RSS

Category Archives: සමාජ

176. තිලකසිතෙන් බිහිවුන කෙටිම කෙටිකතා සංග්‍රහය.


හැඳින්වීම

තිලකසිතේ පළවුනු පළතුරු ගෝනිය හා තිබොල්කැටිය ඉස්කෝලේ -සමන් මතක 2 බ්ලොග් සටහනේ තිබුණු මේ කොටස තමයි මගේ මේ සටහනේ inspiration එක

‘ බලපන් ඔය සුපර් මාර්කට් වල ඇවිදින වැඩිහිටි පිරිමි විශේෂයෙන් ලංකාවේ හා ඉන්දියාවේ උන්. උන් බලන්නෙම දරුවන්ට හෝ ගෑනුන්ට සුදුසු යමක්. රස කැවිල්ල්ලක්, සෙල්ලම් බඩුවක්, සෙන්ට් කුප්පියක්  දැක්කොත් නතර වෙලා බලනවා. උන් ජීවත් වෙන්නෙම දරු පවුල වෙනුවෙන්. මේ ඉන්න දුෂ්කර  කාලෙත් උන් තමන්ට කියල කිසි දෙයක් ගන්නේ නෑ ‘

Read the rest of this entry »

 

170.දෙන්නම අධ්‍යක්ෂලා.


229316_4720390497690_1939673819_n

මේසෙ උඩ තිබුන පුංචි කාඩ්බෝඩ් පැකට් එක දිහා මම බැලුවේ කුතුහලයෙන් ඇස් පුංචි කරලා. මේ මොකක්ද යකෝ මේ? ඒක අතට ගත්ත මම ලේබලය කියෙව්වා. Engine Oil Temperature Guage. සීල් එකත් කඩලා. පෙට්ටිය ඇරපු මම ඇතුලෙ තිබුන භාණ්ඩය එලියට ගත්තා. අලුත්ම අලුත්. මේක කොහෙන්ද මේසේ උඩට ආවේ? මම ගිය අවුරුද්දේ නිවාඩුවට අලුත් එකක් දැම්මානම් මේ පෙට්ටිය ඇතුලෙ තියෙන්න ඕනෙ කලුතෙල් ගෑවුන වාහනෙන් ගලවපු පරණ කෑල්ල. එහෙමනම් ඒක මේසෙ උඩ තියෙන්නේ මොකද?

Read the rest of this entry »

 

147. රෑ මැදියම ජල මෙහෙයුම: නිවාඩු කාලේ කතා.


උදේ පටන් අරන්, එක සීරුවට, ගොඩබිමින් මුහුදෙන් සහ අහසෙන්, ගුවන් තො‍ටුපලවල්, තො‍ටුපොලවල් හරහා කෙරුන ගම රට බලා එන ගමන අවසානයේ අපි තුන්දෙනාගෙම හොඳ පණ ගිහින් හිටියේ. බලාපොරොත්තු පොදි බැඳගෙන අවුරුද්දකට සැරයක් ගෙදර එන ගමනේ ආතල් එක කඩන්නම හැමදාම සෙට් වෙන, නැතිනම් කරන  ටිකටිං ප්‍රශ්ණ, බුකිං ප්‍රශ්ණ වලට මුහුණ දීලා ගෙදර ඇවිත් ඇඳට වැටෙන්නේ කොයිවෙලේද කියලා අපි බලාගෙන හිටියේ. ක‍ටුනායක ඉඳලා ගෙදර එන ගමනුත් ලීටර් පහේ වතුර බෝතලයක්  ගන්න මට මග දිගට කීප වතාවක්ම ගුවන් තො‍ටුපොළ ටැක්සි සේවයෙන් කුළියට ගත්ත වෑන් එකෙන් බහින්න සිද්ද වුනා. දවාලකට නම් සුළු දෙයක් වුනත් මහ රෑ හන්දා ඒකත් පුදුම දුශ්කර ක්‍රියාවක්. අන්තිමේදි ගෙදරට පය ගහනොකොට මැදියම් රෑත් පහුවෙලා. ටැක්සිය පිටත් වෙලා ගියාට පස්සෙ අපි තුන්දෙනා බෑග් ගොන්න  සාලෙට ඇදගෙන ගිහින් දැම්මා.

ලයිට් නම් වැඩ. ඒත් ටැප්වල වතුර නෑ. මේක අසාමාන්‍ය දෙයක් නෙවෙයි අවුරුද්දකට පස්සේ ගෙදර එනකොට. මට කරන්න තියෙන්නේ  වහලේ උඩ  තියෙන ටැංකියේ ඉතිරිවෙලා තියෙන වතුර ටිකම පාවිච්චි කරලා වතුර ලයින් එක පුරවන එක. මම ඒ වැඩේටම විශේෂයෙන් වෙනම වෑල්ව් එකක් හෙම දාපු ප්‍රයිමිං පොයින්ට් එකක් හදලාත් තියෙන්නේ. ඒකත් හරි නොගියොත් ඉතින් ලිඳට ගිහින් වතුර බෝතලයක් අරන් ඇවිත් පුරවන එකයි තියෙන්නේ. හැබැයි සමහර අවුරුදුවල ඔය මොකුත්ම නැතුව නිකම්ම මෝටරේ ගහපු ගමන් බඩු වැඩ.

වල් වැවිලා, කොළ පිරිලා තිබුණු මිඳුල  හරහා යන්න අපි ටෝච් එක පාවිච්චි කලේ වැඩි ආරක්ෂාවට. බිරිඳ ගේ ඇතුලේ මකුළු දැල් , දූවිල්ල එක්ක සටන් කරද්දි, පුතයි මමයි වතුර ගන්න මෙහෙයුමක යෙදුනා එලියේ.

උඩ ටැංකියෙ වතුරෙන් සක්ෂන් ලයින් එක පුරවන එක හරි නොගියේ උඩ ටැංකිය හිස්  නිසයි.  මම ලිඳට ගිහින් මෙගා කෝක් බෝතලේකට වතුර ගෙනත් ලයින් එකට වක් කලා. නමුත් වෙනදා වගේ ලයින් එක කටට පිරිලා උතුරලා ගියේ නෑ. වතුර ගුරු ගුරු හඬක් නගමින් අතුරුදහන් වුනා,ලීටර් පහේ වතුර බෝතල් පහ හයක්ම වක් කරලත් ප්‍රතිඵලය එකම හන්දා ඊ ලඟට අපි කලේ අර දැවැන්ත ප්ලාස්ටික් ෂීට්රොක් බාල්දියකට වතුර අරන් එන එක. පුතයි මායි දෙන්නම දෙපැත්තෙන් උස්සගෙන ආවත්, මේ ෂීට්රොක් බාල්දියෙන් වතුර අදින එක නම් ඉල කැඩෙන වැඩක් වුනා. කොයි ක්‍රමයෙන් හෝ වතුර ලබාගන්න ඕනේ හන්දා අපි දෙන්නා එක්ක , උදේ ඉඳන් ඇඳගෙන හිටපු සපත්තු ඇතුලට වතුර පිරිලා චිරි චිරි ගාද්දිත්, කලිසම් කකුල් තෙමිලා ඇඟටම ඇලෙද්දිත් එක සීරුවට වතුර ඇද්දා.

මුලු බාල්දියෙම වතුර දැම්මත් සිද්ද වුනේ පයිප් ලයින් එක ගුඩු ගුඩු ගාලා වතුර බීපු එක විතරයි. කොයිකටත් කියලා අපි වරින් වර වතුර මෝටරෙත් ගහලා බැලුවේ මොන ප්‍රාතිහාර්යයකින් හරි වතුර ඇදිලා ඇවිත් උඩ ටැංකියට වතුර පිරෙන සුන්දර සංගීතය දැන් අහන්න පුලුවන්වෙයි කියන බලාපොරොත්තුවෙන්. කොහෙද! වතුර මෝටරෙන් එන්නේ වියළි හඬක්. අලි මදිවට හරක් කියලා මෝටරෙත් පිච්චෙයි කියලා බයට අපි මෝටරේ ඕෆ්  කරලා දැම්මා.

“මොකද කියන්නේ පුතේ, අපි තව එක වතුර බාල්දියක් ගෙනත් දාලා බලමුද?” මට වගේම මහන්සියේ තරමට ප්‍රතිඵලයක් නැති මේ වැඩේ එපා වෙලා හිටපු පුත්තරයගෙන මම ඇහුවා.

“දැන් කොහොම හරි වතුර ගන්න ඕනැනේ. වෙන මොනවා කරන්නද ගේමු,”  කොල්ලා කිව්වා.

හිත හදාගෙන ආයෙම ලිඳට ගිහින් තව වතුර එකක් ගෙනාවේ ඇ‍ඟේ හයියට වඩා හිතේ හයියට.  ඇත්තෙන්ම එකක් නෙවෙයි, ඊට පස්සෙත් වතුර බාල්දි ගණනාවක්ම අපි දෙන්න ලි‍ඳෙන් අරගෙන ආවත් වතුර පයිප්පේ පිරුණේ නෑ.  සමහරවිට ෆුට් වෑල්ව් එක සවුත්තු වෙලා වතුර ඔක්කොම ළිඳට යනවා ඇති ආපහු, මම හිතුවා. අන්තිමේදි අපි දෙන්නා තවත් ෂීට්රොක් බාල්දියකට වතුර එකක් අරන් ඇවිත් බාත් රූම් එක ඇතුලේ තිබ්බේ ටොයිලට් එකවත් ෆ්ලෂ් කරගන්න වතුර නැති නිසා.

මට ඔන්න එතකොටම මතක් වුනා, කාලෙකට ඉස්සර මේ වගේ වෙලාවට වතුර පුරවන්න තවත් ප්‍රයිමිං පොයින්ට් එකක් මම ගෙදරට එන පාරේ පැත්තක ලිඳත් ගෙදරත් අතර හදලා තිබුනා නේද කියලා.  ඒ කාලේ ගෙදරට වැලි, ගල් ගෙනාපු ට්‍රැක්ටර්, ට්‍රක් වලට යටවෙලා ඕක තැලිලා ලීක් වෙන්න ගත්ත හන්දා මම ඒක කොන්ක්‍රීට් එකක් යට වලලලා පස් වලටම යට කලා නේන්නම්. සමහර විට ඒක ආයෙම ලීක් වෙනවා ඇති. ගරාජ් ලයිට් එකට අමතරව පුතා අල්ලන් හිටපු ටෝච් එකේ එළියෙන් උදලු, ක‍ටු, මිටි අරගෙන මම ආයෙම රෑම බිම හාරන්න පටන් ගත්තා.  වැරදි තැන් ගණනාවක්ම හෑරුවට පස්සේ අන්තිමේදි පයිප්පේ හම්බවුනා. ඒ දිගේ හාරගෙන ගිහින් අන්තිමේදි අර කොන්ක්‍රීට් තට්‍ටුවත් හොයාගන්න පුලුවන් වුනා පාන්දර ජාමෙදි. මිටි වලින් ගහලා කොන්ක්‍රීට් එකත් කඩලා බැලුවට පස්සේ එතන ලීක් එකක් නැති බව හොයාගන්න පුලුවන් වුනා.

වතුර ගන්න රෑ තිස්සේ කරපු අරගලයෙන් පරාජය වෙච්ච අපි, පාන්දර පහට,  පාං කියාගන්න පණ නැතිව, අර මඩ ගෑවුණු තෙත ඇඳුම් ඇඳගෙනම ඇඳට වැටිලා හරියටම පැයක් නිදාගත්තා.  ඊට කලින් අර මගදි ගත්තු ලීටර් පහේ වතුර බෝතලෙන් ටිකක් රත් කරලා තේ එකක් බොන්න පුලුවන්ද කියලා බලනකොට ගෑස් සිලින්ඩරෙත් හිස්.

මේ වතුර ප්‍රශ්ණෙ හිතට වද දෙන නිසාම මම හරියටම හයට නිකම්ම ඇහැරුණා. ආයෙම වතුර බාල්දියක් ගෙනත් පුරවලා බැලුවත් ප්‍රතිඵලය පෙර සේම නිසා මම ඊ ලඟට කලේ ඒ වෙනකොට ඇහැරලා හිටපු අසල්වැසියෝ කීප දෙනෙක්ගෙන් ගාඩ්න් හෝස් දෙකක් ඉල්ලාගන්න එක. ඒ දෙක අපේ හෝස් එකට සම්බන්ද කරලා ඉස්සරහ ගෙදර එලියේ පයිප්පෙකින් වතුර අරන් වතුර පුරවන වැඩේ කරන්න මම හිතුවා. ඒ එක්කම අල්ලපු වත්තේ හාඩ්වෙයා එකෙන් ගෑස් සිලින්ඩරේකුත් අරන් යන්තම් උණු උණු තේ කෝප්පයක්
බොන්නත් පුලුවන් වුනා.

මේ අතරේ ඉස්සරහ ගෙදර කුලියට ඉන්න පොර මාව දැකලා කිව්ව කතාව හරි වැදගත්.

“අයියේ, මම නම් හිතන්නේ ඔය පයිප්ලයින් එක් මැදින් ඩැමේජ් වෙලා ඇති  කියලාමයි.”

“පිස්සුද මල්ලි. ඒක නම් කීයටවත් වෙන්න විදියක් නෑ.  ඒක පොළොව යටින් අරන් තියෙන ලයින් එකනේ. අනිත් එක මම රෑ ඒක හාරලත් බැලුවා. මේක ෆුට් වෑල්ව් කේස් එකක්. ඒක ෂුවර්,”

පොර තවත් මොනවා හරි කියන්න කට ඇරලා ආයෙම වහගත්තබව මම හොඳටම දැක්කා.  පොර රෑ තිස්සේ අපි කරපු යුද්දේ අහගෙන නොහිටියා වෙන්න බෑ.

මම දිග පයිප්පයක් අරගෙන ලිඳේ වතුරට යට වෙලා තිබ්බ ෆුට් වෑල්ව් එකට තට්‍ටු කලා. ඊට පස්සේ  එකට අමුණපු ගාඩ්න් හෝස් එක පාවිච්චි කරලා පයිප් ලයින් එක පුරවන්න තව පාරක් උත්සාහ කලා. ප්‍රතිඵලය නම් පෙර සේමයි. වතුර දානවා විතරයි අතුරුදහන් වෙනවා. මම ලිඳට නැවිලා පයිප්පෙට ඇනගෙන ඇනගෙන ගියේ එතකොටවත් ෆුට් වෑල්ව් එකේ හිරවෙලා තියෙන බෝලේ පාත්වෙයි කියලා හිතාගෙන. ආයෙම වතුර පිරෙව්වත් කිසි වැඩක් වුනේ නෑ.

ඊ ලඟට මම ලෑස්ති වුනේ ලිඳ ඉහලා ෆුට් වෑල්ව් එක චෙක් කරලා අප්සෙට් නම් අලුතින් එකක් දාන්නයි.  මගේ එක අසල්වැසියෙක් ඔය වතුරේ ගිල්වන වතුර පොම්ප කුලියට දෙනවා. මම ගිහින් බලනකොට දොරේ OPEN කියලා ගහලා තිබුනත් අයිතිකාරයා තවම බුදුන් වඳිනවා වීදුරු දොරෙන් පෙණුනා. ඒ වැඩේට වෙලාව දීලා තව ටිකකින් එනවා කියලා හිතපු මම ආපහු ගෙදර ගියා.

ගිහින් නිකම් ඉන්න එකේ තවත් ටිකක් ෆුට් වෑල්ව් එකට තට්‍ටු කරලා, ආයෙම වතුර පුරවලා, මල පැනලා  වතුර ලයින් එක වලලලා තියෙන ගෙදරට යන පාරදිගේ ඇවිදගෙන යද්දි මම දැක්කේ පාරේ තියෙන දිය කඩිත්තක්.  කලින් දවසේ වැහැලා පාරේ තැනින් තැන් පොඩි පොඩි දිය කඩිති තිබුනත් මේකේ යම් වෙනසක් මම දැක්කා.  ඒ කියන්නේ මේක හෙමීහිට ප්‍රමාණයෙන් විශාල වෙනවා කියලා මට හිතුනා. මම එතනම ඇණ තියාගෙන දිය කඩිත්තේ දාරය දිහා ඇහිපිය නොහෙලා බලා හිටියා. හෙනම ගහපිය! මේක පැතිරෙනවා නේන්නම්. මට දැනුනේ පුදුමාකාර සන්තෝසයක්. මට දැන් අඩුගානේ ලිඳ ඉහින්න වෙන්නේ නෑ.

මේ මම ඊයේ රෑ හාරලා බලලා ආපහු වහපු තැනට අඩි කීපයක් මෙහාට වෙන්න තියෙන තැනක්.  ආවුද ගත්ත මම ආයෙම පොළොව හාරන්න ගත්තේ බොහොම සීරුවෙන්. මම හාරපු වල හාරන පමාවෙන්ම මඩ වතුරෙන් පිරුනා.  අර අපි පයිප් ලයින් එකට පුරවන වතුර! ඊ ලඟට මම දැක්ක දෙයින් මගේ හුස්ම හිරවුනා වගේ දැනුනා. යකෝ පයිප් ලයින් එකේ අඩියක් විතර කෑල්ලක් නෑ. පයිප්පෙට වතුර පිරෙන්නේ නැති එක අහන්නත් දෙයක්ද. මම ඊ ලඟට දැක්ක දෙයින් මට කලන්තේ වගේ හැදුනා. යකෝ කැඩිච්ච පයිප්පේ ලිඳේ ඉඳන් එන කෑල්ලට කවුද එන්ඩ් කැප් එකකුත් ගහලා. මට ඇතිවුන හැඟීම මම කියන්න යන්නේ නැත්තේ, ඒවා විස්තර කරන්න තරම් භාෂා දැනුමක් මට නැති නිසයි.

ඔන්න දැන් අපිට වැඩේ මීටර් වේගන වේගන ආවා. අසල්වැසියෝ ගස් කීපයක් කපලා. සමහර ගස් කොටන් මගේ පාරට වැටිලා. සමහරවිට වැටිණු කොටේක කපපු අත්තක උල පොළොව පසාකරගෙන ගිහින් මගේ පයිප්ලයින් එකට වැඩේ කරලා. ඇයි යකෝ මුන් එකෙක්වත් මට මේක දැනුම් දුන්නේ නැත්තේ අපි මේ රෑ එලිවෙනකල් කොඳු කඩාගෙන මැරෙනකල් වතුර අදිනකල්?  ඇත්තෙන්ම අල්ලපුගෙදර පොර කතන්දරේ දන්න නිසයි අරෙහෙම කියවුනේ. නමුත් මේ කක්කා බාල්දියට අතදාන්න පොර අකමැති නිසයි පොර එහෙමම මාරු වුනේ.  හරි, අත්වැ‍රැද්දක් වෙලා කැඩුවා නම් හදලා තියාපල්ලකො අපි එන්න කලින්.

මම ඊ ලඟට කලේ දුකට සැපට කවදත් පිහිට වෙන මචං කාරයා චූන්ජියාව හොයං ගිය එකයි.  මම යනකොට නයිට් ඩියුටියක් ඇදපු පොර ගෙදර ඇවිත් ගොරෝ ගොරෝ නිදි.  පොරට කාලෙකින් මස්සිනා දැකපු සන්තෝසේ වැඩි වෙලා තිබ්බේ නැත්තේ මම කතාව කිව්වාම.

“හප්පට සිරි යකෝ!” පොර ඔලුවේ අත ගහගත්තා. “අරගොල්ලො ගස් වගයක් කැපුවා තමයි.  අත්තක් වැටිලා උඹේ පයිප්පේ දෙකට කැඩුනා තමයි. ඇත්තෙන්ම අත්තක් කපපු උලක් පොළොව හාරගෙන ගියා. එහෙම වුනාම මට කතා කලාම මම තමයි ගිහින් එන්ඩ් කැප් එක ගහලා ආවේ. ඕක මමවත් හදලා දාන්න තමයි හිටියේ. මටත් අමතක වුනානේ බං.”

චූන්ජියා නිදිමත පැත්තකට දාලා මට උදව් කරන්න ආවා සුපුරුදු විදියට.  පස්සේ දෙන්න එක්ක පයිප්පේ සුද්ද කරලා, පිහදාලා,  අඩියක විතර පයිප්ප කෑල්ලක් පීවීසී ගම් වලින් ජොයින්ට් දෙකක් ගහලා අලවලා යන්තම් වැඩේ ගොඩදාගත්තා.

ඊට පස්සේ පුරවපු වතුර වහාම උඩටම මතුවෙලා උතුරලා යන දාර්ශණය අපි බලා හිටියේ ආසාවෙන්. ඉන් පස්සේ වතුර මෝටරේ ගැහුවාම අර කලින් ඇහුණු වියලි සද්දේ, බරදාලා අදින සද්දෙකට මාරුවෙලා, වහලේ උඩ ටැංකියට වතුර වැක්කෙරන සුමිහිරි සංගීතමය හඬ අපි අහං හිටියේ පුදුම ආසාවකින්.

ඒත් මදිවෙලා මම ගිහින් කුස්සියේ ටැප් එක ඇරලා සින්ක් එකට වතුර වැක්කෙරන සුමිහිරි හඬින් වැයුන  “ඔබ සැම ඔබේම නිවසට සාදරයෙන් පිළිගනිමි” ගීතයටත් සවන්දුන්නා.

පසු වදන:

දැන් ඉතින් වතුරත් තියෙන නිසා මම වඩා නිරවුල් මනසකින් වටපිට බලනවා.  අපි නැතුවත් අපේ කුණුගොඩ නම් කුණු වලින් පිරිලා. ටොයිලට් පිට් එකේ කොන්ක්‍රීට් එක උඩ පොලිසැක් එකකට හොඳින් අසුරලා ගෙනත් තිබ්බ වීදුරු ක‍ටු ලෝඩ් එකක්.  කුණුගොඩේ අර පරණ තාලේ අඩි හතරේ ටියුබ් ලයිට් එකක් දෙකට කැඩිලා. අපේ ගෙදර මේ ජාතියේ ඒවා ඇත්තෙත් නෑ. අපේ ගෙදර ජනෙල් වීදුරු නොවන බිඳිච්ච ජනෙල් වීදුරු. අපේ ගෙදර නැති ජාතියේ බිඳිච්ච වතුර බොන වීදුරු, අපි පාවිච්චි නොකරන ජාතියේ විලවුන් බෝතල්. පඩි පෙල ලඟ පොල් අතු කන්දක්. වැඩේ කියන්නේ අපිට පොල් ගස් ඇත්තෙත් නැතිවීමයි. මේ අර කපපු ගහක පොල් අතු. එක අතකට ඒක හොඳා කෙලින්ම ගිය පාරවගේ ගස් කොට ගෙනත් ගොඩ ගහන්නේ නැතුව. ඒවා අයිති කාරයන්ගේ වතුවලටම රිටර්න් කරන්න මාර කට්ටක් කෑවනේ ගිය පාර.

\
Originally published @ HeyDude in English Language.
Simulblogged @ මගේ ඩෙනිම for Blogger Lovers.
 

ටැග: , , , , ,

142. යකුනේ,රෙදි ඇඳගෙන පාරේ යන්න අපිටත් ඉඩ දීපියව්…

142. යකුනේ,රෙදි ඇඳගෙන පාරේ යන්න අපිටත් ඉඩ දීපියව්…

උම්බලකඩ වාඩිය යැයි අපහාසත්මක අනවර්ත නාමයෙන් බොහෝ ශ්‍රී ලාංකිකයන් හඳුන්වන මාල දිවයිනත් සමඟ ක්‍රීඩා කල ලංකා පාපන්දු කණ්ඩායම ගෝල් 10-0 ක අන්ත පරාජයක් හිමිකරගෙන  මාල දිවයින් පා පන්දු ඉතිහාසයේද වාර්තාවක් පිහිටවූ දිනට පසු දින, පාපන්දු ලෝලීන් වූ  මාල දිවයින් වැසියන්ට මුහුණ දීමේ අපහසුවකට මුහුණ දීමට අපට  සිදුවිය.  

වාසනාවකට මෙන්, මේ දිනවල විභාග (Mock Exam) පැවැත්වෙන නිසා, පාපන්දු පිස්සන් වන මගේ ගෝලයන් සමඟ කතා කිරීමක් නොමැති වීම, මගේ ඉමහත් අස්වැසිල්ලට හේතු විය. 

නමුත් ඒ පැය කීපයකට පමණි. 

වෙනදාට බුම්මාගෙන යන ආයතන ප්‍රධානියා මා දු‍ටු වහාම සිනාමුසු මුහුණින් ලඟට පැමිණ. “ඊයේ මොකද වුනේ?” යයි. විමසූ විට මට කල හැකි වූ එකම දේ  වූයේ, “We are not a football nation like you guys. We are cricket people,” යයි පවසා ජාම බේරාගැනීමය.

මුහුණු පොතේ වරක් දු‍ටු “Boss is like a diaper. Always behind you and full of SHIT”යන කියමන සිහිපත් කර හිත හදාගන්නට තැත් කලත් එය එතරම් සාර්ථක නොවීය.

යම් ජන කොට්ඨාශයක් නියෝජනය කරන්නට සිදුවීම නම් විටෙක මහත්ම අබග්ගයකි. ඒ මුලින්කී  අපහසුව අප වින්දේ අප මෙහි ශ්‍රී ලංකාව නියෝජනය කරන බැවිනි. ශ්‍රී ලංකාව පමණක් නොව, ගුරු පරපුරද නියෝජනය කිරීම මහාම ඛේදවාචකයකැයි නැවත හැඟුනේ අන්තර්ජාලයේ ගොසිප් අඩවියක පලවූ පුවතක් දැකීමෙනි.

‘පමා නොවී වැඩෙහි යෙදෙනු’ යන්න තේමා පාඨය කර ගත් පාසැලක ප්‍රධානියකු වූද, ධර්මයට දාසයකු වූද,  දරුවකු එක වසරට ඇතුලත් කර ගැනීමට මවකගෙන් ‘පමා නොවී’ ලිංගික අල්ලසක් ගන්නට ගොස් දැලට හසු වූ පුද්ගලයා නියෝජනය කරන්නේද, මා නියෝජනය කරන ගුරු පරපුරම නොවේදැයි සිතන විට ඇතිවූයේ ඉමහත් ලැජ්ජාවකි.

‘අපි පොලීසියට බැන්නාට, හැම පොලිස් කාරයාම එහෙම නැතැයි’ යන කියමනට අනුව යමින්, හැම ගුරුවරයාම එහෙම නැතැයි කියා හිත හදාගන්නට  උත්සාහ කලත්, හෙට තවත් එකෙකු ඔය වගේම  පාහර වැඩක් කර හසු නොවේයයි කාට නම් කිව හැකිද?

පුතාට නො ඇසෙන සේ පහත් හඬින් මේ ‘පාහර කතාව’ බිරිඳට කී විට, ඇය දුන් පිළිතුර මා වික්ෂිප්ත කරවීය.

“ඇයි අනේ ඔයවගේ වැඩ වලට තාත්තලා නොගිහින් මේ අම්මලවම යවන්නේ? ඔය කාලකන්නි හැත්ත, තාත්තලගෙන් ජරාවක් ඉල්ලුවොත් මිසක, ඔය වගේ ඉල්ලීමක් කරන්නේ නෑනේ.”

‘විදුහල්පතිවරුන්ගෙන් අම්මලාව බේරාගමු’ යයි කරන විරෝධයට මගේ බිරිඳගේ මේ ක්ෂණික ප්‍රතිචාරය සෑහෙන හොඳ පිළිතුරක් නොවේද?

ඇයගේ ප්‍රකාශය ගැන ඔබ කියන්නේ කුමක්ද?

ප ලි: මමත් සිසු-දෙගුරු-ගුරු (අනුපිළිවෙල කෙසේ වෙතත්) හමු වලට, ඔය තුන් පැත්තම නියෝජනය කරමින් සහභාගී වී ඇත්තෙමි. දෙමාපියන් හැටියට, පියෙකු සහභාගී වන්නේ එහෙමත් පවුලකින්ය. ඇත්තෙන්ම ශාලාව පිරී ඇත්තේ මව් වරුන්ගෙනි. ඇතැම් විට ‍රැස්වීමට සහභාගී වන එකම පියා මා වන අවස්ථා මම අනන්තවත් දැක ඇත්තෙමි.

 Simulblogged @ මගේ ඩෙනිම for Blogger Lovers.

 
ප්‍රතිචාර 20

Posted by මත සැප්තැම්බර් 8, 2013 in කාලීන, නිර්මාණ, සමාජ

 

ටැග: , ,

105. ඉතින් ආයුබෝවන් දුම් වැටිය මරු!

105. ඉතින් ආයුබෝවන් දුම් වැටිය මරු!

Simulblogged at මගේ ඩෙනිම.Originally published at HeyDude.

හැම දෙසැම්බර් 31 වෙනිදාටම මම සිගරට් බීගෙන බීගෙන යන්නෙ පිස්සු හැදිලා වගේ. ඒකට හේතුව, හැම ජනවාරි පළවෙනිදටම, අලුත් අවුරුදු අධිෂ්ඨානයක් හැටියට, මම සිගරට් බීම නවත්තන නිසයි. කිව්වත් වගේ වැඩේ නැගලා යනවා. 

 මම ජනවාරි පළවෙනිදට සිගරට් දිහා බලන්නෙ වත් නෑ. බොහෝවිට දෙවෙනිදත් එහෙමයි. ඔය තුන්වන දිනයත් හැටවන දිනයත් අතරෙදි තමයි වැඩේ චොර වෙන්නෙ. මට ඕනෙ වෙනවා, මම ඇත්තටම සිගරට් බීම අතෑරලා, නිකොටීන් ලෝලිත්වයෙන් මිදිලද කියලා දැනගන්න. ඉතින් මම සිගරට් එකක් බීලා බලනවා. පස්සෙ තව එකක්… ඊටත් පස්සෙ තව එකක්… මම තත්වය සම්පූර්ණයෙන්ම පාලනය කරගෙන ඇති බව මටම ඔප්පු කරන්න. ටික දවසකින් බැලින්නම් ආයෙම මම හිටපු තැනමයි.

මට මතකයි මම දවසක් ජගත්ට කියනවා, (ජගත් දැන් ඉන්නෙ පැරීසියේ), මම සිගරට් එකක් පත්තු කරන ගානෙ, මම මේ වැඩේ  ඉක්මනින්ම නවත්තන්න ඕනෙ කියලා හිතන බව.

ජගත්ටත් තිබුනෙ ටිකක් වෙනස් විදියකට, සම්මතයෙන් ඔබ්බට , හිතන ගතියක්.

“උඹට ඇත්තෙන්ම සිගරට් බීමෙන් කික් එකක් තියෙනවද?” ජග්ගා ඇහුවා.

“නැත්නං යකෝ, සිගරට් බොයිද?”

“එහෙනං මචෝ, සිගරට් බීම නවත්තන එකේ තේරුමක් නෑ. මේ ජීවිතේ, නීති විරෝධී නොවන,  යම් දේකින් තමන්ට කික් එකක් ලැබෙනවා නම් ඒක නවත්තන එක මෝඩ කමක්.”

මම ජගත් එක්ක කිසිසේත්ම එකඟ නොවුනත්, මම සිගරට් බීම නවත්තපු හැම විටම මට ඔය කතාව මතක් වුනා. (ජගත්, උඹ මේක කියවනබව මම දන්නවා. කියාපං බලන්න දැනුත් මොනවා හරි.)

ඔය දුම් විරෝධී සංවිධාන මොනවා කිව්වත්, ඇත්තෙන්ම මම සිගරට් බීමෙන්, ලොකු තෘප්තියක්, රසයක්, සහනයක්, සරලව කිව්වොත් ආතල් එකක් ලැබුවා. ඇතැම් විට කාලය ගෙවා ගන්න, තවත් විටෙක, ගෙදරින් පිට සිටින සාංකාව නැති කර ගන්න සිග‍රැට්‍ටුව හිතේෂී මිත්‍රයෙක් වුනා මට. එතකොට ඔය ආතතිය, ජීවිතය ගැන බලාපොරොත්තු රහිතව හිටි යුගවල දැනුන ඉච්ඡා භංගත්වය, සමනය කරගන්නත් සිගරට් උරන්න මම පුරුදු වෙලා හිටියා. කොටින්ම දුකට, සතුටට දෙකටම සිගරට් උදව්වක් වුනා. මම ඉන්න ඕනෙම මානසික තත්වයකට, සිග‍රැට්‍ටුව නියමෙට ගැලපුනා.

මිත්‍ර  සමාගම තවත් රසවත් කරපු සිගරට්,  නැතුව ‘සෙට් වෙන්නෙ’ කොහොමද කියන එක හිතාගන්නවත් බැරි වුනා. ආහාර වේලක් සම්පූර්ණ වුනේ සිගරට් එකක් බිව්වට පස්සෙයි. තේ, කෝපිත් එහෙමයි. සමහර වෙලාවට, සිගරට් එකක් බොන්න  නිදහසට කාරණයක් හැටියට, අමතර තේ කෝප්පයක් බීපු වෙලාවල් ඕනෙ තරම්. සිගරට් එකක් නැතිව වැසිකිළියට යාම හිතාගන්නත් බැරි භයංකාර දෙයක්.  තවත් දෙයක්. සිගරට් එකක් ඉතුරුවෙලා තිබුනොත්, මහ රෑ නැගිටලා හරි ඒක ඉවර කරලා තමයි ආපහු නින්දට යන්න පුලුවන් වුනේ.

සිගරට් බීම නවත්තන්ම අවංක චේතනාවක් මට තිබුනා. සිග‍රැට්‍ටුවක් දල්වාගන්න හැම විටකම මම සිගරට් බීම නවත්තන්නට සුදුසු, ජනවාරි පළවෙනිදා, මගේ උපන් දිනය, දරුවන්ගෙ, බිරිඳගෙ  උපන් දින, විවාහ සංවත්සරය වගෙ,  ඊ ලඟ නැකැත් දිනය, ගැන හිතුවා.

වතාවක් මම සිගරට් බීම නවත්තලා අවුරුද්දකට වඩා හිටියා  අන්තිමේදි කාලෙකට පස්සෙ මුණ ගැහුන මගේ මචං කාරයා එක්ක ‘සෙට්’ වෙනකල්ම.

සිගරට් බීම මගෙ සෞඛ්‍යයට වගේම, ආර්ථිකයටත් මරු පහරක් වුනා. මට නිතරම තිබුන අර “smokers’ cough” නැතිනම් ‘සිගරට් කැස්සෙන්’ මම පීඩා වින්දා. එක් වතාවක් මගේ පෙනහල්ලකින් ආ වේදනාවකට කරන්නට සිදුවූ  වෛද්‍ය පරීක්ෂනයේ  වාර්තාව එනකල්, මම හිටියේ නොමැරී මැරෙමින්. මට නොහිතුන දෙයක් නෑ. අන්තිමේදි ඒ සෙම අවහිරවීමක් බවත්, එක්ස්පෙක්ටරන්ට් සිරප් එකකින් විසඳිය හැකි තත්වයක් බවත් දැනගත්තාම මට දැනුන සහනය, ඇති වූ ප්‍රීතිය වචනයට නගන්නට බෑ.

දුම්බීමෙන් ඇතිවූ ළය පිළිකාවක් ගැන පොතක් කියවූ හෝ, චිත්‍රපටියක් හෝ වාර්තා වැඩසටහනක් නැරඹූ හෝ හැම විටෙකම, මගේ දුම්බීමට ආයුබෝවන් කීමේ ඕනෑකම දැඩිවුනා.

ඒ වගේම නිකොටීන් වලින් කහ පැහැ ගැහුණු මගේ දකුණතේ නිය සහ දත්වල පසු පස දකින හැම විටෙකම මම සිතෙන් දුම්බීම හා යුද වැදුනා. එමෙන්ම දුම්බොන්නාට ගානක් නැති වුනත්, ඔහුගේ ඇඳුම් වලින් සහ, කටින් හමන සිගරට් ගඳ නිසා, අවට සිටින්නන්ට අලු බඳුනක් (ash tray) ලඟට පැමිණියාක් මෙන් දැනෙන බවත් මම නොදැන හිටියා නොවේ.

සිගරට් බොන කාලයේ මගෙ අතේ මාරු කාසි කියන දේ නම් ‍රැඳුනේම නෑ.

ලංකාවේ සිගරට් නිෂ්පාදනයේ ඒකාධිකාරය දරන සිලෝන් ‍ටුබැකෝ සමාගමේ නිතර ඇතිවුනු වැඩවර්ජන නිසා, දිවයින පුරා උග්‍ර සිගරට් හිඟ විටින් විට ඇතිවීම සාමාන්‍ය දෙයක් වුනා. එවැනි තත්වයන් වලදී කඩ හිමියන් කලේ තමන්ගේ නිත්‍ය ගණුදෙනුකරුවන්හට පමණක්, හිඟයේ බරපතල කමට සමානුපාතිකව, කළුකඩ මිලට, සීමිත සිගරට් ප්‍රමාණයක් අලෙවි කිරීමයි.

මේ කලුකඩ මිලත් තීරණය කලේ කඩ හිමියායි. “මමත් මේ අපෙන් හැමදාම සිගරට් ගන්න මහත්තයලට ඕනෙ නිසා හෙන ඈත ගිහින් බ්ලැක් මාකට් ගානට තමයි ඕක හොයාගෙන ආවේ,” යයි ඔහු  එය සාධාරණීකරනය කරන්නට තැත් කලත්, එහි ඇත්ත නැත්ත ගැන අපි නිතර සැක කලා. සිගරට් හිඟය අති උග්‍ර වෙද්දී, අන්න අර පලාතේ අහවල් කඩේ සිගරට් තියෙනවා, මෙන්න මේ ගානට යන දූෂමාණ ආරංචිය ඔස්සේ, කිලෝමීටර් විස්ස, තිහ රෝද දෙකේ හෝ හතරේ වාහන වලින් කෙනෙක් ගමන් කිරීම එතරම් අරුමයක් නෙවෙයි. මේ පුදුමාකාර කැපවීමත්, උනන්දුවත්, ජීවිතේ අනිත් රාජකාරි වලටත් දැක්වුවානම්!

වැඩිහිටියකු වුවත්, මා කිසිදා මගේ දෙමාපියන් ඉදිරියේ සිගරට් බිව්වේ නැහැ. මා සිගරට් බොන බව ඔවුන් දැන සිටියා වෙන්න හොඳටම ඉඩ තියෙනවා. ඔබ ලාංකිකයෙක් නිසා (ඔබ මෙය සිංහලෙන් කියවන බැවින් මා එසේ උපකල්පනය කලා) අපේ දෙමාපියන්ට ගෞරව කිරීමේ වෙනස්ම ක්‍රම ඇති බව වටහාගන්නට අපහසුතාවයක් නෑනේ. අම්මලා, තාත්තලා, පුතාලා එකට වටවෙලා මත්පැන් තොල ගාන, තාත්තා පුතාගේ සිගරට් එකෙන් ගින්දර ඉල්ලාගෙන තමන්ගෙ සිගරට් එක දල්වන පවුල් ලංකාවේ හිටියත්, මම එන්නේ එහෙම පවුලකින් නොවේ.

මම මෙයින් අදහස් කලේ අපි හරි බවවත්, එහෙම කරන අය වැරදි බව දක්වන්නවත් නෙවෙයි. ඊ ලඟට මට කිවයුතු දේ වඩා පැහැදිළි වෙන්නයි.

ඒ වගේම. මම කිසිදා අපේ දරුවන් ඉදිරියේ සිගරට් බිව්වේ නෑ. එකක්, අක්‍රීය දුම් පානය, සක්‍රීය දුම් පානයටත් වඩා බයානක බව කියැවෙන නිසා එහි ඇති සෞඛ්‍යමය තර්ජණය. අනික නරක ආදර්ශය.

සමහර විට සිගරට් එකක් නිසා මම බස් රිය වරද්දාගත් අවස්ථාත් එමට තිබුනා. ඔය බස් වලටත් තිබූනනෙ අර මර්ෆිගේ නීතියෙන් (Murphy’s Law) අපිට හැකි හැම විටම නෙලන පුරුද්දක්. ඒ කියන්නෙ , වරු ගානක් බලා ඉන්නවා බස් එක එනකල් සිගරට් එකක් වත් නොබී. අන්තිමේදී, බැරිම තැන, එකක් පත්තුකරලා උගුරු දෙක අදිනකොට ඔන්න බස් එක වංගුවෙන් මතුවෙනවා.

ඒ කොයි හැටි වෙතත් බස් එකේදී සිගරට් බීම තහනම් කරපු එකට, මම ඒ කාලෙත්, ඒ කියන්නෙ සිගරට් බොන කාලෙත්, කැමතියි.

මම කිසිදාක මගේ දරුවන්ට බොරු කියලා නැහැ.  නමුත් දවසක් අපේ චූටි පුතා මම සිගරට් බොනවද කියලා අහපු දවසේ ඉතාම අකමැත්තෙන් මට පළවෙනි බොරුව කියන්න සිදුවුනා. නමුත්, මට, මම හිතූ තරම් වරදකාරී හැඟීමක් ඇති නොවුනේ, වෙනදා වගේම, මම නුදුරු අනාගතයේදීම,  සිගරට් බීම නවත්තන්න හිටි නිසා වෙන්න ඕනෙ. පුතා ඊ ලඟට ඇහුවෙ ඇයි මම සිගරට් නොබොන්නෙ කියලා. ඒක පිළිතුරක් හැටියට මම සිගරට් බීමේ ආදීනව ගැන දිග කතාවක් පැවැත්තුවා. චූටි පුතත් හැම වචනයක්ම හරිම උනන්දුවෙන් අහගෙන හිටියා මට මතකයි.

ඔන්න මගේ ජීවිතේ ඉරණම වෙනස් කල ඒ තීරණාත්මක දවසටත් එලිවුනා.

එදත් බාස් උන්නැහේලා අපේ ගේ හදමින් සිටි දවසක්.  මමත් උකුස්සා වගේ ඒ අය කරන දේ බලාගෙන හිටියේ. (ඒ ඇයි කියලා කියන්න ඕනෙ නෑනෙ.) ඉතින් ගෙදර දූවිල්ල වැඩි නිසාත්, නිතර හැමතැන දුව පැන දඟලන දරුවන්ට අනතුරුදායක නිසාත්, දරුවො දෙන්නාම මගේ නංගිලාගෙ ගෙදරට යවලා තිබුනේ සෙල්ලම් කරන්න.

මම ගේ අසලම කඩයට ගියේ සිගරට් කීපයක් මිලට ගන්නයි. සිගරට් සාක්කුවේ දමාගෙන, එකක් කඩයේ එල්ලා තිබූ ලයිටරයෙන් දල්වද්දීයි මට ඇහුනේ වාහනයක බ්‍රේක් හඬකුත්, ඒ එක්කම වෑන් රියක ලිස්සන දොරක් ඇරෙන හඬත්, මගේ පසු පසින්.


දැල්වෙන සිග‍රැට්‍ටුව දෙතොල් අතර රුවාගෙනම මම ආපසු හැරුනා. මගෙ මචං කාරයා එයාගෙ වෑන් එකෙන් අපේ දරුවො දෙන්නා ආපහු ඇරලවන්න ඇවිත්. චූටි පුතා දැල්වෙන සිග‍රැට්‍ටුවක් කට කොණකින් එල්ලාගෙන සිටි මා දිහා බලා සිටියේ විශ්මයෙන්. කට උත්තර නෑ.

ම්ම්ම්… නැත්තෙම නෑ.

“You smoke!” (ඔයා සිගරට් බොනවා!),මේ ඊයෙ පෙරේදා සිගරට් බීමේ ආදීනව ගැන දේශනයක් පවත්තපු තාත්තා, සිගරට් එකක් බොනවා දැකපු  පොඩි එකා මොර දුන්නා විශ්මයෙන්. මම වැ‍ටුනේ පුදුම අපහසුතාවයකට.

මට ගණදෙවි නුවණ පහලවුනා.

“No, This is for one of the builders. He can’t come because he’s too busy and I lit it for him to save the trouble of looking for a lighter.” (නෑ. මේක අර බාස් කෙනෙකුට. එයාට එන්න බෑ වැඩ නිසා. මම ඉතින් ඒක පත්තු කරලම ගෙනියනවා, එතකොට ලයිටරයක් හොය හොයා දඟලන්න දෙයක් නෑනෙ   එයාට.”

එයාගෙ මූණෙ ඉරියව් වෙනස් වෙනවා මම බලා හිටියා.

“Oh, I thought for a moment you smoked” (ආ, මම ඒත් හිතුවා ඔයා සිගරට් බොනවාවත්ද කියලා.)

“Naah!” (නෑ…හ්. පිස්සුද?)

මම වේගයෙන් ගේ දිහාට ඇවිදගෙන යන ගමන් කිව්වා. ඔහු ඉඳික‍ටුවට ඇමිණූ නූල වගේ, මා පස්සෙන් ඇදිලා ආවා. ඇඟිලි අතර රඳවාගත් දැල්වෙන සිග‍රැට්‍ටුවත් අරගෙන බාස් ගෝලයෙක් ලඟට ගිය මම,

“ආ, මෙන්න ඔයාගෙ සිගරට් එක.” කියමින් සිග‍රැට්‍ටුව ඔහුට දික් කලා.

ගෝලයා ලොකූ ප්‍රශ්ණාර්ථ ළකුණක් මූණේ ඇඳගෙන මා දිහා බලා හිටිය නිසා, මම බුවාට ඇහැක් ගැසුවා.

මම සාක්කුවේ තිබුන අනිත් සිගරට් සියල්ලත් බුවාටම දීලා දැම්මා.

හදිසියේ කඩා වැ‍ටුන මේ වාසනාව ගැන උද්දාමයෙන් බාස් ගෝලයා මට ස්තුති කලා.

මේ ගණුදෙනුව ඇස් අයාගෙන බලා සිටි පොඩි එකා.”I thought for a moment you smoked” (මම ඒත් හිතුවා ඔයා සිගරට් බොනවාවත්ද කියලා.) කියා නැවතත් කිව්වා.

“Well, I don’t smoke.” (මම කිව්වනෙ, මම සිගරට් බොන්නෙ නෑ කියලා.) මම ඒ පාර කිව්වෙ බොරුවක් නෙවෙයි. සහතික ඇත්ත. මොකද මම ඊට මොහොතකට පෙර සදහටම සිගරට් බීම නවත්තපු නිසා.

ඉතින් විශ්වාස කරන්න, මම එදා සිට මේ දක්වා සිගරට්‍ටුවක් කටේවත් තියලා නෑ. අනික මම සිගරට් බීම අතහැරියේ ජනවාරි පළවෙනිදා වගේ විශේෂ දවසකත් නෙවෙයි. මට මගේම පුතාට බොරු කියලා කුහකයෙක් වෙන්න ඇති  අකමැත්ත විතරයි නිමිත්ත වුනේ.

මගේ දරුවාට ස්තුතිවන්ත වෙන්න අද මම සිගරට් වලින් නිදහස්.  දරු සෙනෙහසට කල නොහැකි දෙකක් නැහැ.

Dපසුවදන:

ඒ අවුරුදු හයකට (මේ වනවිට හතකට) පෙර.  මම ඒ පොරොන්දුව කිසිදා බිඳින අදහසක් තුන් හිතකවත් නෑ. මට ලැබුන ඒ අවස්ථාව නොලැබී, තවදුරටත් සිගරට බොන බුවාලා ගැන මගෙ හිතේ අද තියෙන්නෙ අනුකම්පාවක්.  අද මට සිගරට් දුම ඉවසාගෙන ඉන්නත් අමාරුයි. දුම් බොන්නෙක් එක්ක කතා කරද්දී කටින් හමන දුම් ගඳ මට අප්‍රසන්නයි. දුම් බොන්නෙක් ලඟ ඉඳිද්දී මගේ හුස්ම හිරවෙන ගතියක් දැනෙන්නෙ.

ප. ලි. : දුම්බීම ගැන කවුරුහරි බ්ලොගර් කෙනෙක් සඳහන් කරන ගානෙ මම මේ ලිපියට ලින්ක් එකක් දුන්නෙ, මේ  මා විසින්ම ලියැවුනු ලිපියක් වුනත්,  දුම්බීම අතහැරීම ගැන ලියැවුනු අව්‍යාජ අත්දැකීමක් බව මම විශ්වාස කරපු නිසා.
ප්‍රශ්ණෙකට තිබුනෙ මම මේ ලිපිය මුලින්ම ලිව්වෙ ඉංග්‍රීසියෙන් වීමයි. HeyDude බ්ලොග් අඩවියට ‘How I quit smoking’ යන මාතෘකාවෙන්, 2012 මාර්තු 10 වන දින පල කල මේ ලිපියෙන්, සිංහල පමණක් කියවන සහෘදයන්ට ප්‍රයෝජනයක් ගත හැකි වෙන අයුරුන් සිංහලට පරිවර්තනය කිරීමේ අවශ්‍යතාවය මට දැනුනේ කලක සිට.

ඉතින් මේ එයට විසඳුමක්.

නමුත් මෛ ලිපිය කියවා හමාරකර, ඉංග්‍රීසි ලිපියත් කියවන්න කියා මම ඔබට ආරාධනා කරන්නේ, ඇතැම් දේ පරිවර්තනයේදී විනාශ වෙන බව අත්දැකීමෙන් දන්නා නිසයි

 

ටැග: , , , , , , , ,

99. හෙට දීගෙක යන නුඹ මට specifications දීලා…

99. හෙට දීගෙක යන නුඹ මට specifications දීලා…

අද භාරත් ගෙදර ගියා.

ආයෙ අපි කිසිදා මුන ගැහෙන එකක් නෑ බොහෝවිට, මූණු පොතෙන් හෝ ඊයකින් හැර.

ඇත්තෙන්ම කඩවසම් පෙනුමක් තියෙන, අඩි හයයි අඟලක් විතර උස, ඉන්දියාවෙ නව දිල්ලියෙන් ආපු  භාරත්, අපේ පාසැලේ පරිඝනක විද්‍යා ගුරුවරයා.  පරිඝනක තාක්ෂනය පාසැලේ වැඩ වලට උපරිමයෙන් යොදා ගන්නා මේ රටේ, පාසැල් වල වාර විභාගවල ලකුණු සටහන්, එතකොට ප්‍රගති වාර්තා සම්පූර්ණයෙන්ම පරිඝනක ගත කරලා තියෙන නිසා, ඉගැන්වීමට අමතරව, භාරත්ට නිතරම ඔය  Excel  worksheet වලින් ඒවා නිර්මාණය කරලා පවත්වාගෙන යාමේ වගකීමත් පැවරිලා තිබුනා.

කැමති වුනත් නැති වුනත්, අනිත් ඉන්දියානුවන්ට ඉංග්‍රීසියෙන් කතා කරන්න භාරත්ට සිදධ වුනේ, මෙතන බහුතරය වන කේරල වැසියන් හින්දි විරෝධී වීමත් ඒවාගේම හින්දි දැන නොසිටීමත්, භාරත් මලයාලම් නොදැනීමත්  යන සරල හේතුව නිසායි.

ගුරු විවේකාගාරයේදී, දීපාටත්, මටත් මුහුණ ලා ඉදිරියෙන් වාඩිවීමට පුරුදු වී සිටි භාරත්, ටික දවසකින් එතැන අතහැර දමා මගේ අසලට සංක්‍රමණය වුනේ, ඇතැම් කේරලයින් සමග ඇතිවූ සුලු සුලු ගැ‍ටුම් මත බව මම දැන හිටියා. මුලින්ම, බුවා මා ලඟට පැමිනීම ගැන මම එතරම් සතුටකින් නොහිටියේ, මේ ඉන්දියානුවන්ගේ සහජ ලක්ෂණයක් වූ අනිකාගේ පෞද්ගලිකත්වය තුට්‍ටුවකට නොසැලකීමේ ගතියට දීපාත් මමත්  අසාත්මිකතාවයක් දැක්වූ නිසයි.

උදාහරණයක් විදියට, දීපා පරිඝනකයේ Yahoo Mail පි‍ටුව ඇරගෙන, අපේ කෙල්ල එවූ ලිපියක් කියනවිට හෝ ඇයට  පිළිතුරක් ලියනවිට, අසල සිටින ඉන්දියානුවන් එක වරම, “දීපා මෑම්, ‘අම්මා’ කියන්නෙ මදර් කියන එකද සිංහලෙන්?” වැනි ප්‍රශ්නයක් ඇසූ විටයි ඇය දැනගන්නෙ, මෙපමණ වෙලා මොවුන් ලඟම ඉඳගෙන අර ලිපිය කියවමින් ඉඳ ඇති බවට.

“මේ යක්කු අනුන්ගෙ ලියුම් හොරෙන් කියවනවා  මදිවට අමාරු වචනවල තේරුමත් අහනවනෙ යකෝ!” මගෙ කටින් නිතර කියවිච්ච වචන පේලියක්.

මම ඉන්දියානුවන් ආශ්‍රය කිරීමට පෙර Height of Rudeness ලැයිස්තුවේ ඉහලින්ම තිබුනේ,  උදේ පාන්දරම කෙනෙක්ගෙ ගෙදරට ඇතුල්වෙන පඩිය මත මළපහ කර, දොරට තට්‍ටුවක් දමා නිවැසියන් අවදි කරවා, පස්ස සෝදා ගැනීමට වතුර ඉල්ලීමයි. දැන් නම් මට ඒ ගැන එච්චරම විශ්වාසයක් නැති වේගනයි එන්නෙ. අද උදේට කෑවෙ මොනවද යයි ඔවුන් අපෙන් අසන්නෙ හරිම අහිංසක විදියට. ලංකාවේ ඒ ප්‍රශ්ණය ආචාරශීලී නොවන ප්‍රශ්නයක් බව මා කියූ විට ඔවුන් පුදුම වුනා.

භාරත්ගෙ එක්තරා නිලනොවන රාජකාරියක් වුනේ, පාසලේ වයි ෆයි සබඳතාවය ගුරු මණ්ඩලයේ පෞද්ගලික ලැප්ටොප් පරිඝනක වලට ලබාදීමට මුරපද සහ වෙනත් සැකසුම් කරදීමයි. මේ නිසා  ලැප්ටොප් උස්සාගත් ගුරුවර, ගුරුවරියෝ භාරත් අසල නිතරම ගැවසුනා.

මට කීමට  අමතක වූ දෙයක්නම්  මෙහි හැම ගුරුවරයෙකුටම වාගේ ලැප්ටොප් පරිඝනක ඇති අතර මේ පාසැලේ හැම පන්ති කාමරයකම ඒවා සම්බන්ධ කිරීමට විශාල LCD තිරයක්ද සුදු ලෑල්ලට ඉහලින් බිත්තියේ සවිකර ඇති අතර ගුරුකාමරයේ සියලුමමේස වලට විදුලි පේනු සවිකර වයි ෆයි සබඳතාවයක්ද ලබා දී ඇති බවයි. (ඔව්, යූ බටය අවහිර කරලා තමයි තියෙන්නෙ. රතු?? මගුලක් කතා කරනවා!)

ඔන්න එදත් ලැප්ටොප් එකේ ඇති යම් කිසි අවුලක් ගැන කතා කරගන්න එක් දේශීය ගුරුවරියක් භාරත් ලඟින් වාඩි වුනා.

මම මේ කතාවලට කොහෙත්ම කන් නොදුන්නත්, එදා සමහර ප්‍රශ්ණ මා එල්ල කරගෙන ඇසූ නිසා මට කරමින් සිටි වැඩය අතරතුරදීත් මේ කතාවට එක් කනක් යොමු කරගෙන ඉන්න සිද්ද වුනා.

අර ගුරුවරිය අලුත් ලැප්ටොප් එකක් මිලදී ගන්න භාරත්ගෙන් උපදෙස් පතනවා.

“ඕක eBay එකෙන් කරගන්න පුලුවන්නෙ, මෑම්” භාරත් කිව්වා.

(ඉන්දියානුවන්ගෙ තියෙන තව ලක්ෂනයක් තමයි ඕනෑම කෙනෙකුට ‘සර්’ හෝ ‘මෑම්’ කියා ඇමතීම. මේ වචනෙ කිසිම ගෞරවයක් අදහස් නොවන,  හුදෙක් ආමන්ත්‍රණ පදයක්  පමනක් බව මම හිතන්නෙ ඔවුන් මෙය  කොල්ලටයි, බල්ලටයි හැමෝටම ආමන්ත්‍රණය කිරීම සඳහා යොදා ගැනීම නිසයි.)

ආපහු කතාවට.

“මම කල්පනා කලේ මාලෙන් ගන්න. ඒක ලේසියි,” ගුරුවරිය කිව්වා.

මම නම් මෙහෙන් බඩු ගන්න අකමැති මෙහෙන් ගන්න හුඟක් බඩුවල වගකීමේ ප්‍රතිපත්තිය ගැන මගේ ඇති අප්‍රසාදය නිසයි.

“අයියෝ මෙහෙන් ගන්න එපා අප්පා වොරන්ටි නෑනේ, නේද හෙන්රි සර්,” හරියටම භාරත්ට මගෙ සිතුවිලි දනුන නිසාදෝ මගෙන් ඇහුවා.

“ඒකනම් ඇත්ත.” මම සම්මාදම් වුනා.

“මේකෙත් අප්සෙට් එකක් ගියේ නෑනෙ,”. ඇය තමා අත වූ ලැපිය පෙන්වමින් කිව්වා. “මොකුත් අප්සෙට් එකක් වෙන එකක් නෑ. මම මාලෙන්ම ගන්නවා ඒක ලේසියි.”

“හා හා එහෙම කියන්න එපා මෑම්. ඕනෙම බඩුවක් ගන්නකොට බලන්න වොරන්ටිය තියෙයිද කියලා. අඩුම ගානෙ අවුරුද්දක්වත්. මම නම් එහෙමයි.”

“මොනවද හොඳ බ්‍රෑන්ඩ්?”

“hp හොඳයි, නේද හෙන්රි සර්. ඔය මේකත් hp එකක්නෙ,” භාරත් මගෙ පරිඝනකය පෙන්නමින් කිව්වා. “තව Compaq, Dell, Sony මේ, මගෙ එකත් SONY VAIOනෙ. මේකත් හොඳයි.”

“Acer  වරදක් නෑනෙ. මේ මේකත් Acerනෙ,” ගුරුවරිය ඇයගෙ පරිඝනකය පෙන්නමින් කිව්වා.

“ම්ම්ම්… වරදක්ම නෑ.  ඔව් ඔය බ්‍රෑන්ඩ් එකේ ගානත් අඩුයි අනික්වට වඩා.” බුවා එකඟවුනා.

“හාඩ් ඩිස්ක් ඩ්‍රයිව් එක අඩුම ගානෙ 500GB වත් වෙන එකක් ගන්න.  ඔය ටෙරාබයිට් ගනන් ඒවත් තියෙන්නෙ දැන්. රෑම් එක 4GB වත් වුනොත් 64 බිට් කම්පැටිබල්. “

“වෙන?”

“ගන්නවත් වෙලා Core i7 processor එකකටම යන්න මොකද මාස හයෙන් යල් පනින තාක්ෂනයක්නෙ මේක.”

“එච්චරයිද?”

“බලන්න genuine Windows දෙනවද කියලා. මෙතන ස්ටිකර් එකක් තියෙන්නෙ ඕනෙ මේවගෙ” බුවා ලැප්ටොප් එක උස්සලා යට පැත්ත පෙන්නලා කිව්වා.

“හ්ම්ම්… හ්ම්ම්… හ්ම්ම්…” ගුරුවරියත් ස්ටිකර් එක අතගාලත් බැලුවා.

“තව බලන්න බැටරි ලයිෆ් කොහොමද කියලා. අනික බර. සැහැල්ලු එකක් ගන්න.”

ඔය වගෙ බුවා දිග විස්තරයක් කලා. මම කණ ආපහු අරන් සම්පූර්ණයෙන්ම වගේ මගෙ වැඩේට යොමු කල නිසා එතනින් එහාට මට ඇහුනෙ අතරින් පතර .

…NVIDIA or  AMD graphic card…blah blah blah…
…USB 3 ports… blah blah blah…
…HDMI…  blah blah blah…
…multi card reader blah blah blah…

ටිකකින් විවේක කාලය පටන් ගත් නිසා අපි ගුරු කාමරයත්, සුපවයිසර් කාමරයත් අතර තිබූ පැන්ට්‍රියට ගියා තේ බොන්න. මම විදුලි කේතලයට වතුර පුරවා විදුලි පේනුවට සම්බන්ධ කලා. අපේ කෑම පෙට්ටියත් බෑග් එකෙන් ගෙනැවිත් කෑම මේසය මත තැබූ මම කෝපි වලට සීනිත්, ක්ෂණික කෝපිත් මගේ ලොකරයෙන් අරන් ආවා. එතකොටම පන්තියක සිට ආ දීපා, කෝප්ප දෙකක් සෝදා කෝපි හදන්නට ලක ලැහැස්ති වුනා. ඉන් පස්සෙ කෑම මේසෙ කොනක ඉඳගත් අපි දෙන්නා එදා ගෙනැවිත් තිබූ සැන්විච් ටෝස්ට් වලට දෂ්ඨ කරන්න පටන් ගත්තා.

භාරතුත් තමාගෙ කෑමත් අරන් ලෑස්ති වුනා මේසෙ අනිත් පැත්තෙ ඉඳගෙන.

“මම දෙසැම්බර් බඳින්න ඉන්නෙ මෑම්.”

“හයියෝ ඌත් ඉවරයි. මොනවා හරි වෙන්න තියෙනවනම් වලක්වන්න බෑ,”මම කිව්වා.

භාරත් ඇස්දෙක පුංචි කරන් බෙල්ල ඇල කරන් මං දිහා ටික වෙලා බලා ඉන්නකොට දීපා කිව්වා,

“ෂා නියමයිනෙ භාරත්. මේ හෙන්රි විහිලුවට කියන්නෙ. ගනං ගන්න එපා.”

ඔන්න පොර හිනාවෙන්න ගත්තා. ඔය ඉන්දියානුවන්ගෙ (අපිට මුන ගැහෙන) sense of humor අහවල් එක නම් ඔය ජාතියෙම තමයි. මම විහිලු කරන්නෙම නැතිතරම්.

ඔන්න දීපා දැන් විස්තර අහනවා. ඉන්දියාවට ආවේනික ක්‍රමයට අනුව මේක ප්‍රේම විවාහයක් නෙවෙයිලු. යෝජනාවක්ලු.

“ලංකාවෙ එහෙම නෙවෙයිද?” භාරත්ට දැනගන්න ඕනෙ වුනා.

“අපෝ නෑ. ප්‍රේම විවාහ තමයි වැඩිම. උදාහරණයක් විදියට භාරත්, මමයි දීපායි ලව් කරලා බැන්දෙ. මගෙ සහෝදරයා, එතකොට සහෝදරී, ලව් කරලා බැන්දෙ. එතකොට දීපගෙ සහෝදර සහෝදරයො ඔක්කොම ලව් කරලා බැන්දෙ. එතකොට දීපගෙ අම්මයි, තාත්තයි ලව් කරලා බැන්දෙ. මගෙ අම්මයි, තාත්තයි ලව් කරලා බැන්දෙ.” (මේක සහතික ඇත්ත.)

භාරත්ගෙ ඇස් දෙක හීනි වෙලා, පස්සෙ ටොනික් පියනක  ප්‍රමාණයට ලොකු වෙලා,  තව ටිකකින් යෝගට් පියනක ප්‍රමානයත් ඉක්මවලා, පීරිසියක ප්‍රමාණයට එනකොට, මම නැවැත්තුවා. කට ඇරිලා එල්ලෙනවා.

“මාත් හරි කැමතියි ඒ ක්‍රමේට. නමුත් ඉන්දියාවෙ ඔක්කොම වගෙ තියෙන්නෙ arranged marriages තමයි.”

“දැන් දෙසැම්බර් වල ගිහින් බඳින්න භාරත්ට කෙල්ලක් ඉන්නවද?”

“නෑ සර්, මම අම්මලට බාර දීලා ආවේ හොයලා තියන්න කියලා.”

“මොනවා? ඒ කියන්නෙ මේ දෙසැම්බර් ගියාම, අම්මලා හොයලා තියන, තමන් ජීවිතේට දැකලා නැති ගෑණියෙක්ව බැඳ ගන්නවා!!!”

“ඔව් සර්,” මේකා හිනාවෙලා කිව්වා.

“ඉතින් මනුස්සයො අම්මලා හොයලා තිබ්බට… මේ.. මේ..මේ..තමන්ට ගැලපෙනවද කියලා  කොහොමද දන්නෙ?”

“අම්මලා ඒවා හොයලා බලනවා.”

“යකෝ ඉතින් අම්මලා හොයලා බැලුවට, මේ ගෑණියෙක් නේද ගන්නෙ? බැරි වෙලාවත් යකෙක් හෙම වුනොත්?”

භාරත් හොඳටම හිනාවුනා.

“එහෙම වෙන්නෙ නෑ.”

“හරි දැන් උදේ ලැප්ටොප් එකක් ගන්නකොට  බලන්න ඕනෙ ස්පෙක්ස් හෙන තොගයක් කිව්වනෙ අර අහවලීට.   500GB හාඩ් ඩිස්ක්ද්, 4GB රෑම්ද, අරකද, මේකද. දැන් මේ ගෑණි ගන්න කොට මොනවද බලන්න ඕනෙ ස්පෙක්ස්?  එහෙම මොකුත් තියෙනවද, අඩුම ගානෙ?” මම ඇහුවෙ ඉවසන්නම බැරුව.

“ඔව් සර්.” ඔන්න මේකාගෙ මූණට බැරෑරුම් පෙනුමක් ආවා.

“ඩිග්‍රී එකක් තියෙන්න ඕනෙ. අඩුම ගානෙ ෆස්ට් ඩිග්‍රී එකක් වත්.”

“ඒ කියන්නෙ රස්සාවක් කරන්න ඕනෙ කියන එකනෙ?” දීපා ඇහුවා.

“නෑ මෑම්. මම රස්සාවක් නොකරන කෙනෙක් හොයන්නයි අම්මලට කිව්වෙ.”

“ඉතින් ඩිග්‍රියක් හොයන්නෙ? මේ ගෙදර ඉන්න?”

“ඒ වුනාට ඩිග්‍රී එකක් තියෙන්න ඕනෙ. මගේ අම්මලාත් එහෙම  බලාපොරොත්තු වෙනවා”

“@#$%$#” කියලා මම හිතුවට කටින් පිටවුනේ මෙච්චරයි…

“වෙන?”

“උස අඩි පහයි හයට වැඩි වෙන්න ඕනෙ.”

“ඒකත්  හරිනෙ. වෙන?”

“එච්චරයි සර්.”

“@#$%$#” මේ පාර නම්, මට තව පොඩ්ඩෙන් කියවෙනවා.

යකෝ ලැප්ටොප් එකක් ගන්න අච්චර දේවල් බලන එකා, ගෑණියෙකුගෙන් බලාපොරොත්තු වෙන්නෙ ඩිග්‍රියයි, උසයි විතරද????”

භාරත් හිනාවුනා. ඇත්තටම මූට තියෙන්නෙ ලස්සන හිනාවක්.

මා ඉන්දියානුවෙකුව නොයිපදීම ගැන මම ස්තුතිවන්ත වුනේ කීවෙනි වතාවටද කියලා මට මතක නෑ. සමහරවිට විසි පන්දාස් වතාවට?

හැම දෙයක්ම යහපත් අයුරින් සිදුවේවා උඹට.

වර්ඩ්ප්‍රෙස් එක්ක තරහ අය ප්‍රතිචාරයක් දාන්න මෙතන කොටන්න

 

ටැග: , , , , ,

86. හි… හි… ඔයාගෙ කටත් ඇරිලා, හෙන්රී!

86. හි… හි… ඔයාගෙ කටත් ඇරිලා, හෙන්රී!


හායි, හෙන්රී!


හායි, අමාලි!


මම ඔයාගෙ නම ස්කයිප් එකේ නිකමට සර්ච් කරලා බැලුවා. මෙන්න ඉන්නවා යාලුවා!


ස්කයිප් දෙවියන්ට ස්තුති වේවා! හෙහ්, හෙහ්…කොච්චර කාලෙකින්ද, නේ?


ඉතින්, කොහොමද හෙන්රි?


ඉන්නවා, අමාලි. වරදක් නෑ. ඔයා කොහෙද ඉන්නෙ? මේ කැනඩාවෙ ඇඩ්‍රස් එකක් වැටෙන්නෙ?


ඔව් අනේ. මම කැනඩාවල තමයි ඉන්නෙ. ටොරොන්ටෝ වල, යූ එස් බෝඩර් එකේ වගෙ. ඔයාලත් එක්ක ටීචිං කලානෙ ලංකාවෙ.  ඊට පස්සෙ ඔයා ට්‍රාන්ස්ෆර් උනානෙ.


ඔව්, ඔව්. මම ගියානෙ එතනින්, ඉතින්?


ඊට පස්සෙ හුඟක් දේවල් උනා. කෙටියෙන් කිව්වොත්, මට ඩේවිඩ් මුණ ගැහුනා.


ඒ කියන්නෙ, ඔයා දැන් බැඳල හෙම ඉන්නෙ?


අනේ ඔව්, හෙන්රි. ඩේවිඩ් කැනේඩියන්.


අහා. ඉතින් හොඳයිද ඔහේ ජීවිතය?


හපොයි ඔව්, හෙන්රි.  මම ආසම, මේ ‍ෆ්‍රීඩම් එකට. මෙහෙ කැමති ඇඳුමක් අඳින්න පුලුවන්.  ගෑණියෙක් කියලා නෑ, කැමති දිහාවක, කැමති වෙලාවක, යන්න එන්න පුලුවන්.  ලංකාවෙදි වගේ, අනිත්  උන් රබර් ඇහැ දාන්නෙ නෑ. අපේ ලංකාවෙ උන්ගෙ ඇටිටියූඩ් නම් ඉතින් හදන්න බෑනේ, හෙන්රි. හරියට ලිං ගෙම්බො වගෙ ඔහේ ඉන්නවානෙ!


හ්ම්ම්… ඒ කතාවෙ නම් ඇත්තක් තියෙනවා තමයි.


ඔව් අනේ. මේ කපල්ස් පාරෙ යන ගමන්, නැවතිලා කිස් කලාට, කවුරුවත් බලන්නෙවත් නෑ, කැත විදියට. දැක්කෙ නෑ වගෙ යනවා. කොහොමද ලංකාවෙ හෙම එහෙම කලොත්? ඕකනෙ කොල්ලො, කෙල්ලො චාන්ස් එකක් ලැබිච්ච ගමන්, ගෙස්ට් හවුස් වලට රිංගන්නෙ. ඕකනෙ ධර්මද්වීපයෙත් කාම අපරාධ වැඩි.


ඕවා කතාකරල වැඩක් නෑ, අමාලි. ඉතින් ඔයාට බබාල හෙම ඉන්නවද?


හි… හි… හි…!


ඇයි හිනා වෙන්නෙ?  මම හිනා යන දෙයක් කිව්වද?


දෙන්නෙක් ඉන්නවා. කෙල්ලයි කොල්ලයි. උන් දැන් බබාලා නෙවෙයි, අනේ . මහ උන්. ඇයි අනේ, ඒ දෙන්න මගෙ කලින් මැරේජ් එකේනෙ. ඔයා  අර ඉස්කෝලෙ ඉන්නකොට, ස්ටාෆ් එකත් එක්ක, බර්ත්ඩේ වලටත් ඇවිල්ල තියෙන්නෙ!


හුටා, හුටා, ඇත්ත නේන්නම්. එතකොටත් එයාලා සෑහෙන ලොකුයිනේ?


ඒකනෙ. දෙන්නම බැඳලා දැන්.


හප්පට සිරි! අපි දන්නෙම නැතුව වයසට ගිහින් නේ? එයාලත් ඔහෙන්ද බැන්දෙ, නැතිනම් ලංකාවෙ අයද?


මෙහෙන් මෙහෙන්. දෙන්නම බැන්දෙ කැනේඩියන්ස්ලා.


ආහා!


දූට නම්, අපරාදෙ කියන්න බෑ, හරීම ෂෝක් හස්බන්ඩ් කෙනෙක් හම්බවුනා හෙන්රි. ඔයාට කියන්න, උදේට ඉස්සෙල්ලම ඇහැරෙන්නෙ, ඒ කොල්ලා, බ්‍රයන් තමයි. ඊට පස්සෙ කිචන් එකට ගිහින් බ්‍රෙක්ෆස්ට්, කොෆී හෙම හදාගෙන, ට්‍රේ එකේ තියාගෙන ඇඳට ගෙනල්ලාලුනේ කෙල්ලව ඇහැරවන්නෙ.


ෂෙහ්.. මොන සැපද, ආ?


ඔව් අනේ, බ්‍රයන් ගෙදර ලොන්ඩ්‍රි ඔක්කොම  කරන්නෙ හරිම සතුටින්ලු. මගෙ කෙල්ලට ඇඟිල්ලක් උස්සලා කරන්න වැඩක් නෑලු. අන්න ඒකයි මේ රටවල තියෙන ලිබරල් ඇටිටියූඩ්  එකේ වෙනස. ගෑණු පිරිමි වෙනසක් නෑ. සමාන අයිතිවාසිකම්. කෙල්ල ඉතින් ලන්ච් එක හදලා, ගේ පොඩ්ඩක් අස් පස් කරලා ඉන්නවලු.  අනේ බ්‍රයන් හවස වැඩ ඇරිලා ගෙදර ඇවිත්, ඩිනර් එකත් ප්‍රිපෙයා කරනවලු. ඊට පස්සෙ කැන්ඩල් ලයිට් ඩිනර් එකක් සෙට් කරනවලු, අනේ.  බලන්න හෙන්රි, කොච්චර රොමෑන්ටික්ද කියලා.


මට මොකුත් කියන්න වචන මතක් වෙන්නෙ නෑ අමාලි.


ඔයාට කියන්න, ඩිනර් එකට පස්සෙ, මේසෙ ක්ලියර් කරලා, ඩිෂස් සෝදලා තියන්නෙත් බ්‍රයන්ලු. මගෙ කෙල්ල නම් හරිම ලකී. දාහකින්  හොයාගන්න බැරි කොල්ලා අනේ, සුද්දෙක් වුනාට.


එතකොට පුතා?


පුතා ගැන නම්, මම කතා කරන්නවත් කැමති නෑ, හෙන්රි.


ඇයි අමාලි, මොකද අප්සෙට් එක?


ඉහි… ඉහි…! අනේ මගෙ කොල්ලා ගැන තමයි මට දුක. ඌ අමාරුවෙ වැ‍ටුනා මේ කොහේවත් යන කැනේඩියන් මළ හෝන්තුවක් කරේ එල්ලාගෙන.


ඇයි ඉතින් එහෙම කියන්නෙ?


අනේ හෙන්රි ඔයාට කිව්වාම මොකෝ, අර මල හෝන්තුව, මූසල කමට පස්ස පැත්තට අව්ව වැටෙන කල් දපනවා, මළකඳ වගෙ. අපේ එකාට තමයි, වහලා වගෙ, උදේම නැගිටලා ගිහින්, බ්‍රෙක්ෆස්ට් එකයි, කොෆී එකයි හදලා, අරකිට ඇඳට ගිහින් දෙන්න වෙලා තියෙන්නෙ. මල විකාර! ඉතින් ගේකට ශ්‍රියා කාන්තාව වඩීද?  ඌ තමයි ගෙදර රෙදි ඔක්කොම හෝදන්නෙ, මදින්නෙ ඔක්කොම, ඩෝබි වගෙ. අරකිගෙ අතපය වලට හෙන ගහලද මං අහන්නෙ!


ඒ ඔක්කොමත් හරි. අපේ ගොනා, ඔෆීස් එකේ අච්චර මැරිලා, මැරිලා, ගෙදර ආවම අර නෝනා මහත්තයට කෑම ටිකත් හදලා දෙන්න ඕනෙලුනෙ. ඒ ඔක්කොමත් හරි ඉටිපන්දං එලියෙන් කෑවෙ නැත්නම්, අරකිට ගිලෙන්නෙත් නෑලුනෙ. අනේ මගෙ කට! අපි නොදන්න රොමෑන්ටික් ඩිනර්!  මට නම් හොඳ කුණුහබ්බ කටට එනවා ඕවා ඇහෙනකොටත්, හෙන්රි!  අනේ ඒ කරලත්, අපේ හරකා තමයි වලං ටික හෝදන්නත් ඕනෙ.


අනේ මගෙ අහිංසක කොලුවා අහුවුනා පරට්ටියෙකුට! ඉහි ඉහි …හලෝ හලෝ හෙන්රි, හෙන්රි!  ඔයාගෙ නෙට් කනෙක්ෂන් එක ස්ලෝද මන්දා ඔයාගෙ පික්චර් එක ‍ෆ්‍රීස් වෙලා…හි… හි… ඔයාගෙ කටත් ඇරිලා…! හි… හි…හරි කැතයි හෙන්රි ඔයාගෙ කට ඇරිලා තියෙන විදිය නම්! හි… හි…!


මෙය මා අසා ඇති විකට කතාවක් මත පදනම් වූ  නිර්මාණයක් පමණි.

 

ටැග: , , ,