RSS

Category Archives: පොලිස් කතා

181. ට්‍රෑන්ස්ෆෝර්මර්ස් / Transformerers In Real Life / Citroën 2CV


Photomontagemotoav

Mad Max

හොලිවුඩ් සිනමාවට ලැබුන ඕස්ට්‍රේලියානු දායාදය වන මෙල් ගිබ්සන් ප්‍රධාන චරිතය රඟපෑ Mad Max නම් ඕස්ට්‍රේලියානු චිත්‍රපටය ඔබ බලලා තියෙනවද? විශේෂයෙන්ම Mad Max 2? එතකොට, අසූව දශකයෙ විතර පෙන්නපු ලෝක ප්‍රකට අමෙරිකානු ටෙලි කතා මාලාවක් වන MacGyver බලලා තියෙනවද? මැක්ගයිවර් කියන වචනය අදත් ව්‍යවහාර වෙන්නේ.

MacGyver ඉතාම සීමිත සම්පත් යොදාගෙන, තමන්ට අවශ්‍ය නිර්මාණය ඕනෑම තත්වයක් යටතේ කරන්න හැකි උපාය ශීලී, තීක්ෂණ බුද්ධියක් ඇති, නිර්මාණශීලී, බහුකාර්ය පුද්ගලයෙක් ගැන විස්තර කරන්නයි. මම මේ ඔබට කියන්න යන කතාව ඇහුව ගමන්ම මගෙ හිතට ආවේ මෑඩ් මැක්ස් සහ මැක්ගයිවර් සුසංයෝගය.


1993 වසරේ මේ සිද්දිය වෙද්දී හතලිස් තුන් හැවිරිදිව සිටි ප්‍රංශ ජාතික විදුලි කාර්මිකයෙකු වූ Emile Leray (එමිල් ලරේ) ගැන මේ කතාව කියවද්දි මට මුලින්ම මේ කතාව විශ්වාස කරන්න අමාරු වුනා. මොකද, ඕනෙ තරම් අමූලික බොරු ප්‍රවෘත්ති අන්තර්ජාලයෙ වගේම, මුද්‍රිත මාධ්‍යයෙත් කියවන්න දකින්න හැකි නිසා.

Road map

එමිල් අප්‍රිකානු මහාද්වීපයට පෙම්බැඳි ප්‍රංශ ජාතිකයෙක්. 1993 වසරෙදි, එමිල් ඊසාන දිග අප්‍රිකාවේ මොරොක්කෝවේ Tan Tan නගරයෙන් පිටත්වී, මොරොක්කෝ සහරා කතර හරහා Zagora නගරය බලා ඔහුගේ Citroën 2CV වර්ගයේ මෝටර් රථයෙන් තනිවම ගමන් කරද්දි අනතුරකට ලක්වෙනවා.

සාමාන්‍ය පුද්ගලයෙක් නම් අන්ත අසරණවෙන මේ මොහොතේ, පරාජය බාර ගෙන පසුබසින්න සූදානම් වෙන්නේ එමිල් නොවෙයි. දින දහයකට සෑහෙන කෑම බීමත්, මෙවැනි අනතුරුදායක ගමනකට අත්‍යාවශ්‍ය වන ආවුද පෙට්ටියට සහ අමතර රෝදවලට අමතරව, ඔහු ඇණ, මුරිච්චි, යකඩ කපන කියතක් වැනි මූලික ආවුද කීපයක් Citroën රියේ දමාගෙන යි ගියේ.

800px-Citroen_2CV_-_Flickr_-_mick_-_Lumix

මුල්ම පසු බෑම ඇතිවෙන්නෙ එමිල් Tan Tan පසු කර තරමක් දුර ගමන් කරද්දි ඒ දිනවල මොරෝක්කෝව සහ බටහිර සහරාව අතර පැවති ගැ‍ටුමේ ප්‍රතිඵලයක් ලෙස Tilemsem ප්‍රදේශයට ඔබ්බෙන් ඇතිවූ අලුත් තත්වයක් නිසා ඔහුව නවතා ආපසු යවන හමුදා මුරපොලේදියි. එහිදී තරමක උණුසුම් කතාබහක් ඇතිවෙන්නේ, ආපසු හැරී යාමට ලැබෙන අණට අමතරව, එමිල්ට මුරපොලේ සිට තවත් නාඳුනන මගියකුද ‍රැගෙන යන යන ලෙස භටයන් බලපෑම් කිරීම නිසයි. සැබවින්ම ආපසු TanTan වෙත යාමේ අදහසක් එමිල්ට තිබුනේ නෑ. අමතර මගියකු ‍රැගෙන ගියහොත්, තමාගේ රක්ෂණ ගිවිසුමේ කොන්දේසියක් උල්ලංඝණය වන බව කියන එමිල් ඒ ඉල්ලීම තරයේ ප්‍රතික්ෂේප කරනවා. අප්‍රිකානු රටවල, මෙවැනි හදිසි අවස්ථාවක මගියෙකු රියේ නංවාගෙන යාමට කෙරෙන ඉල්ලීමක් ප්‍රතික්ෂේප කිරීම නොකල යුතු දෙයක් හැටියට සැලකෙන බව එමිල් හොඳින් දැනසිටියත්, තමා එවැනි සිරිතක් පිළිබඳ අවබෝධයක් නොමැති ‘විදේශික සංචාරකයකු’ බව ඔහු ඔවුනට දැනෙන්නට ඉඩ හරිනවා. මෙයින් සෙබලු තවත් උරණ වෙනවා. මිලිටරි බලයට අමතරව, සිවිල් බලතලද සතු ‘gendarmarie’ යනුවෙන් ප්‍රංශ බසින් හැඳින්වෙන මේ අවි දරන සෙබලුන් සමග තර්ක කිරීම භයානක බව තේරුම් ගත් එමිල්, ආපසු හැරී කිලෝ මීටර් කිහිපයක් ගමන් කර, මුරපොල මග හැර තමාගේ මුල් ගමනාන්තය යාම පිනිස සහරාව මැදින් වැ‍ටුනු වෙනත් අතුරු පාරකට හැරෙනවා.

Photomontagecarte

“4X4 ධාවනය නොමැති වුනත් , මේ ප්‍රදේශයේ ඉතාම සුලභ Citroën 2CV මාදිලියේ මෝටර් රථය මා ‍තෝරාගත්තේ එහි ඇති ඔරොත්තු දීමේ ගුණය නිසාමයි. 2CV රථය අප්‍රිකාවේ අනවර්ත නාම ගනනාවක් භාවිතා වෙනවා. යකඩ ඔ‍ටුවා (Steel Camel) ඉන් එකක්. එසේ කියන්නෙ ඕනෑම තැනක ගමන් කිරීමට ඊට හැකි ඔරොත්තු දීමේ හැකියාව නිසයි. නමුත් මේ යකඩ ඔ‍ටුවන් ඉතාම මෘදුව හසුරුවන්න ඕනෙ. එතකොටයි ඔවුන්ගෙනුත් ඒවගෙම විශ්වාසනීය සේවයක් ලැබෙන්නෙ. නමුත් එදා මට බැරි වුනෙත් ඒක. මුර පොලේදි ඇතිවුන ආවේගයත් නිසාමදෝ මම ඉතාම රළු ලෙස තමයි රිය පැදවුනේ,” එමිල් පසුව කියනවා.

සහරා කතර හරහා දිවෙන වල ගොඩැලි ගහන අති දුෂ්කර ම‍ඟේදී මඳකට පාලනයෙන් තොරව යන රිය විශාල ගල් ගෙඩියක වැදී නතර වෙනවා. වහා වාහනයෙන් එලියට බැස සිදුවූ හානිය පරීක්ෂා කරන එමිල් දකින්නේ මේ අනතුරින් රියේ අවලම්බන (suspension) පද්ධතියේ swing arm එකකුත් රෝද ඇක්සලයකුත් යලි ධාවනය කල නොහැකි ආකාරයට හානි වී ඇති බවයි.

එමිල් තමා අතරමං වී ඇත්තේ, කිට්‍ටුම මිනිස් වාසයෙන් අවම වශයෙන්, කිලෝමීටර් 32 ක් පමණ ඈතින් බව අනුමාන කරනවා.

එමිල් පසුව Sunday Times පුවත්පතට කල ප්‍රකාශ කලේ, “මම මින් පෙර අප්‍රිකානු මහාද්වීපයේ දහ වතාවකට වැඩිය රවුම් ගසා පළපුරුද්දක් තිබුන නිසා ප්‍රදේශය හොඳින් දැන සිටියා. ඒ නිසාම මට ඒ හැටි චකිතයක් දැනුනේ නෑ,” යනුවෙනුයි.

‘ඉතින් අවශ්‍ය තරම් කෑම සහ ජලය තිබුනනම් පයින් ඇවිදගෙන යන්න තිබුනනෙ.’ මේ මගෙ හිතට නැගුන පළවෙනි ප්‍රශ්ණෙ.මේ ප්‍රශ්ණෙම තවත් කිහිප දෙනෙකුට ඇතිවෙලා තිබුන බව මම මේ ගැන අන්තර්ජාලයේ සොයා බලද්දී දු‍ටුවා.

“ඒක පයින් යන්න දුර වැඩියි.” ඒ එමිල් මුල් ලිපියෙම කවුරුත් ඒ ගැන ප්‍රශ්ණ කරන්නත් කලින් කියපු දේ. සමහර විට ශුෂ්ක කාන්තාරයක, වතුර සහ කෑමත් ‍රැගෙන සුදුසු ඇඳුම් සහ පාවහන් නොමැතිව තරණය කිරීම බොහෝ විටගෙදර සුවපහසුවට ඉඳගෙන ලැප්ටොප් තිරයකින් මෙය කියවන අපි සිතින් මවාගන්නා චිත්‍රයට වඩා වෙනස් දෙයක් වෙන්න පුලුවන්.

තමාට ඉතිරි වී ඇති සීමිත විකල්ප කිරා මැන බැලූ එමිල් ‍තෝරා ගන්නා විසඳුම කාන්තාරෙ පයින් තරණය කිරීමටත් වඩා පිස්සු අදහසක් හැටියටයි බැලූ බැල්මට පේන්නෙ. වහිනකොට, ගොරවනකොට ගොඩබිම යන වාහන වයිපර් දාගෙන හෙමින් ගියාට, ජෙට් ගුවන් යානා වලාකුලට උඩින් පියාඹනවා වගේ, විවිධ පුද්ගලයෝ ප්‍රශ්ණ වලට මුහුණ දෙන්නෙ විවිධ ආකාරයට. හැම විටම වෙනස් ආකාරයට සිතන එමිල් අනතුරට පත්වූ Citroën 2CV රථයේ කොටස් යොදාගෙන කාන්තාරෙන් එලියට පදවාගෙන හැකි මෝටර් සයිකලයක් නිර්මාණය කර ගැනීමට අදහස් කරනවා. ඒ එක්කම ඔහු තමාට මුහුණ දීමට සිදුවන තාක්ෂණික අභියෝග වැල මනසින් පෙලගස්වා විසඳුම් සොයා බලනවා.

සාමාන්‍ය තත්වයක් යටතේ නම් මේ විශ්වකර්ම ක්‍රියාව කිරීමට තාක්ෂණික ඥානය, හැකියාව සියළු පෑස්සුම්- කැපුම් උපකරණ වලින් සමන්විත අංග සම්පූර්ණ වාහන අලුත් වැඩියා කිරීමේ වැඩපලකුත්, තවත් කිහිප දෙනෙකුගෙ ශ්‍රමයත් අවශ්‍ය කලත්, එමිල් මේ ගිණිගෙන දැවෙන සුප්‍රසිද්ධ සහරා කතර මැද, තනිවම මේ කාර්යයට අත ගහනවා. ඔහුගේ චිත්ත ධෛර්යය, නොපසුබට උත්සාහය සහ ආත්ම විශ්වාසය ඉතාම පුදුම සහගතයි.

“මම කෙලින්ම දිවි ‍රැකගෙන ගැලවී යාමේ මෙහෙයුමට සැරසුනා. (I entered the survival mode). කෑම සහ වතුර හැකි උපරිම කාලයකට සෑහෙන සේ පාවිච්චිය වහාම අවම කරගත්තා.” එමිල් පසුව කිව්වා.

පසුදා උදෑසනම ඔහු Citroën 2CV මෝටර් රියේ බොඩිය චැසියෙන් වෙනම ගලවා ගෙන කාන්තාර සැඩ හිරු ‍රැසින් හා වැලි කුණා‍ටුවලින් බේරී සිටීමට ආවරණයක් සේ මෙන්ම, ඇට මිදුලු ගල් වන ක‍ටුක ශීත කාන්තාර රාත්‍රියට ආවරණය වී නිදා ගැනීමට කූඩාරමක් හැටියටත් යොදා ගන්නවා. මේ රථයට එහි විසුළු පෙනුම නිසාම දී තිබුනු තවත් අනවර්ථ නාමයක් නම් ‘රෝද සවිකල කුඩය’ (Umbrella on wheels) යන්නයි.

නවීන මෝටර් රථවලනම් මේ ආකාරයට ලොරියක, බස් රියක හෝ වෑන් රියක මෙන් වෙන් කල හැකි චැසියක් සහ බොඩියක් එන්නේ නෑ. ඒවා එකිනෙකට ඒකාබද්ධ කර (unity construction) එන්නේ. නමුත් Volkswagen Beetle (VW) සහ තවත් එවැනි මාදිලි කීපයක පමණක්, ඒ ආකාරයට චැසියෙන් වෙන් කල හැකි බොඩියක් එනවා. එමිල්ගේ Citroën 2CV රථයක් එවැනි එකක්.

මේ ගැන මමත් මුලින්ම සැක කලත් මෙය කල හැකි බව පෙන්වන “Mythbusters 10 – Comment transformer une Citroën 2CV en moto” නම් YouTube වීඩියෝවක් මම නැරඹුවා . ඔවුන් පෙන්වාදුන් ආකාරයට Citroën 2CV රථයේ බොඩිය බෝල්ට් ඇණ කිහිපයකින් පමණයි චැසියට සවි වී තියෙන්නේ. නමුත් වරදවා වටහා ගන්න එපා, ඒ ඉතාම ශක්තිමත් ආකාරයට. මේ රියේ දොරවල් බොනට්‍ටුව සහ බොඩිය ඉතාම පහසුවෙන් ගලවා ඉවත් කල හැකි බව ඒ වීඩියෝව සාක්ෂි සපයනවා.

දෙවෙනි ලෝක යුද්ධයට පෙර සැලසුම් කර, නට්සීන්ට හසු නොවන සේ යුද සමයේදී සඟවා තැබූ Citroën 2CV ව්‍යාපෘතිය, ප්‍රංශයේ TPV යන කාණ්ඩයට අයත් රථයක්. කවුරුත් SUV – Sports Utility Vehicle යන වාහන කාණ්ඩය නම් අද හඳුනනවා. TPV යනුවෙන කෙටිකර ඇත්තේ ප්‍රංශ බසින් Toute Petite Voiture – ඉංග්‍රීසි බසින් Very Small Car හෝ අද හැඳින්වෙන ආකාරයට very compact car / (economy car) යන්නයි.

මෙයත් ජර්මනියේ Volkswagen මෙන්ම පොදු ජනතාව වෙනුවෙන්ම නිමැවූ වාහනයක්. ඇතැම් විට VW ටත් වඩා දුර වඩා දුර ගිය සංකල්පයක්. ඉදිරි රෝද වලින් පැදවෙන, ඉදිරිපස සවිකල එන්ජිම සහිතව නිමැවූ මේ රිය ඉලක්ක කලේ සාමාන්‍ය ගොවි ජනතාවටයි. එය ඉතාම සැහැල්ලුව මෙන්ම, අඩුම පිරිවැයකින් නිශ්පාදනය වුනේ අඩුම මිලකට විකිණිය හැකි ආකාරටයි. මුලින්ම, පෙට්‍රල් ලීටරයකින් වැඩිම දුරක් ගමක් කල හැකි, සුලඟින් සිසිල්වන 375CC-9HP සිලින්ඩර දෙකේ. තිරස් එන්ජිමක් සහිතව නිපැයූ මෙම රිය, පසුව ක්‍රමයෙන් 600CC 29HP එන්ජින් දක්වා ධාරිතාවය වැඩි කරනවා.

පොලොවේ සිට වැඩි පරතරයක් සහ මෘදු අවලම්බන පද්ධතියක් සහිතව නිමැයූ මෙම වාහනයට, ගොවි පොලවල රළු බිමේ, කිලෝ පනහක පමණ ගොවි නිශ්පාදන පටවාගෙන පැකිමී 48 ක උපරිම වේගයකින් පහසුවෙන් යා හැකි වුනා. බිත්තර පටවාගෙන ඒවා නොබි‍ඳෙන සේ පෙරලූ පසක් සහිත ගොවි බිමක් හරහා යාමට හැකි ආකාරයටයි මෘදු අවලම්බන පද්ධතිය සැලසුම් කර තිබුනේ. මේ වාහනේ ත්වරනය (acceleration) පිළිබඳව නම් පුරසාරම් දොඩන්න තරම් ආටෝප වාර්තා නැති වුනත්, ( 2CV අයිතිකරුවන්ම විහිළුවට කියන කතාවක් තමයි මේක පැයට හැතැප්ම 0 ඉඳං 60 යන්න දවසක් වගේ ගන්නව කියන එක. 😀 / “from 0–60 in one day”.) මේ පැරණි වාහනයට තිබුනේ සමකාලීන වාහන වලට වඩා ඉදිරියෙන් තිබූ, රියේ පෙනුමට නොගැලපෙන විශ්මිත තාක්ෂණයක්.

මුල්ම වාහනයේ ඇතුලත ඉඩකඩ ගැන කතා කලොත් උස රියැදුරෙකු හිස්වැස්මක් පැලඳ වාහනය පදවන්නේ නම් බෙල්ල නොනවා රිය පැදවීමට කැන්වස් වහලය විවෘත කිරීමට සිදුවුනා.

දැන් නැවතත් සහරාව මැද අතරමංවී සිටින එමිල් වෙත ආවොත්, මෝටර් සයිකලයක් සාදා ගැනීමට නම්, බොඩිය ගලවා දමා වෙන් කරගන්නා Citroën 2CV චැසිය කපා කොට කර ගෙන එයට ඇක්සල් සහ රෝද දෙකක් සවිකර ගත යුතු වෙනවා. ඒ එක්කම එන්ජිම සහ ගියර් පෙට්ටිය එහි මැද කොටසට ඇමිණිය යුතු වෙනවා. එමිල් යකඩ කපන කියතෙන් චැසියේ කොටස් කපා දමා කපා කොට කිරීමට පටන් ගන්නවා.

මුලින් කීවාක් මෙන් කාන්තාරයක අතරමං වී සිටිනා අයෙකුට විදුලි විදුම් උපකරණ, වෙල්ඩිං ලාම්පු, වැනි දේ නොමැතිව මූලික ආවුද කිහිපයකින් මෝටර් සයිකලයක් නිර්මාණය කිරීම නම් ප්‍රාතිහාර්යයක්. එමිල් ලෝහ කොටස් සම්බන්ධ කරන්නේ ඇණ මුරිච්චි වලින්. ඔහු ඇණ රිංගවීමට හැකි තාක් දුරට චැසියේ විද තිබූ තිබුණු සිදුරු භාවිතා කලත් සැමවිටම එසේ කල නොහැකිව සිදුරු විදගැනීමට සිදු වෙනවා. එවිට ඔහු ගනකම් තහඩු කොටස් අංශක අනූවකින් නැවීමෙන් ලෝහය දුර්වල කොට යකඩ කපන කියතෙන් හා රවුම් පීරෙන් පීරිගා ගනකම අඩු කරගෙන ඉන්පසු පොංචියෙන් හා මිටිය ආධාරයෙන් සිදුරු සාදාගෙන තහඩුව ආපසු දිගහරිනවා.

 

Photomontage2b

Photo Daniel Denis –  2CV Magazine

 

එන්ජිමත් රෝදත් එක කෙලින් සවිකර ගැනීම සඳහා රෝද හතරම මුලුමනින් ඉවත්කර රෝද දෙකක් චැසියේ ඇතුල් පැත්තෙන් නුහුරට සවිකර ගැනීමට සිදුවෙනවා.3
එන්ජිමෙන් ලැබෙන බලය අවර කඳේ ඇති කරකැවෙන ලෝහමය බ්‍රේක් ඩ්‍රම් කොටස හරහා කෙලින්ම රෝදය මත ක්‍රියා කරන නිසා සරළම භෞතික විද්‍යා නියමයන්ට අනුව රථය ඉදිරියට ධාවනය කල හැක්කේ රිවර්ස් ගියරයේ පමණයි. ගියර් පෙට්ටිය ගලවා මෙය වෙනස් කිරීමට හැකි වුවත්, වැලි සහිත සහරාවේ එවැනි දෙයකට අතගැසීම අනවශ්‍ය කරදර ‍රැසකට අත්වැනීමක් බව වටහා ගන්නා ඔහු, එය එලෙසම තියෙන්නට හරිනවා.

Inboard brakes

ඔබ මෝටර් රථ තාක්ෂනය ගැන උනන්දු නම්, පමණක් මේ මේ සටහන ඔබටයි. ඉදිරිපස එන්ජිම (front mounted engine) සහ ඉදිරි රෝද එලවුම (front wheel drive) සහිත රියේ ඉදිරිපස තිබුනේ inboard brakes. නැතිනම් රෝදයට සවි නොකර චැසියට සවිකල තිරිංග. ඩිෆරන්ෂලයට යාබදවම තිබුනු බ්‍රේක් ඩ්‍රම් වල සිට රෝදයට බලය සැපයුනේ ඩ්‍රයිව් ෂාෆ්ට් එකක් හරහා. තවත් පැහැදිළි කරහොත් ඩිෆරෙන්ෂලයත් රෝදයත් අතරමගයි තිරිංග තිබුනේ. අපි දන්න වාහනවල වගේ රෝදෙ නෙවෙයි.

එන්ජිමේ සම්පූර්ණ බලයම ඩිෆරෙන්ෂලය හරහා වම් පස ඇක්සලයට ලබා ගැනීම සඳහා එමිල් දකුණු පස ඇක්සලය නොකැරකෙන සේ සිරකරනවා.

Photomontage2cPhoto Daniel Denis – 2CV Magazine

මෝටර් සයිකල් අසුන සාදාගන්නේ වාහනයේ පසුපස බම්පරය කපා එයට ඩෑෂ්බෝඩ් එකෙන් ගලවාගත් අපොල්ස්ට්‍රි කොටස ඔතා එය තැඹිලි පැහැ ඇලෙන ටේප් යොදා අලවා ගැනීමෙන්.

හැන්ඩලය නිමවන්නේ රථයේ ජැක් ලීවරයෙන්. මෙයට ක්ලච් ලීවරයත් වාහනය පනගැන්වෙන ස්විචයත් සවි කරනවා. මේ 2CV විශ්මිත රථයේ බහුකාර්ය නිමැවුම ගැන කදිම අදහසක් මේ ජැක් ලීවරයෙන්ම ලබාගත හැකියි. මේ ජැක් ලීවරයෙන්ම එහි නියමිත රාජකාරියට (jack lever) අමතරව, එන්ජිම ඉදිරිපසින් ඇති සිදුරින් ඇතුල්කොට බැටරිය බැස ඇති විටක එන්ජිම පණ ගැන්වීමටත් (crank handle), රෝද ගැලවීමටත් (wheel brace) හැකියි.

Photomontage2dPhoto Daniel Denis – 2CV Magazine

මෝටර් රියේ අංක තහඩුව ගලවා මෝටර් සයිකලයට සවිකර ගන්නේ නීතිමය අවශය අරමුණකින් වුනත්, එයින් අරමුණ ඉ‍ටු නොවුන බව එමිල් පසුව වටහා ගන්නවා.

මෝටර් සයිකලයේ බර නිසාම පෙට්‍රල් කටේ සිට ටැංකියට දිවෙන බටය කපා පැති ආධාරකයක් (side stand) සාදා ගැනීමට සිදුවෙනවා

අත් කොට කමිසයක් ඇඳ සිටි ඔහු සැඩ හිරු ‍රැසින් බේරීමට මේස් කුට්ටමේ අඩිය කපා දමා අත්වලට ඇඳ ගන්නවා.

Photmontagesoupe

සහරාවේ ගිණියමට වේලී කරකුට්ටම් වූ පාන් ගෙඩි අඬුවෙන් කඩාගෙන වතුර දමා කාන්තාර සුප් එකක් සාදාගත්ත දවස් තියෙනවා

මේ දැවැන්ත සාර්ථකව නිම කරගැනීමටහැකි වේදෝයි යන අවිනිශ්චිතතාව එමිල්ට වද නොදෙනවා නොවේ. කොයි මොහොතේ හෝ යමක් වැරදී ගොස් සියළු උත්සාහයන් අසාර්ථකවී, වැඩපිළිවෙල අතහැර දැමීමට සිදුවිය හැකි බව ඔහු නිතර මෙනෙහි කරනවා.

Photomontagemotocp

අවසානයේ සියලු බාධා ජයගෙන, ඔහු සිහිනය සැබෑ කරගන්නවා. මෙය ඉතාමත්ම කාලය සහ ශ්‍රමය වැය වෙන ක්‍රියාවක් නිසාම, දින කිහිපයක් තුල නිම කර ගත හැකි වේයයි එමිල් මුලින් සිතූ මේ කාර්යය සඳහා ගතවන කාලය දින දොළහක්. ඉතිරි වී තිබූ වතුර ප්‍රමාණය ලීටර බාගයයි.

අවසාන දිනය ඔහු ගත කරන්නේ වාහනය පැද පරීක්ෂා කර බැලීමටත්, කඳවුරු බැඳතිබූ ස්ථානය පිරිසිදු කිරීමටත්ය.

Photmontagesite

ඔහු තමා සතුව තිබූ කුඩා කැමරාවේ ෂටරයට දිග නූලක් සම්බන්ධ කර වරින් වර තමාගේ ඡායාරූප ගැනීමටද අමතක කරන්නේ නෑ.

ඔහු තොං එකක් ඇඳගෙන ඉන්නෙ ඇයි කියා නම් මම දන්නේ නෑ. 😀

පාවිච්චි නොකල සියලු උපකරණ සහ වාහන කොටස් මෝටර් රියෙන් ගැලවූ බොඩිය තුල තැන්පත් කරන එමිල්, පසුදා සවස් වරුවේ තමා නිම කරන ලද Desert Camel යන අනවර්තනාමය යෙදූ Citroën 2CV මෝටර් රථ/ සයිකලයේ නැගී මිනිස් වාසයක් සොයා ගමන් අරඹනවා.

ඔහු එන්ජිමත්, ඉන්ධන ටැංකියත්, බැටරියත් සියල්ලන්ටම ඉඩ සලසා, තට්‍ටුවේ ඉතිරිකරගෙන තිබූ බඩු පටවාගෙන යාහැකි කොටසේ ඉතිරිව තිබූ කෑම ස්වල්පය, වතුර ලීටර් බාගය, නිදිබෑගය, ආවුද පෙට්ටිය, සිතියම්, මාලිමාව, කුඩා රබර් මෙට්ටයක් හා තුවායක් එකට සම්බන්ධකර සාදාගෙන තිබූ කූඩාරම යන සියල්ලම පටවාගන්නවා.

article-2168061-13E6FD3B000005DC-911_634x418

මෝටර් රථයේ පසු පස බම්පරය කොට කර සාදාගත් ආසනයෙන් නිතර බිමට ඇද වැටෙමින් කල ගමන සුව පහසු එකක් නොවේ.

Road mapSource: Google Maps

මම ගූග්ල් මැප්ස් වලින් ලබාගත් චන්ද්‍රිකා සිතියමට අනුව Tan Tan සිට ගමනාන්තය වූ Zagora වලට ඇතිදුර කිලෝමීටර් 674යි. Google Navigation ගණනය කිරීමට අනුව මෝටර් රථයකින් පැය 8 වි 37කින් තරණය කල හැකි දුරක්. එනම් පැයට කිලෝමීටර අසූවක පමණ වේගයකින් එක දිගටම ගමන් කලහොත් තමයි ඒ. නමුත් මේ කාන්තාරයක් හරහා වැටී ඇති රළු මගක් වගේම, මේ 1993 වසර බවත් අප අමතක කරන්න හොඳ නෑ.

Citroën 2CV රථ වල වේගය ගැන මම කලින් සඳහන් කලානේ. එමිල් පැදවූවේ වඩා අලුත් මාදිලියක් නිසා එහි වේගය ගැන මට අවබෝධයක් නැතිවුනත්, එය කිසිසේත්ම මෙවැනි මගක පැකිමී 80ක් නම් විය නොහැකියි. ඒ හැරත්, එමිල්ට දැන් මේ මුලු දුරම තරණය කිරීමට නොතිබුනත්, මම කලින් සඳහන් කරපු ආකාරයටම එමිල්ගෙ මෝටර් සයිකලයේ නිර්මාණයට අනුව ඉදිරියට ධාවනය කල හැකි වූයේ පැකිමී 20ක උපරිම වේගයෙන් රිවර්ස් ගියරයේ පමණයි. ඔහු වාහනයේ සුළු සුළු අලුත් වැඩියාවන්ට සහ වැඩි දියුණු කිරීම් සඳහා කිහිප වතාවක් නතර වෙනවා. රෑ බෝවූ පසු ඔහු මාර්ගය පසෙක රිය නවතා නින්දට වැටෙනවා.

ගමන් විඩාවෙන් සහ දින දොළහක දුෂ්කර ක්‍රියාවෙන් හෙම්බත්වී සිටින එමිල්ට, තමන් අසල නතරකල 4X4 මුර සංචාරක රථයේ හඬ හෝ ඉන් බැස ආ සෙබලුන් තිදෙනාගේ අඩි ශබ්දය හෝ ඇසෙන්නේ නෑ. ඔහුව සොලවා අවදිකරන එක් භටයෙක් තමන්ට Tilemsem වලදී මුණ ගැසුණු හිස උදුම්මවාගත් “සංචාරක සුද්දා” හඳුනා ගන්නවා.

සෙබලුන් ආපසු හැරී යාමට කල පැහැදිළි නියෝගයද නොතකා, තමන් මුරපොලේ සිට පටවා එවීමට තැත්කල මගියාද ‍රැගෙන යාමට ප්‍රතික්ෂේප කල, ‘හිස් උදුම්මාගත් පර සුද්දා’ තමන් ‍රැවටීමට ආපසු යන බව පෙන්නා, හොර පාරකින් නැවත තහනම් අඩවියට ඇතුල්වී ඇති බව දු‍ටු භටයා කුපිත වෙනවා.

තමන් අනතුරකට මුහුණ පෑ බවත්, මෝටර් රථයේ කොටස් වලින් මේ මෝටර් සයිකලයක් සේ පෙනෙන මර උගුල සාදාගත් බවත් පිළිගැනීමට සෙබලුන් මැලි වෙනවා. මේ අමුතුම වාහනය ගැන ඇතිවූ ස්වභාවික කුතුහලය නිසාමදෝ, සෙබලුන්ට හානි වූ මෝටර් රථයේ ඉතිරි කොටස් දැක ගැනීමට අවශ්‍ය වෙනවා.

එමිල්ව 4X4 මුර සංචාරක රථයට නංවා ගන්නා සෙබලු, එමිල්ගේ මෝටර් සයිකලයේ මුරට එක සෙබලකු රඳවා, අනතුර සිදුවූ ස්ථානය වෙත යාමට පිටත් වෙනවා. පැයක් තිස්සේ සෙවුවත්, රාත්‍රියේදී එම ස්ථානය සොයා ගැනීමට ඔවුන් අසමත් වෙනවා.

ආපසු පැමිණෙන පිරිස එමිල්ට උදේ වන තෙක් මෝටර් සයිකලය අසලම නිදා ගැනීමට අවසර දෙනවා. මීටර සියයක් පමණ ඔබ්බෙන් නතර කර තිබූ 4X4 මුර සංචාරක රථයේ සිටිනා සෙබලුන් ඔහු දෙස ඇස ගසාගෙන සිටිනවා.

පසුදා වාහනය සොයා දෙවන වරටත් කරන මෙහෙයුමේදී Citroën 2CV රියේ කොටස් එමිල් හැර ගිය ආකාරයටම සොයා ගැනීමට හැකි වීම නිසා සෙබලුන් බොහෝ සතුටට පත් වන බව පැහැදිළිවම පේනවා. මේ සඳහා සෙබලුන් මේ හැටි උනන්දු වීමට හේතුව, එක් සෙබලකුගේ සොහොයුරෙකුට නොමිලේ 2CV අමතර කොටස් ලබා දීමට බව එමිල්ට පසුව දැන ගැනීමට ලැබෙනවා.

උදෑසන නැවතත් මෝටර් සයිකලයට නැගී මුර සංචාරක රථයට ඉදිරියෙන් Tan Tan බලා පිටත් වන ලෙස එමිල්ට අණ ලැබෙනවා. සෙමින් පසු පසින් ගමන් කල මුර සංචාරක රියට ටික වේලාවකින් එමිල් නොපෙනී යන නිසා ඔවුන් රේඩියෝ පණිවිඩයක් මගින් වෙනත් මුරසංචාරක රියක් අමතා අමුතුම සුකුරුත්තම් වාහනයේ නැගී එන සංචාරකයාව භාරගන්නා ලෙස පවසනවා

1993, අප්‍රේල් හයවන දින Tan Tan වලට ලඟාවන එමිල් එහිදී, කවදත් පොදු ජනතාවගේ හිත සුව පිණිස නොවන තුන්වන ලෝකයේ නිලධාරීවාදයෙන් බැට කනවා.

Photomontagephotgend

එමිල් විසින් පදවාගෙන ආ මේ අරුම පුදුම වාහනයේ අංක තහඩුව, චැසි හා එන්ජින් අංක, වාහනයේ ලියාපදිංචි කිරීමේ ලිපි ලේඛණයේ සඳහන් විස්තර හා නොගැලපෙන නිසා නීති විරෝධී වාහනයක් රටට ආනනයනය කිරීමේ චෝදනාව යටතේ වාහනය අත් අඩංගුවට ගැනෙනවා. එමෙන්ම වාහනය මහමග පැදවීමට ඉඩ දිය නොහැකි භයානක එකක් වීම නිසා එමිලුත් චෝදනාවට ලක්වෙනවා.

සෙබලුන්ගේ නිළ වාර්තාව සලකා බැලූ ආණ්ඩුකාරවරයා විසින්, නීති විරෝධී රථයක් ආනයනය කිරීම සම්බන්ධයෙන් වැඩි දුර කටයුතු රේගුවට භාරදෙනවා.

මුලින්ම හුදෙක් රාජකාරිමය ස්වභාවයේ ආකෘති පත් කීපයක් පිරවීමට ඇති බව පමණක් පැවසූ රේගු නිලධාරීන්ගේ වචනය විශ්වාස කරගෙන සිටි එමිල්ට , පසුදා උදෑසන නීතිවිරෝධී රථයක් රට තුලට ‍රැගෙන ඒම සම්බන්ධයෙන් රේගුව විසින් චෝදනා කර රඳවාගෙන ඇති රථය නිදහස් කිරීමට නම් ඩිරාම් 4500ක දඩ මුදලක් පනවනවා.

එමිල් ඒ විශාල දඩ මුදලින් වික්ෂිප්ත වුවත්, මේ දඩ මුදල අනිවාර්යයෙන් ගෙවියයුතු බව රේගුව පවසනවා
දඩ මුදල ගෙවූ පසුත්, වාහනය නිදහස් කලද, එම ‘මාර්ගයේ ධාවනය කිරීමට ආරක්ෂිත නොවන භයානක වාහනය’ පැදවීමේ තහනම ඉවත් නොවෙන නිසා එමිල් ප්‍රවාහන අර්බුදයකට මුහුණ පානවා.

pv

පසුදා රටින් පිටවීමේ ආකෘති පත්‍ර පිරවීමෙන් පසු එමිල්ට ප්‍රංශය බලා ආපසු යාමට අවසර ලැබෙනවා. මේ අපූරු මෝටර් සයිකලය ගෙනයාම සඳහා ආපසු මෙහි ඒමට අදහස් කරන එමිල්, එය ප්‍රවේශමෙන් තබා යා හැකි තැනක් සම්බන්ධයෙන් ගැටළුවකට අර්බුදයකට මුහුණ පානවා. රජයට අයත් වාහන ‍රැඳවුම්පොලේම (impound) එය තියෙන්නට හැරියොත් ඒ සඳහා අති විශාල ගාස්තුවක් ගෙවීමට සිදුවන බවත්, කොටස් අතුරුදහන් වීමේ අවදානම ඇති බවත් එමිල්ට වැටහෙනවා.

මෙහිදී සගයින්ට වඩා සංවේදී බවක් පෙන්වූ එක් රේගු නිළධාරියෙක් එමිල් නැවත් මොරොක්කෝවට පැමිණෙන තෙක් මෝටර් සයිකලය තබා ගැනීමට එකඟ වෙනවා.

මසකට පසුව අලුත් 2CV රියකින්ම ප්‍රංශයේ Rennes සිට Tan Tan දක්වා කිමී 3500 ක දුරක් පැමිණෙන එමිල් මෝටර් සයිකලය කොටස් තුනකට ගලවා පටවා ගෙන යනවා.

මේ වික්‍රමය ගැන වැඩි 1990 දශකයේදී ප්‍රංශ රූපවාහිනියේ ප්‍රචාරය වූ කෙටි සඳහනක් හැර වැඩි ප්‍රසිද්ධියක් නොලැබෙන්නේ එමිල් ඒ ගැන ප්‍රසිද්ධ කිරීමට එතරම් උනන්දු නොවීම නිසා විය හැකියි. නමුත් මෑතකදී මෝටර් රථ වෙබ් අඩවියක මේ ගැන පළවූ පසු මෙය අන්තර්ජාලයේ පැතිර ගියේ වේගයෙන්.

එමිල් ඉන් පසුවත්, නැවත නැවතත් අප්‍රිකාවේ සංචාරය කරනවා.

article-2168061-13E6FE45000005DC-438_634x417

දැනට හැටහය හැවිරිදි වියේ පසුවන එමිල් ප්‍රංශයේ ජීවත් වෙනවා. මැක්ගයිවර්, හා මෑඩ් මැක්ස්ට අමතරව ඇතැමෙකු විසින් ඔහුව Tony Stark විසින් නිරූපිත ඉංජිනේරුමය කුසලතාවයකින් හෙබි Iron Man සිනමා චරිතයටත් සමාන කරනු ලබනවා.

Man builds working motorcycle out of car parts after getting stranded in the desert in Morocco, North Africa - 18 Jun 2012

ප්‍රංශ බසින් පලවන Chameaudacier බ්ලොග් අඩවියේ Moto නමින් පළවුනු මේ කතාව ප්‍රංශ භාෂාවෙන් කැඩුනු ඉංග්‍රීසියට පරිවර්තනය කරගන්න උදව් කලේ Google Translator. පින්තූර වල තිබුන ප්‍රංශ Google Goggles Android App වලින් කැඩුනු ඉංග්‍රීසියට පරිවර්තනය කරගත්තා. ඉන් පසු ඉතා වෙහෙස වී සිංහලට පරිවර්තනය කරගත්තා.

මේ, කවදත් survival වර්ගයේ කතාවලට, විශේෂයෙන්ම කාන්තාර සම්බන්ධ එවන් කතා වලට ප්‍රිය කරන මම, මෑතකදී කියවූ රසවත්ම විස්තරයක් ඔබ හා බෙදා ගැනීමට ගත් උත්සාහයකි.

මේ නිසාම මම සැබෑ ජීවිතයේදී දැක නැති, Tin Tin කතාවල් වලින් පමණක් දැන සිටි Citroën 2CV රිය ගැනත් විශ්මිත කරුණු ‍රැසක් විකිපීඩියාවෙන් ඉගෙනගත් බව කියන්නෙ ආඩම්බරයෙන්.

Thanks due to:

http://chameaudacier.free.fr/moto9.html

http://www.dailymail.co.uk/news/article-2168061/French-electrician-stranded-Moroccan-desert-rebuilt-wrecked-car-motorbike-drove-civilisation.html

Google Translator

Google Goggles Android App

Wikipedia

Simulblogged @ මගේ ඩෙනිම for Blogger Lovers.

 

ටැග: , , , , ,

93. රියට අත ඇල්ලූ මගියා / The Hitchhiker – 3

93. රියට අත ඇල්ලූ මගියා / The Hitchhiker – 3

මුල් කොටස් දෙක කියෙව්වෙ නැතිනම්:

රියට අත ඇල්ලූ මගියා / The Hitchhiker -1

රියට අත ඇල්ලූ මගියා / The Hitchhiker -2

“අන්න ඒකයි මම කෙනෙකුට කතා කරන කොට විශේෂයෙන්ම ප්‍රවේසම් වෙන්න ඕනෙත්. මම කෝ’මද දන්නෙ බොස් සිවිල් පිට ඉන්න පොලිස්කාරයෙක් නෙවෙයි කියලා?”

“ඔයාට මාව පොලිස්කාරයෙක් වගෙ පේනවද?”

“නෑ බොස්,” ඔහු කිව්වා. “කො’එත්ම නෑ. අනික බොස් පොලිස්කාරයෙක් නොවෙන බව ඕනැ මෝඩයෙකුට තේරෙනවා.”

ඔහු සාක්කුවකට අත යවා දුම්කොල ටින් එකකුත්, සිගරට් ඔතන කොල පැකට්‍ටුවකුත් ඉවතට ගෙන සිගරට්‍ටුවක් ඔතන්නට වුනා. මම ඇස් කොනින් ඔහු කරන දේ බලා සිටියා. තරමක් අමාරු කාර්යයක් වූ සිග‍රැට්‍ටුවක් එතීම, ඔහු කරපු වේගය මට අදහා ගත නොහැකි තරම් වුනා. ඇත්තෙන්ම ඔහු තප්පර පහක පමණ කාලයකදී සිග‍රැට්‍ටුව ඔතා අවසන් කලා. අවසානයේදී. සිගරට් කොලයේ දාරය දිගේ දිවේ තුඩ දිවවූ ඔහු, කොලය අලවා සිග‍රැට්‍ටුව තොල් අතර රඳවා ගත්තා. ඉන් පසු ලයිටරයක් ඔහුගේ අතේ පහල වුනා. ලයිටරයෙන් ගිණි දැල්ලක් මතු වුනා.. සිග‍රැට්‍ටුව දැල්වුනා. ලයිටරය අතුරුදහන් වුනා. මුලු ක්‍රියාවලියම ඇත්තෙන්ම සුවිශේෂ රංගනයක් කියා කිව හැකියි.

“මම ජීවිතේට දැකලා නෑ මනුස්සයෙක් ඔය තරම් වේගයෙන් සිගරට් එකක් රෝල් කරනවා,” මම කිව්වෙ පුදුමයෙන්.

“ආ,” ඔහු පෙනහලු පිරෙන්න දුම් උගුරක් ඇද්දා. “ඒ’නම් බොස් ඒක දැක්කා?”

“නැතුව? මම දැක්කා තමයි. ඒක නම් මාරයි, ඈ!”

ආසනයේ ඇන්දට හේත්තු වූ ඔහු සිනාසුනා. ඔහු සිග‍රැට්‍ටුව එතූ වේගය මගේ අවධානයට යොමු වීම ගැන ඔහු බොහෝ සතු‍ටු වූ බව පෙනුනා.

“බොස්ට දැනගන්න ඕනෙද, මට ඒක  ඒ’ම කරන්න පුලුවන් ඇයි කියලා?”

“කියමුකො බලන්න එහෙනම්.”

“ඒකට ‘ඒතුව බොස්, මට තියෙන මේ අරුම පුදුම සුපිරි ඇඟිලි. මගේ මේ ඇඟිලි…,” ඔහු දෑතේම ඇඟිලි ඔහුගේ මුහුන ඉදිරියෙන් විහිදාලමින් කිව්වා. “…ලෝකෙ ඉන්න ‘ඔඳම පියානෝ වාදකයගෙ ඇඟිලි වලට වඩා වේගවත්, ඒ වගේම දක්ෂයි.”

“ඔය පියානෝ වාදකයෙක්ද?”

“මොනාද බොස්! බොස්ට මාව පියානෝ වාදකයෙක්  වගෙ පේනවද?”

මට ඔහුගෙ ඇඟිලි දිහා බැලුනා. ඒවායෙ තිබුනෙ හරිම අලංකාර හැඩයක්. සිහින්, දිග, සියුමැලි  ඒ ඇඟිලිවල , ඔහුගේ ශරීරයට කිසිසේත්ම ගැලපීමක් තිබුනෙ නෑ. ඒවා හරියටම ඔහුගෙ ඇ‍ඟේ කොටසක් නොවේ වගේ පෙනුනේ. ඒවා ගැලපුනේ මොලයේ සැත්කම් කරන ස්නායු ශල්‍ය වෛද්‍ය විශේෂඥයෙකුට හෝ ඔරලෝසු කාර්මික ශිල්පියෙකුට.

“මගෙ රස්සාව,” ඔහු කිව්වා. “…පියානෝ එකක් වාදනය කරනවා වගේ සිය ගුණයක් අමාරුයි.  ඕනෙ ගොබ්බයෙකුට පුලුවන්නෙ ඒක නම්. මේ දවස්වල ඔය ‘ඇම ගෙදරම ඉන්නෙ මේ ඇඹිටිල්ලං පොඩි උං, පියානෝ  ග’අන්න ඉගෙන ගන්න, නැද්ද මං ‘ආන්නේ?”

“හ්ම්ම්.. ඔව් එහෙම කියන්නත් පුලුවන්.”

“ඒක ‘ඒමම තමයි බොස්. නමුත්, කෝටියකින් එක පුද්ගලයෙකුටවත් මම කරන රස්සාව ඉගෙන ගන්න බෑ. කෝටියකින් එක්කෙනෙකුටවත්! දන්නවද බොස්?”

“මාරයිනෙ!”

“නැතුව බොස්? මාරයි තමයි”

“මම හිතන්නෙ ඔයා කරන්නෙ මේ ඉන්ද්‍රජාලික වැඩ. ඔයා මැජික් කාරයෙක්.”

“මේ මම?” ඔහු ගෙරෙව්වා. ” මැජික් කාරයෙක්? මේ… මේ… මේ… ඔය කජු කිරි කොලු කෙල්ලංගෙ  පාටි වලට ගි’ඉන් තොප්පි වලින් ‘ආවො අරං පෙන්නන?”

“එහෙනම් ඔයා කාඩ් ප්ලේයර් කෙනෙක්. ඔයා මිනිස්සුන්ව කාඩ් සෙල්ලමට පොළඹවලා, ඔයාට වාසි වෙන විදියට අත බෙදාගෙන…”

“මම? මේ කාඩ් ගා’ලා වංචා කරන තක්කඩියෙක්?” ඔහුට කෑගැස්සුනා. “ඊටත් වඩා කාලකණ්නි රස්සාවක් තවත්  තියෙනවද?”

“හරි, හරි, මම පරාජය බාර ගන්නවා.”මම කාරය පැදවූයෙ ඉතාම හෙමින්, පැයට හැතැප්ම හතලිහකට වැඩි නොවෙන්න, මොකද තව පාරක් පොලීසියට අහු වෙන්න මගේ කිසිම අදහසක් නොතිබුන නිසා.  අපි මේ වෙනකොට ලන්ඩන් – ඔක්ස්ෆර්ඩ් ප්‍රධාන මාර්ගයේ ඩෙනැම් දෙසට වූ පල්ලම බසිමිනුයි හිටියේ.

හදිසියේම මගේ මගියා කලු හම් බඳ පටියක්  මට පෙන්වා. “බොස් මේක කලින් දැකලා තියෙනවද?”යි ඇසුවා. පටියේ ගාංවුවේ හැඩයේ විශේෂත්වය මම වහාම දු‍ටුවා.

“ඒයි! ඕක මගෙ නේද? ඔව්, ඕක මගෙ බෙල්ට් එක? ඔයාට කොහෙන්ද ඕක?”

ඔහු හිනාවෙලා පටිය දෙපැත්තට පැද්දුවා.

“වෙන කො’එන්ද, බොස්ගෙ කලිසමෙන් මිසක්.”

මම වහාම මගේ ඉන අතගා බැලුවා.

මගේ පටිය අතුරුදහන් වෙලා තිබුනා!

“මේ ඔයා කියන්නෙ,  මම  කාරෙක එලවන අතරේ, ඔයා මගේ බෙල්ට් එක ගලවා ගත්තා කියලාද?” මම ඇහුවේ වික්ෂිප්ත වෙලා.

ඔහු, අර මී ඇස්, මගෙ මුහුණෙන් ඉවතට නොගෙනම, හිස ඉහලට පහලට වැනුවා.

“ඒක වෙන්නෙ කොහොමද?,” මම කිව්වා. “ඔයා බෙල්ට් බකල් එකත් පන්නලා, ලූප්ස් අස්සෙන් ඕක ඇදලා ගන්න එපායැ? එහෙනම් මම දැක්කෙ නැත්තෙ කොහොමද, ඔච්චර හරියක් වෙනකල්?  හරි මම දැක්කෙ නෑ කියමු. ඒත් මට දැනෙන්න එපායැ”

“ඒ වුනාව  බොස්ට දැනුනෙවත් නෑ නේද?” ඔහු ඇසුවේ ජයග්‍රාහී ලීලාවෙන්.

මගෙ බඳ පටිය තමාගෙ උකුල මතට අත හැරිය ඔහු , මෙවර දුඹුරු පැහැති සපත්තු ලේස් එකක් ඇඟිලි වලින් එල්ලාගෙන හිටියා.

“හොඳයි, බොස් මේක ගැන මොකද කියන්නෙ?”

“මොකක්ද ඕක ගැන කියන්න තියෙන්නෙ?”

“මෙතන ඉන්න කාගෙ ‘අරි සපත්තු ලේස් එකක් ‘එම නැති වුනාද?” ඔහු ඇහුවෙ සිනා සෙමින්.

මට නිකම්ම මගෙ සපත්තු දිහා බැලුනා.

එක සපත්තුවක ලේස් එක අතුරුදහන්!

“දෙයියන්ටම ඔප්පු වෙච්චාවේ!  ඔයා කොහොමද ඒක කලේ? මම කොයි වෙලේවත්, ඔයා ඉස්සරහට නැවෙනවවත් දැක්කෙ නෑනෙ!”

“බොස් දැකපු ඇති දෙයක් නෑ තමයි.  මම එක අඟලක්වත් එ’ආ මෙ’ආ වෙනවාවත් බොස් දැක්කෙ නෑ තමයි. බොස් දන්නවද ඒ ඇයි කියලා?

“ඔව්,” මම කිව්වා. “ඒ ඔයාට ‘අරුම-පුදුම-සුපිරි-ඇඟිලි’ තියෙන නිසා.”

“ආන්න ‘අරි. අන්න බොස්ට තේරුනා වෙඩි වගේ.”

නැවතත් සුව පහසුවෙන් ආසනයේ ඇන්දට හේත්තු වූ ඔහු  තමන්ම  ඔතාගත් සිග‍රැට්‍ටුව උරමින් ඉදිරි වීදුරුව දෙසට දුම සිහින් දල්ලක් සේ යැව්වා. ඔහුගේ හපන්කම් වලින් මා විශ්මයට පත්වී ඇති බැව් දැන සිටි ඔහු, ඒ ගැන උද්දාමයෙන් පසු වූ බව පෙනුනා.

“අද නම් පරක්කු වෙනවා මට. වෙලාව කීයද බොස්?”

“ඔය තියෙන්නෙ ඔයා ඉස්සරහා ඔරලෝසුව,”

“ඔය කාර් ඔරලෝසුවල වෙලාවල් මම විශ්වාස කරන්නෙ නෑ,” ඔහු මුහුණ ඇද කරමින් කිව්වා. “බොස්ගෙ ඔරලෝසුවේ වෙලාව කියන්නකො.”

මම මගේ  අත් ඔරලෝසුව දෙස බැලීමට කමිස අත උඩට ඇද්දා.

ඔරලෝසුව අතුරුදහන් වෙලා තිබුනා!

මට ඔහු දෙස බැලුනේ නිතැතින්මයි. ඔහු සිටියේ සිනාසෙමින්.

“ඒකටත් ගැහුවා නේ?”

ඔහු අල්ල විදහා පෙන්නුවා. මගේ ඔරලෝසුව එහි තිබුනා.

“මේක  නියම භාණ්ඩයක්. ‘ඔඳම වර්ගයේ. කැරට් දා’ අටේ රත්තරන්. විකුණගන්නත් ලේසියි. මේ වගේ ඉස්තරම් වර්ගයේ බඩු විකුණගන්න එක කෝ’මත් ගේමක් නෙවෙයි.”

“මට ඕක නම් ආපහු ලැබුනොත් හොඳයි!” මම කිව්වෙ තරමක ආවේගයෙන්.

ඔහු ඉදිරියෙන් තිබූ සමින් නිමකල රඳවනය මත ඔරලෝසුව ප්‍රවේශමෙන් තැන්පත් කලා.

“මම බොස්ගෙන් කිසිම දෙයක් ගන්නෙ නෑ බොස්,” ඔහු කිව්වා. “බොස් මගෙ මිත්‍රයා, අනික මේ මට ලිෆ්ට් එකක් දෙන ගමන්.”

“ඒක නම් දැනගත්ත එකත් ලොකු දෙයක්.”

“බොස් මම මේ කරන්නෙ, බොස් මගෙන් අහපු ප්‍රශ්නෙට උත්තර දෙන එකයි. බොස් මගෙන් ඇහුවානෙ මම කරන රස්සාව ගැන. ඉතින් මම මේ බොස්ට පෙන්නනවා ක්‍රියාවෙන්ම.”

“හරි, මගෙන් වෙන මොනවද ගත්තේ?”

මදහසක් පෑ ඔහු, සිය කබා  සාක්කුවෙන්, මට අයත් භාණ්ඩ එකින් එක එලියට ගන්න පටන් ගත්තා. ඒ අතර මගේ රියැදුරු බළපත්‍රය,  යතුරු කැ‍රැල්ල, පවුම් නෝට්‍ටු කිහිපයක්, කාසි, මගේ ප්‍රකාශකයෝ එවූ ලිපියක්, මගේ දිනපොත, පැන්සල් කොටයක්, සිගරට් ලයිටරය, සහ ඒ සියල්ලන්ටම වඩා, මගේ බිරිඳට අයත් නිල් මැණිකක් වටා මුතු ඔබ්බවා සාදා තිබූ අගනා පැරණි මුද්දත් තිබුනා. මම එය ලන්ඩනයේ රන් ආභරණ ශිල්පියෙකු වෙත ‍රැගෙන යමින් සිටියේ  එහි හැලී තිබූ එක මුතු ඇටයක් අලුතින් සවිකරවා ගැනීමටයි.

“මෙන්න තවත් නියමම භාණ්ඩයක්,” මුද්ද ඇඟිලි තුඩුවලින් ඒ මේ අත කරකවමින් ඔහු කිව්වා. “මට වැරදීමක් වෙලා නැත්නම්, දා’ අටවෙනි ශත වර්ෂෙ, තුන් වෙනි ජෝජ් රජ්ජුරුවන්ගෙ කාලේට අයිති භාණ්ඩයක්”

“හරියටම හරි”

ඔහු මුද්දත් අනිත් බඩුත් සමග රඳවනය මත තැබුවා.

“ඒ කියන්නෙ ඔයා පික් පොකට් කාරයෙක්.” මට ඇහුනේ නිතැතින්මයි..

“මම ඒ වචනෙට කැමතිම නෑ,” ඔහු පිළිවදන් දුන්නා. “ඒක බොහෝම ගොර’ඇඩි, ග්‍රාම්‍ය වචනයක්. අනිත් එක, පික් පොකට් කාරයෝ කියන්නෙ, මේ බොහෝම ලේසි,  ලාමක, බාලාංශ මට්ටමේ වැඩ කරන, ගොර’ඇඩි ආධුනිකයො  වගයක්. උං මේ ඇස් පෙන්නැති නාකි අම්මන්ඩිලාගෙන් සල්ලි ‘ඔරකං කරන උංනේ.”

“දැන් ඔයා කොහොමද ඔයාවම හඳුන්වා ගන්නෙ?”

“මම? මම අතැඟිලි ශිල්පියෙක්. ෆිංගර්ස්මිත්. මම වෘතීය  අතැඟිලි ශිල්පියෙක්. ඒ කියන්නෙ ප්‍රොෆෙෂනල් ‍ෆිංගර්ස්මිත් කෙනෙක්.”

ඔහු  ඒ වචන කිව්වෙ, හරියටම ඔහු, ශල්‍ය වෛද්‍ය විශේෂඥයින් සඳහාවූ  රාජකීය විද්‍යාලයේ  කුලපති හෝ කැන්ටබරිහි අග්‍රරාජගුරු ප්‍රසාදීන් වහන්සේ  බව මට පවසන්නාක් මෙන් ගාම්භීරතා පූර්වක අභිමානයකිනුයි.

“මම කවදාවත් අහලා නෑනෙ ඒ වචනෙ. ඒක ඔයා නිර්මාණය කරපු එකක්ද?”

“අපොයි නෑ. ඒක මම ‘අදපු වචනයක් නෙවෙයි. ඕක ඔය වුර්තියේ ඉහලටම ගිය අයව ‘අඳුන්වන්න බාවිතා කරන වචනයක්. බොස් ‘ආල තියෙනවනෙ ස්වර්ණාබරණ නිර්මාණ ශිල්පියා, ගෝල්ඩ්ස්මිත්, එතකොට සිල්වර්ස්මිත්.  ඒ අය ඒ ඒ වුර්තියේ විශේෂඥයො. මම අතැඟිලි පිලිබඳ විශේෂඥයෙක්. ඉතින් මම අතැඟිලි ශිල්පියෙක්. ෆිංගර්ස්මිත්.”

“මරු ජොබ් එකක්නෙ”

“නියමම ජොබ් එකක්. කියලා වැඩක් නෑ,” ඔහු පිළිතුරු දුන්නා.

“එහෙනම්, ඒකයි මේ රේස් එකට යන්නෙ.”

“ඒක ‘අරි ලේසි වැඩක් බොස්.  රේස් එක ඉවර වුනාට පස්සෙ, දිනපු කට්ටිය සල්ලි ගන්න පෝලිම් ගැහෙන කල් පොඩ්ඩක් ගැවසෙනවා අවට. ලොකු කුට්ටියක් දිනපු කෙනෙක් සල්ලි ගන්නකල් බලා ඉඳලා, යනවා මිනිහා පස්සෙන්. ගි ‘ඉල්ලා දෙනවා වැඩේ සල්ලි මිටියටම. ඔන්න බොස් වරදවා තේරුම් ගන්නෙපා. මම කවදාවත් පැරදුන කෙනෙක්ගෙන් වත් දුප්පතෙක්ගෙන්වත් කිසි දෙයක් උස්සන්නෙ නෑ. මම වැඩේ දෙන්නෙ ඇති ‘ඇකි අයට පමණයි. ඒ කියන්නේ ජයග්‍රා’අකයෝයි, ධනවත්තුයි.”

“ඔයා හරි ප්‍රතිපත්ති ගරුකයිනෙ. ඉතින් නිතරම පොලීසියට හෙම අහුවෙනවද?”

“අ’උවෙනවද? ඔහු….කැගැහුවා.” මේ මාව අ’උවෙනවද කියලා ඇව්වා? පික්පොකට් කාරයොයි අ’උවෙන්නෙ.  අතැඟිලි ශිල්පියො කවදාවත් අ’උ වෙන්නෙ නෑ.  මේ ‘ආන්න බොස්,  මට ඕනෙ නම් බොස්ගෙ බොරු දත් කුට්ටම උස්සන්න පුලුවන් බොස්ට නොදැනෙන්න,”

“මට බොරු දත් නෑ.”

“මම ඒක දන්නවා, ඔහු කිව්වා. “නැත්නම් මේ වෙනකොටත් දත් කුට්ටම උස්සලා ‘උඟක් වෙලා.”

මට ඇත්තෙන්ම ඒ ගැන සැකයක් තිබුනෙ නෑ.  ඔහුගෙ සිහින් දිගු ඇඟිලි වලට කල නොහැක්කක් නැති බව ඒ වෙනකොට මම හොඳින් තේරුම් අරන් තිබුනා.

අපි නිහඬවම ඉදිරියට ගමන් කලා.

“අර පොලිස් කාරයා ඔයාගෙ විස්තර හොඳට චෙක් කරලා බලයි. ඒකෙන් ඔයාට ප්‍රශ්ණයක් වෙන්නෙ නැත්ද?”

“මගෙ විස්තර කාටවත් චෙක් කරන්න ලැබෙන්නෙ නෑ බොස්”

“මොකෝ නැත්තෙ?  ඒ යකා අර පොඩි කලු පොතේ බොහෝම පරිස්සමෙන් ලියාගත්තෙ, ඔයාගෙ නමයි, ඇඩ්‍රස් එකයි, ඔක්කොම!”

නැවතත් අර කපටි මී හිනාවක්.

“ආ, ඒකද? මම ‘ඉතන්නෙ නෑ ඒ යකා ඒක ඒ වගේම පරෙස්සමෙන් මතකයෙත් ලියාගත්තා කියලා. මොකද ‘ඔඳ මතක ශක්තියක් තියෙන කොස්සෙක් මට නම් ‘අම්බවෙලාම නෑ. සමහර උන්ට උංගෙම නම් වත් මතක තියා ගන්න බෑ.”

“මතකයක් මොකටද? ඒ හාදයා ඒක පොතේ ලියාගත්තනෙ.”

“කතාව ඇත්ත බොස්. පොර ඒක ලියාගත්තා තමයි. නමුත් ප්‍රශ්නෙකට තියෙන්නෙ, ඒ යකා අතින් පොත නැති වෙලා. එකක් නම් මදෑ, පොත් දෙකම. අර මගේ නම ලියාගත්ත පොතයි, බොස්ගෙ නම තියෙන දඩ පොතයි දෙකම.”

ඊ ලඟ මොහොතෙ, ජයග්‍රාහී සිනහවක් මුව රඳවාගත් ඔහු, අර සියුමැලි දිග අතැඟිලි වලින් පොලිස් නිළධාරියාගේ සාක්කුවලින් සොරකම් කරන ලද පොත් දෙකම අල්ලාගෙන සිටියා.

“මම කරලා තියෙන ලේසිම ජොබ් එකක් බොස්,” ඔහු කිව්වේ ආඩම්බරයෙන්.

මම කොපමණ විශ්මයට පත් වුනාද කිව්වොත්, පාරේ ගමන් කර තිබූ කිරි බවුසරයක නොහැපි බේරුනේ අනූ නමයෙන්!

“ඒ කොස්ස ගාවා අපි ගැන කිසිම සටහනක් දැන් නෑ.”

“ඔයා නං විශ්ව කර්මයෙක්!” මට කෑ ගැස්සුනා.

“නමක් වත්, ඇඩ්‍රස් එකක් වත්, කාර් එකක නොම්බරයක්වත් මෙලෝ දෙයක් නෑ.”

“මාරම වැඩකාරයෙක්, ආ!”

“මම හිතන්නෙ බොස් අපි පුලූවන් තරම් ඉක්මනින් අතුරු පාරකට ‘ඇරෙව්වා නම් හොඳයි. එතකොට අපිට පුලුවන් පොඩි ගිණි මැලයක් හෙම ගා’ලා, මේ පොත් දෙක ගිණි දෙවියන්ට පුදන්න.”

“ඔයා නං මනුස්සයෙක් නෙවෙයි, දෙයියෙක්!”

“බෝ’ම ස්තුතියි බොස්. ‘ඔඳක් අහන්න ලැබෙන එක, කෝ’මත් ලොකූ සතුටක්!


නිමි.

ප. ලි:  මම අර උඩින්ම තියෙන චිත්‍රය අඳින්න Roald Dahl ගෙම තරුණ වියේ මෙන්න මේ ඡායාරූපය ටිකක් වෙනස් කරලා ගත්තා. ඇත්තෙන්ම තරුණ කාලේ බුවා හෙන හැන්ඩියා නේද? උසත් අඩි හයයි අඟල් ගානක් නිසා අර ප්‍රහාරක ගුවන් යානා පදවපු කාලේ ප්‍රශ්නයක්  තිබ්බලු අර පුංචි නියමු කුලිය ඇතුලෙ හිර වෙලා ඉන්න එක.

ABOUT THE AUTHOR

By Courtesy of Wikipedia

Roald Dahl (13 September 1916 – 23 November 1990) was a British novelist, short story writer, poet, fighter pilot and screenwriter.Born in Wales to Norwegian parents, he served in the British Royal Air Force during World War II, in which he became a flying ace and intelligence officer, rising to the rank of Wing Commander.

Dahl rose to prominence in the 1940s, with works for both children and adults, and became one of the world’s best-selling authors. He has been referred to as “one of the greatest storytellers for children of the 20th century”. In 2008 The Times placed Dahl 16th on its list of “The 50 greatest British writers since 1945”. His short stories are known for their unexpected endings, and his children’s books for their unsentimental, often very dark humour.Some of his notable works include James and the Giant Peach, Charlie and the Chocolate Factory, Matilda, The Witches, Fantastic Mr Fox, The Twits, George’s Marvellous Medicine and The BFG.

වර්ඩ්ප්‍රෙස් එක්ක තරහ අය ප්‍රතිචාරයක් දාන්න කරුණාකරලා මෙතන කොටන්නකො. ‘මගේ ඩෙනිම My Blue Jeans’

 

ටැග: , ,

92. රියට අත ඇල්ලූ මගියා / The Hitchhiker – 2

92. රියට අත ඇල්ලූ මගියා / The Hitchhiker – 2

මෙතෙක් කතාව: පළමු කොටසින්.

මගේ විවෘත ජනේලය පැත්තෙන් පැමිණි පොලිස් නිළධාරියා. මසින් ගැවසීගත් විශාල අතක් ජනෙල් රාමුව මත ‍රැ‍ඳෙව්වා.

“මොකද මේ හදිස්සිය?”

“හදිස්සියක් නෑ ඔ‍ෆිසර්,” මම පිළිතුරු දුන්නා.

“ම්හ්ම්,  පස්ස සීට් එකේ ඉන්නවද බබෙක් හම්බ වෙන්න විලි රුදාව හැදිලා ඉන්න  ගෑණු කෙනෙක්, ඔහේ මේ හොස්පිටල් එකට අරන් දුවන? ඒකද ප්‍රශ්ණෙ?

“නෑ ඔ‍ෆිසර්”

“නැතිනං ඔහේගෙ ගේ ගිණි අරං. ඔහේ මේ  ගෙදර දුවන ගමන්ද, උඩ තට්‍ටුවෙ කො‍ටු වෙලා ඉන්න ඔහේගෙ පවුල බේරා ගන්න?”

පොලිස් නිළධාරියගෙ සමච්චල් සහගත හඬේ තිබ්බේ භයංකාර මෘදු කමක්.

“මගේ ගේ ගිණි අරං නෑ ඔ‍ෆිසර්.”

“එහෙනං, ඉතිං වහ කෑවා වගේ තමයි,” ඔහු කිව්වා. “මොකද කියන්නෙ? දන්නවද මේ රටේ වේග සීමාව කීයද කියලා?”

“පැයට හැතැප්ම හැත්තෑවයි,” මම කිව්වා.

“එහෙනම් මට තරහ නැතුව කියනවද, ඔහේ මේ දැන් කීයට ගියාද කියලා?”

මම කිසිත් නොකියා උරහිස් හැකිලුවා.

“පැයට හැතැප්ම එකසිය විස්සයි!” ඔහු බිරුසන් දුන් හඬට මා උඩ විසිවී බිම වැ‍ටුනා.
“ඒ කියන්නෙ වේග සීමාවට වඩා පනහක් වැඩියි.”

ඔහු හිස හරවා රථයේ බඳට ගැසූ ගැසූ විශාල කෙල පිඩ, මගේ රථයේ අලංකාර නිල් පින්තාරුව දිගේ හෙමිහිට පහලට ලිස්සා ගියා.

නැවතත් අප දෙසට හැරුනු ඔහු, මගේ මඟියා දෙස රවා බලා. “ඔහේ කවුද?”යි  තියුණු හඬින් විමසුවා.

“එයා හිච්හයිකර් කෙනෙක්,” මම කිව්වා. “මම මේ එයාට ලිෆ්ට් එකක් දෙනවා.”

“මම ඔහේගෙන් ඇහුවෙ නෑ.” ඔහු ගෙරෙව්වා. “මම ඇහුවෙ අරයගෙන්.”

“මමත් මෙතන මොකුත් වරදක් කලාද?” මගේ මගියා ඇහුවෙ පැණි බේරෙන හඬකින්.

“වෙන්න පුලුවං.” පොලිස් නිළධරියා කිව්වා. ” “ඔහේ දැන් කොහොමත් මේකෙ සාක්කි කාරයෙක්. ඒක තව පොඩ්ඩකින් බලා ගමු.”

“රියැදුරු බලපත්‍රය,” රළු හඬින් කී නිළධාරියා,  අත්ල මදෙසට දිගු කලා.

මම මගේ රියැදුරු බලපත්‍රය ඔහු අතට පත් කලා. පොලිස් කබායේ වම් සාක්කුවේ බොත්තම ගැලවූ ඔහු, අර කාලකන්ණි දඩ පොත එලියට ගත්තා. ඉන් පසු ඔහු ඉතාම ප්‍රවේශමෙන් මගේ නමත් ලිපිනයත් අනිත් විස්තරත් පිටපත් කර ගෙන, බලපත්‍රය නැවත මා අතට දුන්නා. ඉන්පසු නැලවිල්ලේ රථයේ ඉදිරි පසට ගිය ඔහු අංක තහඩුවේ තිබූ අංකයත් පිටපත් කලා. ඉන් පසුව දිනයත්, මා කල වරදේ විස්තරත් පිරවූ ඔහු දඩ කොලයේ මුල් පිටපත පොතෙන්  ඉරා ගත්තා. නමුත් එය මා අතට පත් කිරීමට පෙර, මුල් පිට පතේ ඇති සියලුම විස්තර කාබන් පිටපතේත් පැහැදිළිව සඳහන් වී ඇත්දැයි ප්‍රවේශමෙන් සසඳා බැලුවා.  අවසානයේදී දඩ පොත සාක්කුවට දමාගත්  ඔහු බොත්තමද පියවූවා.

“දැන් බලමු ඔහේ ගැන,” යි මගේ මගියට කී ඔහු, වටෙන් අනිත් පස ජනේලය වෙත පැමිණ,  කබායේ අනිත් සාක්කුවෙන් තවත් කුඩා සටහන් පොතක් එලියට ගත්තා.

“නම?” ඔහු සුපුරුදු රළු හඬින් විමසුවා.

“මයිකල් ‍ෆිෂ්,” මගේ මගියා පිළිතුරු දුන්නා.

“ලිපිනය?”

“අංක 14, වින්ඩ්සර් ලේන්, ලූටන්.”

“ඔය කිව්ව නමයි, ලිපිනයයි ඇත්ත ඒවා කියලා ඔප්පු කරන්න මොකුත් ලියකියවිලි තියෙනවද?”

මගේ මගියා සිය සාක්කුවට අත දමා සොයාගත් රියැදුරු බලපත්‍රයක් ඉදිරිපත් කලා.  නිළධාරියා එය පරීක්ෂා කර බලා ආපසු දුන්නා.

“මොකක්ද ඔහේගෙ රස්සාව?” ඔහු තියුණු හඬින් විමසුවා.

“මම ‘ඔඩ් කැරියර් කෙනෙක්.”

“මොකෙක්?”

“‘ඔඩ් කැරියර්.”

“කොහොමද ඕක ලියන්නෙ? අකුරු කොහොමද?”

“H-O-D   C-A…”

“හා හා ඇති ඇති. මොකක්ද මේ හොඩ් කැරියර් කියන්නෙ කියල මට කියනවද පොඩ්ඩක්?”

මේ තියෙන්නෙ හොඩ් එකක්.

“‘ඔඩ් කැරියර් කියන්නෙ ඔ‍ෆිසර්, ඉනි මගක් දිගේ නැගලා, මේසන් බාස් ගාවට බදාම ගෙනියන කෙනා. ‘ඔඩ් කියන්නෙ බදාම දාගෙන යන ආ’වල් එක. ඒකට තියෙනවා දිග මිටක්. ඒකෙ මුදුනෙ ලෑලි කෑලි වගයක් ‘අයි කරලා තියෙනවා, එක්තරා…””හරි, හරි, ඇති. කවුරු ගාවද ඔහේ දැන්ට වැඩ කරන්නෙ?”“දැනට කවුරුවත් ගාවා නෙවෙයි. මේ මෝ’තේ  මට ජොබ් එකක් නෑ.”

පොලිස් නිළධාරියා මේ සියල්ල සිය කලු පැහැති කුඩා සටහන් පොතේ ලියා ගැනීමෙන් පසු, සටහන් පොත ආපසු සාක්කුවට දමා බොත්තමත් පියවූවා.

“මම ආපහු ස්ටේෂන් එකට ගිය ගමන්ම, මම ඔහේ ගැන චෙක් කරලා බලනවා,” ඔහු කිව්වා.

“මා ගැන? මම කරපු වරද මොකක්ද?”  මූසික මුහුණැති මගේ මගියා ඇසුවා.

“ආරලු බූරලු නැතුව කිව්වොත්, ඔහේගෙ මූණ මට එච්චර ඇල්ලුවෙ නෑ,. ආන්න ඒකයි,”පොලිස් නිලධාරියා කිව්වා. “සමහර ඔය මූණත්තහඩුවෙ පින්තූරයක් අපේ ෆයිල් වල තියෙන්නත් බැරි කමක් නෑ.”

එසේ කී පොලිස් නිළධාරියා ලැසි ගමනින්, රථය වටෙන් මගේ ජනේලය අසලට නැවත පැමිණියා.

“තමන් ලෝක අමාරුවක වැටිලා ඉන්නෙ කියලා දන්නවද?” ඔහු කීවේ මට.

“ඔව් ඔ‍ෆිසර්.”

“අපි මේ සම්බන්ධව නීති මාර්ගයෙන් කටයුතු කරලා ඉවර වුනාම ඔහේට,  ඔහේගෙ මේ සෝබන, හයි ෆයි  කාරෙක  සෑහෙන කාලෙකට එලවන්ඩ ලැබෙන එකක් නෑ. මේ කාර් එක විතරක් නෙවෙයි, මොනම කාරෙකක් වත්.  දන්නවද? අවුරුදු ගානකට. ඔහේට ඔහොම වෙලා මදි මම නම් කියන්නෙ.  අවුරුදු ගානකට යකඩ කූරු ගනින්න වැඩේ සිද්ධවෙන්නත් පුලුවන්”

“මොනවා ? ඒ කියන්නෙ හිරේ?” මම කලබල වෙලා ඇහුවා.

“අන්න හරි. මහ උලු ගෙදර තමයි. අනිත් අපරාධකාරයොත් එක්ක බලු කූඩුවෙ. ඒ මදිවට හොම්බෙන් යන්න වෙන දඩේකුත් ගෙවලා. ඔහේ දන්නවද මේ ගැන වැඩියෙන්ම සතු‍ටු වෙන්නෙ වෙන කවුරුත් නෙවෙයි, මේ මම. හරි  එහෙනම් උසාවියෙදි හම්බවෙමු. ඔහෙලා දෙන්නම. දෙන්නටම උසාවියේ පෙනී හිටින්න සිතාසි හම්බවෙයි.”

පොලිස් නිළධාරියා ආපහු හැරිලා, මෝටර් සයිකලය වෙත ඇවිදගෙන ගියා. පැති ආධාරකට පොලිස් බූට් පැලඳි පයින් ඇන කකුල ඔසවා ආසනයේ ඉඳ ගත්තා. ඉන් පසු පයින් ස්ටාටරයට ඇන එන්ජිම පණගන්වා ගෙන මහ මගේ ඈතට නොපෙනී ගියා.

“ශික්, මාත් කරගත්ත වැඩක්…!” මම කිව්වෙ කලකිරීමෙන්

“අපි ඉල්ලං කෑවෙ නේද බොස්?”  මගියා කිව්වා, “කට උත්තර නෑ.”

“මමයි ඉල්ලං කෑවෙ, අපි නෙවෙයි,” මම කිව්වා.

“ඔව්, ඒ’ම තමයි, ” ඔහු කිව්වා. “දැන් බොස් මොකක්ද කරන්ඩ යන්නෙ?”

“මම දැන් ලන්ඩන් වලට ගිය ගමන්ම, මගෙ නීතිඥයා හම්බවෙනවා,”යි කී මම රථය පණ ගන්වා පාරට ගත්තා.

“ඒ යකා කිව්ව අර කූඩුවෙ දාන කතාව නම් බොස් විස්වාස කරන්ඩ එපා,” මගියා කිව්වා. “ස්පීඩිං වලට කාවවත් කූඩුවෙ දාන්නෙ නෑ.”

“හොඳටම විශ්වාසද එහෙමයි කියලා?” මම ඇහුවා.

“ඒකෙ ආයෙ දෙකක් නෑ,” ඔහු කිව්වා. “ඔන්නම් ලයිසන් එක තියාගෙන, කොර  වෙන දඩයක් ගා’වි. එච්චරයි.”

ඒ වචන වලින් මට පුදුමාකාර සහනයක් දැනුනා.

“ඒක නෙවෙයි, මොකද ඔයා අර යකාට බොරු කිව්වේ?”

“කවුද? මේ මම?” ඔහු ඇසුවා.”ඇයි බොස් ‘ඉතන්නෙ මම බොරු කිව්වා කියලා?”

“ඔයා ඒ යකාට කිව්වෙ ඔයා රස්සාවක් නැති  හොඩ් කැරියර් කෙනෙක් කියලා. නමුත් ඔයා මට කිව්වෙ නිපුනතා ශිල්පයක් කරනවා කියලා.”

“ඒක ඇත්ත බොස්,” ඔහු කීවා. “ඒ වුනාට ඔය කොස්සෙකුට ‘ඇමදේම කියන්ඩ යන එක ඇඟට ගුණ දෙයක් නෙවෙයි.”

“ඇත්තෙන්ම ඔයා මොකක්ද කරන්නෙ?”

“දැන් නම් ගැලවුමක් නෑ වාගේ, නේද බොස්?”

“ඒක මේ… කියන්න ලැජ්ජා හිතෙන දෙයක්ද?”

“ලැජ්ජා ‘ඉතෙන දෙයක්? ලැජ්ජා?” ඔහු කෑගැසුවා. “මේ මම? මම මගේ රස්සාව ගැන ලැජ්ජා වෙනවද ඇ’වුවා?  මම තරම් තමන්ගෙ රස්සාව ගැන ආඩම්බර වෙන මිනි’එක් ලොවෙත් නැතුව ඇති.”

“එහෙනම් ඇයි මට නොකියන්නෙ, මොකක්ද ඔය රස්සාව කියලා.”

“ඇත්තටම මේ ලේකකයන්ටත් ඕන්නැති මගුලක් නෑනෙ, නේද බොස්? ඔහු ඇහුවා. “දැන් මම මේක කියන කල්, බොසා මේක දැනගන්න කල්, බොසාට ඉන්ඩ බෑ දැන්, නේ? නිකං කසනවා වගේ”

“හනේ මට මොකෝ? මට ඔයා ඕක කිව්වත් එකයි, නැතත් එකයි. මට කමක් නෑ.” මම කිව්වෙ බොරුවට.

ඔහු හරියටම මීයෙක් වගෙ මං දිහා කපටි බැල්මක් හෙලුවා.

“කමක් තියෙනවා. මට බොස්ගෙ මූණෙන්ම පේනවා බොස් දැන් හිතනවා මේ යකා මොකක් ‘අරි අරුම පුදුම රස්සාවක් කරනවා ඇත්තෙ කියලා. බොස්ට ඕක ‘අරියටම මොකක්ද දැනගන්න කල් නින්ද යන එකක් නෑ.”

ඔහු මගේ සිතුවිලි කියවූ ආකාරයට නම් මම කොහෙත්ම මනාප වුනේ නෑ. මම නිහඬව මාර්ගය දෙසට නෙත් යොමාගත්තා.

“එක අතකට බොස් ‘ඉතන එක ‘අරි. මම කරන්නෙ අරුම පුදුම රස්සාවක් තමයි. ඒක අරුම පුදුම රස්සාවල් වලිනුත් විශේෂ එකක්.”

ඔහුට දිගටම කතා කරන්න ඇරලා මම නිහඬව රිය පැදවුවා.

ඇත්තටම මේ අභිරහස් මගියාගේ අභිරහස් රස්සාව කුමක් ද?

අවසාන කොටසින් කියවන්න.

මගේ අලුත්ම සිංහල බ්ලොගර් බ්ලොග් අඩවිය ‘මගේ ඩෙනිම My Blue Jeans’ වෙත ක්‍රමයෙන් සංක්‍රමණය වෙමින් සිටිනා බැවින් ඔබේ වටිනා ප්‍රතිචාර එහි දමා මෙම සංක්‍රාන්තියට මට සහය වන්නට ඔබෙන්  ඉල්ලා සිටිමි.

 
92. රියට අත ඇල්ලූ මගියා / The Hitchhiker – 2හි ප්‍රතිචාර වසා ඇත.

Posted by මත ඔක්තෝබර් 12, 2012 in පරිවර්තන, පොලිස් කතා, වාහන කතා

 

ටැග: , ,

91. රියට අත ඇල්ලූ මගියා / The Hitchhiker – 1

91. රියට අත ඇල්ලූ මගියා /  The Hitchhiker – 1

ඒ මගෙ මොටෝරිය ගත්ත අලුතමයි.

කාටත් තේරෙන වාහන භාෂාවෙන්ම කිව්වොත්, BMW 3.3 Li වර්ගයේ, ලෝං වීල්බේස් සහිත විශාල කාරය, ෆ්‍යුවල් ඉන්ජෙක්ෂන් සහිත, ලීටර් 3.3ක ධාරිතාවයකින් යුත් එංජිමකින්ද, පැයට සැතපුම් 129ක උපරිම වේගයකින්ද, එයටම ගැලපෙන විශ්මිත ත්වරණයකින්ද (මාර පිකප් එකකින්ද) යුතු වූ නියම කෙළි බඩුවක්. රියේ බඳ ලා නිල් පැහැ ගත් අතර, තද නිල් පැහැති රියේ ඇතුලත එම පැහැයම ගත් ආසන නිමවා තිබුනේ හොඳම වර්ගයේ නියම මෘදු සමින්. ජනෙල් වීදුරු මෙන්ම සන් රූෆ් එකත් ස්වයංක්‍රීයව විදුලියෙන් ක්‍රියාත්මක වුනා. රේඩියෝව ක්‍රියාත්මක කලවිට පමනක් සැඟවූ තැනින් මතුවී ඉහලට එසවුනු රේඩියෝ ඇන්ටෙනාව, රේඩියෝව නිවා දැමූ වහාම රියේ බඳ තුල ගිලී අතුරුදහන් වුනා. මඳ වේගයේදී නොඉවසිල්ලෙන් ගෙරවූ, මැසිවිලි නැඟූ ජවාධික එංජිම, පැයට සැතපුම් හැට ඉක්මවූ වහාම සතුටින් කොඳුරන්නට ගත්තා.

ජූනි මාසයේ සුන්දර දිනයක් වූ එදා මම තනිවම ලන්ඩනය දක්වා රිය පදවමින් සිටියා. මග දෙපස වූ මලින් ගැවසී ගත් රුක් අත්තන ගොමු වලට ඔබ්බෙන්, වූ කෙත් වතුවල ගොවියන් වැඩෙහි යෙදී සිටියා. ඇඟට පතට නොදැනෙන අයුරින් පැයට සැතපුම් 70ක වේගයෙන් රිය පැදවූ මා, ඉතා සුව පහසු ඉරියව්වකින් අසුනට බරදී, ඇඟිලි දෙකකින් පමනක් සුක්කානම හසුරවමින් සිටියා.

මගේ වාහනයට අත ඇල්ලු  ඔහු මා දුරදීම දු‍ටුවා. මා මෘදුලෙස තිරිංග යොදා ඔහු අසලම රිය නැවතූවා. සාමාන්‍යයෙන් මෙසේ වාහනයට අත අල්ලන්නන්ට රිය නතර කිරීමේ පුරුද්දක් කොහොමත් මට තිබුනා. හේතුව, ගම්බද මාවත් අද්දර හිටගෙන,  මා පසු කර වැලනොකැඩී ඇදී ගිය වාහන, දෙස බලා සිටින  විට ඇතිවෙන හැඟීම මට නුහුරු එකක් නොවීමයි.  මා දැක දැකත්  නොදැක්කා සේ ගිය, විශේෂයෙන්ම  අසුන් තුනක්ම හිස්ව ගිය තඩි මොටෝ රථ රියැදුරන්ට මම සාප කල තරමක්! කොහොමත් ඔය විශාල වටිනා රථ නම් නැවැත්තුවෙම නැති තරම්.

නවත්තන තරමක් නැවැත්තුවේ මල බැඳුනු, පරණ රථ හෝ ළමුන් පුරවාගෙන ගමන් කල්, “අපිට පොඩ්ඩක් එහාට මෙහාට වෙලා මෙයාටත්  ඉඩ චූට්ටක්  හදගන්න පුලුවන් වෙයි නේද?”, කියා ඇසූ රියැදුරන් පැදවූ රථයි.

අත ඇල්ලූ මගියා, විවෘත කවුලුවෙන් එබුනා,

“බොස්, ලන්ඩන් වලටද යන්නෙ?”

“ඔව්. නගින්න,” මම කිව්වා.

ඔහු රථයට ගොඩ වුනා. මම නැවත ගමනාරම්භ කලා.

අලු පැහැ දත් දෙපෙලක් තිබූ, කුඩා මිනිසෙකු වූ මගේ මගියාගේ මුහුණ මට සිහිපත් කලේ මීයෙක්! වේගයෙන් ඔබ මොබ දිවූ, තද පැහැ, තියුණු ඇසුත් මී ඇස් වුනා මදිවාට ඔහුගේ දෙකන් පවා මුදුනෙන් මඳක් උල්වී තිබුනා. රෙද්දෙන් නිමකල කැප් තොප්පියක් පැලඳ සිටි ඔහු හැඳ සිටියේ විශාල සාක්කු තිබූ අලු පැහැයට හුරු  කබායක්. අලු පැහැ කබායත්, මී ඇසුත්, උල් කණුත් එකව ඔහුගේ ‘යෝද මිනිස් මූසික’ පෙනුම  සර්ව සම්පූර්ණ කලා.

“ලන්ඩන් වල කොහේටද යන්නෙ?” මම ඇහුවා.

“මම ලන්ඩන් වලින් එයා යනවා,” ඔහු කිව්වා.” මම යන්නෙ එප්සම් වලට. අර අස්ස රේස් ‘එම තියෙන්නෙ. අදනෙ Derby Day” එක.”

“ආ, ඒකයි මේ,” මම කිව්වා. ” ෂෙහ්, මටත් යන්න තිබ්බා නම් ඔය එක්කම. මාත් ආස වැඩක් තමයි අස්සයන්ට ඔට්‍ටු අල්ලන එක.”

“අයියෝ, මම කවදාවත් අස්සයන්ට ඔට්‍ටු අල්ලන්නෙ නෑ. අඩුගානෙ මම උන් දුවනවා බලා ඉන්නෙවත් නෑ. ඕක මා අමන, තකතීරු වැඩක්නෙ.”

“එහෙනම් යන්නෙ?” මම ඇහුවා.

ඔහු ඒ ප්‍රශ්ණයට ප්‍රිය නොකරපු බව පෙනුනා. ඔහුගේ මූසික මුහුණ හදිසියේම හැඟීම් වලින් තොර වුනා.  ඔහු නිහඬව, පාර දෙස නෙත් යොමාගත්තා.

“එහෙනම් ඔයා බෙටිං මෂීන්ස් වල වැඩ කරනවා ඇති,” මම කිව්වා.

“ඒක ඊටත් වඩා අමන වැඩක්නෙ, බොසා,” ඔහු පිළිතුරු දුන්නා. “ඔය බෙටිං මැෂීන්වල් වැඩයි, රේස් බලන්න එන මැටි මෝල්ලුන්ට ටිකට් විකුනන එකයි, මෙලෝ රා’ක් ඇති වැඩ නෙවෙයි බොස්.  ඕවා ඕනෙම මැට්ටෙකුට කරන්ඩ පුලුවන් වැඩනෙ.”

ඉන්පසු දීර්ඝ නිහැඬියාවක්.  මම ඔහුගෙන් තව දුරටත් ප්‍රශ්න නොකරන්නට ඉටා ගත්තා. මමත් මෙහෙම වාහන වලට අත අල්ලලා ගිය කාලෙ, වාහන රියැදුරෝ මගෙන් අහපු අතොරක් නැති ප්‍රශ්ණාවලියට උත්තර බඳින එක මම කොච්චර නොරිස්සුවද කියා මට මතක් වුනා.

කොහෙදයන්නෙ? ඇයි එහෙ යන්නෙ? බැඳලා හෙමද ඉන්නෙ? කෙල්ලෙක් හෙම යාලු කරං නැත්ද? එයාගෙ නම මොකක්ද? ඔයාට වයස කීයද? ඔයවගේ කෙළවරක් නැති ප්‍රශ්න. ඇත්තටම මට මහා අප්‍රසන්නයි ඒවට උත්තර දෙන එක.

“සමාවෙන්න  මම අනවශ්‍ය ප්‍රශ්න ඇහුවානම්,” මම කිව්වා. “ඕකෙ වැඩේ, මම ලේඛකයෙක්නෙ. දන්නවනෙ ඉතින් ඔය ලේඛකයො කියන ජාතියට ඕන්නැති මගුලක් නෑනෙ.”

“බොස් පොත් ලියනවද?” ඔහු ඇසුවා.

“ඔව්,” මා පිළිතුරු දුන්නා.

“පොත් ලියන එක ‘ඔඳම වැඩක්නෙ,” ඔහු කිව්වා. “මම කියන්නේ ඒක නිපුනතා  ශිල්පයක්. මාත් කරන්නෙ නිපුනතා ශිල්පයක්.  මුලු ජීවිතේම ඔය ඒකාකාරී, කිසි කමකට නැති, කුසලතාවයක්  නැති රස්සාවල් කරන මිනිස්සු  මට නම් අරාං. බොස්ට තේරෙනවද මම කියන එක?”

“ඔව්, මට තේරෙනවා.”

“සැබෑ ජීවිතයක රා’ස තමයි, මොකක් හෝ අමාරු වැඩක්, නියමෙට කරන්ඩ ඉගෙන ගන්න එක.”

“මේ ඔයා වගේ,” මම කිව්වා.

“‘අරියට ‘අරි. අපි දෙන්නම වගෙ.”

“ඔයා කොහොමද දන්නෙ ,මම මගේ රස්සාව නියමෙට කරනවා කියලා. ඔය ඕනෙ තරම් ඉන්නෙ අසාර්ථක ලේඛකයො බුරුතු පිටින්.”

“හහ්, හහ්, හහ්! බොස් දක්ෂ ලියන්නෙක් නොවෙයි නම්, බොස්ට කොයෙන්ද මේ වගෙ කාරෙකක් පාවිච්චි කරන්ඩ ලැබෙන්නෙ?,” ඔහු කීවා. “මේකත් අස්ප ගානක් වෙන්ඩ ඇතිනෙ.”

“ඔව්, ලේසි ගානක් නම් නෙවෙයි තමයි.”

“මේකෙ කීයකට යන්ඩ පුලුවන්ද උපරිම?”

“පැයට හැතැප්ම එකසිය විසි නවයක්.”

“මොනවද ඔට්‍ටු මේකෙ ඒ ගානට යන්ඩ බැරි බවට?”

“හහ් හහ්, මොනවද ඔට්‍ටු මේකෙ ඒ ගානට යන්න පුලුවන් බවට?”

“ඔය කාර් නිෂ්පාදකයො ඉන්නවා නේද බොස්?  ඕකුං කියන්නෙම බොරු,” ඔහු කිව්වා. “ඕනෙ කාර් එකක් අරන් බලන්ඩ මම කියනවට. ඔය කිසිම කාරෙකකට ඔය දැන්වීමෙ කයිය ගා’න තරම් වේගෙන් යන්ඩ බෑ.”

“ඒ වුනාට මේකට පුලුවන්.”

“‘අරි කරලම පෙන්නමු පුලුවන් නම්,” ඔහු අභියෝග කලා. “ආ බොසා, පාගන්ඩ බලන්න ලෑල්ලටම කීයකට යයිද කියලා බලන්ඩ වැඩිම!”

අප ගමන් ගත් මහා මාර්ගය ඉදිරියෙන්  හමුවන Chalfont St. Peter වට රවුම පසු කල වහාම ඇරඹුන , වංගු රහිත, පෙනෙන තෙක් මානය ඉද්ද ගැසූවාක් මෙන් කෙලින් දිස් වුන,  මං තීරු බෙදූ,  සුමට මහා මාර්ගය එලැඹුන පසු මම ඇක්සලරේටරය පෑගුවා ලෑල්ලටම. පසු පසට බඹරෙකු ඇන්නාක් මෙන් ඉදිරියට පිනූ මොටෝ රිය තත්පර දහයකදී පැයට සැතපුම් අනූව ඉක්මවූවා.

“ෂා, නියමයි, මාරයි. ඕ’ම යං, ඕ’ම යං,” මගේ මගියා සතුටින් කෑගැසුවා.

බිමටම පෑගූ ඇක්සලරේටරය  මා එසේම  රඳවාගෙන සිටියා.

“සීයයි!” ප්‍රමෝදයට පත් මගියා කෑගසන්නට වුනා. “එකසිය පා’යි! එකසිය දා’යයි! එකසිය පා’ළොවයි! කකුල ගන්ඩ එපා බොස්!”

පිටත මං තීරුවේ ගමන් කල මා, අනිත් තීරුවේ ගමන් කරමින් තිබූ, බොඳ ඡායාවන් මෙන් දිස් වූ, කොළ පැහැති මිනි මයිනරයක්, විසල් ක්‍රීම් පැහැති සිට්‍රොයිනයක්, සුදු පැහැති ලෑන්ඩ් රෝවරයක්, දැවැන්ත කන්ටේනර් ට්‍රක් රථයක් හා තැඹිලි පැහැති වෝක්ස්වාගන්  මිනි බසයක් පසු කලේ එක තැන නැවතී තිබූ වාහන පෙලක් පසු කරන අයුරිනුයි.

“එකසිය විස්සායි!” මගේ මගියා ඔහුගේ අසුන මත උඩ පනිමින් කෑ ගැසුවා. ඕ’මම යං. ඕ’මම යං. එකසිය විසි නවයටම!”

පොලිස් සයිරනයේ විලාපය මට ඇහුනේ එතකොටමයි. එය කොතරම් ලඟින් ඇසුනාදැයි කියතොත් මා මොහොතකට සිතුවේ එය මොටෝරිය තුලින් ආ හඬක්  මෙනුයි. එවිටම ඇතුලත  මං තීරුවෙන් මතුවූ මෝටර් සයිකලයක නැගි පොලිස් නිලධාරියා අපට නතර කිරීමට සන් කර අප පසු කර ඉදිරියට ඇදී ගියා.

“කෙලියා නේද තාප්පෙටම මහරජ!” මම කිව්වා. හරිනේ වැඩේ! ඉල්ලං කෑවේ!”

පොලිස් නිලධාරියා අප පසු කර ගියේ පැයට සැතපුම් එකසිය තිහක පමන වේගයකින් විය යුතුයි. ඒ  නිසාම ඔහු වේගය අඩු කලේ ක්‍රමානුකූලව, වේලාව අරන්. අවසානයේදී ඔහු පාර අද්දර මෝටර් සයිකලය නැවතූ අතර, මම ඊට පසු පසින් නතර කලා.

“මම දැනගෙන හිටියෙ නෑනෙ පොලිස් බයික්ස් වලට මෙච්චර වේගෙන් යන්න පුලුවන් බව,” මම කිව්වෙ බිඳුනු හඬකින්.

“ඕකට පුලුවන්,” මගේ මගියා කිව්වා. “ඕක BMW R90S එකක්. පාරෙ යන වේගවත්ම බයික් එක. මේ දවස් වල ඕකම තමයි පොලීසිය පාවිච්චි කරන්නෙ.”

පොලිස් නිළධාරියා මෝටර් සයිකලයෙන් බැස, එය පැති ආධරකයේ රඳවා, අත් ආවරන ගලවා ප්‍රවේශමෙන් මෝටර් සයිකලයේ ආසනය මත තැන්පත් කලේ කිසිම කලබලයකින් තොරවයි. අපි ගානට කො‍ටුවී ඇති බව දන්නා ඔහු බළලෙක් ඌට  කො‍ටුවුනු  මී ගොදුරක් සමග  කරනා සෙල්ලමට අප යොදා ගත් අයුරකුයි පෙනුනේ.

“මාර අප්සෙට් එකනෙ!”  මම කිව්වා. “මේකා ටිකක් එක විදියක කොස්සෙක් වගේයි පේන්නෙ.”

“බොස්, ඕනෙම දේකට විතරක් කතා කරන්ඩ, අරිද?” මගේ මිත්‍රයා කිව්වා. “පුලූවන් තරම් කට පරිස්සම් කරගන්ඩ බලන්ඩ.”

මරණ දණ්ඩනයට නියම වූවකු වෙත ලංවන අලුගෝසුවකු මෙන් පොලිස් නිළධාරියා හෙමින් හෙමින් අප වෙත පිය මැන්නා.

විශාල උදරයක් සහිත, හැඩි දැඩි දැවැන්තයකු වූ ඔහුගේ නිල් පැහැති කලිසම කලවා වලට තදින් ඇලී තිබුන බව පෙනුනා. ඔහුගේ ඇස් ආවරණ ඔසවා හෙල්මටය මතට රඳවා තිබූ නිසා පළල් කම්මුල් සහිත රත් පැහැ ගත් මුහුණ මනාව පෙනුනා.අප දෙදෙනා වරදක් කර හසුවූ දඟකාර කොලුවන් දෙදෙනෙකුමෙන් අසරණව ඔහු එන තෙක් බලා සිටියා.“බොසා, බලාගෙන.” මගෙ මගියා පහත් හඬින් කෙඳිරුවා. “මූ නම් මා’ අපතයෙක් වගෙයි පේන්නෙ.”

මීට කලින් මා ලියූ Andy Griffiths ගෙ පරිවර්තන කියවලා මාව දිරිමත් කරපු ඔබ සැමට මම ප්‍රියකරන තවත් ලේඛකයෙකු වන Roald Dahl ලියූ මගේ ප්‍රියතම The Hitchhiker කෙටි කතාවෙ පරිවර්තනයක් ඉදිරිපත් කරන්න මම අදහස් කලා වෙනසකටත් එක්ක.
ඔබ දකීවි මේ පරිවර්තනයෙ රිද්මය සහ භාෂා විලාශයත් කතාවට අනුකූලව වෙනස් කරන්නට සිදුවූ බව.

මම ඔබගේ ප්‍රතිචාර දැනගන්න ඉතාම ආසාවෙන් මග බලා ඉන්නවා කියලා විතරක් කියන්නම් දැනට.

වර්ඩ්ප්‍රෙස් එක්ක තරහ අය ප්‍රතිචාරයක් දාන්න කරුණාකරලා මෙතන කොටන්නකො.‘මගේ ඩෙනිම My Blue Jeans’

 

ටැග: , ,

53. තවත් පොලිස් කතා තුනක්: #3. මම එහෙම කිව්වෙ මහත්තයාව කතා කරවන්න.

53. තවත් පොලිස් කතා තුනක්: #3. මම එහෙම කිව්වෙ මහත්තයාව කතා කරවන්න.

මෙන්න තුන්වෙනි පොලිස් කතාව.

පහුගිය දෙසැම්බර් නිවාඩුවෙ අන්තිම දවස්. කොල්ලුපිටියත් බම්බලපිටියත් අතර ගාලු පාර. නවීකරණය කර ඇති මාර්ගයේ වර්ණ සංඥා එලි එල්ලලා තියෙන්නෙ පාරට ඉහලින්. අංකයක් හොයමින් හෙමින් ධාවනය කරමින් හිටි අපේ ඉදිරියට පැන්න පොලිස් නිළධාරියා වාහනය නවත්තන්න සංඥා  කලා. මමත් ලාංකික ක්‍රමයට ලියකියවිලි අර වාහනයෙන් බහින කොටම දීපා කලා ඉල්ලීමක්. “අනේ හෙන්රි ආගියූ කරන්න යන්න එපා. ගහන දඩයක් ගහපුදෙන්.”

“රතු ලයිට් එක හරහා ගියේ මොකද?”

“මොන රතු ලයිට් එකද?”

“දැක්කෙත් නෑ හා? දැක්කෙත් නෑ? අන්න අර රතු ලයිට් එක”

“මම හොඳට ලයිට් දිහා බලාගෙන ආවෙ. ඒක මම එනකොට නම් කොළ පාටයි. මැදදි තැඹිලි වුනාද දන්නෙ නෑ.”

“අනිත් වාහන නතර කලා. මහත්තයා ආවා කඩාගෙන.”

“මම ආවෙ තව වාහන කීපයක් එක්ක එකට රාළහාමි අත අල්ලනකොට. ඒ අය ගියා.”

“නෑ. අනිත් වාහන ඔක්කොම නතර කලා. ඔයා ආවා කඩාගෙන.”

“හරි”

මම කට පියාගන්න තීරනය කලා.

ලියකියවිලි ඉල්ලාගත් පොලිස් නිළධාරියා, තව බොහෝ දේ කියවූවත් මම ‘හ්ම්’ ‘හ්ම්’ ගෑවා විතරයි. ඇයි දෙවියනේ මේ අසාධාරණේ කාටවත් පේන්නෙ නැති හැටි. නඩුත් හාමුදුරුවන්ගෙ. බඩුත් හාමුදුරුවන්ගෙ.

“මේකට නඩුවක් දාන්න ඕනෙ.”

“නඩු දාන්න එපා රාලහාමි, දඩයක් ගහන්න.”

“අපිත් දන්නවා මේ වගෙ පොඩි වැ‍රැද්දකට නඩු දැම්මම   කාටත් නිරපරාදෙ රස්තියාදු වෙන්න වෙන බව. මම එහෙම කිව්වෙ මහත්තයාව කතා කරවන්න. මොකද සද්ද නැතුව ඉන්නෙ?”

කාටද මේවා කියන්නෙ? කතා නොකර හිඳීමත් වරදක්!!!

“මම කියන්න තියෙන දේ කියලා තියෙන්නෙ. වෙන මොනවා කතා කරන්නද?”

“කොහෙද ගම? ආහ්, මේ පොලිසියට මිනිස්සු ගැහුවා නේද? හහ් හහ්! මහත්තයත් හිටියද? හහ් හහ්!

“ගැහුවලු. මමත් දැක්කෙ ඉන්ටනෙට් එකෙන්. මම ලංකාවෙ හිටියෙත් නෑ.”

දඩ කොලය ලියා මගේ රියැදුරු බළපත්‍රය වෙනුවට තාවකාලික රිසිට් පතත්  එක්ක අතට දීපු පොලිස් නිලධාරියා,

“මේක අහවල් පොලිසියට ගෙවන්න. මහත්තයාට හුඟක් වැඩ තියෙනවා නම් වෙන කෙනෙක් අතේ එවන්නත් පුලුවන්.”

“හරි, බොහෝම ස්තුතියි. අපි යනවා.”

පහුවදා උදේම ආපහු කොළඹ ගිහින් දඩේ ගෙව්වා නොකල වරදකට.

ඔන්න ඉඳලා ඉඳලා අන්තිමට දඩේ ගැහුවා. ඇත්තෙන්ම මට හිතෙන විදියට මට දඩ ගහන්න මූලික  හේතුව, තර්ක කරන්න හරි, පින්සෙන්ඩු වෙන්න හරි නොගිහින් කට පියාගෙන ඉඳීමයි.

 

ටැග: , , , , , , , ,

52. තවත් පොලිස් කතා තුනක්: #2. ‘මම නිකං බැලුවෙ’

52. තවත් පොලිස් කතා තුනක්: #2. ‘මම නිකං බැලුවෙ’

මෙන්න දෙවෙනි පොලිස් කතාව. පොළොන්නරුව මඩකලපුව මාර්ගය. වෙලාව හවස පහ පහු වුනා විතරයි. අපිට ඉදිරියෙන් ගමන් කලේ හොන්ඩා සිවික් හයිබ්‍රිඩ් වාහනයක්. අපේ අවධානය මේකට යොමුවුනේ මේකේ තිබ්බ විදේශීය අංක තහඩුව නිසයි. මේකත් ගමන් කලේ තරමක් හෙමින් නිසාත්, දිගටම තිබ්බ සුදු ඉර නිසාත් අපි පාරේ නියම පැත්තෙ නියමිත වේගයට ගමන් කරපු බව සහතිකයි. අපි මොහොතකට කලින් පසුකල නගරය පුරාම එදා දකින්න තිබ්බ අසාමාන්‍ය නිළ ඇඳුම් සංඛ්‍යාව නිසා මම ඉතාමත්ම කල්පනාවෙන් ගියේ.

ලස්සන වෙලයායක්. කොක්කු පිරිලා. ඔය ඉන්නෙ.

ඔන්න ස්වභාව සෞන්දර්යය දෙගුණ තෙගුණ කරමින් ඉන්නවා කාකි සූට් කීපයක්. දැම්ම අත. විදේශික හොන්ඩා සිවික් එකට නෙවෙයි. මේ අහිංසක මට. මමත් නියමිත ප්‍රමිතියටම නවත්තලා, සන්වයිසරයෙන් ලියකියවිලි අතට ගන්නකොටම ආවා ඉතාම තරුණ පොලිස් නිළධාරියෙක් දොර ලඟටම, කට කොනකට අර ශර්ලොක් හෝම්ස් හිනාව දාගෙන. මෙන්න මුල්ම වාක්‍යය. මේක ඇහුවේ අර ගුරුවරයෙක් නිතර වැරදි කරලා අහුවෙන ළමයෙකුගෙන් අහන විදියට.

“මහත්තයා වැරදි කීයක් කලාද?”

“මම එකම වැ‍රැද්දක්වත් කලේ නෑ.”

මම වාහනේ ඇතුලේ ඉඳගෙනම උත්තර දුන්නා.මට හොඳටම විශ්වාසයක් තිබ්බා මම කිසිම වැ‍රැද්දක් නොකරපු බවට. ලපටි පොලිස් නිළදාරිය ඇස් ලොකු කලා. ඔලුව දෙපැත්තට වැනුවා.

“මහත්තයා කිසිම වැ‍රැද්දක් කලේ නෑ?”

“රාළහාමි, මම කිසිම ට්‍රැ‍ෆික් වරදක් දැන් කලේ නෑ!” කියපු මම පිටිපස්සත් බලලා වාහන එන්නැතිබව සහතික කරගෙන දොර ඇරලා එලියට බැහැලා වාහනේ ඉස්සරහම හිට ගත්තා වැඩි දුර සංවාදය සඳහා.

“මහත්තයා තාමත් කියන්නෙ කිසිම වරදක් කලේ නෑ කියලා? හොඳට හිතලා බලන්න. කෝ දෙන්න බලන්න ලයිසන්ස් ඉන්ෂුවරන්ස්.”

මම වෑන් එකට අදාල ලියකියවිලි දුන්නා. ඒවා පෙරලා පෙරලා බලලා මම නොදීපු මගෙ බයික් එකේ ලියකියවිලි දිහා බලලා,

“ඔය මොනවද?”, කියලා ඇහුවා. “ඒ මගෙ බයික් එකේ ඩොකියුමන්ට්ස්. ඒ බයික් එකත් මගෙම තමයි. ඒක මේකට අදාල නෑ. මම ඩොකියුමන්ට්ස් සෙට් දෙකම ගෙනියනවා කොයි වාහනේ ගියත්.”

“හරි, එතකොට මහත්තය පිළිගන්නෙම නෑ වරදක් කරපු බව.”

මිනිහෙක් කොච්චර ඉවසුවා උනත් ඒකෙත් සීමාවක් තියෙනවනෙ. දැන් දැන් සීමාව පැනගෙන එන බව මට දැනෙන්න අරන් තිබ්බෙ.

“මේ රාළහාමි, මම සමහර පන්සිල් පද කඩලා ඇති. නමුත් රාළහාමිට ඕනෙ ඒව ගැන දැනගන්න නෙමෙයිනෙ. මම දැන් කිසිම ට්‍රැ‍ෆික් ඔෆෙන්ස් එකක් කරලා නෑ. උදාහරණයක් විදියට මම අර ඉස්සරහින් ආපු ෆොරීන් ප්ලේට් තියෙන හොන්ඩා හයිබ්‍රිඩ් එක පිටිපස්සෙ ආවා සෑහෙන දුර. ඒක ගියේ ගාට ගාට, නමුත් මම ඉස්සර කලේ නෑ”

“ඒ කියන්නෙ ඉස්සර කරන්න හිතුන?”

“නැතුව? මට බැටික්ලෝ යන්න ඕනෙ රෑ වෙන්න කලින්. දැන් පහයි. ඒත් මම ඉස්සර කලේ නෑ හිතුනට.”

“ඒ කියන්නෙ, මහත්තයට ඉර කපාගෙන ඉස්සර කරන්න හිතුනා.”

“ඒක තමයි මම කිව්වෙ. ඉස්සර කරන්න හිතුනට ඉස්සර කලේ නෑ.”

“නමුත් හිතුනා කියන්නෙ ඉස්සර කරන්න ඉඩ තිබුනා”

“මේ රාළහාමි, හිතුනට නඩු දාන්න, දඩ ගහන්න පුළුවන්ද, ඒ වරද කලේ නැත්නම්?”

තරමක් වෙලා හිනාවෙවී මා දිහා බලාගෙන හිටිය පොලිස් කොලුවා මගෙ අතට ලියකියවිලි ටික දුන්නා.

“මම නිකං බැලුවෙ. යන්න මහත්තයා.”

මම මාරාවේශයෙන් වාහනයට නගිනකොට අපිත් එක්ක ගමන් කරපු ප්‍රධාන පොලිස් පරීක්ෂක කෙනෙක්ගෙ බිරිඳක් වන මගෙ ඥාති සොහොයුරිය මේ කතාව ඔක්කොම අහගෙන ඉඳලා තියෙන්නෙ.

“මල්ලි, ඔයා වැනෙන්නෙ නැතුව කෙලින් කතා කරපු නිසා තමයි ඒකාට කරගන්න දෙයක් නැතුව ගියේ. වෙන කාට හරි නං දඩයක් ගහලම තමයි එවන්නෙ . බලන්නකො ඌ කියපු අපූරුව ‘මම නිකං බැලුවෙ’ කියලා.”

“ඔන්න ඕකයි අක්කෙ, ඔයගොල්ලො වගේ පොලීසියෙ නොවන, අපිවගෙ අයට තියෙන ප්‍රශ්නෙ. ඔය දෙන්න වාහනේ යනකොට නැවැත්තුවද, අයියගෙ ID එක දුන්න ගමන්, ‘යන්න සර්’ කියනවා මොන වරද කලත්. ඔයා ගෙදර ගියාම කියන්න අයියට.” මම කිව්වා.

“අයියට කියන්න නෙවෙයි තියෙන්නෙ. ඔයා ඕක ලියන්න පත්තරේට!” අක්කා දත්මිටි කකා කිව්වා.

“පත්තරේ නෙවෙයි මම ලියන්නම් මගෙ බ්ලොග් එකේ.”

 

ටැග: , , , , , , , ,

51. තවත් පොලිස් කතා තුනක්: #1. මැදියම් රෑ පොලිස් දේශනය

51. තවත් පොලිස් කතා තුනක්: #1. මැදියම් රෑ පොලිස් දේශනය

ගෑස් සිලින්ඩරයක් කොච්චරකල් පාවිච්චි කරන්න පුලුවන්ද? සති තුනයි? මාසයයි? වැඩිම උනොත් මාස එකහමාරක්? හොඳයි. අපි ගෑස් සිලින්ඩරේ අවුරුද්දක් නැත්නම් දෙකක් පාවිච්චි කරනවා කිව්වොත් විශ්වාස කරනවද? මේකට හේතුව අපි නිවාඩුවට ආවම ගන්න ගෑස් සිලින්ඩරේ පාවිච්චි වෙන්නෙ බොහොම අඩුවෙන් නිසා, මොකද අපි වැඩිපුර ඉන්නෙ ගමනෙ  යෙදිලා මහ පාරේ නිසා ගෙදරට ගන්න ගැස් සිලින්ඩරේ වැඩිය පාවිච්චි වෙන්නෙ නෑ. නමුත් අපි  ගෑස් වෙනුවට පොලීසියට දඩ වශයෙන් ඒ බද්ද ගෙවනවා.

ඉතින් පාරෙ ජීවිතය කිව්වම අනිවාර්‍ය අංගයක් තමයි ට්‍රැ‍ෆික් පොලිස්. ගිය දා ඉඳන්ම ට්‍රයි එක කොහොම හරි දඩයක් ගහන්නම තමයි.  ‘ඒක ඒගොල්ලන්ගෙ රාජ කාරියනෙ’, කෙනෙක් කියන්න පුලුවන්. හරි මෙන්න තියෙනවා පොලිස් කතා තුනක් පහුගිය නිවාඩු කාලයෙන්. කියවලාම තීරණය කරන්නකො.

මම දඩ කන තරමක් කන්නෙ වැරදි කීපයකට. එකක් වේග සීමාව ඉක්මවීම. ඒ කියන්නෙ මහ පාරේ හරකෙක් වගෙ එලවලා නෙවෙයි.  ඔය වේග සීමා පුවරු හොයා ගන්න වෙනම ඇහැක් තියෙන්න ඕනෙ සමහර විට. වේග සීමාව දැක්වෙන පුවරුව තිබ්බත් බොහෝ විට වේග සීමාවේ අවසානය දැක්වෙන පුවරු අතුරුදහන් වෙලා.  ඉතින්  එක වේග සීමා පුවරුවකින් පනවපු  වේග සීමාව කොච්චර දුරක් යනකල් බලපවත්වනවද  කියලා කියන්න කාටවත් බෑ. පොලීසියට හැරෙන්න.

අනික ඉරි වලට උඩින් ඉස්සර කිරීම. මේකත් ඒවගෙ. සමහර තැන්වල ඉරි පේන්නෙ නෑ. මැකිලා ගිහින් . අනික තමයි ඉර නිසා ඉස්සර නොකර  කොටන් ලොරියක් (කොටන් ලොරියක් පිටිපස්සෙ කන්දක යන එක අන්තිම භයානක දෙයක්), ට්‍රැක්ටරයක්, කොට කොට යන බස් එකක්  වගෙ වාහනයක් පිටිපස්සෙන් කිලෝමීටර් ගනනාවක් ගාට ගාට ගිහින් ගිහින්, බැරිම තැන ඉස්සර කරනව නේද? පොලිසිය දන්නව එහෙම තැන්. ඉතින් ඒ තැන් වල හැංගිලා ‍රැකගෙන ඉන්නවා. නමුත් සිරිතක් හැටියට ඉරෙන් සම්පූර්ණයෙන්ම අනිත් පැත්තෙ කිලෝමීටර් ගානක් රේස් යන ප්‍රයිවට් බස් කාරයව දකින්නෙ නෑ.

එතකොට ඔය ඉරි එක්කම බස් හෝල්ට් දාලා තියෙනකොට සනීපේ කියන්න බෑ.

හොඳයි මෙන්න මේ නිවාඩුවේ පළවෙනි පොලිස් අත්දැකීම.

මැදියම් රෑ පොලිස් දේශනය

මැදියම් රෑක, දඹුල්ලෙ ඉඳලා කොළඹ පැත්තට  එමින් හිටිය මමත් අපිට ඉස්සරහින් ගමන් කල වෑන් එකත් මේ වනකොට බර පැටවූ ලොරියක් පස්සෙන් කිලෝමීටර් විසිපහක් තිහක් ගාටමින් ඇවිදින් තිබ්බා. ඉස්සර කරන්නම බැරි කඳු සහිත පාරෙ දිගටම තිබ්බ සුදු ඉර නිසා. මමත් වරදකට අහු නොවෙන්න අධිශ්ඨාන කරගෙන හිටපු නිසා කවදාහරි ඉවසීමෙන් සැනසීම ලැබෙන කල්  පිටිපස්සෙන් ගෑ‍ටුවා. අනන්තවත් වාහන අපි පහුකරගෙන ඉර කපාගෙන ගියා. දරුණු බෑවුම සහිත කඳුවලදි මම ලොරියට කන්ද නගින්න ඇරලා, ලොරිය ආපහුබලාගෙනත් හිටියා, ලොරිය ආපහු එයි කියලා බයේ.

අන්තිමේදි ඔන්න කඩ ඉරි පටන් ගත්තා. නමුත් දිග කඩ ඉරි. තවත් ටිකකින් ඔන්න කෙටි සුදු ඉරි සම දුරින් තියෙන තැනක් වගේ පෙනෙන්න ගත්තා. වෑන් රියැදුරත් මමත් අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජනය ගත්තා.  ලොරියට ඉස්සර කරලා ආපහු හරි පැත්තට දාන්න හම්බවුනේ නෑ. මෙන්න අර රතු පොලිස් එලිය පොල්ල, ටෝච් එකකුත් එක්ක පාරේ දකුණු පැත්තෙ හැංගිලා ඉඳලා එලියට පැන්නා. කොලපාට ලුමිනස් පටි මේ හැඟීම්බර අවස්ථාවට අමතර අලංකාරයක් එක් කලා.

“SHIT!” මට කැපිටල් අකුරෙන්ම කියවුනා.

පොලිස් නිළධාරිය අතින් පෙන්නුවා නවත්තලා එන්න කියලා.  වෙලාව පාන්දර 12.30 .
මමත් අර වෑන් එකට ඉස්සර කරලා නවත්තලා ගියා බලන්න තත්වය.  මෙන්න ඉන්නවා නිළධාරියා බමණ මතින්! මේ තරමක් ඉහල රෑන්ක් එකක්.

“මහත්තයා වැ‍රැද්දක් කලා කියලා පිළිගන්නවද?”

“නෑ, මම ඉස්සර කලේ කඩ ඉරි වලට උඩින්.”

පොලිස් නිළධාරියා ගැහුවා ටෝච් එලිය පාර මැද්දට.

“මේ කඩ ඉරිද?”

“ඕක මැකිලා නිසා වෙන්නැති, මට නම් වාහනේට පෙනුනෙ ඕක කඩ ඉරක් වගෙ තමයි.”

“කෝ දෙන්න බලන්න ලයිසන්ස් ඉන්ෂුවරන්ස්?”

ටෝච් එලියෙන්ම කියෙව්වා මගෙ රියැදුරු බළපත්‍රය.

“මේක සෑහෙන පරණයිනෙ.”

“ඔවු නමුත් ඕක වළංගුයි”.

“හරි, මේ ලයිසන්ස් එක ගන්න කාලේ කියා දුන්නද කඩ ඉරි ගැන”.

“ඒක නම් මට මතක නෑ, නමුත් මම හයිවේ කෝඩ් එක අරගෙන කඩ ඉරි ගැන ඉගෙනගෙන තියෙන්නෙ.”

පොලිස් නිළධාරියා හරියට FBI එකෙන් සීරියල් කිලර් කෙනෙක් අල්ලගත්ත වගෙ ආඩම්බරෙන් උඩට පහලට ඔලුව වැනුවා.

“හහ්  හහ් හා!” අධික මත් පැන් ගඳට මගෙ නාස් පුඩු පසා කරගෙන ගියා.” මම ලයිසන් ගත්තෙ මේ මෑතකදි. මාත් ඉගෙනගත්තෙ ලර්නර්ස් එකේ පොතෙන්.” (මේ කතාවෙ ඇත්ත නැත්ත මගෙන් අහන්න එපා. මේ ඔහුගෙම වචන)

“හරි දැන්වත් පිළිගන්නවද ඔයා වරදක් කලා කියලා?”

“ඔ‍ෆිසර්, මම වරද පිළිගත්තත් නැතන් මට දඩයක් ගහන්නනෙ යන්නෙ. ඉතින් ඒකෙ වෙනසක් තියෙනවද?”

“අන්න, අන්න මහත්තයට වැරදුන තැන. මහත්තයා පිළිගන්නෙ නැතිනම් වරදක් කලා කියලා දඩ ගහන එක වැරදියි. මහත්තයලා හිතා ඉන්නෙ අපි ඉන්නෙ දඩ ගහන්න විතරක් කියලා නම් ඒ අදහස වෙනස් කර ගන්න. අපි ඉන්නෙ හරි වැ‍රැද්ද පෙන්නල දෙන්නත් එක්කයි. මහත්තයා දන්නවද ලංකාවෙ වැඩියෙන්ම වාහන අනතුරු සිද්ද වෙන්නෙ කොයි පාරෙද කියලා?”

“මේ පාරෙනෙ.”

“හරියට හරි, අපිට පැයකට වැරදි කරන උන් විසි පහක් තිහක් අල්ලගන්න පුලුවන් ඕනෙ නම්. අපි ඉන්නෙ අනතුරු අවම කරන්න.”

මත් පැන් ගඳ දසත පැතිරෙයි.

“කොච්චර හොඳද!”

“හරි දැන් වත් පිළිගන්නවද වරදක් කලා කියලා?”

“ඔ‍ෆිසර් කියනවා නම් මම වරදක් කලා කියලා, මට පිළිගන්න වෙනවා..”

“අන්න, අන්න. මම කිව්වට පිළිගන්න එපා… අවංකව හිතට එකඟව කියන්න.”

“මම මුල ඉඳන්ම අවංකව තමයි කිව්වෙ නෑ කියලා. මමයි අර වෑන් කාරයයි, දැන් කිලෝමීටර්  ගණනාවක් අර  ලොරිය පිටිපස්සෙ ගාට ගාට ආවා. කී දෙනෙක් අපි ඔක්කොටම ඉස්සර කරගෙන ඉරි කපාගෙන ගියාද කියලා මට මතක නෑ.  නමුත් ඔ‍ෆිසර් ඔය කතාව පිළිගන්නෙ නැති බව මම දන්නවා.”

“හරි, මම අහන්නෙ මෙතනදි ඒ ලොරියට ඉස්සර කරලා තමන් වරදක් කලා කියලා මහත්තයා පිළිගන්නවද නැත්ද?”

“ඔ‍ෆිසර්, මම අනිත් අයටත් දෙන අවවාදයක් තමයි කවදාවත් පොලිස් නිළධාරියෙක් එක්ක තර්ක කරන්න යන්න එපා කියන එක, විශේෂයෙන්ම මේවගෙ වෙලාවට. ඒකෙන් කිසිම හොඳක් සිද්ධ වෙන්නෙ නෑ. මොකද හැන්ද තියෙන්නෙ ඔයාලා අතේ. මට තියෙන්නෙ මගෙ වචනය විතරයි. ඔන්න ඕකයි අවංකවම කිව්වොත් ඇත්තම තත්වය. මම දැනුවත්ව වරදක් කලේ නෑ. මෙතන ඉරි මැකිලත් එක්ක. ඉස්සර කලේ ඉවසලා ඉවසලා බැරිම තැන”

“මහත්තයා, ඉස්සර කරන්න බැරි තැන් මොනවද?”

“ඩබල් වයිට් ලයින්, සිංගල් වයිට් ලයින් තියෙන තැන්, පෙඩස්ට්‍රියන් ක්‍රොසිං,  එතකොට  නගරයකදී, පාලමක් උඩදී, කන්දක් මුදුනෙදි… එතකොට ඉස්සරහ මාර්ගය පැහැදිලි නැති වෙලාවට….”

“බ්ර්ර්ප්!”

මගේ ගුරුතුමාගේ හදිසි ගුඩුස් යැවීමෙන් ඇතිවූ සුගන්ධයෙන් මගේ ලැයිස්තුව හදිසියේ ක්‍රියා විරහිත වුනා.

“දැන් එතකොට ඔය ඉරි අනං මනං නැති ඔය කඳුකරයෙ පාරවල් වල ඩ්‍රයිවර්ලා කොහොමද එලවන්නෙ?”

“ඒ කිව්වෙ?”

“ඒ කිව්වෙ ඉස්සර කරන්න හොඳ තැන් මොනවද, කවුද ඉස්සර වෙලා යන්නෙ පාරෙ ප‍ටු තැනින්, වංගුවෙන් වගෙ.”

“ඔ‍ෆිසර්ම කියන්නකො.”

“සුහදත්වයෙන් මහත්තයා. සුහදත්වයෙන්!”

“අහ් හා!”

පාඩම මොහොතකට නැවතූ නිලධාරියා විදුලි පන්දම පාරේ අනිත් පැත්තේ නවතා තිබූ මගේ වෑන් රථයට එල්ල කලා.”

“කවුද අර වෑන් එකේ ඉන්නෙ? ෆැමිලි එකේ කට්ටියද?”

“ඔව්, මගෙ වයිෆුයි, පුතයි.”

“කොහෙද මේ රෑ වෙලා ගියේ.”

“අපි යාලුවෙකුගෙ ගෙදර ගිහින් මේ කොළඹ පැත්තට යනවා ගෙදර යන්න.”

මම එක වර පිළිතුරු කීපයක්ම දුන්නා, කතාව කෙටි කරගන්න.

“මහත්තයා දන්නවද, මට ඕනෙ නම් ඔය වාහනේ ලඟට ගිහින් වැරදි පහක් හොයලා පෙන්නන්න පුලුවන් බව ඕනෙ වෙලාවක. ඔන්නම් බලමුද?”

“ඕනෙ නෑ ඔ‍ෆිසර්. මම දන්නවා එහෙම පුලුවන් බව. හැන්ද තියෙන්නෙ ඔ‍ෆිසර්ගෙ අතේ බව මම දන්නවා.”

“වැරදි නැති වාහන හොහන්න අමාරුයි මහත්තයා.”

“ඔ‍ෆිසර් මතක් කරපු නිසා කියන්නම්. මම අද උදේ පොලිස් ජීප් එකක් පිටිපස්සෙ ගියා සෑහෙන දුරක්. දුම ගැන කියලා වැඩක් නෑ. වැරදි සීයකට වැඩිය තියෙන්න ඇති වාහනෙයි, එලවපු විදියෙයි!”

යන යකා කොරහත් බිඳගෙන ගියදෙන්!

“මම පිළිගන්නවා” පොලිස් නිළධාරියා මෙපමන වෙලා අතේ තබාගෙන සිටි මගේ ලියකියවිලි මගේ අතට දුන්නේ මා පුදුමයට පත් කරමින්.

“දැන් රෑ වුනා. පරිස්සමින් ඕවර්ටේක් කරන්න. ගිහින් එන්න. ගුඩ් නයිට්!”

“ගුඩ් නයිට් ඔ‍ෆිසර්, තැන්ක් යූ”

වෑන් එකට නගින ගමන් නිකමට ඩෑෂ් බෝඩ් ඔරලෝසුව දෙස බැලුවා. විනාඩි තිස් හතක දේශනයක්. ඇත්තෙන්ම මේ දේශනය මීට වඩා හුඟක් දිගයි. එකම දේ දෙතුන් වර කියවුනා. දිග වැඩි නිසා සංශෝධනය කරලා තියෙන්නෙ.නමුත් දඩයක් කෑවෙ නෑනේ.

“මොකද වුනේ?” දීපා ඇහුවා.

“ඒක දිග කතාවක්.මම යන ගමන් කියන්නම්. දඩයක් ගැහුවේ නෑ!” මම ලියකියවිලි සන්වයිසරය පසුපස ඇති ෆ්ලැප් එක ඇතුලට ඔබන ගමන් කිව්වා.

 

ටැග: , , , , , , , ,