න ඇතිද කශ්ටියම කියල මට හිතෙනවා.

ඔය චිත්‍රයෙ තියෙන්නෙ ඔය සිද්දිය මගෙ හිතේ ඇඳුනු හැටි

 

ටැග: ,

9.ලොකු අයියයි ටිකිරි මොලෙයි


ලොකු අයියා කිව්වෙ මගෙ නැන්දගෙ පුතා. අපේ ගෙදර නං ලොකු අයියා මමනෙ.ලොකු අයියා නාහෙට නාහන එකෙක් කියලා තමයි වැඩිහිටියො නං කිව්වෙ. නමුත් ලොකු අයියගෙ තවත් පැති තිබුනා කියලයි මට නං හිතෙන්නෙ. ඇත්තටම දවසක් මට බඩේ අමාරුවක් හැදිලා මාව කරේ තියාගෙන ගෙදර ගෙනාවා මට මතකයි.

ලොකු අයියත් මාත් අතර සෑහෙන වයස් පරතරයක් තිබ්බා. ඒ කාලෙ එයා හිටියෙ අර ‍රැඩිකල් අදහස් එන ඒ වගෙම ඕනැම ප්‍රශ්නෙකට උත්තරයක් තියෙන වයසෙ. මම හිටියෙ අර හැම දෙයක් ගැනම පුදුමාකාර කුතුහලයක් තියෙන ඉවරයක් නැතුව ප්‍රශ්න අහන කාලෙ. ඉතිං දෙන්නා හොඳට ගැලපුනා.

ඉස්සර තිබුනා ගුවන් විදුලි සඟරාව කියල මාසෙකම ගුවන් විදුලි වැඩ සටහන් (Radio Program Schedule ) තියෙන සඟරාවක්.   දවසක් මම ඉස්සරහ පඩිපෙල උඩ ඉඳගෙන ඕක කියවනව. මේකෙ තියෙනවා මෙන්න මෙහෙම:

පෙ.ව. 9.00              ප්‍රවෘර්ති ලුහුඬින් (නැ. ප්‍ර)

ප. ව  8.30                ගුවන් විදුලි රඟමඬල (නැ. ප්‍ර)

ප. ව. යි පෙ. ව. යි නම් අවුලක් නෑ. ඒත් මොකද්ද යකෝ මේ නැ. ප්‍ර. කියල දහ අතේ කල්පනා කර කර ඉන්නකොට ඔන්න ආවා අපේ පඬියා – ලොකු අයියා, කොහෙද රස්තියාදුවක ගිහිල්ලා.

“ලොක්කයියෙ, මොකද්ද මේ නැ. ප්‍ර. කියන්නෙ?”

“එහෙම තනි වචනෙං කියන්න බෑ. මුලු වාක්‍යයම කියනවා.” ඔන්න ඉතිං එයාට (context) එක ඕනෙ වෙලා ප්‍රශ්නෙ මග අරින්න. දැන් මේකාට යන්න හදිස්සිය. අර අපේ බාප්ප කියනව වගේ මේකා බයිසිකලේ පස්ස පැත්තෙ ගහගත්ත ගමන් තමයි දවසම. (හැබැයි බාප්ප නම් පාවිච්චි කලෙ පස්ස පැත්ත කියන වචනෙ නෙමේ අර ‘පු’ යන්නෙන් පටන්ගන්න අකුරු දෙකේ වචනෙ. ඒක දාල බලන්නකො රයිම් වෙන ලස්සන)

 

 

ඉතින් මමත් කියෙව්ව මුලු වාක්‍යයම.

“පෙ.ව. 9.00             ප්‍රවෘර්ති ලුහුඬින් (නැ. ප්‍ර)

ප. ව  8.30                ගුවන් විදුලි රඟමඬල (නැ. ප්‍ර)”

“ඉතිං මොකද්ද නැ. ප්‍ර. කියන්නෙ? ඔයත් දන්නෑ නේද?”

ආ ඕකද? හුහ්! ඕකවත් දන්නෙ නැද්ද තමුසෙ? නැ. ප්‍ර. කියන්නෙ ඕයි නැගෙනහිර ප්‍රංශයෙන්” කියපු මේකා. බයිසිකලෙත් පස්ස පැත්තෙ ගහගෙන ඉගිල්ලිලා ගියා.

මූ කෙලියෙ බොරුවක් කියලා මගෙ ටිකිරි මොලේටත්  මූ වංගුවෙන් නොපෙනි යද්දිම වැටහුනා.

පස්සෙ හවස තාත්තා ගෙදර ආවම මං දැනගත්තා නැ. ප්‍ර. කියන්නෙ ‘නැවත ප්‍රචාරය’ කියලා.

තවත් දවසක පොර ඉනිමගේ නැගල මොකක්ද වැඩක්. මම තමයි ඉතිං ගෝලයා. ” හා ඔය අඬුව දෙනවා”, “දැන් මිටිය දෙනවා”,  “ආ දැන් ඇණයක් අරං දෙනවා”, “ආ දැන් මේ අඬුව ගන්නවා”, “ආවුදයක් දෙනකොට හැම තිස්සෙම මිට පැත්ත හරවල දෙනවා. ඉගෙනන්නවා හරියට වැඩක් කරනහැටි. හැමෝම ඕව කියල දෙන්නෙ නෑ. හැම දාම නෑ: හැම තැනම නෑ”

ඉතිං මම ඉනිමගත් අල්ලගෙන ශිල්ප ඥානයත් ඒ එක්කම ගෙඩි පිටිං ගිලදමන අතරේ අනිත් එවුං අඹ ගහට පොලු ගහලා, අඹ ගෙඩි පෙති ගහලා, ලුණුයි මිරිස් කුඩුයි ඉහලා, මගේ කොටසත් අතටම දුන්නා. (කෙළ ගිල්ල නේද? නෑයි කියන්න එපා. මමත් ටයිප් කරන ගමං කෙල ගිල්ලා.)

මමත් ගෝල වැඩේ කරගෙන යන අතරේ කෑමත් කරගෙන යනවා. නමුත් දැන් දැන් බඩු සප්ලයි කිරිල්ල එච්චර කාර්යක්ෂමව කෙරීගෙන යන්නෙ නැතිබව ලොක්කයියට තේරුණා. මොකද ඒ එක්කම  ඉනිමගත් පොඩ්ඩක් පැත්තට ගියා මොකද මම හරියට අල්ලං හිටපු නැති නිසා.

“මේ.. එක පාර වැඩ දෙකක් කරන්න බෑ.” ලොක්ක කිව්වා.

දැන් මගෙ ටිකිරි මොලේ ඒ ප්‍රකාශය අධි වේගයෙන් ප්‍රෝසෙස් කරල බැලුවා.

“ඇයි බැරි? මම ඇහුවා.

“එතකොට මනුස්සයෝ එක වැඩක් වත් හරියට කරන්න බැහැ.”

මමත් ඇරියෙ නෑ.

“අනේ නිකං ඉන්නව ලොක්කයියෙ. එහෙම පුලුවන් වැඩත් තියෙනවා.”

ලොක්කයිය වැඩේ නැවැත්තුවා. මිටිය එල්ලුවා ඉනිමගේ හරස් පොල්ලක.එක අතකින් ඉනිමග අල්ලගෙන අනිත් අත ඉනට තියාගෙන මිනිහෙකුට ඉනිමගක හිටගෙන අභියෝගාත්මකව ප්‍රතිවාදියෙකුට මුහුණ දෙන්න පුලුවන් හොඳම ඉරියවෙන් හිටගෙන ඇහුවා,

“ආ කියනව බලන්න එකට කරන්න පුලුවං වැඩ දෙක මටත් දැනගන්න.”

“ඇයි ලොක්කයියෙ, ටොයිලට් ගියහම කක්ක කරන ගමන් චූත් කරන්න පුලුවන්නෙ කිසි අප්සෙට් එකක් නැතුව.”

ලොක්කට තේරුනා වැඩේ ගස් කියලා. ඒත් මේකා අත ඇරියෙ නෑ.

“ඒ දෙකම අයිසෙ එක කොම්පැනියෙ වැඩනෙ! ඒ දෙක එකට පුලුවන් තමයි. මම කියන්නෙ අනිත් වැඩ.” කියපු ලොක්ක මිටිය අරන් බිත්තිය පැත්තට හැරිලා ඇනේට ගහගෙන ගහගෙන ගියා.

ලොක්කයියාගෙ මුහුණ  බිත්තිය පැත්තට හැරිලා තිබුනත් කම්මුල් පිම්බිලා වාගෙ පෙනුනෙ මිනිහා හොරෙන් හිනාව ගිලින නිසයි කියලා මට හිතුනා.

තව කතා පස්සෙ අහමු. ඉතිං ඔය යන්නද හදන්නෙ. පොඩ්ඩක් හෝව්. කමෙන්ට් එකක් දාලම යං නේද

 

ටැග: , ,

8.බලලා තියෙනවද 7D MOVIE එකක්? 3D නෙවෙයි. 7D! කියලා වැඩක් නෑ!


“අපේ තාත්තයි මායි  නොදන්න දෙයක් මේ ලෝකෙ නෑ.”

“හුහ්, එහෙමද? එහෙනං කියනවා බලන්න ග්‍රීන්ලන්තෙ අගනුවර මොකක්ද කියලා.”

“ම්ම්ම්ම්ම්… ඒක මම නම් දන්නෙ නෑ. ඒ වුනාට අපේ තාත්තා දන්නවා.”

ඔන්න ඔය වගෙ සිද්ධියක් තමයි දැන් වෙන්න යන්නෙ. මම 7 D MOVIE එකක් බැලුවා වගේ කෑ ගැහුවට මම නෙවෙයි බැලුවෙ. ඈත රටක ඉගෙනගන්න අපේ පුතූ හිරුණි (පුතු කිව්වට කෙල්ලක්)

මමත් අහිංසක කමට මගෙ පාඩුවෙ බ්ලොග් එකක් කොටකොට ඉන්න කොට ඕන් එයා ආව ඕන්න ඔන් ලයින් චැට් කරන්න. ඉතිං බ්ලොග් එක වහලා මම ගියා චැට් කරන්න. මෙන්නෙ ඒකෙ මුල් වැකි කීපය…

Hiruni: hellooooooooooooooooooooooooooooooooooooo Thaththaa, Amma, Malleeee,

Hiruni  is online.

Henry: hello

Hiruni: here TODAY WE WATCHED THE 7 D MOVIEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEEE

WOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOOW

thats the best movie experience ever

Henry: that’s what we told you not to miss it…….

මේ ගිම්හාන නිවාඩුවනෙ. ඉතිං පොඩ්ඩක් නිදහසක් ලැබිලා ඔය ඉන්නෙ. ඔය 7D MOVIE එක  ගැන මට කිව්වට එච්චර උනන්දුවක් පෙනුනෙ නෑ. මම ඉතිං කොහොමත් උනන්දුවා නෙ. ඉතිං අපි තමයි බල කලේ ළමයො ගිහිං බලන්නකො මොනවගෙ දෙයක්ද කියලා. ඕන් දැන් මේ ඒක බලල ඇවිල්ලා. හරියට පෙරහැරේ අලියෙක් කුලප්පු වෙලා වගෙ තමයි කළබලේ විස්තර කියන්න. කියනවා කියනවා ඉවරයක් නෑ. මම කිව්වා දරුවෝ, දැන් චැට් එක වහලා Word Document එකක් ඇරලා ලියන්න ඔය අත් දැකීම ගැන ඔය දැන් තියෙන උණුසුම පිටම කියලා.

කිව්වා වගේම වැඩේ කලා. කරලා එව්ව අපිට ඊ තලේ ගැට ගහලා.හැබැයි ඉංග්‍රීසියෙන්. ඒක කියෙව්වම මට හිතුනා ඒක දාන්න මගෙ බ්ලොග් වල. ඉස්සෙලම, ගෙඩි පිටින්ම දැම්ම Hey Dude කියන මගෙ ඉංගිරිස් බ්ලොග් එකේ  එවෙලෙම. ඊට පස්සෙ  ඉතින් මට හැකි විදියට පරිවර්තනය කලා සිංහලට මට හිතෙන හැටි වෙනුවෙන්ම.

එහෙනම් මෙන්න දුව ලියපු ලිපියෙ තාත්තාගෙ පරිවර්තනය.

කඩුවට බයනැති, ඒ වගෙම කඩුවට කැමති අයට පුලුවන් කෙලින්ම පහලට රූට්ටාගෙන ගිහින් ඔරිමජිනල් ඉංගිරිස් වර්ෂන් එක කියවන්නත්. කැමති නම් කඩු හරඹ වලට කැමති අයට මෙතනට කොටලා Hey Dude ගෙ පෝස්ට් එක බලන්නත් පුලුවන්.

ඒ ඒ බනිස් වලට ඒ ඒ කෙසෙල්ගෙඩි කිව්වලු .

ඔන්න එහෙනම්.

අසමසම 7D සිනමා  වින්දනය

7D! මොකක්ද දෙවියනේ 7D කියන්නේ? මම ඊයෙ රෑ  සෑහෙන වෙලා කල්පනා කලත් නිවැරදි සංකල්පයක් ඔලුවට ආවෙම නැහැ. මම 3D චිත්‍රපටය “ඇවටාර්” බලල තියෙනවා. ත්‍රිමාණ කියනදේ මට තේරෙනවා. නමුත් 7 මාණය මොකක්ද? ශරීරයෙ අභ්‍යන්තර ඉන්ද්‍රියයන් වත් පෙන්නනවද දන්නෙ නැහැ කියන එක තමයි නින්දට වැටෙන්න කලින් අන්තිමට ඇතිවූ සිතිවිල්ල.

අපි සිනමා ශාලාවට යනකොට උදේ දහයට ඇති. නිල් හා රතු උපැස් යුවලක් එක්ක 7D කියලා නියොන් බල්බ වලින් කරපු සිත් ඇදගන්නාසුලු විශාල දැන්වීම  මට සිහිපත් කලේ මට  ලාස් වේගාස් පුරවරය. නමුත් පුදුමය කියන්නෙ අපි ඇරුනම චිත්‍රපටිය නරඹන්න ඇවිල්ල හිටියෙපොඩි පිරිමි ළමයෙකුයි එයාගෙ අම්මයි විතරයි. පොඩි එකා විශාල පෙප්සි බෝතලයකුයි පොප් කෝන් ටින් එකකුයි අත තුරුළු කරගෙනයි හිටියෙ. “කොහෙන්ද ටිකට් ගන්නෙ?” මම ඒ අම්මගෙන් ඇහුවා. ටිකට් කවුන්ටරයෙ වැඩ කරන යුවතිය තව ටිකකින් එයි කියලා ඇය රුසියානු භාෂාවෙන් පිළිතුරු දුන්නා.

මම නිකං ඉන්න ගමන් සිනමා ශාලාව ඇතුලට එබිලා බැලුවා. මට මතක් වුනේ  කොළඹ ග්‍රහලෝකාගාරය. ආසන  කීපයකුත් කවාකාර තිරයකිනුත් යුක්ත සිනමා ශාලාව අපේ සාලෙට වඩා පොඩ්ඩක් විතර ලොකු ඇති කියලා මට හිතුනා.

එතකොටම සේවකයෙක් ඇවිත් ශාලාවේ පිටත තිබ්බ රූපවාහිණී යන්ත්‍රය දැම්මා විතරයි ඒකෙ පෙනුනේ මොනවද කියලා දන්නවද? ප්‍රේක්ශකයන්ගෙ ආසන!! තව විදියකට කිව්වොත් අපි ඇතුලෙ ඉඳන් චිත්‍රපටය නරඹනකොට පාරෙ යන මිනිස්සු රූපවාහිණී තිරයෙන් අපිව දකිනවා!

චිත්‍රපට 12ක පමණ නම් ටිකට් කවුන්ටරය වටේට ප්‍රදර්ශනය කරල තිබ්බා. අපි කොයි එක බලන්න යනවද කියලා අපි දැනගෙන හිටියෙ නැහැ. ඔන්න අන්තිමේදි ටිකට් නිකුත් කරන යුවතිය ඇවිත් ටිකට් දෙන්න පටන් ගත්තා. ඉස්සෙලාම අම්මයි පුතයි. ටිකට් එක්කම දෙන්නටම අර විශේෂඋපැස් යුවලක් ලැබුණා.

කවුන්ටරයේ යුවතිය අපෙන් ඇහුවා අපිට බලන්න ඕනෙ මොන චිත්‍රපටියද කියලා. අපි ගත් කටටම කිව්වෙ පෙන්නන ඕනැම එකක් කියලා. ඇය අපේ ටිකට් දෙක දීලා අපට 2 වන පේලියට යන්න කිව්වා. අපි ගිහින් ඉඳගත්තාම අර අම්මයි පුතයිත් හිටියෙ අපි ළඟමයි. අපට ඉදිරියෙන් තිබ්බ පු‍ටුමත වතුර මල් වගෙ nozzles වගයක් තිබුනට ඒවයෙන් ඇති වැඩේ අපට තේරුණේ පස්සෙ. ඉතින් ඔන්න එතකොටම ශාලාව අඳුරු වුනා.අනුග්‍රාහක දැන්වීම් වගයක් පෙන්නුවා. මොකක්දෝ අභ්‍යවකාශය ගැන යමක්. අකුරු වැ‍ටුනේ මං ඉදිරියෙන්ම මට ඕනෙ නම් අතින් අල්ලන්නත් තිබ්බා.

ඔන්න චිත්‍ර පටය පටන් ගත්තා.

සජීවිකරනය කරපු චරිතයක් ( animated characters)  යනවා ගුවන් යානාවක නිල්ලෙන් වැසුනු බිමට ඉහලින්. එක පාරටම මොකක් හරි කරදරයක් වෙලා යානාව පැද්දෙන්න කැරකෙන්න පටන් ගත්තා. මට ක්ලාන්ත ගතියකුත් ඔක්කාරයට එන ගතියකුත් ඇතිවුනේ ඇත්තටම අපිත් ආසනත් එක්කම ශාලාවෙ පොලොව කඩාගෙන වැටෙනවා අපට දැනුන නිසයි. වැටෙන ගමන් කරකැවි කැවි අපි පහළට, පහළට, පහළට ඇදීගෙන ගියා. අන්තිමට දඩාං ගාලා පොලොවට ඇදගෙන වැ‍ටුනා. පු‍ටුව බිම වැදුනු පාරට මම වීසි වෙලා ගියෙ නැත්තෙ පුදුමෙකට. අර අපිත් එක්ක හිටපු කොලු පැටියා කෑ ගහන හඬ මට ඒ එක්කම ඇහුනා.

ඔන්න දැන් අපි නැගිටලා කැළෑව තුළින් යනවා. හැම තැනම ගහ කොළ අතු. මම ඒව අල්ලන්න හදපු හැමවිටම මගෙ අත ඒව තුලින් ගියා. අතු රිකිළි වලින් ඔලුව බේරාගන්න මට නිතරම ඔලුව නවාගෙන පාත් වෙන්න සිදු වුනා.

ඔන්න දැන් ඉන්නවා අලි රංචුවක්. උන් හොඬවැල මගෙ මුහුණ ගාවට ලං කලා. මට හොඬවැල් අල්ලන්නත් තිබ්බා උං ලඟ තිබ්බ පොකුණෙන් වතුර අරගෙන මගෙ මුහුණට විද්දෙ නැත්නම්. දැන් ඇත්තටම අපේ  මුහුණු වලින් සීතල වතුර බේරෙනව.

එතකොටම ආව ලස්සන පාට  පාට සමණල්ලු ‍රැනක්.. මගෙ පසු පසින් මතුවෙලා මගෙ ඇස් අසලටම. මට දැනුනෙ මම දිව්‍ය ලෝකයෙ ඉන්නවා වගෙ. මම හැකිතරම් සමණලයො අතින් ඇල්ලුවා. මම කවදාවත් සමණලයින් එච්චර ළඟට දැකලා නැහැ.

හපොයි! ඔන්න දිවියෙක්!! අපි පණ බේරගෙන දුවන්න පටන් ගත්තා. පැන පැන මුහුණෙ වදින අතු වලින් බේරෙන්න නැවි නැවී දිව්වා. අන්තිමට ඒ මේ අත ඇඹරුන ගස් වල පළල් අතු දිගෙත් දුවන කොට මට මතක් වුනේ ගෙදරදී මල්ලියි මායි සෙල්ලම් කරන TARZAN  වීඩියෝ ක්‍රීඩාව. මේ හැම දෙයක්ම වෙන අතරෙ දිවියා උඩ පනිමින් මහා හඬක් නගාගෙන පොලොව දෙදරවාගෙන බිම පතිත වෙමින් මහා කලබැගෑනියක් කලා. අන්තිමේදි අපි දුවලා දුවලා උගෙන් බේරෙන කොට රෑත් බෝ වෙලා.

ඔන්න එනවා කළාමැදිරියොත්. මම කීප දෙනෙක්ව අතින් ඇල්ලුවා. ඊට පස්සෙ තමයි හොඳම හරිය වුනේ. තව පොඩ්ඩෙං මගෙ පණ යනවා. හැම තැනම ගෙම්බො! ගස් වල කොළ මත ඉඳගෙන දිව එලියට දාගෙන!! මුං එක පාරටම බිමට පැනලා අපේ කකුල් දිගේ නගින්න ගත්තා!  මම යටි ගිරියෙන් කෑ ගහලා නැග්ගා පු‍ටුව උඩට. මම ලඟම හිටපු අර කොලු පැටියත් බය වෙලා බෙරිහන් දුන්නා.ගෙම්බො තවමත් මගෙ ඇඟ දිගේ නගිනවා.

අන්තිමේදි ගෙඹි කරදරය ඉවරවුනාම මම සැනසුම් සුසුමක් හෙලුවා. දැන් ආයෙම එලි වෙලා.  දැන් ඔන්න තියෙනවා යෝද පිඹුරෙක් විසින් ආරක්ෂා කරන මිනිස් හිස් කබල් වලින් පිරුනු තැනක්. ඒ අපි හිටපු තැනට තරමක් දුරින් නිසා මට සතු‍ටු හිතුනා. නමුත් ඒ සතුට වැඩි වෙලා ‍රැඳුනෙ නැහැ. අපි මිනිස් වාසයක් සොයාගෙන ඉදිරියටම ඇදුනා. එතකොටම කුරුලු රංචුවක් අපිව පහු කරන් පියෑඹුවා. උන්ගෙ ත‍ටු වලින් නැගුනු සුළං පහර අපේ මුහුණු වල වැදුනා. උන්ගෙ හොටවල් වලින්  අපේ ඇස්  බේරාගන්න අපි පස්සට නැමුනා.

ඒ කරදරෙන් බේරිලා වටපිට බලන කොටයි දැක්කෙ අපි අර හිස් කබල් තියනෙ ප්‍රදේශයටයි ඇවිත් තියෙන්නෙ කියලා. දෙවියනේ!! මෙන්න කඩු වර්ෂාවක්. ඒවා කෙලින්ම අපේ ඇස්වලටමයි එල්ල කරලා එවන්නෙ. කඩු මුහුණ ලඟින් යනකොට හුලං පාරකුත් මුහුණට වදිනවා. අපි එහාට මෙහාට පැනලා පන බේරා ගත්තට මම ඒ වෙලාවෙ නම් මම හිතුවෙ ඇත්තටම එක කඩුවක් හෝ මගෙ ඔලුව පසාරු කරගෙන යයි කියලා.

මම දැක්කා එක පාරටම එක හිස් කබලක් ඇලවෙලා ඒකෙන් මීයෙක් එලියට එනවා.ටිකකින් තව එකෙක්..! ඔන්න තව එකෙක්!!! මුන් උන්ගෙ තියුණු උල් දත් විලිස්සාගෙන පැන්නෙ අපි දිහාට. තව මීයො අපේ කකුල් දිගේ නගිනවා.උඩට උඩට.මම නැවතත් මගෙ කකුල් පු‍ටුව උඩ. තව පොඩ්ඩෙන් මම දුවනවා ශාලාවෙන් එලියට.

භයානකම අත්දැකීම් ඉවරයි කියලා හිත හදාගන්න හදන කොටම ඔන්න අර යෝද පිඹුරා දරනය ලිහාගෙන ඇදීගෙන එන ගමන්  කෙලින්ම බැලුවා  මා දිහා. ඉන් පස්සෙ නැවත ඇකිලිලා මුලු වෙර යොදලා පැන්නා කෙලින්ම මගෙ මුහුණට!!!  ආයෙත් ඇකිලිලා ආයෙත් පනින්නයි සූදානම. මට හිතුනෙ මම හදවත් රෝගියෙක් නම් එතනම මැරිලා වටෙනව නේද කියලා. එහෙනම් ඒක තමයි මගෙ අවසානය.

අම්මෝ ඇති යාන්තන් කියලා සැනසුම් සුසුමක් හෙලුවා විතරයි.මොන!! ඔන්න අපි හිටගෙන හිටපු පොලොව ගිලා බහින්න පටන් ගත්තා!!අපි දැන් ආයෙම වැටීගෙන වැටීගෙන යනවා. ඔන්න නැවතත් අර ඔක්කාර ගතිය. ඒ මේ අත පැද්දෙමින් අඳුරු අගාධය තුලින් වැටිලා වැටිලා අන්තිමේදි මහා හඬකින් පතිත වුන පාරට මම හිතුවේ මගෙ හර්දය වස්තුව කටින් එලියට වීසිවුනා කියලයි.

අම්මෝ දැන්වත් ඉවරද?

නැහැ. ඔන්න මුලු භූමියම ඇලවුනා. ඇලවෙලා අවට තිබ්බ කඳු, ගල්, ගස් හැමදේම කඩාවැටෙන්න ගත්තා මහ හඬින්. අපේ දෙපා වලට යටින් පොලොව දෙදරනවා, වෙවුලනවා, කම්පා වෙනවා. අපි නැවතතත් වැටෙනව පහළට පහළට අන්තිමට උණු ලෝදිය මතට.

මේ පාර නම් ඉවරයි!  ඉවරෙටම ඉවරයි!! පොලොව කුහරය පතුලෙන් මතු වූ ගිනි ජාලාව මතට වැටෙන්න ඔන්න මෙන්න කියලා තියෙද්දි හදිසියෙම කඳු බෑවුමෙන් මතුවුනු ගල්තලාව අපව බේරා ගත්තා.

ඊට පස්සෙ අපිට ඇහුනෙ මුලු ලෝකෙම තියෙන ලස්සනම හඬ. ඔව්. හෙලිකොප්ටරයක හඬ. අන්තිමේදි අපිව බේරා ගන්න ඇවිත්. නමුත් එච්චර ලේසියෙන් මෙතනින් බේරිලා යන්න? ඒ වැරදිලා. අපි ‍රැඳිලා හිටපු ගල් තලාව පුපුරලා ඉරිතලන්න ගත්තා. කුට්ටි කුට්ටි කඩාගෙන වැටෙනවා.අපි දුවනවා ගල් කුලේ මුල දිහාට! ඔන්න එතකොටම හෙලිකොප්ටරයෙන් විසිකලා ලණු ඉනිමඟක් අපි දිහාට. මගෙ මුහුණ ඉස්සරහම පාවුන ඉනිම‍ඟේ හරස් පොලු නෙතට රසඳුනක් වුනා.මම අත දික් කලා ඉනිමඟ අල්ල ගන්න… මා එක්කම අත දික්කලා ජෝ ජෝ!!  අර මුලදිම ගුවන් යානා අනතුරකට මුහුන පෑව සජීවීකරනය කරනලද චරිතය!!! මෙච්චර වෙලා  ජීවිතය පරදුවට තියලා ඔහුගෙ චරිතය රඟමින් ඉඳලා  තියෙන්නෙ මම.

ඉතින් අන්තිමේදි අද්භූත භූමියෙන් අපිව ආරක්ෂිතව බේරා ගත්තා. ඊට පස්සෙ නාමාවලිය දර්ශනය වුනා. අන්තිමේදි විදුලු බුබුලු වලින් ශාලාව ආලෝක වුනා. පොඩි එකාගෙ අතේ තවම පෙප්සි බෝතලෙයි පොප් කෝන් භාජනෙයි. අල්ලලා වත් නැහැ. පොඩ්ඩ අම්ම දිහා ඇස් ලොකු කරගෙන බලාගෙන ඉන්නවා.

ඔව්,  7D Movie එක ඉවරයි. මම ජීවිත කාලයෙම ලබපු  විනාඩි විස්සක් පමණක් වූ හොඳම සිනමා අත්දැකීම!  ජීවිත කාලයෙම බැලූ පැයයි විනාඩි හතලිස් පහේ කිසිම සිනමා පටයකට හුවමාරු නොකරන අසමසම වින්දනය.

කුඩා මුහුණ වසාගත් කුඩා අතැඟිලි අතරින් අර කොලු පැටියා මේ සිනමා දර්ශනයේ කොපමන කොටසක් දකින්නට ඇත්දැයි මට මොහොතකට සිතට නැඟුනා. ඉන් කොටසක් හෝ රස විඳින්නට ඔහුට ඉඩ දීමට ඔහුගේ මව කුඩා ඇඟිලි ඉවත් කරන්නට අපමණ වෙහෙසක් ගනු දු‍ටුවා මට මතකයි.

අප ශාලාවෙන් එලියට පැමිනි විට අපෙන් උපැස් යුගල් ආපසු ලබාගත් කවුන්ටරයේ යුවතිය අප සිනමා පටය රස වින්දා දැයි ඇසුවත් එයට පිළිතුර පිටත සවිකර ඇති රූපවාහිනී තිරයෙන් දැක ඇති බවට අපට සැකයක් තිබ්බෙ නැහැ.

එය නම් කිසිදා අමතක නොවන අත් දැකීමක්. ඉතිරි 7D සිනමා පට 11ද නැරඹීමට අප එවෙලේම අදිටන් කර ගත්තා.

 

මේ තියෙන්නෙ අපි බලපු 7D Movie එකේ ටිකට් එක

මේ තියෙන්නෙ එකේ පෝස්ටරය.නම "затерянный остров" සිංහලෙන් නම් "නැතිවුනු දූපත"

මේ ලොබි එකේ දර්ශනයක්. සිනමා ශාලා සේවකයෙක් ඇතුලෙ ඉන්න නරඹන්නන්ව පෙනෙන රූපවාහිණී තිරය දිහායි බලා ගෙන ඉන්නෙ

ලොබි එකේ දොරට ඉහලින් මේ ප්‍රදර්ශනය කරලා තියෙන්නෙ අනිත් 7D Movie එකතුව. ඒවත් බලන්නයි හිතාගෙන ඉන්නෙ.

This is Hiruni’s Original version blogged simultaneously on Hey Dude at: http://dude-heydude.blogspot.com/

The Day We Watched A 7D Movie. Wow!!

A  7D  MOVIE! What on earth was 7D. I spent around 2 hours last night trying to figure it out and still couldn’t come up with any reasonable concept. I have watched the3D Movie “Avatar”. Three Dimensions I understand. What are 7 dimensions? Could it be that we can see the internal organs, this is the last idea that crossed my mind before I drifted to sleep. And this morning I woke up and couldn’t get back to sleep due to the fear of oversleeping and missing the movie.

We reached the cinema around 10. 00 am. The neon lights sported the word 7D and a pair of specs in blue and red. It reminded me of Las Vegas. Anyway to my amazement there was just another small boy and his mom. The little guy had a huge Pepsi bottle and a can of popcorn tucked under his arm.  I asked the lady where to buy the tickets and she answered me in Russian that the lady at the ticketing counter will arrive soon.

I took a sneak peek into the hall. The first thought that crossed my mind was that this was the planetarium that we were taken to so often on field trips as kids. There were so few seats and the screen was curved and it was a bit bigger than our living room.

Then this boy came and switched on a TV that was outside the hall and guess what we can see all the chairs from outside. In other words we [the spectators] were on screen for the people who pass by the film hall.

There were around 12 movies shown on the ticketing booth and we didn’t know which we were gonna watch. Then finally this girl came and sold us our tickets. The mom and the son were first to go.  They were each handed in a pair of specs. And then we approached her and she asked us what we wanted to watch and we promptly answered that whatever was shown was what we wanted to watch. Then she handed us two tickets and told us to go to seat row no. 2. We found ourselves seated right next to the mom and the son. On the row of seats in front of us we saw nozzles which we later understood the purpose of. Then all of a sudden the lights dimmed. And the sponsors were advertised, just some astronaut thing. And the letters were right in front of me I could reach out and touch them. And then it all began…………………..

There was this animated guy in a plane. Soaring over all these lush green lands and suddenly something goes wrong with his plane and it begins to swing and go all over like crazy. I felt dizzy and nauseous as I realized that we too were falling. Falling and swaying down down, down. And then bang. We crashed to the ground. I was nearly thrown out of my chair as we landed. I heard the little boy scream.

And then we stood up and started walking through the jungle. The leaves were everywhere and so were the branches. I could touch them and every time I did my hand passed right through them. And I had to duck and bend just to save my head from hitting the branches and twigs.

Then we came across some elephants. They put their trunks just near my face and I could touch them. And I would have if they hadn’t taken some water from the pond they were in and sprayed it right over me. I am not lying by the time we passed the elephants our faces were dripping water! It was so cool.

Then we came to this spot with the butterflies and they were so colorful and flying just in front of my eyes and were coming up from behind me. It felt as if though I was somewhere else, somewhere like heaven. I touched so many of them. It was the closest I’ve ever gotten to live butterflies.

Then came the leopard. Just like that. Out of nowhere. We ran and ran for our lives. Trudging and ducking to avoid being slapped in the face by branches and we ran up the wide branches of the trees, up and up tilting this way and that way.  It reminded me of the Tarzan video game I used to play with my little bro. And all the while the leopard was thumping and jumping and landing with such terrific shudders that the earth vibrated and rumbled beneath our feet. Then finally we were safe and it was night.

It was then the fireflies came out. I touched about two or three of them. And then came the part when I nearly passed out. Well almost. There were the frogs. They were on the leaves and sticking their tongues out. And alas then they just jumped out and began crawling up our legs. Believe me they really really did crawl up our legs. I screamed and took my legs up onto the chair. And I heard a commotion to my right and saw that the little boy too has freaked out. They were just squirming up my legs.

Then to my utmost relief that part ended and it was day time. They showed an area full of skulls guarded by this huge gigantic python. I was so glad we were not in that territory. But how was I to know that my relief was short lived? And we started our walk to find some help, any help. A flock of birds just passed us and the wind that followed their wake blew at our faces. We had to tilt away to miss their beaks piercing our eyes.

It was then we came to the land of the skulls. And oh my God! There were these daggers coming right at our eyes. Swishing past us with the wind following their wake blowing right at us. They were coming straight at us. This way and that way and we were ducking all along to avoid them. I was so scared believe me I really expected one to hit me in the head!

Then one of the skulls tilted forward and out of it came one rat. Then two and three. And they jumped straight at us, baring their sharp, pointy teeth all the while. And then it was happening again. They started climbing up our trouser legs. Climbing and climbing. Once again my feet were on the chair and I was almost running out of the hall.

Then when I thought I had seen it all, the giant python started sliding. It was so huge. It unwrapped itself and then looked directly at me. Just at me. It recoiled and then with great vengeance it lunged forward at me!!!!!!!! Right in my face. Right there. Then it recoiled once again and lunged back at me. If in any case I had some heart problem it would have been it for me. I would have rested in peace then and there. Then it was the end.

Oh no, not yet. Not at all. The ground beneath us started to cave in and we were falling and falling and falling. I just wanted to throw up. We were tilted this way and that way and then once again we landed with such jarring impact I nearly spat out my heart. It was such a harsh landing.

Then was it over? No. The land once again tilted and everything around us came crashing down. The mountains, the rocks the trees. Absolutely everything.  And the Earth beneath our feet was rumbling and quivering. And we were tilted and were falling, down down down into the lava. Yes. This was it. It was how it was all going to end. And when we were just about to touch the flames that were coming up from the great depths of the Earth, we landed on a wedge of rock that was protruding from a mountain.

And then we heard the nicest sound in the world. A chopper. Right there to save us. But were we to be saved that easily?  No way. The wedge of rock started crumbling, giving away chunk by chunk. We were running back. Then at the same moment a ladder was thrown out of the chopper. It was there right in front of my face. The rungs so inviting and I stretched my hands to catch it. And so did Jo Jo. The guy who was me all this time. The guy who crash landed. The animated guy who took me through all the terror.

And we were safely rescued from all the horrors of the unknown land. And then the names were cast. And the lights came back on. And the little boy still had his Pepsi and pop corn in his hands, untouched. He looked at his mom with bewilderment!

Yes it was over. The best 20 minutes any movie watcher can ever have. A 20 minutes I will not  trade for 1 hour 45 minutes of any movie I’ve ever watched. It was all over. I wonder how much the little boy managed to see through his fingers which were covering his face all the while. The fingers his mom was trying to pry away and show him what was happening.

And as we were coming out the lady at the counter took back our specs and asked us if we had enjoyed the movie. Had we enjoyed it? She already knew the answer as she could see us on the TV outside! It was an experience of a life time. We determined to see the rest of the 12  7D MOVIES, too.

කට්ටිය මොකද හිතන්නෙ මගෙ කුළුඳුල් පරිවර්තනය ගැන?

පස්සෙ මමත් කල්පනා කලා මේ දේවල් කොහොමද කරනව ඇත්තෙ කියලා. පුතු මාත් එක්ක කරපු චැට් එක පස්සෙ කියෙව්වම ඒකෙ සමහර දේවල් විස්තර කරල තිබ්බා.වතුර නොසල්, රබර් පටි (rubber strips) , එතකොට vibrators හයි කරපු ආසන ආදී එකී නොකී දේ.

ඉතිං නිකම්ම යන්නේ නැතුව ලියන්නකෝ ප්‍රතිචාරයක්. මේ වගෙ අත් දැකීමක් තියෙනවානම් කියන්නකො ඒකත්. ආසයි දැනගන්න.

 
 

ටැග:

7.පිංසිබොල්ගෙ ගොං කේස් එක.


මම ඉස්සෙල්ලම ඉස්කෝලෙක උගන්නන්න ගියේ අම්පාරට කියලා දැන් ඔය බුවාලත් දන්නවා ඇතිනේ. ගුරුවරයෙක් උනාට, කොලු ගති ඒ වෙන කොටත් ඇරිලා ගිහින් තිබ්බෙ නෑ. ජාතික ඇඳුම අඳින, නීතියට තමයි වැඩ කරන විදුහල්පති තුමා මුලදිම දවසක, මාත් එක්ක ඉස්කෝලෙ මිදුලෙ හිටගෙන කතාව. මට තාත්තා කියලා දීල තියෙන දෙයක් තමයි, කෙනෙකුට කතාකරන කොට මූණ දිහා, විශේෂයෙන්ම ඇස් දිහා බලාගෙන කතාකරන්න කියන එක. මම එහෙම තමයි කර කර හිටියෙ. මට තේරෙනව ලොක්කගෙ ඇස් දෙක, වරින් වර, මගෙ මූණත්, පපු ප්‍රදේශයත් අතර ශටල් වෙන බව. ඊටත් පහලට ගියා නම් අඩු ගානෙ සිzප් එක ඇරිලා කියලා වත් හිතන්න තිබ්බනෙ. මම දැන් කල්පනා කරනවා, ‘යකෝ ඊයෙ රෑ මට ලිංග විපර්යාසයක් වත් වුනාද?’ කියල ලොක්ක මෙච්චර පපුව දිහා බලන්නෙ කියලා. අන්තිමට ලොක්ක කිව්ව, “මිස්ට බ්ලොග්වෝකර් තවම අලුත්නෙ. අපි ඔය ෂර්ට් එකේ උඩ බොත්තම දාගෙන ඉමු, ඉස්කෝලෙදි. එතකොටනෙ අපිට ළමයින්ට උනත් කියන්න පුලුවං, ඒ ගොල්ලන්ගෙත් බොත්තම් දාගන්න කියලා. “ඒකෙත් වැ‍රැද්දක් නෑනෙ. ඉතිං මාත් බොත්තම දාගෙන තමයි ඉන්නෙ ඊට පස්සෙ.

අනික, ඔය ඉස්කෝලෙ එක හෝල් එකක කොරිඩෝ එක ඉවර වෙන තැන ඉඳල, ඊලඟ හෝල් එකේ කොරිඩෝ එකට, අඩි හතරක, පහක, විතර පරතරයක් තමයි තියෙන්නෙ. ඕනැ නම් දුර හෝ හිටි පිම්මක් පනින්න පුලුවනි. ඉතිං මම ගෙදර ඉන්නකොටත් දොරෙන් නොගිහිං ජනේලෙන් පැනල යන එකා, ඕක ගැන දෙපාරක් හිතුව නෑ. ඔතනින් පැනලම තමයි යන්නෙ, අනිත් ගුරුවරු ඔක්කොම සීරුවට පඩිපෙලෙන් මිදුලට බැහැලා, මිදුල දිගේ ගිහින්, අනිත් පඩියෙන් ඊලඟ හෝල් එකට ඇතුල් වෙද්දි.

තවත් දවසක මම ඉස්කෝලෙ ආවෙ ටිකක් පරක්කු වෙලා. චමරියෙ ඉඳලා පිට්ටනිය හරහා තමයි, ඉස්කෝලෙට යන්න තියෙන්නෙ. උදේ ‍රැස්වීම තියන්නෙ පිට්ටනිය අයිනෙ. කළින් දවසෙ වැහැපු නිසා පිට්ටනියෙ වතුර වලවල් පිරිලා තිබුනෙ පොකුණු වගේ.මමත් සුපුරුදු විදියට පැන්නා වතුර වලකට උඩින්. අම්පාරෙ පස බස්නාහිරට වැඩිය වෙනස් බව මට තේරුනේ, ‘ලෑන්ඩ්‘ කරන කොටයි. මොකුත් නෑ බෲ …..ස්ස්ස් ගාලා ලිස්සලා ගිහිල්ල, වැ‍ටුනෙ නැද්ද පිට්ටනිය මැද්දෙ වතුර වලේ, මුනිං අතට හරියට පෙරේතයා පොලොව ගැහුවා වගෙ! මාත් එක්කම පරක්කු වෙලා, නමුත් වතුර වලවල් මග හැර හැර සීරුවට ගමන් කරමින් හිටිය අනිත් බුවා , හිනාවෙනව බඩ අල්ලගෙන, “හොඳ වැඩේ තොට,” කිය කියා. මම ඔලුව උස්සලා බැලුවා. හොඳ වෙලාවට එක ළමයෙක් වත් දැක්කෙ නෑ, මොකද කට්ටියම මට පි‍ටුපාලා හිට ගෙන පන්සිල් ගනිමින් හිටිය නිසා. නමුත් පන්සිල් ගන්න වැඳගෙන මේ පැත්ත බලාගෙන හිටපු ගුරු මණ්ඩලේට නම්, මොකුත්ම මිස් වුනේ නෑ. මමත් වතුර බේරි බේරි ආපසු ගිහින් අලුත් ඇඳුමක් ඇඳගෙන එනකොට තවත් ටිකක් පරක්කු වෙලා.

පස්සෙ ලොක්කා හිනාවෙවී මට කියනවා “මිස්ට බ්ලොග්වෝකර්ගෙ කොලු වැඩ තාම ගිහින් නෑ නේද? කමක් නෑ පහු වෙන කොට හරියයිනෙ. තවම පොඩි එකානෙ” කියලා. උප විදුහල්පතිත් දැනමුත්තා වගේ හිනා වෙලා අනුමත කරා.

ආ දැන් අතුරු කතා ඇති. මෙන්න මේකයි ගොං එකේ කතාව. ඔය බුවාලා දන්නවනෙ ගොං (Gong) එක කියන්නෙ මොකක්ද කියලා. අර ඇඟිල්ලෙන් අනින්න මුදුනෙ බොත්තමක් තියෙන, මේසෙ උඩ තියෙන පොඩි සීනුව. අර ලොක්කා පියන්ට කතා කරන්න ගහන්නෙ ටිං ගාලා. අන්න ඒක. හිහ්, හිහ්, හිහ්, බුවාලට දුකයි නේද? කට ඇරගෙන බලං හිටියෙ මං අර විදුහල්පතිතුමාගෙ විෂය බාහිර ක්‍රියාකාරකම් ගැන කතා කරන්න යනවා කියලා නේද? පව්!

ඔය ඉස්කෝලෙත් ශිෂ්‍ය නායකයින්ට වැඩ ගොඩක් පැවරිලා තිබුනා. ඒ, ඒ වෙලාවට ඩියුටි දාල තිබුනෙ, කාර්යාලය ගාවම තියෙන උසස් පෙල පන්තියෙ ශිෂ්‍ය නායකයො සෙට් එක තමයි. ඉතිං නිතරම විදුහල්පති හරි, උප විදුහල්පති හරි එලියට ඇවිත් කොල්ලන්ට කතා කරන්න ඕනැ. ලොක්කා යෙදුවා මේකට උපායක්. ඒක තමයි, අර මං කලින් කිව්ව වර්ගයේ ගොං එකක් පාවිච්චි කරන එක. ඉතිං අපිටත් ඔතනිං යනකොට ඇහෙනවා ‘ටිං’ ගාන සද්දෙත්, ඒ එක්කම දකිනවා ශිෂ්‍ය නායකයො නැගිටල යනවත්.

හැබැයි මේ ක්‍රමය වැඩි දවසක් පැවතුනේ නෑ. ඉතිං, මං දවසක් ගුරු කාමරයේ ඉන්න ගමන් ඇහුවා උප විදුහල්පති කෙනෙක් වුන, අකුරු තුනේ නමක් තියෙන අයියගෙන්, මේ ගැන.

“අකුරු තුනේ අයියෙ, මොකද අර බෙල් එකට වුනේ?”

“ඒක හරිගියෙ නැ මචං.” අකුරු තුනේ අයිය කිව්වෙ මදහසකුත් එක්ක.

“ඒ මොකද?” මම ඇහුවා. දැන් කාගෙත් අවධානය අපි දිහාට. අකුරු තුනේ අයියා කට හඬ පහත් කලා.

“අපිට ආරංචි වුනා මල්ලි, ප්‍රින්සිපල් බෙල් එක ගහන ගානෙ කොල්ලො කියනවලු, ‘ඒයි! ආං ප්‍රින්සිපල් නැගිටල. පලයං, පලයං, ගිහිං ඉන්දවල වරෙං’, කියලා.”

“ඉතිං??” මම ඇහුවා. අහලා කට ගන්න කොටම මට තේරුනා සීන් එක. මම කිව්ව, “හරි හරි අයියෙ, මට තේරුනා හැක් හැක්!!”

නමුත් අපි ලඟම වාඩිවෙලා හිටපු අහවල් ගුරුතුමීගෙ ස්ටාටරේ ටික් ටික් ගානවා මිසක් ටියුබ් ලයිට් එක පත්තු වෙන්නෙම නෑ. එයා කට ඇරගෙන, අපි දිහා බලාගෙන ඉන්නව මොකද අපි බඩවල් අල්ලගෙන, මේ හැටි හිනා වෙන්නෙ කියලා.

“ඉතිං අකුරු තුනේ මල්ලි, එහෙම කිව්වම මොකද වෙන්නෙ?” අහවල් ගුරුතුමී බැරිම තැන ඇහුවා.

“අහවල් ටීචර්”, දැන් අකුරු තුනේ අයියා කියන්නෙ තවත් හෙමින්.

“ලොක්ක නැෂනල් එකනෙ අඳින්නෙ. ඉතිං යටට මොනවත් අඳිනවද නැත්නං ‍‍’ෆ්‍රී ලාන්ස්‘ ඉන්නවද දන්නෙත් නෑනෙ. ඉතිං කොල්ලො කියන්නෙ ඔය ‘ටිං’ ගාන සද්දෙ එන්නෙ බෙල් එකෙන්ම නෙවෙයි කියලා.”

අහවල් ටීචර් ටිකක් වෙලා අකුරු තුනේ අයියාගෙ මූණ දිහා ඇසි පිය නොහෙලා බලා ඉන්න කොටම’චකාස්’ ගාලා ටියුබ් ලයිට් එක පත්තු වුනා.”නොද්දකිං වල් හැත්ත!” කියලා මූණ රතු කරගත්තා.

එහෙමලු, ගොං එක හමස් පෙට්ටියට ගියේ.

පසුවදන: ඉතිං මං මේ කතාව අමාරුවෙන් කොටාගෙන, පොස්ට් කරන්න කලිං දුන්න මගෙ බ්ලොග් කෙරුවාවට ෆුල් සපෝට් එක දෙන ආදරණීය ප්‍රියම්බිකාව වන, දීපාට. මමත් බලං ඉන්නව ‘බකස්’ ගාල හිනා වෙන කන්. ම්හු! මෙයා අන්තිම පේලි දිහා ඔරවගෙන, නලල ‍රැලි කරගෙන, ඉන්න නිසා මං ඇහුවා,

“තේරුනේ නැද්ද ලොක්ක නැගිටින කොට බෙල් එක වදින්නෙ කොහොමද කියලා?’

මේක අහවල් ටීචට එහා ටියුබ් ලයිට් එකක්නෙ.

“ඒක තමා මාත් මේ බැලුවේ…”

ඒ ගමන මං සුද්ද සිංහලෙන්ම කිව්ව කොහෙන්ද සද්දෙ එන්නෙ කියලා. ඔන්න එතකොටම ඒ ටියුබ් ලයිට් එකත් චක ‘චකස් චකස්’ ගාල පත්තු වුනා. එයාත් ටීචර් කෙනෙක්නේ.

 

ටැග: ,

6.පැඩිඩිලියන් 4 – හෙයා ජෙල්

6.පැඩිඩිලියන් 4 – හෙයා ජෙල්

මේකත් උමේෂ් මට කියපු කතාවක්.

මං පොඩි කාලෙ මචං බාත් රූම් එකට ගියාම අක්කලගෙ බියුටි කල්චර් බඩු තියෙනව දකිනවා. එක එක ටියුබ් බෝතල් වගෙ නා නා ප්‍රකාර දේවල්.  මාත් හොරෙං ඕව ගාලා අත් හදා බැලීම් කරනව.

දවසක් තියෙනව ලේබල් එකේ ලස්සන කොන්ඩයක් තියෙන මරු බෝතලයක්. අමාරුවෙන් HAIR කියන එක කියවා ගත්ත. නාල හෙම ඉවර වෙලා කොන්ඩෙ පිහදාල චූට්ටක් අල්ලට හලාගෙන කොන්ඩෙ ගාල බැලුවා. අවුලක් නෑ. මරු සුවඳත්. පීරල බැලුව. කොන්ඩෙත් හොඳට කොන්ට්‍රෝල්. මම හොය හොය හිටිය බඩුවක්නෙ.

එදා ඉඳලා මම හැමදාම උදේට ඉස්කෝලෙ යන්නෙ මේකෙනුත් සාත්තුවක් කරගෙන තමයි.

වැඩේ නියමෙට ගියා දවසක් ක්‍රිකට් බෝලයක් වැදිල ඔලුව පැලෙනකල්. සෞඛ්‍යදාන පොරවල් මාව උස්සගෙන ගියා first aid room එකට. ගිහිං වතුර බේසමකට උඩින් මගෙ ඔලුව අල්ලගෙන හෝදන්න ගත්තා මොකද තුවාලෙන් ලේ ගලන නිසා.

යකෝ හෝදන්න හෝදන්න පෙණ දානවා. පෙණ දාන්න දාන්න මුං හෝදනවා. බැරිම තැන එක අයියා කෙනෙක් ඇහුවා, “මොනවද මල්ලි ඔලුවෙ ගෑවේ? ෂැම්පුද?” කියලා. මගෙ ටිකිරි මොල ගෙඩියට තේරුනා දැන් කියන දේ අනුව මගෙ අනාගතය තීරණය වෙන බව. ඉතිං ප්‍රශ්නය නොතේරුන බවත්, මගේ තුවාලය හිතනවට වඩා අමාරු බවත් පේන්න ටිකක් කෙඳිරි ගාලා ප්‍රශ්නය මග ඇරියා.

ගෙදර ආ ගමන්ම කෙලින්ම බාත් රූම් එකට ගිහින් ලේබලේ බැලුව. ෂැම්පු නේන්නං!! කවුද බං දන්නෙ!

පසු වදන:

“මේක කවුරුවත් දන්නෙ නෑ. උඹ කාටවත් කියන්න එපා.”

“චික් බං මං එහෙම වැඩ කරනවද?”

 

ටැග: , , , ,