RSS

91. රියට අත ඇල්ලූ මගියා / The Hitchhiker – 1

10 Oct
91. රියට අත ඇල්ලූ මගියා /  The Hitchhiker – 1

ඒ මගෙ මොටෝරිය ගත්ත අලුතමයි.

කාටත් තේරෙන වාහන භාෂාවෙන්ම කිව්වොත්, BMW 3.3 Li වර්ගයේ, ලෝං වීල්බේස් සහිත විශාල කාරය, ෆ්‍යුවල් ඉන්ජෙක්ෂන් සහිත, ලීටර් 3.3ක ධාරිතාවයකින් යුත් එංජිමකින්ද, පැයට සැතපුම් 129ක උපරිම වේගයකින්ද, එයටම ගැලපෙන විශ්මිත ත්වරණයකින්ද (මාර පිකප් එකකින්ද) යුතු වූ නියම කෙළි බඩුවක්. රියේ බඳ ලා නිල් පැහැ ගත් අතර, තද නිල් පැහැති රියේ ඇතුලත එම පැහැයම ගත් ආසන නිමවා තිබුනේ හොඳම වර්ගයේ නියම මෘදු සමින්. ජනෙල් වීදුරු මෙන්ම සන් රූෆ් එකත් ස්වයංක්‍රීයව විදුලියෙන් ක්‍රියාත්මක වුනා. රේඩියෝව ක්‍රියාත්මක කලවිට පමනක් සැඟවූ තැනින් මතුවී ඉහලට එසවුනු රේඩියෝ ඇන්ටෙනාව, රේඩියෝව නිවා දැමූ වහාම රියේ බඳ තුල ගිලී අතුරුදහන් වුනා. මඳ වේගයේදී නොඉවසිල්ලෙන් ගෙරවූ, මැසිවිලි නැඟූ ජවාධික එංජිම, පැයට සැතපුම් හැට ඉක්මවූ වහාම සතුටින් කොඳුරන්නට ගත්තා.

ජූනි මාසයේ සුන්දර දිනයක් වූ එදා මම තනිවම ලන්ඩනය දක්වා රිය පදවමින් සිටියා. මග දෙපස වූ මලින් ගැවසී ගත් රුක් අත්තන ගොමු වලට ඔබ්බෙන්, වූ කෙත් වතුවල ගොවියන් වැඩෙහි යෙදී සිටියා. ඇඟට පතට නොදැනෙන අයුරින් පැයට සැතපුම් 70ක වේගයෙන් රිය පැදවූ මා, ඉතා සුව පහසු ඉරියව්වකින් අසුනට බරදී, ඇඟිලි දෙකකින් පමනක් සුක්කානම හසුරවමින් සිටියා.

මගේ වාහනයට අත ඇල්ලු  ඔහු මා දුරදීම දු‍ටුවා. මා මෘදුලෙස තිරිංග යොදා ඔහු අසලම රිය නැවතූවා. සාමාන්‍යයෙන් මෙසේ වාහනයට අත අල්ලන්නන්ට රිය නතර කිරීමේ පුරුද්දක් කොහොමත් මට තිබුනා. හේතුව, ගම්බද මාවත් අද්දර හිටගෙන,  මා පසු කර වැලනොකැඩී ඇදී ගිය වාහන, දෙස බලා සිටින  විට ඇතිවෙන හැඟීම මට නුහුරු එකක් නොවීමයි.  මා දැක දැකත්  නොදැක්කා සේ ගිය, විශේෂයෙන්ම  අසුන් තුනක්ම හිස්ව ගිය තඩි මොටෝ රථ රියැදුරන්ට මම සාප කල තරමක්! කොහොමත් ඔය විශාල වටිනා රථ නම් නැවැත්තුවෙම නැති තරම්.

නවත්තන තරමක් නැවැත්තුවේ මල බැඳුනු, පරණ රථ හෝ ළමුන් පුරවාගෙන ගමන් කල්, “අපිට පොඩ්ඩක් එහාට මෙහාට වෙලා මෙයාටත්  ඉඩ චූට්ටක්  හදගන්න පුලුවන් වෙයි නේද?”, කියා ඇසූ රියැදුරන් පැදවූ රථයි.

අත ඇල්ලූ මගියා, විවෘත කවුලුවෙන් එබුනා,

“බොස්, ලන්ඩන් වලටද යන්නෙ?”

“ඔව්. නගින්න,” මම කිව්වා.

ඔහු රථයට ගොඩ වුනා. මම නැවත ගමනාරම්භ කලා.

අලු පැහැ දත් දෙපෙලක් තිබූ, කුඩා මිනිසෙකු වූ මගේ මගියාගේ මුහුණ මට සිහිපත් කලේ මීයෙක්! වේගයෙන් ඔබ මොබ දිවූ, තද පැහැ, තියුණු ඇසුත් මී ඇස් වුනා මදිවාට ඔහුගේ දෙකන් පවා මුදුනෙන් මඳක් උල්වී තිබුනා. රෙද්දෙන් නිමකල කැප් තොප්පියක් පැලඳ සිටි ඔහු හැඳ සිටියේ විශාල සාක්කු තිබූ අලු පැහැයට හුරු  කබායක්. අලු පැහැ කබායත්, මී ඇසුත්, උල් කණුත් එකව ඔහුගේ ‘යෝද මිනිස් මූසික’ පෙනුම  සර්ව සම්පූර්ණ කලා.

“ලන්ඩන් වල කොහේටද යන්නෙ?” මම ඇහුවා.

“මම ලන්ඩන් වලින් එයා යනවා,” ඔහු කිව්වා.” මම යන්නෙ එප්සම් වලට. අර අස්ස රේස් ‘එම තියෙන්නෙ. අදනෙ Derby Day” එක.”

“ආ, ඒකයි මේ,” මම කිව්වා. ” ෂෙහ්, මටත් යන්න තිබ්බා නම් ඔය එක්කම. මාත් ආස වැඩක් තමයි අස්සයන්ට ඔට්‍ටු අල්ලන එක.”

“අයියෝ, මම කවදාවත් අස්සයන්ට ඔට්‍ටු අල්ලන්නෙ නෑ. අඩුගානෙ මම උන් දුවනවා බලා ඉන්නෙවත් නෑ. ඕක මා අමන, තකතීරු වැඩක්නෙ.”

“එහෙනම් යන්නෙ?” මම ඇහුවා.

ඔහු ඒ ප්‍රශ්ණයට ප්‍රිය නොකරපු බව පෙනුනා. ඔහුගේ මූසික මුහුණ හදිසියේම හැඟීම් වලින් තොර වුනා.  ඔහු නිහඬව, පාර දෙස නෙත් යොමාගත්තා.

“එහෙනම් ඔයා බෙටිං මෂීන්ස් වල වැඩ කරනවා ඇති,” මම කිව්වා.

“ඒක ඊටත් වඩා අමන වැඩක්නෙ, බොසා,” ඔහු පිළිතුරු දුන්නා. “ඔය බෙටිං මැෂීන්වල් වැඩයි, රේස් බලන්න එන මැටි මෝල්ලුන්ට ටිකට් විකුනන එකයි, මෙලෝ රා’ක් ඇති වැඩ නෙවෙයි බොස්.  ඕවා ඕනෙම මැට්ටෙකුට කරන්ඩ පුලුවන් වැඩනෙ.”

ඉන්පසු දීර්ඝ නිහැඬියාවක්.  මම ඔහුගෙන් තව දුරටත් ප්‍රශ්න නොකරන්නට ඉටා ගත්තා. මමත් මෙහෙම වාහන වලට අත අල්ලලා ගිය කාලෙ, වාහන රියැදුරෝ මගෙන් අහපු අතොරක් නැති ප්‍රශ්ණාවලියට උත්තර බඳින එක මම කොච්චර නොරිස්සුවද කියා මට මතක් වුනා.

කොහෙදයන්නෙ? ඇයි එහෙ යන්නෙ? බැඳලා හෙමද ඉන්නෙ? කෙල්ලෙක් හෙම යාලු කරං නැත්ද? එයාගෙ නම මොකක්ද? ඔයාට වයස කීයද? ඔයවගේ කෙළවරක් නැති ප්‍රශ්න. ඇත්තටම මට මහා අප්‍රසන්නයි ඒවට උත්තර දෙන එක.

“සමාවෙන්න  මම අනවශ්‍ය ප්‍රශ්න ඇහුවානම්,” මම කිව්වා. “ඕකෙ වැඩේ, මම ලේඛකයෙක්නෙ. දන්නවනෙ ඉතින් ඔය ලේඛකයො කියන ජාතියට ඕන්නැති මගුලක් නෑනෙ.”

“බොස් පොත් ලියනවද?” ඔහු ඇසුවා.

“ඔව්,” මා පිළිතුරු දුන්නා.

“පොත් ලියන එක ‘ඔඳම වැඩක්නෙ,” ඔහු කිව්වා. “මම කියන්නේ ඒක නිපුනතා  ශිල්පයක්. මාත් කරන්නෙ නිපුනතා ශිල්පයක්.  මුලු ජීවිතේම ඔය ඒකාකාරී, කිසි කමකට නැති, කුසලතාවයක්  නැති රස්සාවල් කරන මිනිස්සු  මට නම් අරාං. බොස්ට තේරෙනවද මම කියන එක?”

“ඔව්, මට තේරෙනවා.”

“සැබෑ ජීවිතයක රා’ස තමයි, මොකක් හෝ අමාරු වැඩක්, නියමෙට කරන්ඩ ඉගෙන ගන්න එක.”

“මේ ඔයා වගේ,” මම කිව්වා.

“‘අරියට ‘අරි. අපි දෙන්නම වගෙ.”

“ඔයා කොහොමද දන්නෙ ,මම මගේ රස්සාව නියමෙට කරනවා කියලා. ඔය ඕනෙ තරම් ඉන්නෙ අසාර්ථක ලේඛකයො බුරුතු පිටින්.”

“හහ්, හහ්, හහ්! බොස් දක්ෂ ලියන්නෙක් නොවෙයි නම්, බොස්ට කොයෙන්ද මේ වගෙ කාරෙකක් පාවිච්චි කරන්ඩ ලැබෙන්නෙ?,” ඔහු කීවා. “මේකත් අස්ප ගානක් වෙන්ඩ ඇතිනෙ.”

“ඔව්, ලේසි ගානක් නම් නෙවෙයි තමයි.”

“මේකෙ කීයකට යන්ඩ පුලුවන්ද උපරිම?”

“පැයට හැතැප්ම එකසිය විසි නවයක්.”

“මොනවද ඔට්‍ටු මේකෙ ඒ ගානට යන්ඩ බැරි බවට?”

“හහ් හහ්, මොනවද ඔට්‍ටු මේකෙ ඒ ගානට යන්න පුලුවන් බවට?”

“ඔය කාර් නිෂ්පාදකයො ඉන්නවා නේද බොස්?  ඕකුං කියන්නෙම බොරු,” ඔහු කිව්වා. “ඕනෙ කාර් එකක් අරන් බලන්ඩ මම කියනවට. ඔය කිසිම කාරෙකකට ඔය දැන්වීමෙ කයිය ගා’න තරම් වේගෙන් යන්ඩ බෑ.”

“ඒ වුනාට මේකට පුලුවන්.”

“‘අරි කරලම පෙන්නමු පුලුවන් නම්,” ඔහු අභියෝග කලා. “ආ බොසා, පාගන්ඩ බලන්න ලෑල්ලටම කීයකට යයිද කියලා බලන්ඩ වැඩිම!”

අප ගමන් ගත් මහා මාර්ගය ඉදිරියෙන්  හමුවන Chalfont St. Peter වට රවුම පසු කල වහාම ඇරඹුන , වංගු රහිත, පෙනෙන තෙක් මානය ඉද්ද ගැසූවාක් මෙන් කෙලින් දිස් වුන,  මං තීරු බෙදූ,  සුමට මහා මාර්ගය එලැඹුන පසු මම ඇක්සලරේටරය පෑගුවා ලෑල්ලටම. පසු පසට බඹරෙකු ඇන්නාක් මෙන් ඉදිරියට පිනූ මොටෝ රිය තත්පර දහයකදී පැයට සැතපුම් අනූව ඉක්මවූවා.

“ෂා, නියමයි, මාරයි. ඕ’ම යං, ඕ’ම යං,” මගේ මගියා සතුටින් කෑගැසුවා.

බිමටම පෑගූ ඇක්සලරේටරය  මා එසේම  රඳවාගෙන සිටියා.

“සීයයි!” ප්‍රමෝදයට පත් මගියා කෑගසන්නට වුනා. “එකසිය පා’යි! එකසිය දා’යයි! එකසිය පා’ළොවයි! කකුල ගන්ඩ එපා බොස්!”

පිටත මං තීරුවේ ගමන් කල මා, අනිත් තීරුවේ ගමන් කරමින් තිබූ, බොඳ ඡායාවන් මෙන් දිස් වූ, කොළ පැහැති මිනි මයිනරයක්, විසල් ක්‍රීම් පැහැති සිට්‍රොයිනයක්, සුදු පැහැති ලෑන්ඩ් රෝවරයක්, දැවැන්ත කන්ටේනර් ට්‍රක් රථයක් හා තැඹිලි පැහැති වෝක්ස්වාගන්  මිනි බසයක් පසු කලේ එක තැන නැවතී තිබූ වාහන පෙලක් පසු කරන අයුරිනුයි.

“එකසිය විස්සායි!” මගේ මගියා ඔහුගේ අසුන මත උඩ පනිමින් කෑ ගැසුවා. ඕ’මම යං. ඕ’මම යං. එකසිය විසි නවයටම!”

පොලිස් සයිරනයේ විලාපය මට ඇහුනේ එතකොටමයි. එය කොතරම් ලඟින් ඇසුනාදැයි කියතොත් මා මොහොතකට සිතුවේ එය මොටෝරිය තුලින් ආ හඬක්  මෙනුයි. එවිටම ඇතුලත  මං තීරුවෙන් මතුවූ මෝටර් සයිකලයක නැගි පොලිස් නිලධාරියා අපට නතර කිරීමට සන් කර අප පසු කර ඉදිරියට ඇදී ගියා.

“කෙලියා නේද තාප්පෙටම මහරජ!” මම කිව්වා. හරිනේ වැඩේ! ඉල්ලං කෑවේ!”

පොලිස් නිලධාරියා අප පසු කර ගියේ පැයට සැතපුම් එකසිය තිහක පමන වේගයකින් විය යුතුයි. ඒ  නිසාම ඔහු වේගය අඩු කලේ ක්‍රමානුකූලව, වේලාව අරන්. අවසානයේදී ඔහු පාර අද්දර මෝටර් සයිකලය නැවතූ අතර, මම ඊට පසු පසින් නතර කලා.

“මම දැනගෙන හිටියෙ නෑනෙ පොලිස් බයික්ස් වලට මෙච්චර වේගෙන් යන්න පුලුවන් බව,” මම කිව්වෙ බිඳුනු හඬකින්.

“ඕකට පුලුවන්,” මගේ මගියා කිව්වා. “ඕක BMW R90S එකක්. පාරෙ යන වේගවත්ම බයික් එක. මේ දවස් වල ඕකම තමයි පොලීසිය පාවිච්චි කරන්නෙ.”

පොලිස් නිළධාරියා මෝටර් සයිකලයෙන් බැස, එය පැති ආධරකයේ රඳවා, අත් ආවරන ගලවා ප්‍රවේශමෙන් මෝටර් සයිකලයේ ආසනය මත තැන්පත් කලේ කිසිම කලබලයකින් තොරවයි. අපි ගානට කො‍ටුවී ඇති බව දන්නා ඔහු බළලෙක් ඌට  කො‍ටුවුනු  මී ගොදුරක් සමග  කරනා සෙල්ලමට අප යොදා ගත් අයුරකුයි පෙනුනේ.

“මාර අප්සෙට් එකනෙ!”  මම කිව්වා. “මේකා ටිකක් එක විදියක කොස්සෙක් වගේයි පේන්නෙ.”

“බොස්, ඕනෙම දේකට විතරක් කතා කරන්ඩ, අරිද?” මගේ මිත්‍රයා කිව්වා. “පුලූවන් තරම් කට පරිස්සම් කරගන්ඩ බලන්ඩ.”

මරණ දණ්ඩනයට නියම වූවකු වෙත ලංවන අලුගෝසුවකු මෙන් පොලිස් නිළධාරියා හෙමින් හෙමින් අප වෙත පිය මැන්නා.

විශාල උදරයක් සහිත, හැඩි දැඩි දැවැන්තයකු වූ ඔහුගේ නිල් පැහැති කලිසම කලවා වලට තදින් ඇලී තිබුන බව පෙනුනා. ඔහුගේ ඇස් ආවරණ ඔසවා හෙල්මටය මතට රඳවා තිබූ නිසා පළල් කම්මුල් සහිත රත් පැහැ ගත් මුහුණ මනාව පෙනුනා.අප දෙදෙනා වරදක් කර හසුවූ දඟකාර කොලුවන් දෙදෙනෙකුමෙන් අසරණව ඔහු එන තෙක් බලා සිටියා.“බොසා, බලාගෙන.” මගෙ මගියා පහත් හඬින් කෙඳිරුවා. “මූ නම් මා’ අපතයෙක් වගෙයි පේන්නෙ.”

මීට කලින් මා ලියූ Andy Griffiths ගෙ පරිවර්තන කියවලා මාව දිරිමත් කරපු ඔබ සැමට මම ප්‍රියකරන තවත් ලේඛකයෙකු වන Roald Dahl ලියූ මගේ ප්‍රියතම The Hitchhiker කෙටි කතාවෙ පරිවර්තනයක් ඉදිරිපත් කරන්න මම අදහස් කලා වෙනසකටත් එක්ක.
ඔබ දකීවි මේ පරිවර්තනයෙ රිද්මය සහ භාෂා විලාශයත් කතාවට අනුකූලව වෙනස් කරන්නට සිදුවූ බව.

මම ඔබගේ ප්‍රතිචාර දැනගන්න ඉතාම ආසාවෙන් මග බලා ඉන්නවා කියලා විතරක් කියන්නම් දැනට.

වර්ඩ්ප්‍රෙස් එක්ක තරහ අය ප්‍රතිචාරයක් දාන්න කරුණාකරලා මෙතන කොටන්නකො.‘මගේ ඩෙනිම My Blue Jeans’

 

ටැග: , ,

ප්‍රතිචාරයක් ලබාදෙන්න

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ WordPress.com ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Twitter picture

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Twitter ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Facebook photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Facebook ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

Google+ photo

ඔබ අදහස් දක්වන්නේ ඔබේ Google+ ගිණුම හරහා ය. පිට වන්න / වෙනස් කරන්න )

 
%d bloggers like this: