RSS

92. රියට අත ඇල්ලූ මගියා / The Hitchhiker – 2

12 Oct
92. රියට අත ඇල්ලූ මගියා / The Hitchhiker – 2

මෙතෙක් කතාව: පළමු කොටසින්.

මගේ විවෘත ජනේලය පැත්තෙන් පැමිණි පොලිස් නිළධාරියා. මසින් ගැවසීගත් විශාල අතක් ජනෙල් රාමුව මත ‍රැ‍ඳෙව්වා.

“මොකද මේ හදිස්සිය?”

“හදිස්සියක් නෑ ඔ‍ෆිසර්,” මම පිළිතුරු දුන්නා.

“ම්හ්ම්,  පස්ස සීට් එකේ ඉන්නවද බබෙක් හම්බ වෙන්න විලි රුදාව හැදිලා ඉන්න  ගෑණු කෙනෙක්, ඔහේ මේ හොස්පිටල් එකට අරන් දුවන? ඒකද ප්‍රශ්ණෙ?

“නෑ ඔ‍ෆිසර්”

“නැතිනං ඔහේගෙ ගේ ගිණි අරං. ඔහේ මේ  ගෙදර දුවන ගමන්ද, උඩ තට්‍ටුවෙ කො‍ටු වෙලා ඉන්න ඔහේගෙ පවුල බේරා ගන්න?”

පොලිස් නිළධාරියගෙ සමච්චල් සහගත හඬේ තිබ්බේ භයංකාර මෘදු කමක්.

“මගේ ගේ ගිණි අරං නෑ ඔ‍ෆිසර්.”

“එහෙනං, ඉතිං වහ කෑවා වගේ තමයි,” ඔහු කිව්වා. “මොකද කියන්නෙ? දන්නවද මේ රටේ වේග සීමාව කීයද කියලා?”

“පැයට හැතැප්ම හැත්තෑවයි,” මම කිව්වා.

“එහෙනම් මට තරහ නැතුව කියනවද, ඔහේ මේ දැන් කීයට ගියාද කියලා?”

මම කිසිත් නොකියා උරහිස් හැකිලුවා.

“පැයට හැතැප්ම එකසිය විස්සයි!” ඔහු බිරුසන් දුන් හඬට මා උඩ විසිවී බිම වැ‍ටුනා.
“ඒ කියන්නෙ වේග සීමාවට වඩා පනහක් වැඩියි.”

ඔහු හිස හරවා රථයේ බඳට ගැසූ ගැසූ විශාල කෙල පිඩ, මගේ රථයේ අලංකාර නිල් පින්තාරුව දිගේ හෙමිහිට පහලට ලිස්සා ගියා.

නැවතත් අප දෙසට හැරුනු ඔහු, මගේ මඟියා දෙස රවා බලා. “ඔහේ කවුද?”යි  තියුණු හඬින් විමසුවා.

“එයා හිච්හයිකර් කෙනෙක්,” මම කිව්වා. “මම මේ එයාට ලිෆ්ට් එකක් දෙනවා.”

“මම ඔහේගෙන් ඇහුවෙ නෑ.” ඔහු ගෙරෙව්වා. “මම ඇහුවෙ අරයගෙන්.”

“මමත් මෙතන මොකුත් වරදක් කලාද?” මගේ මගියා ඇහුවෙ පැණි බේරෙන හඬකින්.

“වෙන්න පුලුවං.” පොලිස් නිළධරියා කිව්වා. ” “ඔහේ දැන් කොහොමත් මේකෙ සාක්කි කාරයෙක්. ඒක තව පොඩ්ඩකින් බලා ගමු.”

“රියැදුරු බලපත්‍රය,” රළු හඬින් කී නිළධාරියා,  අත්ල මදෙසට දිගු කලා.

මම මගේ රියැදුරු බලපත්‍රය ඔහු අතට පත් කලා. පොලිස් කබායේ වම් සාක්කුවේ බොත්තම ගැලවූ ඔහු, අර කාලකන්ණි දඩ පොත එලියට ගත්තා. ඉන් පසු ඔහු ඉතාම ප්‍රවේශමෙන් මගේ නමත් ලිපිනයත් අනිත් විස්තරත් පිටපත් කර ගෙන, බලපත්‍රය නැවත මා අතට දුන්නා. ඉන්පසු නැලවිල්ලේ රථයේ ඉදිරි පසට ගිය ඔහු අංක තහඩුවේ තිබූ අංකයත් පිටපත් කලා. ඉන් පසුව දිනයත්, මා කල වරදේ විස්තරත් පිරවූ ඔහු දඩ කොලයේ මුල් පිටපත පොතෙන්  ඉරා ගත්තා. නමුත් එය මා අතට පත් කිරීමට පෙර, මුල් පිට පතේ ඇති සියලුම විස්තර කාබන් පිටපතේත් පැහැදිළිව සඳහන් වී ඇත්දැයි ප්‍රවේශමෙන් සසඳා බැලුවා.  අවසානයේදී දඩ පොත සාක්කුවට දමාගත්  ඔහු බොත්තමද පියවූවා.

“දැන් බලමු ඔහේ ගැන,” යි මගේ මගියට කී ඔහු, වටෙන් අනිත් පස ජනේලය වෙත පැමිණ,  කබායේ අනිත් සාක්කුවෙන් තවත් කුඩා සටහන් පොතක් එලියට ගත්තා.

“නම?” ඔහු සුපුරුදු රළු හඬින් විමසුවා.

“මයිකල් ‍ෆිෂ්,” මගේ මගියා පිළිතුරු දුන්නා.

“ලිපිනය?”

“අංක 14, වින්ඩ්සර් ලේන්, ලූටන්.”

“ඔය කිව්ව නමයි, ලිපිනයයි ඇත්ත ඒවා කියලා ඔප්පු කරන්න මොකුත් ලියකියවිලි තියෙනවද?”

මගේ මගියා සිය සාක්කුවට අත දමා සොයාගත් රියැදුරු බලපත්‍රයක් ඉදිරිපත් කලා.  නිළධාරියා එය පරීක්ෂා කර බලා ආපසු දුන්නා.

“මොකක්ද ඔහේගෙ රස්සාව?” ඔහු තියුණු හඬින් විමසුවා.

“මම ‘ඔඩ් කැරියර් කෙනෙක්.”

“මොකෙක්?”

“‘ඔඩ් කැරියර්.”

“කොහොමද ඕක ලියන්නෙ? අකුරු කොහොමද?”

“H-O-D   C-A…”

“හා හා ඇති ඇති. මොකක්ද මේ හොඩ් කැරියර් කියන්නෙ කියල මට කියනවද පොඩ්ඩක්?”

මේ තියෙන්නෙ හොඩ් එකක්.

“‘ඔඩ් කැරියර් කියන්නෙ ඔ‍ෆිසර්, ඉනි මගක් දිගේ නැගලා, මේසන් බාස් ගාවට බදාම ගෙනියන කෙනා. ‘ඔඩ් කියන්නෙ බදාම දාගෙන යන ආ’වල් එක. ඒකට තියෙනවා දිග මිටක්. ඒකෙ මුදුනෙ ලෑලි කෑලි වගයක් ‘අයි කරලා තියෙනවා, එක්තරා…””හරි, හරි, ඇති. කවුරු ගාවද ඔහේ දැන්ට වැඩ කරන්නෙ?”“දැනට කවුරුවත් ගාවා නෙවෙයි. මේ මෝ’තේ  මට ජොබ් එකක් නෑ.”

පොලිස් නිළධාරියා මේ සියල්ල සිය කලු පැහැති කුඩා සටහන් පොතේ ලියා ගැනීමෙන් පසු, සටහන් පොත ආපසු සාක්කුවට දමා බොත්තමත් පියවූවා.

“මම ආපහු ස්ටේෂන් එකට ගිය ගමන්ම, මම ඔහේ ගැන චෙක් කරලා බලනවා,” ඔහු කිව්වා.

“මා ගැන? මම කරපු වරද මොකක්ද?”  මූසික මුහුණැති මගේ මගියා ඇසුවා.

“ආරලු බූරලු නැතුව කිව්වොත්, ඔහේගෙ මූණ මට එච්චර ඇල්ලුවෙ නෑ,. ආන්න ඒකයි,”පොලිස් නිලධාරියා කිව්වා. “සමහර ඔය මූණත්තහඩුවෙ පින්තූරයක් අපේ ෆයිල් වල තියෙන්නත් බැරි කමක් නෑ.”

එසේ කී පොලිස් නිළධාරියා ලැසි ගමනින්, රථය වටෙන් මගේ ජනේලය අසලට නැවත පැමිණියා.

“තමන් ලෝක අමාරුවක වැටිලා ඉන්නෙ කියලා දන්නවද?” ඔහු කීවේ මට.

“ඔව් ඔ‍ෆිසර්.”

“අපි මේ සම්බන්ධව නීති මාර්ගයෙන් කටයුතු කරලා ඉවර වුනාම ඔහේට,  ඔහේගෙ මේ සෝබන, හයි ෆයි  කාරෙක  සෑහෙන කාලෙකට එලවන්ඩ ලැබෙන එකක් නෑ. මේ කාර් එක විතරක් නෙවෙයි, මොනම කාරෙකක් වත්.  දන්නවද? අවුරුදු ගානකට. ඔහේට ඔහොම වෙලා මදි මම නම් කියන්නෙ.  අවුරුදු ගානකට යකඩ කූරු ගනින්න වැඩේ සිද්ධවෙන්නත් පුලුවන්”

“මොනවා ? ඒ කියන්නෙ හිරේ?” මම කලබල වෙලා ඇහුවා.

“අන්න හරි. මහ උලු ගෙදර තමයි. අනිත් අපරාධකාරයොත් එක්ක බලු කූඩුවෙ. ඒ මදිවට හොම්බෙන් යන්න වෙන දඩේකුත් ගෙවලා. ඔහේ දන්නවද මේ ගැන වැඩියෙන්ම සතු‍ටු වෙන්නෙ වෙන කවුරුත් නෙවෙයි, මේ මම. හරි  එහෙනම් උසාවියෙදි හම්බවෙමු. ඔහෙලා දෙන්නම. දෙන්නටම උසාවියේ පෙනී හිටින්න සිතාසි හම්බවෙයි.”

පොලිස් නිළධාරියා ආපහු හැරිලා, මෝටර් සයිකලය වෙත ඇවිදගෙන ගියා. පැති ආධාරකට පොලිස් බූට් පැලඳි පයින් ඇන කකුල ඔසවා ආසනයේ ඉඳ ගත්තා. ඉන් පසු පයින් ස්ටාටරයට ඇන එන්ජිම පණගන්වා ගෙන මහ මගේ ඈතට නොපෙනී ගියා.

“ශික්, මාත් කරගත්ත වැඩක්…!” මම කිව්වෙ කලකිරීමෙන්

“අපි ඉල්ලං කෑවෙ නේද බොස්?”  මගියා කිව්වා, “කට උත්තර නෑ.”

“මමයි ඉල්ලං කෑවෙ, අපි නෙවෙයි,” මම කිව්වා.

“ඔව්, ඒ’ම තමයි, ” ඔහු කිව්වා. “දැන් බොස් මොකක්ද කරන්ඩ යන්නෙ?”

“මම දැන් ලන්ඩන් වලට ගිය ගමන්ම, මගෙ නීතිඥයා හම්බවෙනවා,”යි කී මම රථය පණ ගන්වා පාරට ගත්තා.

“ඒ යකා කිව්ව අර කූඩුවෙ දාන කතාව නම් බොස් විස්වාස කරන්ඩ එපා,” මගියා කිව්වා. “ස්පීඩිං වලට කාවවත් කූඩුවෙ දාන්නෙ නෑ.”

“හොඳටම විශ්වාසද එහෙමයි කියලා?” මම ඇහුවා.

“ඒකෙ ආයෙ දෙකක් නෑ,” ඔහු කිව්වා. “ඔන්නම් ලයිසන් එක තියාගෙන, කොර  වෙන දඩයක් ගා’වි. එච්චරයි.”

ඒ වචන වලින් මට පුදුමාකාර සහනයක් දැනුනා.

“ඒක නෙවෙයි, මොකද ඔයා අර යකාට බොරු කිව්වේ?”

“කවුද? මේ මම?” ඔහු ඇසුවා.”ඇයි බොස් ‘ඉතන්නෙ මම බොරු කිව්වා කියලා?”

“ඔයා ඒ යකාට කිව්වෙ ඔයා රස්සාවක් නැති  හොඩ් කැරියර් කෙනෙක් කියලා. නමුත් ඔයා මට කිව්වෙ නිපුනතා ශිල්පයක් කරනවා කියලා.”

“ඒක ඇත්ත බොස්,” ඔහු කීවා. “ඒ වුනාට ඔය කොස්සෙකුට ‘ඇමදේම කියන්ඩ යන එක ඇඟට ගුණ දෙයක් නෙවෙයි.”

“ඇත්තෙන්ම ඔයා මොකක්ද කරන්නෙ?”

“දැන් නම් ගැලවුමක් නෑ වාගේ, නේද බොස්?”

“ඒක මේ… කියන්න ලැජ්ජා හිතෙන දෙයක්ද?”

“ලැජ්ජා ‘ඉතෙන දෙයක්? ලැජ්ජා?” ඔහු කෑගැසුවා. “මේ මම? මම මගේ රස්සාව ගැන ලැජ්ජා වෙනවද ඇ’වුවා?  මම තරම් තමන්ගෙ රස්සාව ගැන ආඩම්බර වෙන මිනි’එක් ලොවෙත් නැතුව ඇති.”

“එහෙනම් ඇයි මට නොකියන්නෙ, මොකක්ද ඔය රස්සාව කියලා.”

“ඇත්තටම මේ ලේකකයන්ටත් ඕන්නැති මගුලක් නෑනෙ, නේද බොස්? ඔහු ඇහුවා. “දැන් මම මේක කියන කල්, බොසා මේක දැනගන්න කල්, බොසාට ඉන්ඩ බෑ දැන්, නේ? නිකං කසනවා වගේ”

“හනේ මට මොකෝ? මට ඔයා ඕක කිව්වත් එකයි, නැතත් එකයි. මට කමක් නෑ.” මම කිව්වෙ බොරුවට.

ඔහු හරියටම මීයෙක් වගෙ මං දිහා කපටි බැල්මක් හෙලුවා.

“කමක් තියෙනවා. මට බොස්ගෙ මූණෙන්ම පේනවා බොස් දැන් හිතනවා මේ යකා මොකක් ‘අරි අරුම පුදුම රස්සාවක් කරනවා ඇත්තෙ කියලා. බොස්ට ඕක ‘අරියටම මොකක්ද දැනගන්න කල් නින්ද යන එකක් නෑ.”

ඔහු මගේ සිතුවිලි කියවූ ආකාරයට නම් මම කොහෙත්ම මනාප වුනේ නෑ. මම නිහඬව මාර්ගය දෙසට නෙත් යොමාගත්තා.

“එක අතකට බොස් ‘ඉතන එක ‘අරි. මම කරන්නෙ අරුම පුදුම රස්සාවක් තමයි. ඒක අරුම පුදුම රස්සාවල් වලිනුත් විශේෂ එකක්.”

ඔහුට දිගටම කතා කරන්න ඇරලා මම නිහඬව රිය පැදවුවා.

ඇත්තටම මේ අභිරහස් මගියාගේ අභිරහස් රස්සාව කුමක් ද?

අවසාන කොටසින් කියවන්න.

මගේ අලුත්ම සිංහල බ්ලොගර් බ්ලොග් අඩවිය ‘මගේ ඩෙනිම My Blue Jeans’ වෙත ක්‍රමයෙන් සංක්‍රමණය වෙමින් සිටිනා බැවින් ඔබේ වටිනා ප්‍රතිචාර එහි දමා මෙම සංක්‍රාන්තියට මට සහය වන්නට ඔබෙන්  ඉල්ලා සිටිමි.

 
Comments Off on 92. රියට අත ඇල්ලූ මගියා / The Hitchhiker – 2

Posted by මත ඔක්තෝබර් 12, 2012 in පරිවර්තන, පොලිස් කතා, වාහන කතා

 

ටැග: , ,

ප්‍රතිචාර වසාදමා ඇත.

 
%d bloggers like this: