RSS

Category Archives: වල බැහැපු කාලේ

144.◘කො◘ටු◘කො‍◘ටු◘ කතාවක්. Magic Label Old Arrack & Everlasting Cigarette.

144.◘කො◘ටු◘කො‍◘ටු◘ කතාවක්. Magic Label Old Arrack & Everlasting Cigarette.


◘කො◘ටු◘කො‍◘ටු◘ කතාවක්.


Magic Label Old Arrack &
Everlasting Cigarette


අවවාදයයි: මෙම ලිපියේ නිකොටීන්, කාබන් මොනොක්සයිඩ්,
ඇල්කොහොල් සහ තාර අඩංගුවේ.

ප්‍රවේශමෙන් කියවන්න.

“ස්ලා○○○○○○○○○○○○○○○!!!!”

යකඩ වියල් ඇඳේ ඉඳගෙන, මහන මැෂිමේ ලෑල්ල උඩ එලාගෙන, ටින් ටින් පොතක්කියවමින් ඉන්න මම ඔලුව උස්සලා බලනවා. ඒ එක්කම අම්මා දොරෙන් මතු වෙනවා. තාත්තා කාමරේ දොර ලඟම ගහලා තියෙන බෝල කූඩුව ගාවා හිටගෙන ඉන්නේ, මොන ජාතියෙද කියලා හිතාගන්න අමාරු හිනාවක් මූණෙ රඳවගෙන. තාත්තගේ පාමුල සී-සී කඩ වෙච්ච පිඟානක්. සමහර පිඟන් ක‍ටු ජනේලෙ ලඟ ඉන්න මා ලඟටත් වීසි වෙලා.

“මොකද අනේ උනේ?” අම්මා අහනවා.

“හෙහ්, හෙහ්, කාලා, පිඟාන හෝදගෙන ඇවිත්, අමතක වෙලා එල්ලුවනේ බෝල කූඩුවේ!” තාත්තා කියන්නේ හිනාවෙවී.

“අනේ අම්මේ, මෙහෙම නම් කල්පනාවක්!” අම්මා කියන්නේ කම්මුලට අත තියාගෙන. ඒ වුනාට යුදමය වාතාවරණයක් කොහෙත්ම නෑ. අපි බක-බක ගාලා හිනාවෙද්දි, තාත්තම ගිහින් කොස්ස අරන් ඇවිත් පිඟන් ක‍ටු අතු ගානවා.

තාත්තා සිගරට් බීම නතර කරලා දැම්මත්, බීම නම් නතර කරන්න කිසිම උත්සාහයක් දැරුවද කියලා මට හිතාගන්න බෑ. සිගරට් බීම නැවැත්තුවෙත් එක්තරා සිද්දියක් නිසා. හොරෙන් සිගරට් බොන මට, තාත්තා සිගරට් බීම අතහැරීම දරුණු බඩේ පාරක් නිසා, මම තාත්තව විවේචනය කලේ ‘තාත්තා අලි යන පාරවල් තියෙද්දි කූඹි යන පාරවල් වහනවා’ කියලා.

තාත්තා හැමදාම හැන්දෑවට ෂොට් එකක් දාගෙන එන එකට අම්මා වරින් වර කොක්ක ඇද්දත්, තාත්තා ඔය හුඟක් මිනිස්සු වගේ බීලා වාතයක් වෙනවා නම් මම කවදාවත් අහලා, දැකලා නෑ. නිතරම බිව්වත්, තාත්තා බේබද්දෙක් කියලා මට කිසිදාක හිතිලා නැත්තේ, සාමාන්‍ය බේබද්දන්ගේ අනිවාර්‍ය ලක්ෂණ වන කෑකෝ ගැහිල්ලක්, කුණුහරප කිවිල්ලක් රෙදි උස්සගෙන පාරේ වැනි වැනී යෑමක්, කොකු ඇද ගැනිල්ලක්, පොර ටෝක් දැමිල්ලක් ඇත්තෙම නැති නිසයි.

“අනේ අපේ ජයන්ත මහත්තයා නං බොන්ඩ බොන්ඩ ජෙන්ටල්මෑන්, ඈ,” මිනිස්සු කියනවා මම අහලා තියෙනවා. කිව්වත් වගේ, තාත්තා බිව්වම වෙනසකට තියෙන්නේ, පොඩ්ඩක් වැඩි පුර හිනා වෙන එකයි, වචන පොඩ්ඩක් පැටලෙන එකයි විතරයි. එහෙම නැතුව ගෙදර ඇවිත් බඩු පොළොවේ ගැහිල්ලක්, ගෙදර අයත් එක්ක රණ්ඩු වීමක්, ගුටි බැට හුවමාරුවක් අපි දැකලම නෑ. අම්මා කෑ ගහන්න ගත්තොත්, තාත්තා කට වහගෙන එක්කෝ පොතක් හරි පත්තරයක් හරි අතට ගන්නවා, නැතිනම් ටීවී එක බලනවා.

තාත්තගේ රාජකාරි යාලුවොත් ඔක්කොම – අපරාදේ කියන්න බෑ – බොනපාට්ලා තමයි. අම්මට යකාම නැග්ග වෙලාවට, “තාත්තා ඔෆීස් එකේ ආශ්‍රය කරන්නෙත් බේබද්දෝ, ගමේ ආශ්‍රය කරන උනුත් බේබද්දෝ” කියලා දෙහි කපනවා. ඒ වුනත්, තාත්තා ඔෆීස් එකේ යාලුවෝ කට්ටිය එක්ක කෑමකට එහෙම අපේ ගෙදර ආවාම, අම්මා එහෙම කියලා වෙනස් කමක් පෙන්නුවේ නෑ. ලන්ච් එකක් කියන්නේ අනිවාර්යයෙන්ම බෝතල් පාටියකට පස්සෙ වෙන දෙයක් නිසා, අම්මා කට ගැස්ම හෙමත් හදලා දුන්නා. ඒ දවස්වල, ඔය බයිට් වලටම හදන බීෆ් ස්ටූ එකක් තිබ්බා මට දැන් උනත් මතක් වුනාම කටට කෙළ උනන. ස්ල්ල්ර්ර්ර්ප්! ගුඩුස්!

ඔය ලන්ච් අහවල් එකක් තියෙනවා කියන්නේ, මටත් කානිවල් එකක් වගේ තමයි. පාටිය යන වෙලාවට සිගරට් එකක් දෙකක් පන්නා ගන්න, කට්ටියගේ ඇහැ වහලා ෂොට් එකක් දෙකක් ඇන ගන්න එක හෙම මට හෙන ‘ඇඩ්වෙන්චර්’ එකක්. ඒ ඔක්කොටමත් වඩා කට්ටිය පිටත් වෙලා යනකොට වාහනේ, (හුඟක් වෙලාවට මිට්සුබිෂි ජීප් එකක්) ස්ටාට් කරගෙන මීටර් හැත්තැ පහක් විතර ඈතින් තියෙන හන්දියෙන් ආපහු හරවන් ඇවිත් ආපු පැත්තටම මූණ දාලා නවත්තන්න චාන්ස් එකක් ලැබෙනවා, කට්ටියටම ඩෝප් නිසා.

ඔන්න අදත් එහෙම දවසක්.

එක එක ජාතියේ බෝතල් කීපයක්ම මේසේ උඩ. ගල්, පොල්, VSOA, රොක්ලන්ඩ් ලෙමන් ජින්, බියර් බෝතලයක් දෙකක්, ලෙමනේඩ්.

සිගරට් දෙකක් පන්නාගන්න මම පාරේ නවත්තලා තියෙන ජීප් එකට වෙලා එකක් පත්තු කරගන්නවා. දුම වලාකුල් වගේ නොයන්න පිඹලා යවන්නේ, ගෙදර ඉඳන් බලන කෙනෙකුට පේන්න පුලුවන් නිසා.

තාත්තගේ යාලුවෝ වන හුලද්දූව අංකලුයි, අතපත්තු අංකලුයි පාර දිහාට එනවා. මට දුරටම ඇහෙනවා දෙන්නගේ කතාව.

“ඔය රොක්ලන්ඩ් ජරාව බොන්ඩෙපා බං. ඇටත් දිරනවා ඕකට. බීපංකො මේ අපි වගේ ගල්.”

“මේක ලෙමන් ජින් බං. ශාකසාර.”

මම සිගරට් එක පහතට කරලා අත ලෙලවමින් ඉන්නේ දුම අතුරුදහන් කරන්න. ජීප් එක පහු කරගෙන හන්දියේ කඩේ පැත්තට යන දෙන්නා, මූණ ඇඹුල් කරගෙන ආපහු හැරෙනවා. ජීප් එක කිට්‍ටුවට එද්දි ඩ්‍රයිවිං සීට් එකේ ඉඳගෙන ඉන්න මාව දකින්නේ හුලද්දූව අංකල්.

“මේ කඩේ වහල නේද පුතා?”

“ඔව් අංකල්, ඇයි?”

“සිගරට් පැකට් එකක් ගන්ඩ පැටියෝ.”

“අර වංගුවෙන් එහා නම් කඩයක් තියෙනවා අංකල්.”

“අනේ කොල්ලෝ, බයික් එක අරං ටාර් ගාලා ගිහින් සිගරට් පැකට් එකක් ගෙනත් දෙන්න පුලුවන්ද හොඳ පුතා වගේ.”

ස්ථානෝචිත ප්‍රඥාව අහවල් එක මට බිල්ට්-ඉන්.

“අනේ අංකල් ඒකේ හුලං බැහැලනේ. ප්‍රශ්නයක් නෑ. දෙන්නකො යතුර. මම මේකෙම ගිහින් අරං එන්න. අර පේන වංගුවෙන් එහා පැත්තේ.”

බීලා හිටියත් අංකල් ටිකක් අදිමදි කරනවා.

“පුතාට වයස කීයද?”

“දහ අටයි අංකල්.” මම ඇඟට පතට නොදැනි කියන්නේ අවුරුදු දෙකක්ම ගෙඩි පිටින් අතින් දාලා.

“පුතාට පුලුවන්ද? එක්කො බහින්නකෝ මමම ගිහින් අරං එන්න.” අතපත්තු අංකල් කියනවා.

“අයියෝ අංකල් මොනවද මේ කතා. මට ඩ්‍රයිවිං පුලුවං. මෙන්න මෙහාට දෙන්න ඕක.”

“උඹේ තාත්තා මගේ ඔලුව කයිද දන්නෙත් නෑ,” කියන අතපත්තු අංකල් යතුර එලියට ගත්තත්, ඇස් වල තියෙන්නෙ අවිනිශ්චිත බවක්.

“අයියෝ, මෙන්න මෙහෙ දෙන්න අංකල් ඔන්න ඕක.” කියන මම යතුර ඩැහැගන්නවා.”

යතුර කරකවලා එන්ජිම පණගන්වන මම වහාම පිටත් වෙන්නේ අංකල් අදහස වෙනස් කරයි කියලා බයට. දරුණුම වර්ගයේ, සුවකල නොහැකි රතගායකින් පෙලෙන මම, ලැබිච්ච අවස්ථාවෙන් උපරිම ප්‍රයෝජනය ගන්න වංගුවෙන් එහා පැත්තේ තියෙන කඩේ ලඟ නතර නොකර, සිගරට් අරගන්න තව කිලෝමීටර් පහක් විතර ඈත කඩේකට යනවා.

පාටිය ඉවරවෙන්න කලින් අම්මා කෑ ගහන නිසා කට්ටිය කෑමට යනවා. බෝතලේ ඉවර කරන්නම ඕනෙයි කියන නීතිය මේ පාටිවලට අදාල නැති නිසා, බෝතල් කොට ඉතුරු වෙනවා. කට්ටිය කෑම කන්න සෙට් වෙද්දි, මම කාගෙත් ඇහැ වහලා, හොරෙන් ෂොට් එකක් දෙකක් වනා ගන්නවා. හදිසියේ කවුරු හරි දැක්කත් කට්ටිය හිතන්නේ මම බයිට් කකා ලෙමනේඩ් බොනවා කියලා. ඒ මදිවට වීදුරුත් දුඹුරු පාට සෙට් එකේ ඒවා.

තාත්තා පාටියෙන් පස්සේ බෝතල් කොට වහලා, ලියන මේසේ පිටිපස්සේ තියෙනවා මම බලා ඉන්නේ හො‍රැහින්.

♣ ♣ ♣ ♣ ♣

ලොකු අයියා ඇවිත්.

තාත්තගේ අක්කගේ පුතා වන ලොකු අයියා කොච්චර ලොක්කා වුනත් තාත්තා ඉස්සරහා සිගරට්එකක්වත් බොන්නේ නෑ. තාත්තගේ ලියන මේසේ උඩ නවකතා පොත් හොයන ලොකු අයියා අරක්කු කොට දකිනවා.

“යකෝ මේ තියෙන්නේ බඩුනේ! පන්නං එනවකෝ වීදුරුවක්.”

“ලොක්කයියේ, ඕක බොන්ඩෙපා ඕයි. තාත්තට මාට්‍ටු වෙයි.”

“තමුසේ පැහෙන්නැතුව වීදුරුව අරං එනවකෝ.”

මම කුස්සියෙන් වීදුරුවක් ගේන්නේ ටී ෂර්ට් එක අස්සේ හංගගෙන. අයියා කාරයා හැම බෝතලෙන්ම ටික ටික දාලා කොක්ටේල් එකක් හදනවා.

“තමුසේ හෙම බොන්න පුරුදු වෙන්ඩෙපා. ඔය සිගරට් එකක් බිව්වා වගේ නෙමෙයි මේක.”

මාත් එක්ක හොරෙන් එකට සිගරට් බොන ලොක්කයියා කියද්දි මම අහක බලා ගන්නවා.

♣ ♣ ♣ ♣ ♣

ඇඟිලි දෙකේ හීනි ෂොට් එකක් දාගන්න හිතන තාත්තා බෝතලේ උස්සලා ජනේලෙන් එන එලියට අල්ලලා බලලා සාලෙ මාත් එක්ක ඉඳගෙන චිත්‍රකතා පත්තර බලන ලොකු අයියා දිහා සැකමුසු බැල්මක් දානවා. ලොකු අයියා, මේ මොකුත් නොදැක්ක ගානට, ජනක රත්නායකගේ චිත්‍ර වල ගුණාගුණ කියනවා. තාත්තා මොකුත් නොකියා හීනි ෂොට් එක වත් කරගෙන, බෝතලේ ආපහු උස්සලා බලලා, අරන් තියනවා.

ලැජ්ජා නැති කම මහ මුදලිකමටත් ලොකුයි. ලොක්කයියා එදා හවසත් කොක්ටේල් පාරක් දානවා. මේකා මේක හොරෙන් බොන එකක් වුනත් බොන්නේ බොහෝම සැපට පු‍ටුවේ වැටිලා නිකං ලෝඩ් පකීර් වගේ.

“ලොකු මාමා අමුතු බැල්මක් දැම්මා තමුසේ දැක්කද?”

“ඒක තමයි අයියේ. දැන් එක්කො තමුසේ මාට්‍ටු වෙනවා. එක්කො අහක ඉන්න අහිංසක මාව මාට්‍ටු වෙනවා.”

“තමුසේ පැහෙන්නැතුව ඉන්නවා.”

♣ ♣ ♣ ♣ ♣

තාත්තා ජනේලෙන් වැටෙන එලියට බෝතලේ අල්ලලා හොඳට බලනවා මට පේන්නේ, හුලඟට ඉස්සෙන දොර රෙද්ද අතරින්. මේ පාර තාත්තගෙ මූණට තරමක් සීරියස් පෙනුමක් එනවා මට පේනවා.

“මේ බෝතලේ තියෙන බීම වාෂ්ප වෙනවා වද්ද?” තාත්ත උස් හඬින් කියන්නේ ලොක්කයියා දිහා සැක මුසුව බලමින්.

“තාත්තෙ, ඇල්කොහොල් වාෂ්පශීලියි නේද කොහොමත්?” මම කියනවා.

“ම්හ්ම්, ඒ වුනාට මේක වාෂ්පවෙලා තියෙන සීඝ්‍රතාවය නම් මට ඇල්ලුවේ නෑ.”

“ඒ කිව්වේ තාත්තේ?” මම අහන්නේ අහිංසකත්වයේ ප්‍රතිමූර්තියක් වගේ.

මේකෙ මට්ටම ඊයේ හවස තිබ්බට වඩා අඟලක් විතර පහත බැහැලා. ලේබල් එකට අනුව කියන්න පුලුවන්.”

මගේ මොලේ ක්‍රියාකරන්නේ ඕවර් ඩ්‍රයිව් එකේ. මම මොකුත් කියන්නේ නෑ. තාත්තා මං වගේම මේ James Hadley Chase රහස් පරීක්ෂක කතා කියවනවා වැඩියි. මමත් සමහර වෙලාවට දොර ඇරලා දොර බෝලේ ටී ෂර්ට් එකෙන් පිහ දානවා. කුස්සියෙන් පිහියක් ගත්තොත් පාවිච්චි කරලා මිටේ ඇඟිළි සළකුණු ඔක්කොම පිහදාලා තමයි තියන්නේ.

තාත්තා ඒ ගමන ලියන මේසේ යට දකුණු පැත්තේ තියෙන පොත් අහුරන කොටසෙන් පොත් ටිකක් අරන් මේසේ උඩට දාලා, බෝතල් කීපය ඒක ඇතුලට දාලා වහලා අගුල් දානවා.

ලොක්කා මට ඇහැක් ගැහුවත් මම නොදැක්කා වගේ ඉන්නවා.

♣ ♣ ♣ ♣ ♣

ආවුද දාන්න පාවිච්චි කරන පරණ රට අඹ ලෑලි පැකිං පෙට්ටියේ තිබිලා මතුවෙන්නේ විශාල යතුරු කැ‍රැල්ලක්. මම කරන්න ගිය වැඩේ මඳකට නතුරු කරලා, දූවිලි ගැහුන යතුරු කැ‍රැල්ල පරීක්ෂා කරනවා. තාත්තත් එක්තරා කලෙක්ටර් කෙනෙක්. මෙතන එක එක වර්ගයේ, එක එක ප්‍රමාණයේ යතුරු පනහක් විතර තියෙනවා. ඔව් බර්ඩ් යතුරුත් තියෙනවා. එක පාරක්, තාත්තගේ හිතවතෙක් අපේ ගෙදර බෝටර් සයිකල් එකක් දාලා ගියාම, එයා එන්න කලින් ඕක ස්ටාර්ට් කරගෙන පදින්න මේ එකතුවේ තියෙන යතුරකින් පුලුවන් වුනා. ඒ මීට අවුරුදු කීපයකට පස්සෙ.

යතුරු කැ‍රැල්ල ගන්න මම කෙලින්ම ගිහින් නතර වෙන්නේ තාත්තෙගේ ලියන මේසේ ලඟ. මම යතුරු එකින් එක ලියන මේසේ පොත් කබඩ් එකේ යතුරු කටට දාලා බලනවා. සමහර යතුරු වල පීල්ල වැරදියි. පීල්ල හරි අතට තියෙන යතුරු ලොක් එකට බැස්සත් කැරකෙන්නේ නෑ. ටිකකින් මම පීල්ල හරි අතට තියෙන යතුරු විතරක් හොයාගෙන වැඩේ පටන් ගන්නවා. මෙන්න යකෝ මේකට හරියටම හරියන යතුරක්!

මම අවශ්‍ය යතුර පලමුද්දෙන් පන්නගෙන, ඉතුරු යතුරු පෙට්ටියටම දාලා ආපහු එන්නේ වීදුරුවකුත් අරගෙන. මම මුලින්ම බෝතලේ මේසෙ උඩින් තියෙනවා. ඊට පස්සේ අරක්කු ලෙවල් එක ලේබල් එකේ දෙපැත්තෙම පැන්සලෙන් ලකුණු කරනවා. ඊට පස්සෙ වීදුරුවට ෂොට් එකක් වත් කරලා පැත්තකින් තියලා ලේබලේ සීරුවෙන් ගලවන්නේ හරියට ශල්‍ය වෛද්‍යවරයෙක් මොලේ සැත්කමක් කරන තරම් සැලකිල්ලෙන්. (මේ කාලේ ඇත්තටම ඔය අරක්කු ලේබලේ අද තරම් ලස්සනට ගහන්නේ නෑ. බාල කඩදාසියක බාල තීන්තෙන් ගහපු ලේබලේ අලවලා තියෙන්නෙත් හරිම නොසැලකිල්ලෙන්. කොටින්ම ලේබලේ කෙලිනුත් නෑ. ‍රැලිත් වැටිලා. මේ ලේබලෙත් ටිකක් උඩට වෙන්න ඇලවිලා තියෙන්නේ. ගම් පවා එච්චර හොඳ නෑ මම හිතන්නේ.) මම ලේබලේ ආපහු බත් ඇට වලින් අලවන්නේ අර දාපු ලකුණු දෙක අලුත් අරක්කු මට්ටමට කෙලින් හිටින්න. ඉන් පස්සේ මම පැන්සල් ඉරත් මකලා දාන්නේ බොහෝම සැලකිල්ලෙන්. බෝතලේ ආපහු කබඩ් එකට යනවා. මම වීදුරුවත් අරන් වත්ත පහලට යනවා.

මගේ Operation Magic Label Old Arrack මෙහෙයුම සාර්ථක බව මම ඊට දින කීපයකට පස්සෙ දැනගන්නවා.

මේ විදියට, මේ ලේබලේ සැක නොහිතා පහලට ගමන් කරන්න පුලුවන් උපරිමයට , පියවර හතරකින් විතර යනවා. ඉන් පස්සෙ එලඹෙන වතුර සාත්තුවකින් මට්ට්ම උඩට ගැනීම දෙපාරකට වඩා කරන්න අමාරු වෙන්නේ රසටත් වඩා පාටේ ප්‍රශ්ණය නිසා. අන්තිම වතාවට බියර් / තේ කහට ඇබින්දකින් වර්ණ ගැන්වීමෙන් අනතුරුව මැජික් ලේබල් පරණ අරක්කු මෙහෙයුම සාර්ථකව නිමාවට පත්වෙන්නේ තාත්තා බෝතලය ඉවර කිරීම නිසා.

♣ ♣ ♣ ♣ ♣

තාත්තා සංඛ්‍යාලේඛණ නිලධාරියෙක් නිසා, සංගණන වැඩ වලට අවට වසම් වල ග්‍රාමසේවකලා (දැන් ග්‍රාම නිළධාරීන්) නිතර එනවා එක-එක උපදෙස් ගන්න. අපරාදේ කියන්න බෑ, කරටි කැඩෙන්න නොගහන ග්‍රාම නිළධාරියෙක් මම දැකලම නැති තරම්. සමහර ග්‍රාම අංකල්ලා ඉස්සරහ දොර ගාවට ඇවිත් කතා කරනකොට, අපේ කුස්සියේ දොර ගාවට එනවා සුවඳ.

දවසක් ඔන්න එක ග්‍රාම අංකල් කෙනෙක් කරටි කැඩෙන්න ගහලා ඇවිත් තාත්තගෙන් වී පිළිබඳ සංඛ්‍යාලේඛණ ෆෝම් එකක් පුරවන හැටි ගැන උපදෙස් ගන්නවා. මමත් පැත්තක ඉඳගෙන නාටකය නරඹනවා. ටිකකින්, බිබී හිටපු සිගරට් එකෙන්ම තව එකක් පත්තු කරගත්ත ග්‍රාමේ අංකල්, තාත්තට පැකට් එක දික්කරනවා.

“බොන්ඩ සර් සිගරට් එකක්.”

“එපා රාළහාමි. බොහොම ස්තුතියි.”

“විකාර නැතුව බොන්ඩ සර් එකක්. “

“එපා රාළහාමි, මම සිගරට් බොන්නේ නෑ.”

“සර් ඔය බොරුනේද කියන්නේ?”

“මම සිගරට් බීම නැවැත්තුවා?”

“මොනවා? ඒ මොකද? “

මේ යකාට සිගරට් බීම නවත්තපු එකට හේතුව කියනවට වඩා සිගරට් එක අතට ගන්න එක හොඳයි කියලා තාත්තට හිතිලාද කොහෙද, තාත්තා සිගරට් එක අරන් ඇඟිලි අතරේ රඳවා ගන්නවා..

“සර්, ගින්දර?”

“නෑ මම බත් කාලම බොන්නං.” කියන තාත්තා, ග්‍රාම අංකල්ට දත්ත එකතු කරන්න ඕනෙ ක්‍රමවේදය ගැනයි, තාත්තා බලාපොරොත්තු වෙන නිර්නායක ගැනයි විස්තර කරන්න ගන්නවා..

ග්‍රාමේ ගියාට පස්සෙ තාත්තා සිගරට් එක එයාගේ මේසේ උඩට විසි කරලා දානවා.

♣ ♣ ♣ ♣ ♣

ගෙදර මම විතරයි. ම්ම්ම්… මමම විතරයි කියන්න්ත් බෑ. මමයි ඔටෝජිල්බාවායි. ඒ කියන්නේ අපේ පූසා.

අපේ ගෙදර හිටිය සත්තුන්ට සිරාම නම් තමයි තිබුනේ. ඒ සිරා නම් දාන්නේ මමමයි. එක පාරක් හිටපු හාවෙක්ගේ නම වික්ටෝරියා 203. ඒක මම අහලා තියෙන, නමුත් බලලා නැති (හින්දි) ‍ෆිල්ම් එකක නමක්. පස්සේ හාවා අකාලේ මැරුණා. අපේ අම්මා කිව්වේ, ඌ එකත් එකටම මැරෙන්න ඇත්තෙ, ඌට මම දාපු නම උහුලාගන්න බැරුව වෙන්න ඇති කියලා.

ඔටෝජිල්බාවාට නම් වැ‍ටුනේ අපිට ගනං උගන්නපු ලොකු විතාන සර්, අපි හැම එකාටම, කටට එන මොකක් හරි නමකින් ආමන්ත්‍රණය කරපු නිසයි. (මේකත් ඒ කාලෙට ගැලපුනාට, දැන් නම් කිසිසේත් නොකල යුතු වැඩක් )

“ඒයි, ඔටෝජිල්බාවා!” කියන එක නිතර අහන්න ලැබෙන නමක් නිසා මම අලුත් පූසට දැම්මා ඒ නම්. නමුත් සම්පූර්ණ නම උච්චාරණය කරන්න අමාරු නිසා කාලයක් යනකොට ‘ජිල්බාවා’ හැලිලා මූ නිකම්ම ‘ඔටෝ’ වුනා. “අන්න ඔයාලැයි ඔටෝ අර කඩේ ලඟ හිටියා,” කියලා අහල පහල කෙනෙක් කිව්වාම, අපි ඉන්න තැනම ඉඳන් “ඔටෝ-ටෝ-ටෝ-ටෝ-ටෝ-ටෝ-ටෝ-ටෝ-ටෝ” කියලා කෑ ගහනවා. මූ නැට්ට උස්සගෙනදුවගෙන දුවගෙන එන්නේ විදිල්ල වගේ. මුගේ නම මම බිත්තියේ රතු පැස්ටල් එකකින් ලොකු අකුරෙන් AUTOJILLBAVAH කියලා ලියලත් තිබ්බා.

ඉතින් ගෙදර ඉන්නේ ඔටෝජිල්බාවායි මමයි විතරයි. මම තාත්තගේ මේසේ පෑඩ් එක උඩ තියාගෙන වෝක්ස්වාගන් බීටල් එකක් අඳිනවා. පූසා මේසේ යට දෙබොක්කාවේ. මම උගේ ඇ‍ඟේ කකුල් තියාගෙන ඉන්නේ. මට හිත එකඟකරගන්න අමාරු ගතියක් තියෙනවා.

මේසේ උඩ තියෙන සිගරට් එක මට මහා වදයක්.

Real pain in the ass.

Sorry, Pain in the lower regions!

මගේ හිතත් එක්ක මම අරගලයක්. මේක බොනවද නැද්ද? තාත්තාට මේ සිගරට් එක මතකද? අමතක නම් වැඩේ ගොඩ. මතක තිබ්බොත් අහන්න පුලුවන් කෝ මෙතන තිබ්බ සිගරට් එක කියලා. එහෙම වුනොත් ලෙඩේ. මම ආපහු කාර් එකට හිත යොමු කරනවා. කාර් එකට දාන්නේ, අලුත්ම බීටල් එකට ආපු මහත, රවුම්, ටේල් ලයිට් සෙට් එක.

මට හිතන්න අමාරුයි මේ සිගරට් එකත් එක්ක.

හොරෙන් සිගරට් බිව්වත් මගේ බ්‍රෑන්ඩ් එක ගෝල්ඩ් ලීෆ්. මේක බ්‍රිස්ටල් එකක්. ඒත් මට මේක මෙතන තියාගෙන ඉන්න අමාරුයි. මම සිගරට් එක තල්ලු කරනවා මේසේ මැද්දේ පිටපස්සට වෙන්න ඉස්සරහට දික්වෙලා තියෙන තට්‍ටුව යටට. Out of site, Out of mind!

මේක හරියන්නේ නෑ. Absence makes the hearts grow fonder. ඇහැට නොපෙනුනත්, සිගරට් එක ප්ලයිවුඩ් ලෑල්ල හරහා විකිරණ නිකුත් කරනවා මාව වරදට පොළඹවා ගන්න. මම, ඕනෙ මගුලක් කියලා සිගරට් එකත් අරන් සාලෙට යනවා. ගිහින් බුදු පහණ ලඟ තියෙන ගිණි පෙට්ටියෙන් සිගරට් එක පත්තු කරගෙන මිදුලට ගිහින් වින්ඩෝ බොක්ස් එකක් ඇතුලේ ඉඳගෙන සිගරට් එක බොනවා. මාර ආතල් එකක් දැනෙන්නේ.

සිගරට් එක ඉවර කරන මම ජනේලෙන්ම පැනලා, ආපහු කාරෙක අඳින්න යනවා.

තාත්තා එන්න තව පැයක් විතර තියෙනවා. තාත්තට සිගරට් එක නැති බව නෝට් වෙයිද?

කරන කලට පව් මිහිරිය මීසේ.

හිතත් එක්ක කරන දීර්ඝ අරගලයකට පස්සේ, මම, මගේ පොකට් මනි වලින් සිගරට් එකක් ගෙනත් තියන්න තීරණය කරනවා.

මේ විෂම චක්‍රය දිගින් දිගටම සති ගනන්, මාස ගනන් ක්‍රියාත්මක වෙනවා.

මේ විදියට, මේ සිගරට් එක බොන ගානේ, මම අලුතින් සිගරට් එකක් ගෙනත් තියනවා. අර ග්‍රාමයා කරපු වැඩේනේ මේ! මාස කීපයකට පස්සෙ හරිනම් හුලං වැදි වැදි තිබිච්ච මේ සිගරට් එකේ දුඹුරු පාට පැල්ලම් වැටිලා සවුත්තු වෙලා තියෙන්න ඕනෙ වුනත්, මේ සිගරට් එකේ නැවුම් ගතිය පුදුම සහගතයි.

මේක මට මහම මානසික වදයක් වෙලා. මට ග්‍රාම අංකල් එක්ක පුදුම තරහක් යන්නේ. මම කල්පනා කරනවා මොකද කරන්නේ කියලා.

මට පහල වෙන්නේ විශ්වකර්ම අදහසක්. මම සිගරට් එක රෝල් කරනවා අර ප්ලයිවුඩ් තට්‍ටුව යටට. දැන් තාත්තට සිගරට් එක මතක් වෙලා හෙව්වත් “ඇයි තාත්තේ ඔය තියෙන්නේ ඔතන,” කියලා පෙන්නන්න පුලුවන්. සතියක් බලලා ඒත් තාත්තට අමතක වුනොත් මේක බීලා දාලා, මේ කරදරෙන් මිදෙනවා.

අන්තිමට වැඩේ වෙන්නේ එහෙමයි. නමුත් අන්තිමට මම ඒ කරදරෙන් මිදිලා වැඩේ ගොඩ දාගන්නකොට බ්‍රෑන්ඩ් එක ගෝල්ඩ් ලීෆ් වුනත් මම බ්‍රිස්ටල් අරන් තියෙනවා බර ගානක්, මේක රිප්ලේස් කරන්න.

♣ ♣ ♣ ♣ ♣

මේකට දාන්න අඳින්නේ මොනවගේ චිත්‍රයක්ද කියලා තවමත් කල්පනා කරන ඩූඩ්ගේ චිත්‍රයක්. :D

මේකට දාන්න අඳින්නේ මොනවගේ චිත්‍රයක්ද
කියලා තවමත් කල්පනා කරන ඩූඩ්ගේ චිත්‍රයක්. 😀

පලි: මේ අරක්කු හා සිගරට් ප්‍රොමෝට් කිරීම සඳහා ලියන ලද ලිපියක් නොවේ. මතක මාවත් ඔස්සේ යමින් යොවුන් වියේ අත්දැකීම් සමූහයක් ඒ ආකාරයෙන්ම ඉදිරිපත් කලා පමණි.

Simulblogged @ මගේ ඩෙනිම for Blogger  Lovers.

 

ටැග: , , , , , , , , , ,

77. මැක් ලොජික්

77. මැක් ලොජික්

මැක්කා අපේ බැචා පේරාදෙණිය ටීචර්ස් කොලේජ් එකේ. බැචා කිව්වට ඌ හිටියෙ අපිත් එක්ක එකම බැච් එකේ විතරක්  නෙවෙයි, එකම ගෲප් එකේ, එකම ක්ලාස් එකේ, එකම හොස්ටල් එකේ. මූ පොකු‍ටු කොන්ඩයක් තියෙන, කන්නාඩි දාන ගීක් ටයිප් කොට ජීවිතේ. මේකාගෙ ඇත්ත නම මොක වුනත් මේකාට ඉස්සෙල්ලම වැටිච්ච නම ‘මැක්බෙත්’. ඒකට හේතුව මේකට තිබ්බ අසාමාන්‍ය English Literature උණ කිව්වොත් වැරදි නෑ.

මුලින්ම මූ මේ නම ගැන මාර ආඩම්බරෙන් හිටියෙ.  ඒ ඇයි කියලා කියන්න ඕනෙ නෑනෙ, මොකද “විලියොං හෙල්ල හොලවන්නා” මේකාගෙ වීරයෙක්. ඉතින් මේක කියලාවත් දාගන්න බැරි නමක්නෙ.

නම දාපු උන්ට (ඒ කියන්නෙ අපිට) තේරුනා වැඩේ අප්සෙට් කියලා. ටික කාලෙකින්ම ‘බෙත්’ හැලිලා නිකම්ම නිකං ‘මැක්’ විතරක් ඉතුරු වුනා. මූ මේකට එච්චරම සතු‍ටු වුනේ නැතත්  ඔරුවෙ පෙරලිච්ච පැත්ත හොඳයි කියන න්‍යායට අනුව අලුත් නමට අනුගත වුනා. මොකද ‘මැක්’ කියන්නෙත් තඩි අමෙරිකන් සුපර්ට්‍රක් එකක්නෙ කියලා. වැඩි දවසක් ඒ සතුට තිබ්බෙ නෑ. තඩි අමෙරිකන් ‘මැක්’ සුපර් ට්‍රක් එකට ඈඳුනා ට්‍රේලර් එකක් ‘කා’ කියලා.  එතකොට නිකම්ම ‘මැක්කා’. ඒකට නම් මූ කැමති උනේම නැති නිසා ඒ නම් රෙජිස්ටර් වුනා.

මැක්කා දකුණෙ පොරක්. අපේ බැච් එකේ හිටිය වැඩි දෙනා දකුණෙ උන් තමයි බස්නාහිරයො වන අපි කීප දෙනෙත්, තව උතුරෙන්, උතුරු මැදින්, නැගෙනහිරින් සහ කන්ද උඩරටින් ආපු සෙට් එකත්  ඇරෙන්න.

දවසක් අපි දවල්ට කාලා පොඩි නින්දක් ගහන වෙලාවෙ මට ඇහෙනවා මැක්කා කාටදෝ වාත කරනවා.

“ඒයි මචං නැගිටපංකො. ඒයි සරා නගිටපංකො බං.” කියලා

“මොකද යකෝ, පලයංකො මට ටිකක් නිදාගන්න දීලා.” සරා නිදිමතේම කියනවා ඇහුනා.

“ඒයි මචං නැගිටපංකො. ඒයි මට නුවර යන්න ඕනෙ බං. බ්‍රිටිෂ් කවුන්සිල් එකට.”

“මොන මගුලක්ද බං. මෙන්න මෙහෙට වෙලා ටිකක් නිදාගනිං බං. බ්‍රි-ටි-ෂ් කවුන්සිල්.”

“ඒයි වරෙංකො මාත් එක්ක යන්න. මට අර පොත් ටික රිටර්න් කරන්න් ඕනෙ බං.”

“ඉතිං මම මොකටද බං උඹ පලයංකො.”

“අනේ එහෙම කියන්න එපා බං. ඒයි නැගිටපං බං.”

මැක්කගෙ එක ලක්ෂනයක් තමයි ඌට මොනවා හරි ඕනෙ උනොත් ඒක ලැබෙන කල්ම කෙඳිරිගාලා, නහයෙන් අඬලා, වාත කරන එක. සරාටත් තේරෙන්න ඇති මුගෙන් ගැලවුමක් නැති බව.

“මැක්කො, උඹ පලයංකො බං පව් නොදී.  අනික මම මේ හෙන කෝඩෙ ගහලා ඉන්නෙ.”

“සල්ලි ප්‍රශ්ණයක් නෑ. කවුද මෙතන සල්ලි ගැන කිව්වෙ?  මමයි බස් එකට ටිකට් ගන්නෙ. මමයි ප්ලේන්ටී අරන් දෙන්නෙ. බොට ඕනෙනං සිගරට් එකකුත් අරං දෙන්නංකො. බොට තියෙන්නෙ එන්න විතරයි. මට කම්මැලියි  බං තනියෙං යන්න. දෙන්න එක්ක කයියක් ගහ ගහ යමං බං. අනේ වරෙං බං.”

“අපොයි ‍තෝ නං මලම වාතයක්, මලම ඇනයක්, හා හා නවත්තගං තොගෙ ඇඬියාව. හැබැයි ‍තෝ  තමයි සියලු වියදං දරන්නෙ. ඔන්න මතක තියාගනිං.”

මම හිතන්නෙ මැක්කට කට කන් දෙකේ ගෑවෙන්න ඇති.  මේ ටික කිව්ව සද්දෙන් මට එහෙම හිතුනෙ. ඒ එක්කම ඇඳ කිරිස් කිරිස් ගෑවෙ සරා අන්තිමේදි නැගිට්ට නිසා වෙන්න ඕනෙ.

“හරි හරී. නෝ ප්‍රොබ්! I pick up the tab! නැගිටපංකො අන්න එහෙම. අන්න එහෙමනෙ බං ඉන්න ඕනෙ!”

පස්සෙ මට නින්ද යාගෙන එනකොට මුන් දෙන්න යනවා යාන්තමට ඇහුනා.

නැප් එකෙන් පස්සෙ අපි නැගිටලා, ප්ලේන්ටී බිබී,  දුමකුත් දාගෙන, වල් පල් දොඩව දොඩවා, එකිනෙකාට මඩ ගගහා, ආතල් එකේ ඉන්න කොටයි මුන් දෙන්නා ආපහු ආවේ.

“හාපෝ සරතො මූ මාර විදියට වාත කලානේ උඹව ඇදගෙන යන්න.  මට මූට දෙකක් නෙලන්න හිතිලා තිබ්බෙ නැගිටලා.” මම කිව්වා.

“අඩෝ මාත් ‍තෝත් එක්ක මල ඔරොප්පුවෙ හිටියෙ. කතාකලේ නැත්තෙ ‍තෝ මගෙ ඇ‍ඟේ එල්ලෙයි කියලා බයේ,” තව එකෙක් ආශිර්වාද කලා.

මැක්කා හික් හික් ගෑවා විතරයි. ඌ අතේ බ්‍රිටිෂ් කවුන්සිල් එකෙන් ගත්ත බර පොත් වගේකුයි, තව බෑග් වගේකුයි තිබ්බා. සරා අතෙත් පොඩි බෑග් එකක් තිබ්බා.

ටිකකින් මැක්කා කන්නාඩි කුට්ටම අතට අරන් පොලිෂ් කරන ගමන් කියනවා.

“ඒයි සරත්, බස් එකට රුපියල් **.**යි. තේ වලට රුපියල් **.**යි. උඹේ සිගරට් දෙකට රුපියල් **.**යි. මම සිගරට් බොන්නෙත් නෑ, නමුත් මමත් එයින් බාගෙකට කන්ට්‍රිබියුට් කරන්නම්කො. එතකොට එකතුව රුපියල් ***.**යි. උඹ මට ඒකෙන්  50% දෙන්න ඕනෙ.”

“මොකක්?” සරතට කෑ ගැස්සුනා. මට ප්ලේන්ටී උගුර හිරවුනා. සමහරුන්ට සිගරට් දුම හිරවෙලා කැස්ස හැදුනා.

“උඹ මට  වියදමෙන් බාගයක් දීපං. ‍ෆිෆ්ටි ‍ෆිෆ්ටි” කියපු මැක්කා කන්නාඩි කුට්ටම ඉහලට අල්ලලා පරීක්ෂා කරලා බලලා ලෙන්ස් දෙකටම කටින් පිඹලා ආයිම පොලිෂ් කරන්න ගත්තා.

“ඈ බොල @#$, ‍තෝ නේද අර නිදාගෙන හිටපු මාව ඇහැරවාගෙන ඇදගෙන ගියේ? ‍තෝ කිව්වා නේද ‍තෝ තමයි වියදම් කරන්නෙ කියලා? ‍තෝ… තොගෙ…” සරතා බෆර් වෙන්න පටං අරං.

මේක අහං හිටපු මටත් කට පියාගෙන ඉන්න බැරිවුනා.

“අඩෝ මැක්කෝ, උඹ ඌට වාත කරලා, වැඳලා, ඌව ඇදගෙන යනවා මාත් අහගෙන හිටියේ. මොනාද ඩෝ දැන් මේ කියන්නෙ?”

ඔන්න අනිත් උනුත් දෙන්න ගත්තා මල්ටි බැරල් වලින්.

“උඹ ඌට ටිකට් ගන්නවය, තේ අරන් දෙනවය කියලා කිව්ව මාත් අහගෙන, දෙපිට කාට්‍ටුවා.”

“දිව දෙකේ එකා, දෙපත් නයා….”

“හෝව් හෝව් හෝව්. මේ අහපල්ලා,” කියපු මැක්කා කන්නාඩි කුට්ටම දාගත්තා.

ඊට පස්සෙ බෙල්ල නවලා, කන්නඩි කුට්ටමේ රාමුවට උඩින් අපි දිහා බලලා, ඌ මෙහෙම කියනවා සරාට.


“මේ අහපං. මම එහෙම කිව්වා තමයි. ඒ ඉස්සෙල්ලා. එතකොට උඹ ආවෙ  තනිකර මගෙ ඕනෙ කමට තමයි.  නමුත්…” මූ  කේස් එකක් ගොඩ දාගත්ත ෂර්ලොක් හෝම්ස්  වගෙ ඔලුව වන වන, ඇඟිල්ලකුත් උරුක් කරගෙන, ජයග්‍රාහී හිනාවකුත් එක්ක, අපි හැමෝම දිහා බැලුවා.  “නමුත් උඹත් පේව්මන්ට් එකෙන් මේස් දෙකක් ගත්තා නේද?  උඹ නෑ කියනවද?”

“ඔව් ගත්තා තමයි, ඉතිං?”

“හෙක් හෙක්! “මගෙ උවමනාවට” ගිය ඒ ගමනෙන් බොටත් වැඩක් උනා නේද?  හරිනං උඹ මට වියදමෙන් බාගයක් දෙන්න ඕනෙ.”

මේකට සුදුසු උත්තරයක් හිතාගන්න අපිට තප්පර තිහකට වඩා ගියා.

මාතර වැලිගම පැත්තෙ ඉන්න මැක්කගෙ අම්මා කල්පනා කරන්න ඇති කවුද අප්පා මාව මෙච්චර මතක් කරන්නෙ මෙච්චරටම කිඹුහුං යන්න කියලා.

HeyDude බ්ලොග් අඩවියේ පලවූ ‘McKaa – A DUDE OF A KIND’ ලිපියේ අනුවාදයයි.

 

ටැග: , , , , , , , ,

70. “යකෝ ෂර්, අපි ෂර්ගෙ බර්ත්ඩේ එකට මොනා අරි කරන්ඩෙපෑ බං!”

70. “යකෝ ෂර්, අපි ෂර්ගෙ බර්ත්ඩේ එකට මොනා අරි කරන්ඩෙපෑ බං!”

“අඩේ හෙන්රි උඹ කිව්ව බං සින්දු ටිකක් එදා රෑ…, අපේ ඉල නෑ හිනාවෙලා.” මාත් එක්ක, අම්පාරෙ නගරෙට මහියංගන පදියතලාව මාර්ගය සම්බන්ධ වෙන තැන, බාගෙට හිඳුනු ජලාශය ගාවා තිබ්බ දිග බංකුවක් උඩ වාඩිවෙලා හිටපු උමේෂ් කිව්වා.

“මොන සින්දුද? මම කියන්නෙ මේ … කාගෙ සින්දුද?” දුම්වැටියක් උරමින් කකුල් දෙකම බංකුව උඩට අරං පහසු ඉරියව්වකින් හිටපු මම ඇහුවා.

“ජෝතිපාලගෙ සින්දුලු බං.”

“අනේ පලයං. මම ජෝතිපාලගෙ සින්දු එකක්වත් හරියට දන්නෙ නෑ.”

“හහ්, ඒ වුනාට බං ජෝතිපාලගෙ සින්දු කියන්නෙයි කිව්වාම තමයි උඹ පටං ගත්තෙ .උඹ කියනවා, කියනවා, නොන් ස්ටොප්”

“ඇත්තටම  මට මතක නෑ බං.”

“උඹව නවත්තන්නම බෑ. අනිත් එක ඒ සින්දු මොන බාසාවද කියලා කියන්නත් බෑ. උඹ කියාගෙන, කියාගෙන යනවා. හරිම අමාරුවෙන් අන්තිමට නවත්තා ගත්තෙ උඹට වැඳලා වගේ”

අර නංගිලාගෙ ජීවිත වලින් ඉවතට ඇවිදගෙන ගිය මම නුහුරු නුපුරුදු අම්පාරෙ ගතකල පළමු අවුරුද්ද අත්දැකීම් බහුල එකක්. මම දැනටමත් පළකරලා තියෙන ඒවායින් සමහරක් මෙන්න.

පැඩිඩිලියන්ලා

පිංසිබොල්ගෙ ගොං කේස් එක.

“ඒයි මෝඩයො! තමුසෙ කොයි ඉස්කෝලෙටද යන්නෙ?”

“මෙන්නෙ මෙව්ව තමයි දෙන්නෙ.”

දළ පූට්‍ටුවා සහ ණයට ගත් සෙරෙප්පු කබල.

කටට බ්‍රේක් නැති විදුහල්පති සුපිරිපාල

ගම්පහ වගේ ජනාකීර්ණ දිස්ත්‍රික්කයක පදිංචිව සිට කොළඹ සුලෝහිත පාසලකට ගිය මටත්, මහනුවරින් ගිය උමේෂ්ටත්, අම්පාර නගරය ජනශූන්‍ය නගරයක් වගෙ පෙනීම අරුමයක් නෙවෙයි. පේරාදෙණියෙ තිබ්බ පූර්ව සේවා පුහුණුවෙදි මුණ ගැසුනු අපි දෙන්නා, නාඳුනන නගරයක, යාබද පාසැල් වලට පත්වීම අපිදෙන්නගෙම සැනසීමට හේතුවුනා. හැම හවස් යාමෙකම එකතුවෙන අපි නගරයේ පාරක් පාරක් ගානෙ ඇවිදිමින් කල නගර ගවේශනය පාරවල් ඉවර වීම නිසා ඉක්මනින්ම නිමා වුනා. හවසට කරන්නෙ මොනවද, යන්නෙ කොහෙද කියන එක ප්‍රශ්නයක් වුනා.

අපි දෙන්නා උමේෂ්ගෙ ඉස්කෝලෙ ගුරු නිවාසයෙ හවසට, හවසට සෙට් වෙන්න ගත්තෙ ඔය තත්වය යටතේ. උමේෂ්ගෙ විදුහල්පති සුපිරිපාල, නමේ හැටියටම විනෝදකාමී සුපිරි බුවෙක්. තව ඩයස්, නාරද වගෙ තව ඩයල් කීපයකුත් සමහර දිනවල අපිත් එක්ක අනුමත වෙන්න සැදී පැහැදී හිටියා. මුලදී කාන්සියට පටන් ගත්ත මේ වැඩේ තරමක් කල් යද්දී සීමාව පන්නන බවත් මට නොහිතුනාම නොවෙයි.

“මේ විදියට යද්දී අපි බේබද්දො වෙලා නතර වෙයිද දන්නෑ බං.” මම දවසක් උමේෂ්ට කිව්වා.

“ඒක තමයි බං මාත් කල්පනා කලේ.” උමේෂ් කිව්වම මගෙ හිතටත් තරමක චකිතයක් දැනුනා.

ඒ වගේම තමංගෙ බීමේ හැකියාව ගැන කයිය ගහන අනිත් උන්ට වඩා ඇල්කොහොල් වලට ඔරොත්තු දීමේ ගතියක් මගේ ඇ‍ඟේ ඇති බව කලකට ඉහතදීම තේරුම් අරන් හිටි මට, උමේෂ්ගෙ උත්තරෙන් දැනුනෙ අස්වැසිල්ලක් නෙවෙයි.

එදා අපි සෙට් උනේ “කටට බ්‍රේක් නැති” වි.ප. සුපිරිපාලතුමාගෙ උපන්දින සාදයටයි. විශාල ඇලුමිනියම් භාජනයකින් කට කපලා එකක් නූඩ්ල්ස්, පරිවාරක දීසි සමග, අපි වෙනුවෙන්ම සැදී පැහැදී හිටියා. ගල්, පොල්, බියර්, කෝක්, සෝඩා, බයිට්, සාලේ කෑල්ලෙ අපි එනකල් ආයාචනාත්මක දෑසින්, ‘අනේ මගෙන් වැඩ ගනිව්, ගනිව්, හඬ, හඬා,’ බලා හිටියා.

“එහෙනම් දෙකක් ඇනගෙන ඉමු නේ?”, ඩයසා තොල් පොටවල් දිවෙන් පොඟවමින් කිව්වා.

“චියර්ස්!!” බීම පිරවූ වීදුරු එකට ගටා සුපිරිපාල ලොක්කාට සව්දිය පුරලා කවුරුත් වැඩ ඇල්ලුවා. බීමත් සමග ඇදිලා එන රසකතා, මඩ කතා, හපංකම්, මෝඩකම්, පුරසාරම් හැන්දෑව වර්ණවත් කලා. බොනකොට, කලින් බීලා කරපු කෙලි ගැන කතා අනිවාර්යයිනෙ. මුලදිම සුපුරුදු විදියට ‘සංගීතයා’ නොහොත් ‘චූනා’ නොහොත් නාරදයව බයිට් එකට ගත්තත්, මුං කවුරුත් “අද අපි හෙන්රියාව වට්ටමු” කියන තේමාව යටතේ කුමන්ත්‍රණකාරී මෙහෙයුමක් දියත් කරලා තිබ්බ් බව මම දැනගත්තෙ සති ගානකට පස්සෙ.

බිව්වම නටන එක අනිවාර්ය අංගයක්නෙ. ඉතින් අපි කවුරුත් වීදුරු එහෙමම තියලා නටලා එනවා. වීදුරුව තනිකරන්න එපා කියලා අර බ්ලොග් සහෘදයෙක් ලියලා තිබ්බෙ ඔන්න ඕකයි. බීමට මුසුකරන්න මම පාවිච්චි කලේ Coca Cola වීම කුමන්ත්‍රණයට තවත් පහසු වුනා. මම නටලා එන සෑම විටකම, අඩක් හිස් කර තබා ගිය  සෑම බීම වීදුරුවකටම මුන් බියර් වත් කර ස්පයික් කර ඇල්කොහොල් සාන්ද්‍රනය ඉහල නංවා තිබූ බව මට තේරුනේ නෑ. ඒ වගෙම මා ලඟ තිබූ අඩක් හිස් කල Coca Cola බෝතලයත් බියර් වලින්ම නැවත පුරවා තිබූ බවත් මට තේරුනේ නෑ.

“යකෝ අද වදිනවානෙ අම්බානක. මේ බඩු හොඳයි වගෙ” මම තවත් වීදුරුවක් පුරවාගන්න ගමන් කිව්වා.

“ඕව කවලං නොකරපු හොඳ බඩු බං. නුවර කාගිල්ස් එකෙන් ගෙනාපුව. මම උඹලට බාල බඩු දෙනවද?” මස් කුට්ටියක් ‍තෝරමින් සිටි සුපිරිපාලතුමා කිව්වා.

“ඒක තමයි බොසා මේ නස්පුක් වෙන්න වදින්නෙ.” කියූ මම දැනටමත් අකීකරු දෑතින්, අසීරුවෙන් දුම් වැටියක් දල්වන්න උත්සාහ කලා.

“මටත් තේරුනා ඒක. මේ බාර් කාරයො කවලං කරනවානෙ බං කෂියා දාලා” කියපු උමේෂයා, අනිවා ඇහැක් ගහන්න ඇති අනිත් උන්ට මෙහෙම කියලා. මම නම් දැක්කෙ නෑ.

“ඒයි හෙන්රි කියාපං බං සින්දුවක්.”

“මොන ෂින්දුවක්ද?”

“උඹ දන්න එකක්”

“දැං ගායනා කරන්න නං බෑ බොෂ්, ඕන්නං ෂිංදුවක් කියන්නං ඈ…”

“නෝ වොරීස්. කියාපං.”

“මං කියන්නං ‘ඇබා’ගෙ ‘නෝවිං මී නෝවිං යූ’? නැත්නං…, ‘තැංක්යූ ෆෝද ම්යූෂික්’? නැත්නං…, ‘බොනී එම්’ගෙ ‘මදලෂ් චයිල්ඩ්’? ‘මයිකල් ජැක්ෂන්’ගෙ ‘බිලී ජීන්’? ‘බීජීෂ්’ලගෙ…?

“අඩෝ හෙන්රියො, අපි ඉංග්‍රීසි සින්දු දන්නෙ නෑ බං. සිංහල එකක් කියාපිය.” ඒ නාරද, පෙරදිග සංගීතයේ මුර දේවතාවා!”

“නාරද @#$, ෂංගීතය කියන්නෙ විෂ්ව බාෂාවක් @#$!”

එතකොටම බර්ත්ඩේ බෝයි මැද්දට පැන්නා.

“හෙන්රි, උඹ කියාපං ජෝතිපාලගෙ එකක්.”

“යකෝ ෂර්, මං දන්නෑනෙ බං ජෝතිපාලගෙ ෂිංදු…මං ඔන්නං ක්ලැරන්ෂ්ගෙ එකක් කියලා දාන්නං… දිල්හානී දුවනී” මං කිව්ව.

“අඩෝ, ඒක කියන්නෙ ක්ලැරන්ස්ද බං?” ඩයසා හිනාවෙලා ඇහුවා.

“මේ ඩයසො, උඹ දෙන්නැතුව හිටපං.”

“මේ හෙන්රියෝ. උඹ කියාපං ජෝතිපාලගෙ එකක්. අද මගෙ බර්ත්ඩේ එකනෙ.”

“අම්මට හුඩු!  ෂර්ගෙ බර්ත්ඩේ එක???? යකෝ ෂර්, අපි ෂර්ගෙ බර්ත්ඩේ එකට මොනා අරි කරන්ඩෙපෑ බං!”

හිනා හඬින් ගුරුනිවාසෙ වහලෙ උලු උඩයන්න ඇති.

“උඹට වැඩිද මන්දා.”උමේෂ් කිව්වා.” මේ අපි ඒ ගැන මොනවහරි කරන ගමං තමයි මේ.”

“නයි කයිද රෝෂ් පාං!! අඩේ එහෙනං ෂිංදුවක් කියන්නම එපෑ.” ජෝතිපාලගෙ මෝරා ෂිංදුව කියමු. (මට ඒකත් මතක් වුනේ ඒ සම්බන්ධ ජෝක් එක නිසා). නාරදයා උඹ ඔෂ්තාද්නෙ. උඹ ගානට අල්ලලා දියං මුල, හරිද?… මං දෙන්නං ඇට්ටි හැලෙන්ඩ…”

ඔන්න ඔහොමලු බටහිර සංගීත ලෝලයෙකු වුන බ්ලොග්වෝකර්, නොදන්න ජෝතිපාලගෙ සින්දු, නොනවතින රිද්මයෙන් කියන්න ගත්තෙ.

පස්සෙ නූඩ්ල්ස් කන්න ඉඳගෙන ඉන්නවා මතකයි.

වරින් වර අනිත් උන් “ඒයි කාපං බං තව” කියනවත් මතකයි යන්තමට…

හීනයක් වාගෙ….

දැඩි ඔක්කාර ගතියකින් මම හදිසියෙ අවදි වුනා. හාත්පස අඳුර. සුපුරුදු විදියට ඇ‍ඳෙන් බහින්න කකුල් පද්දලා ඇලයට හැරනකොටම, කවුදෝ ඒ හදිසියේ පාර හරහා ඉදිකර තිබූ බිත්තියක් වැනි බාධකයක නහය වැදීමෙන් තරු මල් යායක් විසිර ගියා. තරු එලිය නිවී වේදනාව මදක් අඩුවූ විට, අනිත් ඇඳේ පැත්තෙන්, ප්‍රවේශම් කාරීව බිමට බැස්සත්, පා බිම ගැටෙන විටම පෘථිවිය පැත්තකට ඇලවීම නිසා නොවැටී බේරුනේ ඇඳ විට්ටම අල්ලාගෙනයි. කොහොමත් මේ මගුල අංශක විසිතුනහමාරක් ඇලයිනේ. බීලා ඉන්නකොට ඒක හොඳට තේරෙනවා

මං මේ කොහෙද ඉන්නෙ?

බාධක කීපයක ගැටෙමින් බිත්තිය අල්ලාගෙන අඳුරේම ඉදිරියට යද්දී හොඳ වෙලාවට විදුලි ස්විචයක් අත ගැ‍ටුනා. ආයාසයෙන් ස්විචය පහතට එබූ විට දැල්වුනු විදුලි බල්බය මගේ ඇස් මඳකට නිලංකාර කලා.

ටොයිලට් එක කොහෙද ඇත්තෙ?

ආලෝකයට දෑස හුරුවූ පසු, හාත් පසු බැලූ විට, මේ ඉන්නේ වෙනදාට නිදන කාමරයේ නොවන බවත්, මේ සුපිරිපාල තුමාගේ පාසැලේ, පාවිච්චි නොකරන ගුරු නිවාසයක් බවත්, ක්‍රමයෙන් වැටහුනා. එහි සිටියේ මා පමනක් බවත්, තව මොහොතකින් තව දුරටත් අවබෝධ වුනා. අධික මුත්‍රා බරකුත්, ඒ එක්කම පිපාසයකුත්, ඒ සියල්ල යටපත් කරමින් වමනය දැමීමේ ඉතා දැඩි අවශ්‍යතාවයකුත් දැනුනා.

කෝ මේ ටොයිලට් එක?

ඒ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරක් වෙනුවට ආමාශය ක්‍රියාත්මක වුනා.

ඕවෑහ්හ්!……….ඕවෑහ්හ්!……… ප්තුහ්ක්!! හඬ නගමින් ආමාශයේ අන්තර්ගතය නිදහස් වුනේ කාමරයේ මැද.
පුපුරු ගහන හිසරදයත්, නැවත නැවත වමනය දැමීමත් නිසා දුර්වල වූ මම ඇඳේ අයිනක ඉඳගෙන අලාබය තක්සේරු කලා. කාමරයේ තත්වය ශෝචනීයයි. නූඩ්ල්ස් නම් බීලා කන්න හොඳ කෑමක් නෙවෙයි. වැරදි පාරෙන් පිටවූ නූඩ්ල්ස් ප්‍රිය උපදවන දර්ශනයක් නෙවෙයි. නෑ, ඒ ලේ වමනේ ගිහින් නෙවෙයි. ඒ සෝස්…කෙචප්! ෆූෆ් ! ඒ දර්ශනය නැවතත් ආමාශය කලඹන්න වුනා.

උඩින් උඩින් පැනලා කාමරෙන් පිට වෙලා වැසිකිලිය හොයාගත් මම තිබූ බරෙනුත් නිදහස් වෙලා ආපහු කාමරයට ආවේ වතුර බාල්දියකුත් කොස්සකුත් අරගෙන. මුං දැක්කොත් හෙම කබ්බා දාලා තියෙනවා හෙන නෝන්ඩිය! වදී කාඩ් එකක් ආයේ ජීවිතේට වලංගු වෙන්න!

කොච්චර අමාරුවෙන් හිටියත් වතුර බාල්දි පහලොවකට විතර පස්සෙ මුලු කාමරයෙම බිම සෝදා, මගේ රෑ කෑම වේල ඉදිරි දොරෙන් පිටතටත්, එතනින් ගේ වටා ඇති සිමෙන්ති කානුවටත්, කානුවෙන් ඉවතටත් සෝදා හරින්න හැකි වුනා. ඉන් පසුව සාක්කුව අතගා තැලී චප්ප වී ගිය සිග‍රැට්‍ටුවකුත් සොයාගත් මම එය දල්වාගෙන ඉදිරියට සැලසුම් කලා.

දැනටමත් වටින් ගොඩින් එලිය වැටීගෙන එමිනුයි තිබ්බේ. තවත් මඳ වෙලාවක් ‍රැඳී සිටි මම ගුරු නිවාසයේ දොර වසා දමා එලියට බැස්සේ මගේ පාසැල වෙත යන්නයි.

නගර මධ්‍යයේ උදේම විවෘත කර තිබූ ආපනශාලාවක් දු‍ටුවිට මගේ පිපාසයත් බඩගින්නත් දෙගුන තෙගුන වුනා. උණු උණුවේ බෑ ආප්ප දෙකකුත්, ආනමාලු කෙසෙල් ගෙඩියකුත්, දුම් දමන කලු කෝපි කෝප්පයකුත් බී, දුම් වැටියක්ද දල්වාගත් විට මෙතෙක් නොදැනුනු ප්‍රබෝධයක් ගතට දැනුනා.

මා මගේ පාසලේ ගුරු නිවාසය වෙත ලඟාවෙනවිට මගේ චමරි සගයන් වූ කලුතොටයාත්, විමලයාත් අවදි වෙලයි හිටියෙ..

“ආ මේ ඇවිත් ඉන්නෙ අකීකරු පුත්‍රයා!”

“හැබෑට… කොහෙද යකෝ රෑ තිස්සෙ යන්නෙ?”

මට වඩා අවුරුදු කීපයක් වැඩිමහල් නිසා මට බාල සොහොයුරෙකුට මෙන් සැලකූ විමලයාටත්, කලුවාටත් සුදුසු උත්තර දුන් මා, සීතල දිය නා, පාසැල් යාමට සූදානම් වුනා.

මේ පාසැලේ ගුරු විවේකාගාර දෙකක් තිබ්බා. ඇතුල්වෙන ගේට්‍ටුව අසලම ගොඩනැගිල්ලේ තිබූ නියම ගුරු විවේකාගාරයට අමතරව, පාසැලේ මැද හරියට වන්නට වූ කුඩා විදයාගාරයේ ඇතුල්වන තැනම කබඩ් වලින් වෙනකල අනියම් ගුරුවිවේකාගාරයක් තිබ්බා. මා මේ දෙතැනේම කල් ගත කලත් වඩා ප්‍රිය කලේ වයසක ගුරුතුමියන් නිතර ගැවසුනු නිල ගුරු විවේකාගාරයට වඩා සමවයසේ සගයන් සිටි දෙවන ස්ථානයටයි. විශේෂයෙන්ම එකල මා පිළිබඳ සිතක් ඇතිකරගෙන සිටි රුවැත්තිය සමග හිඳගෙන, උකුසු ඇස්වලින් ගැලවී’ වල්පල් දෙඩීමටත්, කවට කම් කිරීමටත් ඔහේ දොඩමලු වීමටත් මෙය කදිම ‍තෝතැන්නක් වුනා.

හොඳ වෙලාවට එදා උදෙන්ම එහි සිටියේ මා පමණයි. දිය නෑමෙන් මදක් යටපත් වී තිබූ හිසරදයත්, ඔක්කාර ගතියත්, දැඩිවන හිරු රශ්මියත් සමගම මතුවී ආවා. ආමාශය නැවත විරෝධතා ව්‍යාපාරයක් අරඹලා. හදිසියේම කටට දැනුනු තිත්ත රසත්, උදේ ආහාරයේ සුවඳත්, ලඟ ලඟම එලැඹෙන හදිසි අවස්ථාව ගැන පූර්ව දැනුම්දීමක් වුනා.

විදුලි සැරයක් වැදුනාක් මෙන් වහා හුනස්නෙන් නැගී සිටි මා දොරෙන් එලියට දිවැවුනා.

වැරදි තීරණයක්!

මුලු පාසැලක හරි මැද වමනෙ දාන්නේ කෙසේද? ඒ පොඩ්ඩටත් ලඟම පන්තියේ කොලු කෙල්ලන් මා දෙස විමතියෙන් බලනු දු‍ටු මා වහා පසුබැස්සා. ඒ වනවිටත් ආප්ප, ආනමාලු, හා කෝපි වලින් සමන්විත උදේ ආහාරය ගලනාලය දිගේ ඉහලට වේගයෙන් සම්ප්‍රේශනය වෙද්දී මා විද්‍යාගාරය තුලට දිවගියා. කාමරයේ කොනක වූ සින්ක් එක මා දු‍ටුවේ එවිටයි. උඩු අතට ගමන් කරමින් තිබූ අහාර වේලේ වේගයට වඩා වැඩි වේගයෙන් මා සින්ක් එක වෙත ලඟාවුනා. ඒ සමගම පාතරසය උගුර පසුකලා.

“ඔවෑ ආඅර්ර්හ්ක්” එල්ලය හරි ගියා. මඳ සතුටක් හිතට දැනුනත් ඒ සැනෙකින් සතුට අතුරුදහන් වුනා. කබ්බා බිඳක්වත් සින්ක් එකෙන් පිටට නොවැ‍ටුනත් සින්ක් එක තුල මා දු‍ටුවේ මා බලාපොරොත්තු නොවූ, රසායනික අවියකින් පහර කෑ මහ නගරයක සංකීර්ණ හැඩයක්. හේතුව පරීක්ෂණ නල හතලිස් අටක රාක්කයක් සින්ක් එක තුල තිබීමයි!  සියලුම පරීක්ෂන නල තුලත් මතුපිටත් ආප්ප, ආනමාලු, කෝපි හා ආමාශයික යුෂ මිශ්‍රණය!

අසල කබඩ් දොරේ අලවා තිබූ විද්‍යාගාර කාලසටහනට මගෙ ඇහැ ගියේ ඉබේටම. තව විනාඩි දහයකින් නවයේ පන්තියක් එනවා විද්‍යාගාරයට. ඒ දු‍ටු ගමන් නැවතත් වමනය ගියා.

දැන් මොකද කරන්නේ? මේ ටෙස්ට් ටියුබ් මගුල නොතිබුනා නම් ටැප් එක ඇරලා සින්ක් එක හෝදලාදාලා ෂේප් වෙන්න තිබ්බා. ම්ම්ම්… වතුර තියෙනවද ටැප් එකේ? මම ගැහෙන හදවතින් කරාමය ඇර බැලුවා.

දෙයියනේ! වතුර තියෙනවා!

මම වැඩ පටන් ගත්තා. දෙවෙනි වතාවටත් සාක්ෂි අතුරුදහන් කිරීමට. මුලින්ම පරීක්ෂන නල රාක්කය සෝදා ගොඩින් තිබ්බා වතුර අවමයෙන් පාවිච්චි කරලා, මොකද සින්ක් එක අවහිර වී වතුර බැස යාමේ අවදානමක් තිබූ නිසා. ඉන් පසූ පරීක්ෂණ නල එකින් එක, ඇතුලත්, පිටත් සේදුවා, ඉතාම සීරුවෙන්, නමුත් උපරිම වේගයෙන් හා කාර්යක්ෂමතාවයෙන්. සේදූ නල රාක්කයේ තැන්පත් කලා. සීනුව නාද වුනේ තව නල දෙකක් සෝදන්න තියෙද්දී. ලමයි පන්තියෙන් එලියට ඇවිත් පෝලිම් ගැහිලා විද්‍යාගාරයට එකකොට මම අන්තිම නල දෙකත් සෝදලා සින්ක් එකත් සෝදලා වතුර බස්සලත් ඉවරයි. හොඳ වෙලාවට මේ සින්ක් වල අඩියෙ තියෙන කට ලොකුයි. දැල වගෙ කෑල්ල ඔන්නම් අතට ගන්නත් පුලුවන්.

ළමයි විද්‍යාගාරයට ඇතුල්වෙනකොට මම වැනි වැනී ගිහින් අපේ කොටසෙ ඉඳගෙන පත්තරේ සිරස්තල කියවනවා කවදාවත් නැති උනන්දුවකින්. හොඳ වෙලාවට මට ඊලඟ පීරියඩ් එකත් ඕෆ්. ලඟම තියෙන කඩේට ගිය මම තැඹිලි ගෙඩියක් බිව්වම ආමාශය පොඩ්ඩක් සන්සුන් වුනා. ආපහු ඇවිත් අතන ඉඳගත්තාම අර හිත හොරාගත් රුවැත්තියත් ඇවිත් හිටියා. මම වෙනදාවගෙ ඈ ලඟින් ඉඳ නොගෙන අනිත් පැත්තෙ වාඩිවුනේ මගෙ ලඟ තිබ්බ සුගන්ධය ගැන වැඩි විශ්වාසයක් නොතිබුන නිසා.

ටිකකින් කබඩ් පේලිය අතරින් මතුවුනු විද්‍යාව උගන්නන ගුරුතුමී මගෙ මූණ දිහා ප්‍රශ්ණාර්ථ ලකුණක් එක්ක ටිකක් වෙලා බලා ඉඳලා ආපහු ගියා. මම “ඇයි අක්කා?” කියලා අහන්න ගියේ නෑ.

පස්සෙ මම ගනං හදලා බැලුවා. තප්පර හයසීයකින් පරීක්ෂන නල හතලිස් අටක්. එකකට තප්පර දොළහයි ගානක්. නමුත් රාක්කයයි සින්ක් එකයිත් සෝදන්න ගිය කාලයත් අඩු කලාම නරකම නෑ

ඊට පස්සෙ මම බිව්වත් අරවගෙ සිහිය නැතිවෙන්න බීලා නෑ කවදාවත්. දැන්නම් ඉඳහිට බිව්වත් බොන්නෙ ඔය බියර්, වයින් වගෙ අහිංසක බීම විතරයි. ඔන්න කෂ්ටිය ලකුණු කරගනිල්ලා ඈ!

 

ටැග: , , , , , , ,

69. මයි ෆස්ට් ලව්ස්. (My First Loves) – 1

69. මයි ෆස්ට් ලව්ස්. (My First Loves) – 1

මයි ෆස්ට් ලව්ස්?

නෑ… වැරදිලා ලිව්වා නෙවෙයි. ලව්ස් තමයි.
බඳින්න කලින් එව්වා ඔක්කොම ෆස්ට් ලව්ස් කියලා කියමුකෝ.

පහුගිය දවස්වල දාපු පෝස්ට් ඔක්කොම හැඟීම්බර ඒවා වෙලා නොදැනීම. මේ විදියට ගියොත් මම සංවේදී ලිපි ලියන බ්ලොග් කාරයෙක් හැටියට රාමුවකට කො‍ටුවෙන්න පුලුවන්, ඒ වගේම ‘මට හිතෙන හැටි’ සංවේදී සිරා බ්ලොග් කෑල්ලක් හැටියට හංවඩුව වදින්නත් බැරිකමක් නෑ. ඒ නිසා ඔන්න ආපහු ආව සුපුරුදු බ්ලොග්වෝකර් ශෛලියට.

අපේ එකෙක් (වර්ඩ්ප්‍රෙස් පල්ලා මම නෙවෙයි බොලව්) ගැල්ලමයෙකුට හෙන ට්‍රයි එකක් දෙන කාලෙ. ඒකි මූව ගනං ගන්නෙවත් නෑ. හරියට ඌ කියලා එකෙක් නැතුව වගෙ තමයි හැසිරීම. අන්තිමේදි මූ මෙන්න මෙහෙම ඩෙස්පරාඩෝ ප්ලෑනක් ගැහුවා.

“ඒ මචංලා, මං කියන්නද වැඩක්. මං දුවලා ගිහිල්ලා අර එන බස් එකේ එල්ලෙන්නං. උඹලා ඔක්කොම මට හූ කියාපල්ලා.”

එතකොට තමයි අනිත් උන්ට දේරුනේ ඉතුරු ටික. හූ කියන කොට හැමෝම බලනවනෙ ‘යකෝ කාටද මූං මේ හූ කියන්නෙ?’ කියලා. ‘Desperate times call for desperate measures’ කියලා අර කවුද කිව්වලුනෙ. මේ වර්ණපාල තියරිය නෙවෙයි. වෙනත් ඊට වැඩිය සරළ ප්‍රථමික අහවල් එකක්.

අපි උදේට විවිධ පැති වලින් බස් වලින් ඇවිල්ලා මග ස්පොට් එකක සෙට් වෙලා තමයි යන්නෙ. මෙතන තමයි යුධෝපක්‍රම, යුධ සම්මන්ත්‍රන හෙම පවත්වන තැන. හරිම රසවත් දෙබස් මෙතන යන්නෙ. ම්ම්ම් .. එහෙම කාලයක්!!! ඒ කාලෙ කාපු බූට් වලට ඉතාලියටත් ලැජ්ජ හිතෙන්න ඇති. අනිත් එක අපි කියන දේ අහල පහල ඉන්න අනිත් ජහමනයාට ඇහුනාය කියලා ගානක්වත් අපිට තිබ්බෙ නෑ. අන්න මේ මොහොතේ අයිෆල් කුලුණ පැත්තෙන් කිඹුහුමක් ගියා කියලා රේඩාර් වුනා.

“අඩෝව්, මේ අහගනිල්ල,” එකෙක් කියනවා, “පුදුමා…කාර තත්වයක් සහෝදරවරුනි උද්ගතවෙලා තියෙන්නෙ. ග්‍රහයො ඔක්කොම නීච වෙලා. සිකුරා ගැන කත්…තා කරලා වැඩක් නෑ.”

දැන් අහල පහල ඉන්න බස් එනකල් ඔහේ බලාගෙන හිටපු ඩයල් ඔක්කොම බලා ඉන්නෙ අපි දිහා.

“දැන් අලුතෙන් බඩු දාගන්න නෙවෙයි. තියෙන බඩු ‍රැක ගන්න බලාපල්ලා. ඒ තරං නරක කාලයක් ඩෝ.”

පාරෙන් එහා පැත්තෙ පිරවුම් හලේ පෙට්‍රල් ගගහා හිටපු පොරත් හිනාවෙලා ඔලුව වනලා නොසල් එක පොම්පේ එල්ලුවා. ඌත් ඒ සන්තෑසියම වෙච්ච පොරක් වෙන්න ඇති.

ඒ වගෙම සපෝටර්ලගෙ සපෝට් එක ගන්න ගිහින් කෙල්ල සපෝටර්ට සෙට් වෙලා චාටර් වෙන අවස්ථා එමටයි.

අද වගේම 50% ලව් ඒ කාලෙත් තිබ්බා.
“ඒයි කොහොමද මචං උඹේ ලව?”
“සීයට පනහක් ගොඩ මචං.”
“සිරාවටම?”
“ඔව් මචං හැබැයි ඒ පනහම මගෙ පැත්තෙන්. ඒකි දන්නෙවත් නෑ.”
(aka One Way Love Affairs)

තව දෙයක් තමයි ගට නොමැති වීම. ඕක අහන්න ගියොත් මේ තියෙන අහවල් එකත් නැතිව යන්න පුලුවන් කියලා අස්ථාන බියක් ඇතිකර ගැනීම. ඒ නිසාම approach එක දවසෙන් දවසට කල් දැමීම. අද නෙවෙයි හෙට ෂුවර් එකටම අහනවා කියලා කිසිදා නො එන හෙට දවසකට කල් දානවා බාලගිරි දෝශය වගෙ. අන්තිමේදි බොහෝ විට වෙන්නෙ කොහේවත් ඉඳලා පාත් වෙන හැලපයෙක් කෙල්ලව ඩැහැගෙන යාම. වැඩේ චාටර්ම වෙන්නෙ පස්සෙ ඒකිත් කැමැත්තෙන් හිටපු බව ආරංචි වීම. එතකොට තමයි පශ්චාත් භාගයට පයිං ගහගෙන දිව විකාගෙන මැරෙන්න හිතෙන්නෙ.

කෙනෙක් තව කෙනෙකුට ආකර්ශණය වෙන්නෙ මොකක් හරි විශේෂ ශාරීරික ලක්ෂණයක්, නැතිනම් ගතිගුණයක් හෝ ඒවාගෙ එකතුවක් නිසා. සමහරවිට අනෙකා ලඟ ඇති තමා රුචි නොකරන ඍන ලක්ෂණ පවා අර ධන ලක්ෂණවලට ටිකෙන් ටික යටපත් වෙනවා.තවත් විශේෂ දෙයක් තමයි මගේම වචනයෙන් කිව්වොත් “කැත ගෙවී යාම”. කවදහරි පුදුමවෙලා තියෙනවද ‘ඇයි දෙයියනේ අරූ අර වගෙ හුචක්කුවක් එක්ක යාලු වුනේ. මූට ඇස් පේන්නෙ නැත්ද?” කියලා. ඒක

බොහෝ විට වෙන්නෙ දවස ගානෙ දකින මුන ගැහෙන ආශ්‍රය කරන කෙනාගෙ බාහිර ඍන ලක්ෂන යටපත්වෙලා වෙනත් හැඟවිලා තිබ්බ ගතිගුණයක් ඉස්මතුවීම වෙන්න ඇති කියලා මට හිතෙනවා.

මට මතක් වෙනවා අපේ මලයා දවසක් කිව්ව කතාවක්. ඉතාම කෲශ (painfully thin, a man could get serious injuries on contact) කෙල්ලක්ව අතින් ඇදගෙන පේව්මන්ට් එක දිගේ වේගයෙන් ඇවිදගෙන ගිය ඩයල් එකක් දැකපු අඳුරන්නෙත් නැති පොරක් මල්ලිට කිව්වලු “සුප් එකකට වෙන්නැති” කියලා.

ඒ වගේම නැලවිල්ලෙන් පැද්දිල්ලෙන්, ඇහැ කොනින් හොරෙන් බැලීමෙන් පටන් අරං අහස උසට බලාපොරොත්තු දීල, (මගෙම වචනවලින් කිව්වොත් Dangling sex in front of your face© මූණ ඉස්සරහ වැනීම), පස්සෙ බලනකොට වෙන කොහෙ හරි යන හාල්පාරුවෙක් එක්ක බස් හෝල්ට් එකක කතා කරකර ඉන්නවා, නැත්නම් මල්වත්තෙ අත් අල්ලාගෙන ඇවිදිනවා දකින කොට කොහොමද පපුවට දැනෙන සනීපේ?

ගෑල්ලමයින්ගෙන් මට ලැබිලා තියෙන උත්තර මම වර්ගීකරනය සඳහා ලැයිස්තුගත කරල බැලුවා.

“ඇයි ඔයා මාත් එක්ක තරහ වෙලාද/ තරහද/ තරහෙන් වගේ? ඊ ටී සී.

“තරහවෙන්න අපි යාලු වෙලා හිටියයැ?”

කතාව ඇත්ත. යාලුවෙල හිටියා කියන එක නිර්වචනය කරන්නෙ කොහොමද?

“අනේ ඩූඩ් අයියෙ, එයා කියනවා ඔයා කොච්චර හොඳ කොල්ලෙක් වුනත් ඔයා සීරියස් මදිලු”

මේ පණිවිඩය කියන්නෙ සපෝටර් නංගි. අඩු ගානෙ මං හොඳ කියන කැටිගරියෙ ඉන්නවනෙ

“අනේ ඩූඩ් අයියෙ, අපි සහෝදරයො වගෙ ආශ්‍රය කරමු.”

මට කොච්චර නං සහෝදරියො හිටියද ඒ දවස්වල. තාත්තා පුදුම වෙයි දන්නවා නම්!

ඇති ඇති. ඔය ඇති.

ඔන්න ඔහොම එක කේස් එකක් කඩා වැටෙන කොටම තමයි මම අහම්බෙන් ලියපු තරඟ විගාගයකින් සමත් වෙලා ගුරු පත්වීමක් ලැබිලා අම්පාරට ගියේ. අප්‍රේල් නිවාඩුවට ගෙදර ආවම වැඩිපුරත් සතියක් නිවාඩු දාලා ඉන්න ගමන් මම පරන පුරුද්දට ගියා අර බස් එකේ. ඔන්න යකෝ අර ගැන්සිය ඉන්නවා.
මාව වටකරත්ත කෙල්ලො මගෙන් අහනවා

“අනේ ඇයි ඩූඩ් අයියෙ ඔයා අපිව දාලා ගියේ?”

“ඔයා අපිත් එක්ක තරහද?”

“ඇයි ඔයාට අපිව එපා වෙලද?”

“ඇත්තටම ඩූඩ් අයියෙ ඔයා කොහෙද ඉන්නෙ?”

“මම ඉන්නෙ අම්පාරෙ” මම කිව්වා.

“අම්මෝ අම්පාර තියෙන්නෙ හරී ඇත නේද?”

“අනේ කැලේ නේද අනේ?”

“ඔයා බය නැද්ද ඔය කැලේ මැද්දෙ ඉන්න?”

“එහෙ සත්තුත් ඇතිනේ?” (“හුහ් සුකොමල ලලනාවො ටික!”)

“අනේ අලි විමානෙලු නේ?”

“ඉන්නවා ඕනැ තරම්.” මම කිව්වා.

“ඉතිං අයියේ එහෙ ඉන්නේ? මේ අපේ ඉස්කෝලෙට එන්නකො ඔයා.”

“අනේ, අනේ ඔව් අනේ අපේ ඉස්කෝලෙට එන්න ඔයා.” ඔන්න කට්ටියම උඩ පනිනවා දැං.

“නෑ. එහෙ ඉන්න දාර පිඹුරු වග වලස්සු මෙහෙ එවුන් තරම් දරුණු නෑ.”

මේක කිව්වම මට මාර සනීපයක් හිතට දැනෙන්න ගත්තා, කාලයක් හිතේ තිබ්බ බරක් නිදහස් වුනා වගේ.

“ඔයා ඔය අපිට නේද කියන්නෙ? ඔයා හරී…නරකයි”

“කැමති විදියකට හිතාගන්න.”

“ඒක නෙවෙයි අයියෙ, ඇත්තටම එහෙ අලි ඉන්නවද?”

“නංගි ඔයා මොනවද මේ කියන්නෙ? අලි තමයි උදේට ඇවිත් හොඬවැලෙන් බ්ලැක් බෝඩ් එක පිහදාලා යන්නෙ.” මම කිව්වා.

කෙල්ලො ටික කට ඇරන් මගෙ දිහා බලා ඉන්නවා මගෙ මූනට එබීගෙන මම කිව්වෙ ඇත්තක්ද බොරුවක්ද දැනගන්න. ඇත්තෙන්ම මට ලැබිලා තිබ්බෙ අම්පාර නගරයෙ පිහිටලා තිබ්බ හොඳම පාසැල් වලින් එකක් කියලා මම මුන්ට නොකිව්වෙ ආතල් එක කැඩෙන නිසා.

“හරි නංගිලා, මම යනවා, Good Bye!” කියපු මම ඒ නංගිලාගෙ ජීවිතවලින් ඇත්තටම ඉවතට ඇවිදගෙන ගියා අලුත් ලොවක් කරා.

 

ටැග: , , , ,

37. මං උඹලට දෙන්න හැදුවෙ සබං පෙට්ටියෙන්ම!!!


ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ ඉඳලා එක දිගටම නොනැසී, සැර බාල නොවී තියෙන යාලු ‍ෆිට් වලින් චූන්ජි සහ මහින්දට මගෙ ජීවිතේ විශේෂ තැනක් හිමියි. චූන්ජියා ගැන නම් මම ලියලා තියෙනවා “ලැයිට් වැඩ වලට ඕනෙ කරන බඩුවක්” කියන පෝස්ට් එකේ.
මේ අනිත් එකා මහින්ද. අපි තුන්දෙනා ඉස්ස්සර එකටමයි හිටියෙ. එකට කෑවෙ, බිව්වෙ, නෑවෙ, ගමන් ගියේ.

මහින්දයා දැන් ඉන්නෙ ගමේ නොවුනට ඌ නිතර කියන කතාවක් තමයි, ‘ගමේ ගෙයක් හදනවා බං මම පොඩියට. එතකොට අපි තුන් දෙනාට වයසට ගියාමත් ඉස්සර වගෙ එක ගමේම කිට්‍ටුවෙන් එකට හිටියෑකිනෙ’, කියලා.

ඔය මහින්දලගෙ වත්ත පල්ලෙහා තියෙනවා හැමතිස්සෙම වතුර උතුරලා යන නාන්න පුලුවන් පොකුණක්. ඕකෙ නාන්න අපිත් හරි කැමතියි. ඇත්තටම කල්පනා කරලා බැලුවොත් ඔය පොකුණෙන් මම කොච්චර නාලා ඇත්ද…….!!!

ඔන්න දවසක් මායි චූන්ජියයි ගියා මූව බලන්න තරමක් ඇඳිරි වැ‍ටුනට පස්සෙ. ගේට්‍ටුවෙන් ඇතුල් වෙන කොටම අපට ඇහෙනවා මූ අම්මගෙන් කෑ ගගහ අහනවා උගෙ නානාභරණ දැක්කද කියලා. නානාභරණ කියන්නෙ  අපි සෙට් එක නිශ්පාදනය කරපු වචනයක්, එලිමහනේ නාන්න අවශ්‍ය උපකරණ, සබන් පෙට්ටිය, ටවල් එක, ජොකා වගෙ.

මූ කෑ ගහනවා ඇහුනා විතරයි අපෙත් තියෙන ගතිය කියන්නෙ අපි ගෙදරට ගියේ නෑ. අපි ආපු බයිසිකලුත් හංගලා මූ එන්න කලින් කෙලින්ම වත්ත පහල ලිඳ ගාවට ගියා. ගිහින් පඳුරක් පිටිපස්සෙ ඉඳගෙන ඉන්නවා මූ එනකල්. ඔන්න අපිට පේනවා ගොම්මං අඳුරෙ මහින්දයා ටවල් එකත් කරේ දාගෙන, සබන් පෙට්ටියත් වන වන,  ගල් පඩිපෙල බැහැගෙන එනවා ලිඳ දිහාට. මූ ලඟට කිට්‍ටු වෙන කොටම චූන්ජියයි මායි දෙන්නම එකටම,  පඳුර පිටිපස්සෙ ඉඳන් පැන්න මූ ඉස්සරහට

“හෑ…ඈ ඈ ඈ ඈ ඈ හ්හ්!!” ගාලා කෑ ගහගෙන.

මහින්දයා අනිත් වෙලාවට පොර ටෝක් දුන්නට,  මෙන්න පොර ගැහුව එක තැන බ්‍රේක්, පැන්න අඩි තුනක් පස්සට, කෑගැහුවා මරහඬ දීලා අපිට වැඩිය හයියෙන්,

“හෑ…ඈ ඈ ඈ ඈ ඈ හ්හ්!!” ගාලා.

අපිට තේරුනා මූ හොඳටම බය වුනා තමයි කියලා. අර කතාවකුත් තියෙනවනෙ මිනිස්සුන්ට බය උනයම බය යවන්නත් අමාරුයි කියලා.

ඉතිං මම කෑ ගහලා කිව්වා, “ඒයි මචං මහින්දයො. මේ අපි මචං. හෙන්රියි, චූන්ජියි.”

මෙන්න මූ කියනවා,

“හහ් මම දැක්ක උඹලා ඉන්නව ඈතටම. මං උඹලා දෙන්නට දෙන්න තමයි හැදුවෙ සබං පෙට්ටියෙන්ම.”

කොහොමද මුගෙ වෙපන් සිලෙක්ෂන් එක.

මේවා කියලා මූ වෙනද වගෙ එයාපෝට් එකට නෑවිත් ඉඳීද දන්නෙත් නෑ අපි එනකොට. මූ අනිත් උන් වගෙ නෙමෙයි මගෙ බ්ලොග් කියවනවා.

“හෑ…ඈ ඈ ඈ ඈ ඈ හ්හ්!!”

 

ටැග: , ,

34. කටට බ්‍රේක් නැති විදුහල්පති සුපිරිපාල.

34. කටට බ්‍රේක් නැති විදුහල්පති සුපිරිපාල.

අම්පාරේ ඉස්කෝලෙක වැඩ කරපු විදුහල්පති සුපිරිපාලතුමා සුපිරිම ඩයල් එකක් තමයි. මම හිතන්නෙ, ගම නම් මොර‍ටුව හරි පානදුරේ හරි. සුපිරිපාලතුමා මගෙ ප්‍රින්සිපල් නොවුනට, මට නිතර මුණ ගැහෙනෙවා, මොකද, මම උමේෂ් මුණ ගැහෙන්න නිතර ඒ ඉස්කෝලෙට යන නිසා .

උඹ, බං, දියං, පලයං කියලා තමයි සුපිරිපාලතුමා සාමාන්‍යයෙන් කතා කරන්නෙ. හැබැයි ආදරේට. ඇත්තටම ඒ මිනිස්සුන්ගෙ බොක්ක හොඳයි. දෙපිටකාට්‍ටු වැඩ නෑ. බෙලි කැපිලි නෑ. හිතන්නෙත් සම්ප්‍රදායික ක්‍රමයට නෙවෙයි. හැබැයි කටට බ්‍රේක් නෑ. නිසි තැනට අදාල උත්තර කොහෙන් කටට එනවද කියලා දෙයියෝ තමයි දන්නෙ. ඒ උත්තරෙත් ඇද බාන්නෙ කිසි කලබලයකින් තොරව, ඇඟට පතට නොදැනි, කූල් පිට. ප්‍රතිඵලයත් හරියට මල්ටි බැරල් එකෙන් ගැහුවා වාගෙ. හැබැයි පොර හිනාවෙන්නෙ නෑ. අහගෙන ඉන්න උනුයි බඩවල් අල්ලගෙන හක්ක පනින්න හිනාවෙන්නෙ. මේකෙන් අදහස් වෙන්නෙ නෑ සුපිරිපාල තුමා ජෝකර් කෙනෙක් කියලා. පොරට මාර පෞරුෂයක් තිබ්බා.

දවසක් කට්ටිය වටවෙලා ඩ්‍රින්ක් එකක් දානවා. ඒ කාලෙ මතට තිතක් තිබ්බෙත් නෑනෙ. ඔන්න කට්ටිය දැන් කියෝනවා. අද බයිට් එක චූනා නොහොත් සංගීතය උගන්වන නාරද.

“ඒයි නාරද,” ඒ සුපිරිපාලතුමා බයිට් කෑල්ලක් කටට දාගන්න ගමන්. “මම කීප දවසක් බලාන හිටියෙ. මොනාද බං උඹ අර ළමයින්ට උගන්නන සංගීතෙ කියලා?”

“ඇයි සර්? මොකද?” නාරදයත් ඇහුවා ඇස් ලොකු කරගෙන.

“නෑ බං උඹ උගන්නනෙ බෝල මියුසිකුයි, පෙට්ටි මියුසිකුයිනෙ.”

දැන් අපි කාටත් කුතුහලේ මොකක්ද මේ අලුත් genre දෙක කියල දැන ගන්න.

“මෙන්න මෙහෙමයි මූ උගන්නන්නෙ.
ස……(අත්ලවල් සමාන්තරව පහලට ගෙන එමින්)
රී…(අත්ලවල් සමාන්තරව පැත්තට ගෙනයමින්)
උඹ පෙට්ටියක්නෙ බං පෙන්නන්නෙ.
දැන් අනිත් උන් හිනාවෙනවා. නාරදයා එච්චර කැමති වුනේ නෑ මේකට.

“හරි, ඒ පෙට්ටි මියුසික්නෙ. බෝල මියුසික් මොනවද? මම නිවීයන ගින්නට පිදුරු ටිකක් දැම්මා.

“මෙන්න මූ දවසක් සින්දුවක් උගන්නනවා ගෑනු ලමයි කට්ටියකට, අත් දෙකෙන් මෙන්න මෙහෙම පපුව ඉස්සරහා බෝල දෙකක් කරකවකව.”

“මොකක්ද මචං මේ බොසා කියන සීන් එක?” එතකොට උමේෂයා ඇහුවා

“යකෝ මං ඉගැන්නුවෙ ‘ඕලු නෙලාලා’ සින්දුව. එහෙම නැතුව ඕලු පෙන්නන්නෙ කොහොමද?” නාරදයා දැං ගොරවන්නෙ අපිට.

දැං කංටියම බක බක ගාල හිනාවෙනවා. නාරදයට මල.

“යකෝ, සින්දුවෙ තියෙන්නෙ ඕලු මල් විතරක්යැ බං. ඕලු නෙලාලා, මාල ගොතාලා තවත් මොනවද කරනවා නේද? උඹ මුලු සින්දුවෙම කලේ බෝල කරකවපු එකනෙ.”

නාරදයගෙ මූණ රතුවෙනව දැක්ක මම මාතෘකාව වෙනස් කලා.

සුපිරිපාලතුමා හැමෝවම බයිට් කරන නිසා, මම බුවාව බයිට් කරන්න හිතාගෙන මෙහෙම ඇහුවා. (මගෙත් කට එච්චර හොඳ නෑයි කියලයි අනිත් උන් නම් කියන්නෙ.)

“මොකක්ද සර් මේ වැඩේ තේරුම?”

“මොන වැඩේද බං?” සුපිරිපාල තුමා සීරුවෙන් තව ෂොට් එකක් වීදුරුවට වක්කරන ගමන් පිළිතුරු දුන්නා.

“සර් බැඳපු මිනිහෙක් නේද?” මං ඇහුවා. දැං ඔන්න හැමෝගෙම ගොසිප් ඇන්ටෙනා මේ පැත්තට හැරුනා.

“ඔව්. ඉතිං උඹට මොකද තියෙන අමාරුව?”, කියපු සුසිරිපාලතුමා ගිණිවතුර ෂොට් එකක් උගුරෙන් පහලට ඇරියා. ඊට පස්සෙ මූන ඇඹුල් කරලා, කඩදාසි නැප්කින් එකකින් කට පිහදාගෙන, අර ලා කොල පාටට හුරු අලුපාට ඇස් වලින්, මගෙ මූණ දිහා බලං ඉන්නවා.

“ඉතිං මොකක්ද සර් ඔය වැඩේ තේරුම? සර් මෙහෙ. වයිෆ් අරෙහෙ පානදුරේ. කසාද බැන්දට වැඩක් තියෙනවයැ?”

“මූ කියන කතාව ඇත්ත.” සුපිරිපාලතුමා දිග සුසුමක් හැරලා නැප්කින් එක ගුලි කරලා පිඟානට අතෑරියා.

ඊට පස්සෙ වටේටම ඉඳගෙන ඉන්න අපි කට්ටියම ආවරණය වෙන විදියට වටේටම ගෙන ගිය ඇස් අන්තිමේදි මා ගාව නතර වුනා.

මගෙ ඇස්දෙක දිහා එක එල්ලෙ බලාගෙන පාපෝච්චාරණයක් කරන විදියට ඉතාම දුක්මුසු හඬකින් මෙහෙම කිව්වා.

“මං පොඩි කාලෙ බං හරියට බලු පූට්‍ටුවලට ගල් ගහලා තියෙනවා. ඒවා තමයි දැං මට ඔය හම්බ වෙන්නෙ.”

ඇත්තටම, මට හිනා ගිය පාරට මගෙ ඩ්‍රින්ක් එක නහයෙන් එලියට ආවා. සුපිරිපාලතුමා ගානක් නැතුව උඩ බලාගෙන තව බැදපු මස් කෑල්ලක් කටට දමාගෙන හපන්න ගත්තා.

DSCN3290_2_2

තවත් දවසක සුපිරිපාලතුමයි, උමේෂුයි, මමයි ගියා යාලුවො වගයක් බලන්න චමරියකට. අම්පාරෙ චමරි වැහි වැහැලා. ඕන් කට්ටිය එකතු වෙලා වැල ‍ෆිල්ම් එකක් බලන්න. ඕවා ගේන්නත් ඒ දවස් වල එක පොරක් සල්ලි එකතුකරගෙන යනවලු කල්මුණේට.

කොහොම හරි බලන කොට, එතන ඉන්නවා නගරෙම ඉන්න වැදගත්, පරිපාලන, ව්‍යාපාරික, එකී නොකී සියලුම අංශ නියෝජනය වන සාමාජිකයෝ.

‍ෆිල්ම් එක විතරක් නෙවෙයි, බෝතල්-කීතල්ද, අරකද-මේකද හැම එකම. අපිව දැක්ක ගමන් ව්‍යාපාරික ප්‍රජාව නියෝජනය කරන එක මුදලාලි කෙනෙක් කියනවා,

“යකෝ මේ අපේ විදුහල්පති තුමානෙ. ඉතිං බලන්නකො අපිත් අපේ ළමයි යවනවනෙ ඔය ඉස්කෝලෙට.”

පොර ඒක විහිළුවට කිව්ව වුනත්, මටත් ඒක තදින්ම වැදුනා. මොකද අනිත් කෂ්ටියත් ඒකට පොඩි සපෝට් එකක් වගෙ දුන්නා. අපේ ගෞරවය එහෙම්පිටින්ම ‍රැඳිලා තිබ්බෙ අපේ ශ්‍රේෂ්ඨ, ජ්‍යේෂ්ඨ, විදුහල්පති තුමාගෙ බ්‍රේක් නැති කටේ.

“මේ මුදලාලි මහත්තයො,”සුපිරිපාලතුමා කියනවා. “මං මේ කට්ටියටමයි කියන්නෙ.”

දැන් කට්ටියම ඔලු හරවලා අපි දිහාට.

“මේ විදුහල්පතිවරු කියන්නෙත් අමුතු ජාතියක් නෙවෙයි. විදුහල්පතිවරුත් තමුසෙලා වගේම රෑට @#$%!”

කට්ටියම හොල්මං. කට උත්තර නෑ. අනාගෙන ගහන්න උරුක් කරපු මඩ ගුලි එහෙමම බිමට වැ‍ටුනා. මඩ ව්‍යාපෘතිය පටංගත්ත තැනම අවසන්. කට්ටියම හිනාවෙවී ආපහු තම තමන්ගෙ කතාවල් පටන් ගත්තා. අපිත් ෂොට් දෙකතුනක් දාගෙන වැලෙත් බලල අපේ චමරිවලට ගියා.

 

ටැග: , ,

32. මචං බාප්පලා සහ ‘ප‍ටුන’


මට ඉන්නවා මචං බාප්පලා සෙට් එකක්. මේ බාප්පලගෙ බාලම එකා මගෙ වයසෙ. මේ සෙට් එකේ ලොකුම බාප්පට විතරයි මම ඇත්තටම බාප්පා කියලා කතාකලේ. දෙවෙනියාට නමින් කතා කලා. තුන්වෙනියටයි හතරවනියටයි මචං කියලා කතාකලා.


මචං බාප්පලගෙ පවුලට තිබ්බා ව්‍යාපර කීපයක්ම. මුලින්ම ඔය ඔක්කොම තිබ්බෙ එක වහලක් යට. පිළිවෙලින් ටේලර් සාප්පුව, පත්තර ඒජන්සිය සහ මුද්‍රණාලය. ඔය කඩ පේලියම තිබ්බෙ මහජන පුස්තකාලයට යන ලේන් එකේ.

මේ මචං බාප්පලාට උඩ ඉඳලා පහලට, ලොක්කා, සුද්දා, පොඩ්ඩා සහ චූටි කියලා අපි කිව්වට ගමේ මිනිස්සු කිව්වෙ ලොකු රාළහාමි, සුදු රාළහාමි, පොඩි රාළහාමි සහ චූටි රාළහාමි කියලා.

ඔතන පත්තර ඒජන්සිය තිබ්බ නිසා paper route දෙකේ යන paper boys ල දෙන්නෙකුත් ඉන්නව. එකෙක් දවසක් කන පාත් වෙන්න ගහලා මචං බාප්පලට අදටත් වලංගු වෙන්න දුන්නනෙ චරිත සහතිකයක් කඩේ ඉස්සරහට ඇවිත් මය හයියෙන්, “මුං මහ _කේ රාළහාමිලා”, කියලා. මේක අදත් කට්ටිය කිය කියා රස විඳිනවා. කතාව ඇදුනොත්, “මොනාද රාළහාමි, මේ කාපු බීපු වෙලාවට කියන දේවල්”, කියල පොර හිනාවක් දාල ශේප් වෙනවා.

ඉතිං ඉස්සර ඉඳන්ම ‘කියවලා සම්පූර්ණ මිනිස්සු වෙන්න’ කියලා හිතාගෙන අපි පුස්තකාලයට රිංගලා බුද්ධියේ නිම් වලලු පුලුල් කරනවා. ඇත්තටම පොත පත් කියවන්නත්, ඒ හා සමානවම පුස්තකාලයට එන නංගිලාට බැල්ම දාන්නත් යන දෙවැදෑරුම් කාරණාම නිසා තමයි අපි නිතර ඔතන වන්දනාමාන කලේ. ඒ මදිවට සටහන් පොතකුත් අරගෙන ගිහින් පුස්තකාලෙ ලොකු රිෆරන්ස් පොත් පෙරලගෙන සටහන් ගන්න බවකුත් පෙන්නනවා. නමුත් ලංවෙලා බැලුවොත් ඇඳලා තියෙන්නෙ කුරු‍ටු. මේ වගෙ.

අනිත් හැම පුස්තකාලයකම වගෙ මේකටත් ‘පිටතින් ගෙනෙන පොත් මෙතනින් තබන්න’ කියලා දැන්වීමක් ගහපු රාක්කයක් තියෙනවා. මොන හේතුවකට හරි අපි ඕකට කැමති නෑ. අපි කරන්නෙ එන ගමන්ම අපේ පොත් අර මචං බාප්පලගෙ කඩේ තියලා එන එකයි. ඒ ගමන්ම එතනත් ටිකක් වල බැහැලා, කැහි කූරක් දෙකක් ඇදලා, තෙල බෙදලා තමයි ඉතින් යන්නෙ.

දවසක් මම අතින් අත ගිහිල්ලම මුල් පි‍ටු ගැලවිච්ච,18+ පොතක් බාප්පලගෙ කඩේ තියලා පුස්තකාලයට ගියා. එන ගමන් කඩේට ගොඩ වැදිලා බැලුවම පොත අතුරුදහන් වෙලා.

“ඒ චූටියො, කෝ බං අපි මෙතන තියලා ගිය පොත?” මං ඇහුවා.

“ඇයි බං ඔතන ඇති, හොඳට බලපං.” චූටියා කිව්වා.

හොඳට බැලුවත් පොත තිබ්බෙ නෑ.

“මෙතන නෑ බං. මේ ෂෝ කේස් එක උඩනෙ තිබ්බෙ.”

“ආ, ඔන්න ඔය ෂෙල්ටන්ගෙන් අහපං.”

ෂෙල්ටන් කිව්වෙ එක paper boy කෙනෙක්. කැළණි ග‍ඟෙන් එගොඩහ ඉඳලා ආපු අහිංසක හිත හොඳ ඩයල් එකක්. ඔන්න එතකොටම ලඟ කඩේකට ගිහින් හිටිය ෂෙල්ටා ප්ලේන්ටී බෝතලේකුත් අරන් ආවා.

“ෂෙල්ටො, මෙතන තිබිලා පොතක් අරන් තිබ්බද?”

“පොතක් නේද? කෝ ඉන්න බලන්න.”

ඔලුව කස කස ටිකක් වෙලා කල්පනා කරපු ෂෙල්ටා,

“ආහ් හරි, අර ‘ප‍ටුන’ කියන පොතනෙ ඔය මහත්තයා කියන්නෙ.”

“මොනව කියන පොතද බං?”

“අර ‘ප‍ටුන’ කියන පොතනෙ.” කියලා තව පාරක් කියපු ෂෙල්ටා කබඩ් එකක් ඇතුලෙ අරන් තියලා තිබ්බ අපේ පොත මේසෙ උඩට දාලා’
“කාගෙද කියලා දන්නෙ නැති නිසා මම අරන් තිබ්බා.” කියල කිව්වා.

හැබෑම නේනං.  ප‍ටුන තමා ඒ පොතේ පළවෙනි පි‍ටුව. අනිත් ඔක්කොම ගැලවිලා ගිහින්.

අපි ඔක්කොම එක හඬින් බක බක ගාලා හිනාවුනු නිසා ෂෙල්ටනුත් අපිත් එක්ක හිනාවුනත් ඒ අහිංසකයට තේරෙන්න නැතුව ඇති ඇයි අපි ඒකට එච්චර හිනාවෙන්නෙ කියලා. පස්සෙ පොරට හෙමිහිට කිව්වා ප‍ටුන කියන්නේ මොකක්ද කියලා.

 

ටැග: , ,