RSS

Monthly Archives: දෙසැම්බර් 2012

102. සුභ උපන් දිනයක් වේවා!


DSCN9573aBecause words and fonts are not enough to say what I want to say, I’d say it in Times New  Roman,

VERY HAPPY BIRTHDAY & MANY MANY HAPPY RETURNS OF THE DAY, Deepa!

P.S And thanks for putting up with me.

henryblogwalker the Dude.

 
ප්‍රතිචාර 28

Posted by මත දෙසැම්බර් 25, 2012 in සැමරුම්

 

ටැග:

101. අසල්වැසියාගේ තිළිණය /A Neighbor’s Gift

101. අසල්වැසියාගේ තිළිණය /A Neighbor’s Gift

ගෙදර ඇවිත් මගේ පොත් පත් එකතුවෙන් මුලින්ම ඇදලා ගත්ත පරණ Reader’s Digest සඟරාවෙ තිබ්බ මේ ඉතාම කෙටි කතා පිංච මගෙ බොක්කටම වැදුනා.

අපේ හුඟ දෙනෙක් බොහෝ විට බටහිරයන්ව දකින්නෙ අපි තරම් සංවේදී නොවන සත්ව කොට්ඨාශයක් හැටියටයි. සියලු සාරධර්ම, යහපත් මිනිස්සු ඉන්නෙ අපේ විතරයි, ලෝකෙ හොඳම සංස්කෘතිය අපේ කියලා තමයි අපි හුඟ දෙනෙක් හිතාගෙන ඉන්නෙ. නමුත් මේ කතාව කියවලා බලන්න.

මම මේ කතාව කියෙව්වෙ මෙන්න මේ පසු බිමේ ඉඳගෙන.  මගෙ වැට උඩට වැටිච්ච අල්ලපු  වත්තෙ  ගහකින් වැට පාත් වෙලා. මමම ඇවිත් ගහ අයින් කරන කල් ගහ එහෙමම තිබුනා.  .

තව කට්ටියක් මගේ වැටේ රෙදි වනනවා.

මම ආසම වැඩේ, ගිය අවුරුද්දෙ ප්‍රධාන පාරෙ කාපට් එක දෙපාරක් දාලා නිසා ගැට්ටක් හිටලා තිබ්බා වාහනයක් ගන්න බැරි වෙන්නම. මේක ගෙවල් දෙක තුනකට යන පොදු පාරක් වුනත් මම එනකල් පාර එහෙමම තිබ්බා. පස්සෙ මම තමයි පස් ගෙනත් පාර හැදුවෙ ආපු දවසෙ ඉඳන්ම. ඒ ගිය අවුරුද්දෙ.  හැබැයි මම පාර හදපු වෙලේ ඉඳලා ඒ පාරෙ වාහන  පාක් කරනවා. ගිය මැයි මාසෙ මම අම්මගෙ මරණෙට ගෙදර ආපු වෙලේ දවසක් මම මහ රෑ ගෙදර එනකොට පාරෙ ලොරියක් නවත්තලා. කරුමෙට හෝන් එකත් වදින්නෙ නෑ.  පස්සෙ මම වාහනෙත් අරන් නංගිලාගෙ ගෙදර ගිහින් නිදා ගත්තා.

මේ පාරත් මම යන එන ගානෙ හෝන් ගහලා වාහන අයින් කරවාගෙන තමයි ගෙදර යන්නෙත්, ගෙදරින් එලියට යන්නෙත්. ඇඩ්‍රස් නැතුව යනවා කියන කතාවට හොඳම උදාහරණය මේක වෙන්න ඇති.

සමහර විට ඒක නිසාම වෙන්නැති මේ කතාව මගෙ බොක්කටම වැදුනෙ.

අසල්වැසියාගේ තිළිණය /A Neighbor’s Gift

අවුරුදු අටක් තිස්සෙම, හැම නොවැම්බරයකම, මගෙ වහලෙ වැහි පීලි වල හිරවුනු කොළ ඉවත් කරන්න, මම මගෙ අසල්වැසියාගේ අඩි දහසයේ ඇලුමිනියම් ඉනිමඟ ඉල්ලනවා.

අවුරුදු අටක් තිස්සෙම, හැම නොවැම්බරයකම, ඝන කබායක් ඇඟලා ගන්නා බැරී,  ඔහුගේ ගේ  පිටිපස්සෙ ඉනිමග අරන් තිබ්බ  තැනට මා කැඳවාගෙන යනවා.

මඳක් කුදු ගැහී එම ඉඩ කඩට රිංගන අපි දෙදෙනා, පරණ මකුළු දැල් බිඳගෙන, සමහර විට පරණ ට්‍රයිසිකලයක්, වතුර බට රෝලක් එහාට මෙහාට කරමින් ඉදිරියට යනවා.

බැරී ඉනිම‍ඟේ එක කොණකින් අල්ලා ඔසවද්දී, මම එහි අනිත් කොණ ඔසවා ගන්නවා.  අපි දෙන්නගෙ ඉඩම් දෙක වෙන්වුන වැටට උඩින් මම මගේ වත්තට පනිද්දී  “ඉන්න මම මේක උස්සලා දෙන්නම්කො එහා පැත්තට,”යයි බැරී කියනවාමයි. ඇත්තෙන්ම මේ  ඉනිමඟ බර එකක් නොවේ. අපි දෙන්නාම මේ චරිත රංගනයට ඇලුම් කලා.

“ඇත්තෙන්ම මාත් මේකක් ගන්න ඕනෙ කොයි වෙලේ හරි.”

“අයියෝ, මොනවටද?”  බැරී එතකොට කියනවාමයි. “ඔයාට ඕනෙම වෙලාවක මගෙ එක  ඉල්ලගන්න පුලුවන්නෙ.”

බැරීයි, ඔහුගෙ බිරිඳ පැටීයි, එයාලගෙ දරුවන්ට අඳින්න බැරිව පුංචි වෙන  කලිසම්පොඩි, කමිසපොඩි, සපත්තුපොඩි  දුන්නෙ මගෙ දරුවන්ට. අපේ නිවෙස උණුසුම් කල උඳුන ක්‍රියාවිරහිත වූ  පෙබරවාරි මාසයක එක් සීතල ‍රැයක සමාගමෙන් පැමිණ එය අලුත්වැඩියා කරන තෙක් පැය පහක් හෝ හයක් අපේ මුලු පවුලටම ‍රැකවරණය ලැබුනේ බැරීගෙ වහල යට.

“ඕකෙ ඔය පුලී සිස්ටම් එක නම් පොඩ්ඩක් හිරවෙන්න බලනවා ඉනිමඟ දික් කරනකොට.” බැරී අනතුරු හඟවනවා.

“ප්‍රශ්ණයක් නෑ. මම මේක පැය කීපයකින් ආපහු දෙනවා.”

“කලබලයක් නෑ. මම ගෙදර නොහිටියොත් ඔන්න ඔය වැටේ මෙහා පැත්තෙන් තියන්නකො,” කියන බැරී මට අතවනා ආචාර කර ගේ දෙසට යනවා.

හැම නොවැම්බරයකම මේ දේ මේ විදියටම සිදුවුනා.

එක් ශීත සෘතුවක, එක් අඳුරු දිනෙක බැරීගේ ගේ ඉදිරිපස තණබිමේ “විකිණීමට තිබේ” දැන්වීමක් දකින්න ලැබුනා. ඔහුට ඇත්තටම ස්ථානමාරුවක් ලැබිලා වෙනත් ප්‍රදේශයකට යන්න වෙන බව පිළිගන්න හිත මැලිවුනා.

DSCN8453බඩු අදින වෑන් රථය බැරීගෙ නිවෙස ඉදිරියේ නතර කර තිබියදී පවා මා ප්‍රතික්‍රියා දැක්විය යුතුව තිබූ ආකාරයට එසේ නොකලේ ඒ මැලි කම නිසාම විය යුතුයි. මම කලයුතුව තිබුන ඔහු වටා දෑත් යවා ඔහුව තදින් වැලඳ ගැනීම වුවත්, මම කලේ සාමාන්‍ය විදියට අතට අත දී ආයුබෝවන් කීම පමණයි.  ඔහු රිය පදවාගෙන අපෙන් වෙන්වී යද්දි මා කලයුතුව තිබුනෙ ඔහු නොපෙනී යන තෙක් නොනවත්වා අත වැනීම වුවත්, මා එසේ කලේ නෑ.

එදා හවස, මම මගෙ පුතාගෙ ට්‍රයිසිකලය ගෙතුලට ගද්දීයි මම දු‍ටුවෙ මගෙ ගරාජයේ බිත්තියට  හේත්තු කර  තිබූ අඩි දහසයේ ඇලුමිනියම් ඉනිමඟ.

A Neighbor’s Gift
Christopher De Vinck
Reader’s Digest – November 1993

මෙම ලිපිය මගේ ඩෙනිමේ මුලින්ම පළවිය.

 

ටැග: