RSS

Category Archives: හිනා කතා

182.ටොම්පච, කෙබර, බේගල් සහ පම්පෝරි


vwbsaපොඩි උන්ගෙ සාක්කියක් උසාවියෙදි පවා පිළිගන්නවා කියලා මම අහලා තියෙනවා. ඒ නීතිය නම් හදලා තියෙන්නෙ පොඩි උන් කෙලින බොරු ගැන නොදන්න බක පණ්ඩිතයෙක් වෙන්න ඕනෙ. පොඩි උන් කියන සමහර ටොම්පච කොච්චර පුම්බලද කිව්වොත් ඒවට හිනා නොවී ඉන්න එක්කෝ ඕනෙම බොරුවකට අහුවෙන අමුම අමු මැට්ටෙක් වෙන්න ඕනෙ. නැතිනං, ඉතාම හොඳ වෙනත් හේතුවක් තියෙන්න ඕනෙ. පොඩි කාලෙ අපි අතෑරපු ටොම් පච කීපයක් මට තවම මතකයි. Read the rest of this entry »

 

ටැග:

173.මඩ-3 (අවසාන කොටස)


අපි ප‍ටුමගේ ඉඳං පාරෙ එහා පැත්තේ ගොඩනැගිලි අධ්‍යයනය කරනවා.

අතට ලැබිච්ච දේ කටට දාගන්න පින නැති හැටි!

තාත්තයි මායි මෙතන හිටගෙන මොකද කරන්නේ කියලා නොදන්න අයට මෙන්න
පළවෙනි කොටස
දෙවෙනි කොටස.

මම ඇත්තටම හිතුවේ වැඩේ ලේසියෙන්ම ගොඩ දාගන්න හැකි වෙයි කියලයි. අපි මෙච්චර කට්ටක් කාගෙන මෙතනටම ඇවිත් වැඩේ අතෑරලා දාන්න වෙන්නද මේ යන්නේ? Read the rest of this entry »

 

146. අපි එහෙමයි, ඈ.

146. අපි එහෙමයි, ඈ.

තාම හති අප්පා.

ගෙදර ඉඳලා ඉස්කෝලෙට ඇවිදගෙන යන්න හරියටම විනාඩි දොළහක් යනවා. අද ඉරිදා උඹලට නිවාඩු වුනාට මේ රටවල් වල වැඩ කරන දවසක්නේ. උදෙන්ම නැගිටලා නාලා, කාලා, ඇඳගෙන එළියට බහිනකොට 6.25යි. ‍ෆින්ගර්ප්‍රින්ට් අහවල් එකට ඇඟිල්ල තියන්න ඕනෙ 6.39 ට කලින්. අද විනාඩි කීපයක් පරක්කු නිසා දීපයි මායි වේගයෙන් ඇවිදගෙන ගියා.

පාරට බැහැපු ගමන්ම පේන්නේ ලයිට් කණුවක් ගානේ දාලා තියෙන ජාතික කොඩි. ඒක මේ දවස්වල පුදුමයක් නොවෙන්නේ, ඡන්ද ආතල් එක නිසා පෝස්ටර් ගැහිලි, ජන්ද මීටිං, යකඩ කටෙන් කෑගැහිලි, කොඩි, කොඩිවැල්, පෙළපාලි පාරක් පාරක් ගානේ දකින්න තියෙන නිසයි.

DSCN3880

“දීපා, බලන්නකෝ මුන්ගේ මොළේ. කොඩිය ලයිට් කණුවේ බඳින්න ඕනෙ නැතිවෙන්න හැම ලයිට් කණුවකම කොඩි දෙකක් දාන්න පුළුවන් වෙන්න හදපු බ්‍රැකට් එකකුත් ලයිට් කණුවෙම තියෙනවා. අර බලන්නකෝ. ඒක හොඳ සිස්ටම් එකක් නේ.”

“අද පාර පාලුයිනේ,” දීපා කිව්වා.

“ඒක තමයි මමත් නෝට් කලේ. අද නිවාඩු දවසක්වත්ද?”

“එහෙම නම් ප්‍රින්සා ටෙක්ස්ට් කරලා කියනවනේ.”

මම හොඳට වටපිට බැලුවා.

අනිත් ඉස්කෝල එකකටවත් යන ළමයෙක්වත්, වෙනදට දකින ගුරුවරුවත් කවුරුවත් නෑ.

ඉඳලා හිටලා අපිව පහුකරගෙන යන වාහනයක යන කෙනෙක් අපි දිහා හොඳට බලනවා වගේ අපිට හිතෙන්නේ. පාර අතුගගා ඉන්න ගෑණු කෙනෙත් එහෙමයි. අපි මීට කලිනුත් තුන් වතාවක් විතර නිවාඩු දවස්වලත් ඉස්කෝලේ ගිහින් තියෙනවා. ;P

ඕකෙ වැඩේ ඉන්දියානුවන්ට වරදින්නේ නැත්තේ, උන් එකෙක් දැනගත්තොත් කට්ටියටම කියනවා. ලාංකිකයෝ වන අපි දෙන්නාට වෙනම ඉංග්‍රීසියෙන් කිව්වේ නැතිනම් අපිට දැනගන්න විදියක් නෑනේ. මොකද අපි දෙන්නට දිවෙහි, හින්දි, මලයාලම්, දෙමල, මරාති, ගුජරාටි තේරෙන එකක්යැ? ඒ නැතත් අපි කොහොමත් අනිත් උන් කතාකරන දේට කණ දීගෙන ඉන්නේ නෑ. උන් කෑ ගහනකොට අපි කණ ඕෆ් කරගෙන කින්නේ. අනික කරුමේ කියන්නේ, උන් කවුරුත් අපිත් එක්ක හොඳින් හිටියත්, අපිට වෙනම නොකියන්නේ, අපි දැනටමත් දන්නවා ඇතියි කියලා හිතාගෙන ඉන්න නිසයි.. ඕපාදූප නොසොයා ඉන්න එකේ අවාසිය ඕකයි.

“මම බොසාට කතා කරලා අහන්නද?” මම ඇහුවා

“එපා, දැන් ළඟයිනේ. “

“නිවාඩුවක් වුනත් කමක් නෑ. ගිහිල්ල බලමු. නැතිනම් අපරාදේ මේ උදෙන්ම නැගිටගෙන. හොඳට නිදියගන්න පුලුවන්කම තිබ්බ දවසේ. මම හරි අමාරුවෙන් නැගිටගත්තෙත්.”

කොහොමින් කොහොමින් හරි ඉස්කෝලෙටම යනකල් එකම ළමයෙක්වත්, ගුරුවරයෙක් දකින්න හිටියේ නෑ. වංගුවෙන් හැරෙනකොටම, ඉස්කෝලෙ ඉස්සරහම ගෙදරක ඉන්න ප්‍රින්සිපල්ගේ දොර වැහෙනවත්, ෂර්ට් අතක් අතුරුදහන් වෙනවත් මම දැක්කා. මම දොරට ගහන්න හදනකොටම දීපා කිව්වා, එපා නිවාඩු නෙවෙයි නම් පරක්කුවෙනවා, එන්න යන්න කියලා.

අපි ඉස්කෝලේ ගේට්‍ටුවෙන් හැරෙන්න ඔන්න මෙන්න කියලා තියෙද්දි ප්‍රින්සිපල් මතුවුනා හිනා වෙවී.

“අද නිවාඩුද මිස්ට ….? මොකද අපි එකම ළමයෙක්වත් ගුරුවරෙයෙක්වත් දැක්කේ නෑ පාරෙ,” මම ඇහුවා.

“හෙහ් හෙහ් මට ඔය දෙන්නගෙ කටහඬ ඇහිලා දොර ඇරියේ. අද නිවාඩුයිනේ. අද පබ්ලික් හොලිඩේ එකක්.”

ඔන්න තුන්දෙනාටම හිනා.

“ඒකනේ. නැතිනම් මෙච්චර කාලෙකට ඔයා අපිට ටෙක්ස්ට් කරලා දැනුම් නොදී ඉඳලා නෑනේ.” මම කිව්වා. පොර ඇත්තටම එහෙම කරනවා.

“මට ඒත් හිතුනා එහෙම කරන්නත්. ඒත් මම කල්පනා කලා මේක කැලැන්ඩරෙත් තියෙන හන්දා අවශ්‍ය නෑ කියලා. හෙහ් හෙහ්.”

“හරි, දැන් අපි නම් වැරදිලා ආවයි කියමුකෝ. දැන් ඔයා මොකෝ මේ උදෙන්ම ඇහැරලා ඇඳගෙන ඉන්නේ?” මම ඇහුවා.

“මට කතා කරලා තිබ්බානේ අර කොඩිය උස්සන උත්සවේට එන්න කියලා. අද වික්ටරි ඩේ එක නිසා.”

අපි ගෙදර එන්න පිටත් වුනා.

“ආ තව එකක්. හෙට වැඩක් කරන දවසක්, නමුත් අනිද්දා නිවාඩුවක් හරිය? ඔන්න මම දැනුම් දුන්නා දැම්මම ජෝඩුවටම, හෙහ් හෙහ්” කියපු ප්‍රින්සිපල් දොරෙන් ඇතුලට ගියා.

ආපහු ඇවිදගෙන ගෙදර එනකොට මිනිස්සු හිනාවෙනවා වගේ පේන්න ගත්තා.

ඉස්සරහ කඩේ පොරට කට පියාගෙන ඉන්නම බැරුව ඇහුවා ඇයි අද නිවාඩු නැද්ද කියලා.

“නිවාඩු. ඒ වුනාට උදේම තිබුනනේ අර ජාතික ගීය කියලා කොඩිය උස්සලා එන්න. ඒකයි.”

“ආ ඒක මිසක්.”

(මම ෂෝට ගහගෙන ගිහින් මේ පින්තූර ටික අරගෙන ආවා උඹලා වෙනුවෙන්ම. අපි එහෙමයි, ඈ )

තාම හති අප්පා.

Happy Victory Day!

Simulblogged @ මගේ ඩෙනිම for Blogger Lovers.

DSCN3877

 

ටැග: , , , , ,

145. පොරොන්දුව Licked!

145. පොරොන්දුව Licked!


මේ ඔබ මේ බ්ලොග් අඩවියෙන් කියවන තුන්වෙනි පෝල් ජෙනිංස් කතාව.


මතක ඇති ඔබට


හොර ඇල්ලීම Exposer


එතකොට…


ඈක්කා!!!!!!! A Mouthful!


ඒ එක්කම, ඔබ ‘ඈක්කා!!!!!!!’ කතාව කියවලා අප්පිරියා හිතුන කෙනෙක් නම්, කරුණාකරලා, මේ කතාව කියවන එක මෙතනින්ම නවත්තන්න. ඒක මතක නැතිනම්, ගිහින් කියවලාම එන්න. ඒ කොහොම වෙතත් ඔබ මේ කතාව කෑම කන ගමන් කියවීම නම් මම අනුමත කරන්නෙම නැති බව කියන්නම ඕනෙ.


◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙

cartoon 001_2
පොරොන්දුව – Licked!


හෙට ඩැඩීගේ කේන්තිය ටිකාක් නිවුනාම මම ඇත්තම කියන්නයි ඉන්නේ. එයා මුලින්ම හිනාවෙයි. ඊට පස්සෙ අඬයි. ඊට පස්සෙ මගේ බෙල්ලත් මිරිකයි. ඒත් කමක් නෑ. එයා මේ විඳින විඳවිල්ලෙන් එයාව මුදවන්නම ඕනෙ.


මම ඩැඩීට ආදරෙයි.


ඩැඩී මාත් එක්ක මාලු බාන්න යන්න එනවා. සමහර සීතල දවස්වල
රෑට ගිණි මැළේ ඉස්සරහ ඉඳගෙන අපි දෙන්නා ආම් රෙස්ලිං කරනවා. එයා (ඔය කොයි තාත්තත් කරන) ප්‍රවෘත්ති බැලිල්ලත් අල්ලලා දාලා, මාත් එක්ක ස්ක්‍රැබ්ල් ගහන්නත් එනවා. මට එක එක විදියේ ළණු දෙනවා. එයාගේ මම දකින හොඳම ලක්ෂණය තමයි හැම විටම දෙන පොරොන්දු රකිනවා.


නමුත් ඩැඩීගේ හදන්න බැරි වැරදි දෙකක් තියෙනවා.


එකක් මැස්සො සම්බන්ධව.


එයාට මැස්සො පේන්න බෑ. කාමරේ මැස්සෙක් හිටියොත් ඩැඩීට ඌව ඉවරයක් කරලා දානකල් ඉන්න බෑ. එයා ඒකට ඔය මෝර්ටීන් ස්ප්‍රේ වගේ දේවල් පාවිච්චි කරන්නෙත් නෑ අර කෙහෙල්මල් ඕසෝන් ස්ථරය හන්දා. ඒ හන්ද එයා මැස්සො පස්සෙ පන්නනවා අර මැස්සො අල්ලන ෆ්ලයි ස්වොටර් එක අරගෙන. එයා ගේ පුරාම දුවනවා ඕක වන වන පිස්සු හැදිලා වගේ. මැස්සාව තලලා චප්පම කරලම තමයි එයා පස්ස බලන්නෙ. සමහර වෙලාවට ෆ්ලයි ස්වොටර් එකේ ඇලිච්ච මැස්සො තවම නලියනවා..


ඩැඩීට මාරම එල්ලයක් තියෙන්නේ. එයාගේ ඉලක්කේ වරදින්නේ කලාතුරකින්. ඩැඩීගේ පරණ ෆ්ලයි ස්වොටර් එක ගන්නම දෙයක් නැතුව ගියාම මම එයාගේ උපන් දිනේට අලුත්ම කහපාට නියම භාණ්ඩයක් අරන් දුන්නා. හැබැයි ඒක වැඩි කාලයක් කහපාටට තිබුනේ නෑ. වැඩි දවසක් යන්න කලින් ඒකත් මැසි අතුණු බහන් වලින් වැහිලා ගියා.


චප්ප කරපු මැස්සෙක්ගේ ඇතුලේ මොන තරම් පාට වර්ග තියෙනවද කියලා විශ්වාස කරන්නත් අමාරුයි. වැඩියෙම තියෙන්නේ කලු දුඹුරු තමයි, ඒවා මත රතු විසිරිලා තියෙනවා අතරින් පතර නිල් පැල්ලම් එක්ක. උන්ගේ ත‍ටු එලියට අල්ලලා බැලුවාම දියමන්ති වගේ දිළිසෙනවා. නමුත් ඔය පිහා‍ටු හැලෙනවා උගෙ අතුණු බහන් වලින්
හරියට ස්වොටර් එකට ඇලවිලා තිබුනේ නැතිනම්.


මැස්සෝ පස්සේ පන්නන එක ඩැඩීගේ පළවෙනි වැ‍රැද්ද.


දෙවෙනි එක තමයි කෑම මේසේ සිරිත්-විරිත්, ඒ කියන්නේ ටේබල් මැනර්ස්. එයාට පුදුම පිස්සුවක් තියෙන්නේ සිරිත්-විරිත් ගැන – විශේෂයෙන්ම කෑම මේසේ සිරිත්-විරිත් ගැන.


අනික එයාට ප්‍රශ්ණෙ තියෙන්නෙම මගේ සිරිත්-විරිත් එක්ක.


“ඇන්ඩෲ,” එයා කියනවා.


“මේසේ උඩ වැලමිටි තියාගන්න එපා.”


“කටේ කෑම පුරවාගෙන කතා කරන්න එපා.”


“ඇඟිලි ලෙවකන්න එපා.”


“කෝපි එකේ කුකීස් ඔබලා කන්න එපා.”


හැම කෑම වේලක්ම ඔන්න ඔයාකාරයි.


එයාට තියෙන්නේ මැසි පිස්සුවෙත් හොඳ එකයි, මැනර්ස් පිස්සුවෙත් හොඳ එකයි.


හොඳයි, කතාවට ආපහු ආවොත්. ඔන්න දවසක් ඩැඩී අර්තාපල් සුද්ද කරනවා රෑ කෑමට. මම මේසේ යට ඉඳගෙන මීට සතියකට විතර කලින් මේසේ යටට රෝල් වෙලා ගිය සත පනහක් හොයනවා. මමී, ඩැඩීත් එක්ක කතා කර කර ගෝවා ගෙඩියක් හීනියට කපනවා. ඒ දෙන්නා දන්නේ නෑ මම මේසේ යට ඉන්න බව. ඩැඩීගේ ලොක්කා මිස්ටර් ස්පින්ක්ස් රෑ කෑමට එන නිසා මේක වැදගත් කෑම වේලක්. ඕවගේ කවුරු හරි කෑමට එනවානම් සිරිත් විරිත් ගැන තොර ‍තෝංචියක් නැතුව දේසනා කරන එක ඩැඩීගේ පුරුද්දක්.


“අනේ මේ ඔයා ඔය කෑම වෙලාවට ඇන්ඩෲගේ වැරදි හොයන එක නවත්තන්නකෝ අප්පා,”මමී කියනවා.


“කවුද වැරදි හොයන්නේ?”


“කවුද තමයි,” මමී කියනවා.”ඔයා කොච්චරවත් අරක කරන්න එපා, මේක කරන්න එපා කියනකොට කොල්ලට හීනමානයක් ඇතිවෙනවනේ.”


හීනමානයක් ගැන මම අහලා නෑ. ඒක ඔය කුරුලෑ, අලුහම් වගේ බයානක දෙයක් කියලා මම හිතා ගන්නවා.


“ඔන්න අද නම් කෑම වේල ඉවරවෙනකල්ම ඇන්ඩෘට මොකූත්ම කියන්නෙපා හරිද?”


“එහෙම කොහොමද?,” ඩැඩී විරුද්ධ වෙනවා.


“උත්සාහ කරලා බලන්න,” මමී කියනවා. “මට පොරොන්දු වෙන්න අද කොල්ලත් එක්ක කේන්ති අරගෙන කෑගහන්නේ නෑය කියලා.”


ඩැඩී මමී දිහා ගොඩාක් වෙලා බලාගෙන ඉන්නවා.


“හරි,” ඩැඩී කියනවා. “එහෙනම් ඔන්න ඔට්‍ටුයි. මම එයාගේ මැනර්ස් ගැන කිසි දෙයක් කියන්නේ නෑ. හැබැයි ඔයා කියන්නෙත් නෑ. මට හොඳ නැති දේ ඔයාට හොඳ වෙන්න බෑනේ.”


“එහෙනම් ඔන්න ඔට්‍ටුයි. ඈ,” දෙන්නා අතට අත දීලා එකිනෙකාට පොරොන්දු වෙනවා.


සත පනහ හොයා ගන්න මම, ඇඟිලි තුඩුවලින් ඇවිදගෙන කුස්සියෙන් පිටවෙනවා..


රෑ කෑමට ඉස්සෙල්ලා සත පනහ වියදම් කරන්න මම ටවුම පැත්තට යනවා.


ඩැඩී පොරොන්දු වෙලා තියෙන්නේ මට කෑ ගහන්නේ නෑ කියලා. මේ වගේ අවස්තාවක් ආයේ එන්නේ නෑ. ඩැඩීගේ ඔට්‍ටුව බිඳින්න මම මොනවද කරන්නේ?


ඒක එච්චර අමාරු වෙන එකක් නෑ. සුප් එක ‘සොරෝස්’ ගාලා සද්දෙට බොන්න ඕනේ. ඒක එයාට පේන්න බැරි වැඩක්. එතකොට පොරොන්දුව අමතක වෙලා එයා මට බනින්න පටන් ගනී. සමහර විට කෑ ගහයි. මට හොඳටම විශ්වාසයි එයාට මට කෑගහන්නේ නැතුව කෑම වේලක්ම පහුවෙනකල් ඉන්න බෑ කියලා.


“මාර ආතල් එකක් ගන්න පුලුවන් වැඩක් වෙන්න යන්නේ.” මම මටම කියාගන්නවා.


◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙


එදා රෑ මමී කෑම මේසෙට අලුත් රෙද්දකුත් දානවා. ගෙදර තියෙන හොඳම හැඳි ගෑරුප්පු සෙට් එක මේසෙන් තියනවා. මට වෙනදට අල්ලන්නවත් නොදෙන සෙට් එකේ පිඟනුත් එක්ක. අත්පිස්නාවල් තියන්නේ අර වළලු ඇතුලට දාලා. මේ හැම දෙයින්ම කියවෙන්නේ මේක ඉතාම වැදගත් කෑම වේලක් බවට බවයි. අපි සාමාන්‍යයෙන් රෙදි අත්පිස්නාවල් පාවිච්චි කරන්නේ නෑ.


මිස්ට ස්පින්ක්ස් එන්නෙත් ඉස්තරම්ම ඇඳුම් කට්ටලයක් ඇඳගෙන, රත්තරන් රාමුවක් තියෙන කණ්නාඩි කුට්ටමක් දාගෙන. කෝච්චරවත් ‍රැවුමක් මූණේ තියෙනවා. මිනිහා ළමයින්ට වැඩිය කැමති නැතුව ඇති කියලා මට හිතෙනවා. ඔය ළමයින්ට අකමැති වැඩිහිටියෝ කවුද කියලා කියන්න පුලුවන් දැක්කම. එයාලා හිනාවෙන්නේ කටින් විතරයි, ඇස් වලින් නෙවෙයි.


කොහොමින් කොහොමින් හරි අපි හැමෝම කෑමට ඉඳගන්නවා. මම මගේ රහස් ආයුධය මේසේ යට හංගනවා. මට හොඳටම විශ්වාසයි ඒක පාවිච්චි නොකරත් මට ඩැඩීව පරද්දන්න පුලුවන් කියලා. නමුත් හැම දෙයක්ම අසාර්ථක වුනොත් ගන්න ඒක සූදානමින් තියෙනවා.


පළමු වටය සුප් සහ පාන්. මම මහ හඬින් ‘සුරුස් – සුරුස්’ හඬ නගමින් සුප් එක බොනවා. කිසි කෙනෙක් කිසි දෙයක් කියන්නේ නෑ. මම ‘සුරුස්’ සද්දේ දිගත් හඬත් වැඩි කරනවා. දැන් හරියට අර බාත් ටබ් එකේ ප්ලග් එක ගැලෙව්වාම එන සද්දේ වගේ ඇහෙන්නේ. ඩැඩී උගුර පාදනවා, නමුත් මොකුත් කියන්නේ නෑ.


මේ වැඩේ අසාර්ථක නිසා මම වෙනත් උපක්‍රමයක් හොයා ගන්නවා. මම සුප් එකේ පාන් කෑල්ලක් පොඟවනවා. ඉන් පස්සේ උඩ බලාගෙන කට ඇරගෙන පෙඟුනු පාන් කෑල්ල උඩ ඉඳන් කටට අතාරිනවා. පාන් කෑල්ල කටට වැටෙන කොට හව් ගාලා හපන්නේ කෑලි ටිකක් එලියට ඉහිරෙන විදියට.


මම ඊලඟ පාර ඊටත් වඩා ලොකු පාන් කෑල්ලක් සුප් එකේ පොඟවනවා. මේ පාර පාන් කෑල්ල කටෙන් අහකට වැටෙන්නේ. ටිකක් මගේ ඇහැටත් යනවා. කවුරුවත් කිසි දෙයක් කියන්නේ නෑ. ඩැඩී මා දිහා බලනවා. මමීත් මා දිහා බලනවා. මිස්ටර් ස්පින්ක්ස් මා දිහා නොබලා ඉන්න උත්සාහ කරනවා. එයාලා කතා කරන්නේ ඩැඩීට ලැබෙන්න ඉඩ තියෙන උසස්වීමක් ගැනයි. මගේ කෑම දැකලා අප්පිරියාවක් ඇති නොවෙච්ච බව හඟවන්න හැම උත්සාහයක්ම එයාලා ගන්නවා.


ඊ ලඟ වටය කුකුල් මස්, මේ පාර නම් ඩැඩීගේ සීමාව පනින බව මම දන්නවා. එයා මොනවා හරි කියාවි. එයාට පේන්න බෑ මම ක‍ටු සූප්පු කරන එක. “ආ, ඔන්න මට කුකුලගේ කක්කා පැත්තම හම්බ වුනා,” මම මහා හයියෙන් කියනවා. ඩැඩී ඔරවලා බැලුවත් මොකුත් කියන්නේ නෑ.


මම ඇඟිලි වලින් ඔබමින් කටට කුකුල් මස් පුරවනවා. රෝස්ට් කරපු අර්තාපල් ගෙඩියක් අරන් දෙකට කඩන මම ඇඟිල්ල ඔබලා මාගරීන් තලියක් අරන් අර්තාපල් පලු උඩට හලනවා. මාගරීන් දියවෙලා හැම තැනම ගලනවා.


මම කවදාවත් දැකලා නෑ කිසි කෙනෙක් ඩැඩී මා දිහා බලන තරම් කේන්තියෙන් මා දිහා බලනවා. ඩැඩී රවනවා, ඔරවනවා, උගුර පාදනවා. නමුත් පරදින්නේ නෑ. මාරම චරිතයක් ඩැඩී! මම මොනවා කලත් ඩැඩී පොරොන්දුව කඩන්නේ නැති විදියයි.


මම කුකුල් ක‍ටුවක් අරන් ටකාස් ගාලා දෙකට කඩලා ඇට මිදුළු උරනවා. ක‍ටුව ඇහැට තියලා බැලුවාම මැද හිස් නිසා එහා පැත්ත පේනවා. මම තවත් සද්දෙට අනිත් කටුත් උරලා ඇට මිදුළු ගිලිනවා. ඩැඩීගේ මූණ රතුම රතුයි. නහයෙත් පුංචි නහර මතුවෙලා පේනවා. නමුත් ඩැඩී පරදින්නේ නෑ.


අන්තිම වටය බේක් කරපු ඇපල් සහ කස්ටර්ඩ්. මේ වටේදි නම් කොහොම හරි ඩැඩීව බිම දාන්න වෙනවා. දැන් මිස්ට ස්පින්ක්ස් තාත්තගේ උසස්වීම ගැන කතා කිරිල්ල නවත්තලා, දැන් කියවන්නේ විනය ගැන. සීමාවල් පැනවීමක් ගැන. ප්‍රමිතීන් පවත්වගෙන යාමක් ගැන. ඔන්න ඔය වගේ දේවල්. මම උරලා මැද සිදුර පාදාගත්ත කුකුල් ක‍ටුවක් ස්ට්‍රෝ එකක් හැටියට පාවිච්චි කරලා කස්ටර්ඩ් එක කුකුල් ක‍ටුව හරහා උරලා බොනවා.


ඩැඩී උගුර පාදනවා. මූන බීට් රූට් අලයක් වගේ රතුයි. “ඇන්ඩෲ,” ඩැඩී කියනවා.


“ඇයි ඩැඩී,?” මම කටේ කස්ටර්ඩ් පුරවාගෙන අහනවා.


“මොකුත් නෑ,” ඩැඩී මුමුණනවා.


ඩැඩී නම් මාරයි. මෙච්චර පීඩනයක් යටතෙත් පුපුර හැලෙන්නේ නැතුව ඉවසගෙන ඉන්න! තව එක දෙයක් ඉතුරු වෙලා තියෙන්නේ. මම මේසේ යටට අත දාලා මගේ රහස් ආයුධය – අන්තිම තුරුම්පුව – එලියට ගන්නවා.


◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙


මම කහ පාට ෆ්ලයි ස්වොටර් එක මේසේ උඩින් තියනවා මගේ පිහිය ලඟින්ම. සුදු පාට මේස රෙද්ද උඩ කැපිලා පේන ෆ්ලයි ස්වොටරය දිහා හැමෝම ඇස් ලොකු කරගෙන බලනවා ඉවරයක් නැතුව. නමුත් කිසි කෙනෙක් මොනවත් කියන්නේ නෑ.


මම ෆ්ලයි ස්වොටර් එක අතට අරගෙන අයිස් ක්‍රීම් කෝන් එකක් වගේ ලෙවකන්න ගන්නවා. ෆ්ලයි ස්වොටර් එකේ දුඹුරු පාටට ඇලවිලා තියෙන මැසි තලි ගැලවිලා දිවට ආ ගමන් මම ගිලලා දානවා. කර කර ගාලා හැපෙන වියළි කලු කෑලි ඊ ලඟට.


මිස්ට ස්පින්ක්ස් නැගිටලා කුස්සියට දුවනවා.


ඕර්ර්ර්ර්ර්ර්ර්ර්ර්ර්ක්, ඕර්ර්ර්ර්ර්ර්ර්ර්ර්ර්ක් !


ඊ ලඟ ඇහෙන්නේ එයා කුස්සියේ සින්ක් එකට වමනේ දාන හඬ.


ඩැඩී නැගිටිනවා. එයාගේ ඉවසීමේ සීමාව පැනලා.


“ආආආආආආආආආආආආර්ග්හ්ක්!”
ඩැඩී කෑගහනවා.


ඩැඩී මා දිහාට පනින්නේ මාව අල්ලා ගන්න කොටියෙක් වගේ අත් දෙක දික් කරගෙන.


විදුලි වේගෙන් පු‍ටුව පස්සට ඇදලා නැගිටින මම පැනලා දුවනවා පණ බේරාගන්න. මම කෙලින්ම නතර වෙන්නේ මගේ කාමරේ. මම කාමරේ දොර දඩාස් ගාලා වහලා අගුල දානවා. ඩැඩී කෑ ගහනවා, දොරට පයින් ගහනවා. මම සද්ද නැතුව ඉන්නවා.


හෙට එයාගේ කේන්තිය ටිකාක් නිවුනාම මම ඇත්තම කියන්නයි ඉන්නේ.


මම එයාට කියනවා මම ඊයේ ටවුමට හිහින් සත පනහකට අලුත් ෆ්ලයි ස්වොටර් එකක් ගත්ත බව. මම එයාට කියනවා මම ඒකේ මුද්දරප්පලම් කෑලි චොකලට් හේසල් නට් පේස්ට් එක්ක අනලා අතුල්ලලා තිබ්බ බව.


මම කියන්න හදන්නේ මම ඇත්තෙන්ම මැරිච්ච මැස්සෝ කීයටවත් කන්නේ නැති බව…මේ නොවැලැක්විය හැකි කරුණකට ඇර.

 

Picture of fly swatter from peacefulwife.com

Picture of fly swatter from peacefulwife.com

 


◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙ ◙


මට හිතුනා මේකට තව කෑල්ලක් එකතු කරන්න.


මිස්ටර් ස්පින්ක්ස් ගෙදර ගියාම එයාගේ බිරිඳ ජේන් අහනවා මෙහෙම.


ජේන් ස්පින්ක්ස්: ඩෙවිඩ්. මොකද අනේ ඔය ඔයාගේ හැටි? මොකද වුනේ?


ඩේවිඩ් ස්පින්ක්ස්:……………………………………………..


මිස්ටර් ස්පින්ක්ස් මොනවා කියන්න ඇද්ද? 😀


Simulblogged @ මගේ ඩෙනිම for Blogger Lovers.

 

ටැග: , , , ,

144.◘කො◘ටු◘කො‍◘ටු◘ කතාවක්. Magic Label Old Arrack & Everlasting Cigarette.

144.◘කො◘ටු◘කො‍◘ටු◘ කතාවක්. Magic Label Old Arrack & Everlasting Cigarette.


◘කො◘ටු◘කො‍◘ටු◘ කතාවක්.


Magic Label Old Arrack &
Everlasting Cigarette


අවවාදයයි: මෙම ලිපියේ නිකොටීන්, කාබන් මොනොක්සයිඩ්,
ඇල්කොහොල් සහ තාර අඩංගුවේ.

ප්‍රවේශමෙන් කියවන්න.

“ස්ලා○○○○○○○○○○○○○○○!!!!”

යකඩ වියල් ඇඳේ ඉඳගෙන, මහන මැෂිමේ ලෑල්ල උඩ එලාගෙන, ටින් ටින් පොතක්කියවමින් ඉන්න මම ඔලුව උස්සලා බලනවා. ඒ එක්කම අම්මා දොරෙන් මතු වෙනවා. තාත්තා කාමරේ දොර ලඟම ගහලා තියෙන බෝල කූඩුව ගාවා හිටගෙන ඉන්නේ, මොන ජාතියෙද කියලා හිතාගන්න අමාරු හිනාවක් මූණෙ රඳවගෙන. තාත්තගේ පාමුල සී-සී කඩ වෙච්ච පිඟානක්. සමහර පිඟන් ක‍ටු ජනේලෙ ලඟ ඉන්න මා ලඟටත් වීසි වෙලා.

“මොකද අනේ උනේ?” අම්මා අහනවා.

“හෙහ්, හෙහ්, කාලා, පිඟාන හෝදගෙන ඇවිත්, අමතක වෙලා එල්ලුවනේ බෝල කූඩුවේ!” තාත්තා කියන්නේ හිනාවෙවී.

“අනේ අම්මේ, මෙහෙම නම් කල්පනාවක්!” අම්මා කියන්නේ කම්මුලට අත තියාගෙන. ඒ වුනාට යුදමය වාතාවරණයක් කොහෙත්ම නෑ. අපි බක-බක ගාලා හිනාවෙද්දි, තාත්තම ගිහින් කොස්ස අරන් ඇවිත් පිඟන් ක‍ටු අතු ගානවා.

තාත්තා සිගරට් බීම නතර කරලා දැම්මත්, බීම නම් නතර කරන්න කිසිම උත්සාහයක් දැරුවද කියලා මට හිතාගන්න බෑ. සිගරට් බීම නැවැත්තුවෙත් එක්තරා සිද්දියක් නිසා. හොරෙන් සිගරට් බොන මට, තාත්තා සිගරට් බීම අතහැරීම දරුණු බඩේ පාරක් නිසා, මම තාත්තව විවේචනය කලේ ‘තාත්තා අලි යන පාරවල් තියෙද්දි කූඹි යන පාරවල් වහනවා’ කියලා.

තාත්තා හැමදාම හැන්දෑවට ෂොට් එකක් දාගෙන එන එකට අම්මා වරින් වර කොක්ක ඇද්දත්, තාත්තා ඔය හුඟක් මිනිස්සු වගේ බීලා වාතයක් වෙනවා නම් මම කවදාවත් අහලා, දැකලා නෑ. නිතරම බිව්වත්, තාත්තා බේබද්දෙක් කියලා මට කිසිදාක හිතිලා නැත්තේ, සාමාන්‍ය බේබද්දන්ගේ අනිවාර්‍ය ලක්ෂණ වන කෑකෝ ගැහිල්ලක්, කුණුහරප කිවිල්ලක් රෙදි උස්සගෙන පාරේ වැනි වැනී යෑමක්, කොකු ඇද ගැනිල්ලක්, පොර ටෝක් දැමිල්ලක් ඇත්තෙම නැති නිසයි.

“අනේ අපේ ජයන්ත මහත්තයා නං බොන්ඩ බොන්ඩ ජෙන්ටල්මෑන්, ඈ,” මිනිස්සු කියනවා මම අහලා තියෙනවා. කිව්වත් වගේ, තාත්තා බිව්වම වෙනසකට තියෙන්නේ, පොඩ්ඩක් වැඩි පුර හිනා වෙන එකයි, වචන පොඩ්ඩක් පැටලෙන එකයි විතරයි. එහෙම නැතුව ගෙදර ඇවිත් බඩු පොළොවේ ගැහිල්ලක්, ගෙදර අයත් එක්ක රණ්ඩු වීමක්, ගුටි බැට හුවමාරුවක් අපි දැකලම නෑ. අම්මා කෑ ගහන්න ගත්තොත්, තාත්තා කට වහගෙන එක්කෝ පොතක් හරි පත්තරයක් හරි අතට ගන්නවා, නැතිනම් ටීවී එක බලනවා.

තාත්තගේ රාජකාරි යාලුවොත් ඔක්කොම – අපරාදේ කියන්න බෑ – බොනපාට්ලා තමයි. අම්මට යකාම නැග්ග වෙලාවට, “තාත්තා ඔෆීස් එකේ ආශ්‍රය කරන්නෙත් බේබද්දෝ, ගමේ ආශ්‍රය කරන උනුත් බේබද්දෝ” කියලා දෙහි කපනවා. ඒ වුනත්, තාත්තා ඔෆීස් එකේ යාලුවෝ කට්ටිය එක්ක කෑමකට එහෙම අපේ ගෙදර ආවාම, අම්මා එහෙම කියලා වෙනස් කමක් පෙන්නුවේ නෑ. ලන්ච් එකක් කියන්නේ අනිවාර්යයෙන්ම බෝතල් පාටියකට පස්සෙ වෙන දෙයක් නිසා, අම්මා කට ගැස්ම හෙමත් හදලා දුන්නා. ඒ දවස්වල, ඔය බයිට් වලටම හදන බීෆ් ස්ටූ එකක් තිබ්බා මට දැන් උනත් මතක් වුනාම කටට කෙළ උනන. ස්ල්ල්ර්ර්ර්ප්! ගුඩුස්!

ඔය ලන්ච් අහවල් එකක් තියෙනවා කියන්නේ, මටත් කානිවල් එකක් වගේ තමයි. පාටිය යන වෙලාවට සිගරට් එකක් දෙකක් පන්නා ගන්න, කට්ටියගේ ඇහැ වහලා ෂොට් එකක් දෙකක් ඇන ගන්න එක හෙම මට හෙන ‘ඇඩ්වෙන්චර්’ එකක්. ඒ ඔක්කොටමත් වඩා කට්ටිය පිටත් වෙලා යනකොට වාහනේ, (හුඟක් වෙලාවට මිට්සුබිෂි ජීප් එකක්) ස්ටාට් කරගෙන මීටර් හැත්තැ පහක් විතර ඈතින් තියෙන හන්දියෙන් ආපහු හරවන් ඇවිත් ආපු පැත්තටම මූණ දාලා නවත්තන්න චාන්ස් එකක් ලැබෙනවා, කට්ටියටම ඩෝප් නිසා.

ඔන්න අදත් එහෙම දවසක්.

එක එක ජාතියේ බෝතල් කීපයක්ම මේසේ උඩ. ගල්, පොල්, VSOA, රොක්ලන්ඩ් ලෙමන් ජින්, බියර් බෝතලයක් දෙකක්, ලෙමනේඩ්.

සිගරට් දෙකක් පන්නාගන්න මම පාරේ නවත්තලා තියෙන ජීප් එකට වෙලා එකක් පත්තු කරගන්නවා. දුම වලාකුල් වගේ නොයන්න පිඹලා යවන්නේ, ගෙදර ඉඳන් බලන කෙනෙකුට පේන්න පුලුවන් නිසා.

තාත්තගේ යාලුවෝ වන හුලද්දූව අංකලුයි, අතපත්තු අංකලුයි පාර දිහාට එනවා. මට දුරටම ඇහෙනවා දෙන්නගේ කතාව.

“ඔය රොක්ලන්ඩ් ජරාව බොන්ඩෙපා බං. ඇටත් දිරනවා ඕකට. බීපංකො මේ අපි වගේ ගල්.”

“මේක ලෙමන් ජින් බං. ශාකසාර.”

මම සිගරට් එක පහතට කරලා අත ලෙලවමින් ඉන්නේ දුම අතුරුදහන් කරන්න. ජීප් එක පහු කරගෙන හන්දියේ කඩේ පැත්තට යන දෙන්නා, මූණ ඇඹුල් කරගෙන ආපහු හැරෙනවා. ජීප් එක කිට්‍ටුවට එද්දි ඩ්‍රයිවිං සීට් එකේ ඉඳගෙන ඉන්න මාව දකින්නේ හුලද්දූව අංකල්.

“මේ කඩේ වහල නේද පුතා?”

“ඔව් අංකල්, ඇයි?”

“සිගරට් පැකට් එකක් ගන්ඩ පැටියෝ.”

“අර වංගුවෙන් එහා නම් කඩයක් තියෙනවා අංකල්.”

“අනේ කොල්ලෝ, බයික් එක අරං ටාර් ගාලා ගිහින් සිගරට් පැකට් එකක් ගෙනත් දෙන්න පුලුවන්ද හොඳ පුතා වගේ.”

ස්ථානෝචිත ප්‍රඥාව අහවල් එක මට බිල්ට්-ඉන්.

“අනේ අංකල් ඒකේ හුලං බැහැලනේ. ප්‍රශ්නයක් නෑ. දෙන්නකො යතුර. මම මේකෙම ගිහින් අරං එන්න. අර පේන වංගුවෙන් එහා පැත්තේ.”

බීලා හිටියත් අංකල් ටිකක් අදිමදි කරනවා.

“පුතාට වයස කීයද?”

“දහ අටයි අංකල්.” මම ඇඟට පතට නොදැනි කියන්නේ අවුරුදු දෙකක්ම ගෙඩි පිටින් අතින් දාලා.

“පුතාට පුලුවන්ද? එක්කො බහින්නකෝ මමම ගිහින් අරං එන්න.” අතපත්තු අංකල් කියනවා.

“අයියෝ අංකල් මොනවද මේ කතා. මට ඩ්‍රයිවිං පුලුවං. මෙන්න මෙහාට දෙන්න ඕක.”

“උඹේ තාත්තා මගේ ඔලුව කයිද දන්නෙත් නෑ,” කියන අතපත්තු අංකල් යතුර එලියට ගත්තත්, ඇස් වල තියෙන්නෙ අවිනිශ්චිත බවක්.

“අයියෝ, මෙන්න මෙහෙ දෙන්න අංකල් ඔන්න ඕක.” කියන මම යතුර ඩැහැගන්නවා.”

යතුර කරකවලා එන්ජිම පණගන්වන මම වහාම පිටත් වෙන්නේ අංකල් අදහස වෙනස් කරයි කියලා බයට. දරුණුම වර්ගයේ, සුවකල නොහැකි රතගායකින් පෙලෙන මම, ලැබිච්ච අවස්ථාවෙන් උපරිම ප්‍රයෝජනය ගන්න වංගුවෙන් එහා පැත්තේ තියෙන කඩේ ලඟ නතර නොකර, සිගරට් අරගන්න තව කිලෝමීටර් පහක් විතර ඈත කඩේකට යනවා.

පාටිය ඉවරවෙන්න කලින් අම්මා කෑ ගහන නිසා කට්ටිය කෑමට යනවා. බෝතලේ ඉවර කරන්නම ඕනෙයි කියන නීතිය මේ පාටිවලට අදාල නැති නිසා, බෝතල් කොට ඉතුරු වෙනවා. කට්ටිය කෑම කන්න සෙට් වෙද්දි, මම කාගෙත් ඇහැ වහලා, හොරෙන් ෂොට් එකක් දෙකක් වනා ගන්නවා. හදිසියේ කවුරු හරි දැක්කත් කට්ටිය හිතන්නේ මම බයිට් කකා ලෙමනේඩ් බොනවා කියලා. ඒ මදිවට වීදුරුත් දුඹුරු පාට සෙට් එකේ ඒවා.

තාත්තා පාටියෙන් පස්සේ බෝතල් කොට වහලා, ලියන මේසේ පිටිපස්සේ තියෙනවා මම බලා ඉන්නේ හො‍රැහින්.

♣ ♣ ♣ ♣ ♣

ලොකු අයියා ඇවිත්.

තාත්තගේ අක්කගේ පුතා වන ලොකු අයියා කොච්චර ලොක්කා වුනත් තාත්තා ඉස්සරහා සිගරට්එකක්වත් බොන්නේ නෑ. තාත්තගේ ලියන මේසේ උඩ නවකතා පොත් හොයන ලොකු අයියා අරක්කු කොට දකිනවා.

“යකෝ මේ තියෙන්නේ බඩුනේ! පන්නං එනවකෝ වීදුරුවක්.”

“ලොක්කයියේ, ඕක බොන්ඩෙපා ඕයි. තාත්තට මාට්‍ටු වෙයි.”

“තමුසේ පැහෙන්නැතුව වීදුරුව අරං එනවකෝ.”

මම කුස්සියෙන් වීදුරුවක් ගේන්නේ ටී ෂර්ට් එක අස්සේ හංගගෙන. අයියා කාරයා හැම බෝතලෙන්ම ටික ටික දාලා කොක්ටේල් එකක් හදනවා.

“තමුසේ හෙම බොන්න පුරුදු වෙන්ඩෙපා. ඔය සිගරට් එකක් බිව්වා වගේ නෙමෙයි මේක.”

මාත් එක්ක හොරෙන් එකට සිගරට් බොන ලොක්කයියා කියද්දි මම අහක බලා ගන්නවා.

♣ ♣ ♣ ♣ ♣

ඇඟිලි දෙකේ හීනි ෂොට් එකක් දාගන්න හිතන තාත්තා බෝතලේ උස්සලා ජනේලෙන් එන එලියට අල්ලලා බලලා සාලෙ මාත් එක්ක ඉඳගෙන චිත්‍රකතා පත්තර බලන ලොකු අයියා දිහා සැකමුසු බැල්මක් දානවා. ලොකු අයියා, මේ මොකුත් නොදැක්ක ගානට, ජනක රත්නායකගේ චිත්‍ර වල ගුණාගුණ කියනවා. තාත්තා මොකුත් නොකියා හීනි ෂොට් එක වත් කරගෙන, බෝතලේ ආපහු උස්සලා බලලා, අරන් තියනවා.

ලැජ්ජා නැති කම මහ මුදලිකමටත් ලොකුයි. ලොක්කයියා එදා හවසත් කොක්ටේල් පාරක් දානවා. මේකා මේක හොරෙන් බොන එකක් වුනත් බොන්නේ බොහෝම සැපට පු‍ටුවේ වැටිලා නිකං ලෝඩ් පකීර් වගේ.

“ලොකු මාමා අමුතු බැල්මක් දැම්මා තමුසේ දැක්කද?”

“ඒක තමයි අයියේ. දැන් එක්කො තමුසේ මාට්‍ටු වෙනවා. එක්කො අහක ඉන්න අහිංසක මාව මාට්‍ටු වෙනවා.”

“තමුසේ පැහෙන්නැතුව ඉන්නවා.”

♣ ♣ ♣ ♣ ♣

තාත්තා ජනේලෙන් වැටෙන එලියට බෝතලේ අල්ලලා හොඳට බලනවා මට පේන්නේ, හුලඟට ඉස්සෙන දොර රෙද්ද අතරින්. මේ පාර තාත්තගෙ මූණට තරමක් සීරියස් පෙනුමක් එනවා මට පේනවා.

“මේ බෝතලේ තියෙන බීම වාෂ්ප වෙනවා වද්ද?” තාත්ත උස් හඬින් කියන්නේ ලොක්කයියා දිහා සැක මුසුව බලමින්.

“තාත්තෙ, ඇල්කොහොල් වාෂ්පශීලියි නේද කොහොමත්?” මම කියනවා.

“ම්හ්ම්, ඒ වුනාට මේක වාෂ්පවෙලා තියෙන සීඝ්‍රතාවය නම් මට ඇල්ලුවේ නෑ.”

“ඒ කිව්වේ තාත්තේ?” මම අහන්නේ අහිංසකත්වයේ ප්‍රතිමූර්තියක් වගේ.

මේකෙ මට්ටම ඊයේ හවස තිබ්බට වඩා අඟලක් විතර පහත බැහැලා. ලේබල් එකට අනුව කියන්න පුලුවන්.”

මගේ මොලේ ක්‍රියාකරන්නේ ඕවර් ඩ්‍රයිව් එකේ. මම මොකුත් කියන්නේ නෑ. තාත්තා මං වගේම මේ James Hadley Chase රහස් පරීක්ෂක කතා කියවනවා වැඩියි. මමත් සමහර වෙලාවට දොර ඇරලා දොර බෝලේ ටී ෂර්ට් එකෙන් පිහ දානවා. කුස්සියෙන් පිහියක් ගත්තොත් පාවිච්චි කරලා මිටේ ඇඟිළි සළකුණු ඔක්කොම පිහදාලා තමයි තියන්නේ.

තාත්තා ඒ ගමන ලියන මේසේ යට දකුණු පැත්තේ තියෙන පොත් අහුරන කොටසෙන් පොත් ටිකක් අරන් මේසේ උඩට දාලා, බෝතල් කීපය ඒක ඇතුලට දාලා වහලා අගුල් දානවා.

ලොක්කා මට ඇහැක් ගැහුවත් මම නොදැක්කා වගේ ඉන්නවා.

♣ ♣ ♣ ♣ ♣

ආවුද දාන්න පාවිච්චි කරන පරණ රට අඹ ලෑලි පැකිං පෙට්ටියේ තිබිලා මතුවෙන්නේ විශාල යතුරු කැ‍රැල්ලක්. මම කරන්න ගිය වැඩේ මඳකට නතුරු කරලා, දූවිලි ගැහුන යතුරු කැ‍රැල්ල පරීක්ෂා කරනවා. තාත්තත් එක්තරා කලෙක්ටර් කෙනෙක්. මෙතන එක එක වර්ගයේ, එක එක ප්‍රමාණයේ යතුරු පනහක් විතර තියෙනවා. ඔව් බර්ඩ් යතුරුත් තියෙනවා. එක පාරක්, තාත්තගේ හිතවතෙක් අපේ ගෙදර බෝටර් සයිකල් එකක් දාලා ගියාම, එයා එන්න කලින් ඕක ස්ටාර්ට් කරගෙන පදින්න මේ එකතුවේ තියෙන යතුරකින් පුලුවන් වුනා. ඒ මීට අවුරුදු කීපයකට පස්සෙ.

යතුරු කැ‍රැල්ල ගන්න මම කෙලින්ම ගිහින් නතර වෙන්නේ තාත්තෙගේ ලියන මේසේ ලඟ. මම යතුරු එකින් එක ලියන මේසේ පොත් කබඩ් එකේ යතුරු කටට දාලා බලනවා. සමහර යතුරු වල පීල්ල වැරදියි. පීල්ල හරි අතට තියෙන යතුරු ලොක් එකට බැස්සත් කැරකෙන්නේ නෑ. ටිකකින් මම පීල්ල හරි අතට තියෙන යතුරු විතරක් හොයාගෙන වැඩේ පටන් ගන්නවා. මෙන්න යකෝ මේකට හරියටම හරියන යතුරක්!

මම අවශ්‍ය යතුර පලමුද්දෙන් පන්නගෙන, ඉතුරු යතුරු පෙට්ටියටම දාලා ආපහු එන්නේ වීදුරුවකුත් අරගෙන. මම මුලින්ම බෝතලේ මේසෙ උඩින් තියෙනවා. ඊට පස්සේ අරක්කු ලෙවල් එක ලේබල් එකේ දෙපැත්තෙම පැන්සලෙන් ලකුණු කරනවා. ඊට පස්සෙ වීදුරුවට ෂොට් එකක් වත් කරලා පැත්තකින් තියලා ලේබලේ සීරුවෙන් ගලවන්නේ හරියට ශල්‍ය වෛද්‍යවරයෙක් මොලේ සැත්කමක් කරන තරම් සැලකිල්ලෙන්. (මේ කාලේ ඇත්තටම ඔය අරක්කු ලේබලේ අද තරම් ලස්සනට ගහන්නේ නෑ. බාල කඩදාසියක බාල තීන්තෙන් ගහපු ලේබලේ අලවලා තියෙන්නෙත් හරිම නොසැලකිල්ලෙන්. කොටින්ම ලේබලේ කෙලිනුත් නෑ. ‍රැලිත් වැටිලා. මේ ලේබලෙත් ටිකක් උඩට වෙන්න ඇලවිලා තියෙන්නේ. ගම් පවා එච්චර හොඳ නෑ මම හිතන්නේ.) මම ලේබලේ ආපහු බත් ඇට වලින් අලවන්නේ අර දාපු ලකුණු දෙක අලුත් අරක්කු මට්ටමට කෙලින් හිටින්න. ඉන් පස්සේ මම පැන්සල් ඉරත් මකලා දාන්නේ බොහෝම සැලකිල්ලෙන්. බෝතලේ ආපහු කබඩ් එකට යනවා. මම වීදුරුවත් අරන් වත්ත පහලට යනවා.

මගේ Operation Magic Label Old Arrack මෙහෙයුම සාර්ථක බව මම ඊට දින කීපයකට පස්සෙ දැනගන්නවා.

මේ විදියට, මේ ලේබලේ සැක නොහිතා පහලට ගමන් කරන්න පුලුවන් උපරිමයට , පියවර හතරකින් විතර යනවා. ඉන් පස්සෙ එලඹෙන වතුර සාත්තුවකින් මට්ට්ම උඩට ගැනීම දෙපාරකට වඩා කරන්න අමාරු වෙන්නේ රසටත් වඩා පාටේ ප්‍රශ්ණය නිසා. අන්තිම වතාවට බියර් / තේ කහට ඇබින්දකින් වර්ණ ගැන්වීමෙන් අනතුරුව මැජික් ලේබල් පරණ අරක්කු මෙහෙයුම සාර්ථකව නිමාවට පත්වෙන්නේ තාත්තා බෝතලය ඉවර කිරීම නිසා.

♣ ♣ ♣ ♣ ♣

තාත්තා සංඛ්‍යාලේඛණ නිලධාරියෙක් නිසා, සංගණන වැඩ වලට අවට වසම් වල ග්‍රාමසේවකලා (දැන් ග්‍රාම නිළධාරීන්) නිතර එනවා එක-එක උපදෙස් ගන්න. අපරාදේ කියන්න බෑ, කරටි කැඩෙන්න නොගහන ග්‍රාම නිළධාරියෙක් මම දැකලම නැති තරම්. සමහර ග්‍රාම අංකල්ලා ඉස්සරහ දොර ගාවට ඇවිත් කතා කරනකොට, අපේ කුස්සියේ දොර ගාවට එනවා සුවඳ.

දවසක් ඔන්න එක ග්‍රාම අංකල් කෙනෙක් කරටි කැඩෙන්න ගහලා ඇවිත් තාත්තගෙන් වී පිළිබඳ සංඛ්‍යාලේඛණ ෆෝම් එකක් පුරවන හැටි ගැන උපදෙස් ගන්නවා. මමත් පැත්තක ඉඳගෙන නාටකය නරඹනවා. ටිකකින්, බිබී හිටපු සිගරට් එකෙන්ම තව එකක් පත්තු කරගත්ත ග්‍රාමේ අංකල්, තාත්තට පැකට් එක දික්කරනවා.

“බොන්ඩ සර් සිගරට් එකක්.”

“එපා රාළහාමි. බොහොම ස්තුතියි.”

“විකාර නැතුව බොන්ඩ සර් එකක්. “

“එපා රාළහාමි, මම සිගරට් බොන්නේ නෑ.”

“සර් ඔය බොරුනේද කියන්නේ?”

“මම සිගරට් බීම නැවැත්තුවා?”

“මොනවා? ඒ මොකද? “

මේ යකාට සිගරට් බීම නවත්තපු එකට හේතුව කියනවට වඩා සිගරට් එක අතට ගන්න එක හොඳයි කියලා තාත්තට හිතිලාද කොහෙද, තාත්තා සිගරට් එක අරන් ඇඟිලි අතරේ රඳවා ගන්නවා..

“සර්, ගින්දර?”

“නෑ මම බත් කාලම බොන්නං.” කියන තාත්තා, ග්‍රාම අංකල්ට දත්ත එකතු කරන්න ඕනෙ ක්‍රමවේදය ගැනයි, තාත්තා බලාපොරොත්තු වෙන නිර්නායක ගැනයි විස්තර කරන්න ගන්නවා..

ග්‍රාමේ ගියාට පස්සෙ තාත්තා සිගරට් එක එයාගේ මේසේ උඩට විසි කරලා දානවා.

♣ ♣ ♣ ♣ ♣

ගෙදර මම විතරයි. ම්ම්ම්… මමම විතරයි කියන්න්ත් බෑ. මමයි ඔටෝජිල්බාවායි. ඒ කියන්නේ අපේ පූසා.

අපේ ගෙදර හිටිය සත්තුන්ට සිරාම නම් තමයි තිබුනේ. ඒ සිරා නම් දාන්නේ මමමයි. එක පාරක් හිටපු හාවෙක්ගේ නම වික්ටෝරියා 203. ඒක මම අහලා තියෙන, නමුත් බලලා නැති (හින්දි) ‍ෆිල්ම් එකක නමක්. පස්සේ හාවා අකාලේ මැරුණා. අපේ අම්මා කිව්වේ, ඌ එකත් එකටම මැරෙන්න ඇත්තෙ, ඌට මම දාපු නම උහුලාගන්න බැරුව වෙන්න ඇති කියලා.

ඔටෝජිල්බාවාට නම් වැ‍ටුනේ අපිට ගනං උගන්නපු ලොකු විතාන සර්, අපි හැම එකාටම, කටට එන මොකක් හරි නමකින් ආමන්ත්‍රණය කරපු නිසයි. (මේකත් ඒ කාලෙට ගැලපුනාට, දැන් නම් කිසිසේත් නොකල යුතු වැඩක් )

“ඒයි, ඔටෝජිල්බාවා!” කියන එක නිතර අහන්න ලැබෙන නමක් නිසා මම අලුත් පූසට දැම්මා ඒ නම්. නමුත් සම්පූර්ණ නම උච්චාරණය කරන්න අමාරු නිසා කාලයක් යනකොට ‘ජිල්බාවා’ හැලිලා මූ නිකම්ම ‘ඔටෝ’ වුනා. “අන්න ඔයාලැයි ඔටෝ අර කඩේ ලඟ හිටියා,” කියලා අහල පහල කෙනෙක් කිව්වාම, අපි ඉන්න තැනම ඉඳන් “ඔටෝ-ටෝ-ටෝ-ටෝ-ටෝ-ටෝ-ටෝ-ටෝ-ටෝ” කියලා කෑ ගහනවා. මූ නැට්ට උස්සගෙනදුවගෙන දුවගෙන එන්නේ විදිල්ල වගේ. මුගේ නම මම බිත්තියේ රතු පැස්ටල් එකකින් ලොකු අකුරෙන් AUTOJILLBAVAH කියලා ලියලත් තිබ්බා.

ඉතින් ගෙදර ඉන්නේ ඔටෝජිල්බාවායි මමයි විතරයි. මම තාත්තගේ මේසේ පෑඩ් එක උඩ තියාගෙන වෝක්ස්වාගන් බීටල් එකක් අඳිනවා. පූසා මේසේ යට දෙබොක්කාවේ. මම උගේ ඇ‍ඟේ කකුල් තියාගෙන ඉන්නේ. මට හිත එකඟකරගන්න අමාරු ගතියක් තියෙනවා.

මේසේ උඩ තියෙන සිගරට් එක මට මහා වදයක්.

Real pain in the ass.

Sorry, Pain in the lower regions!

මගේ හිතත් එක්ක මම අරගලයක්. මේක බොනවද නැද්ද? තාත්තාට මේ සිගරට් එක මතකද? අමතක නම් වැඩේ ගොඩ. මතක තිබ්බොත් අහන්න පුලුවන් කෝ මෙතන තිබ්බ සිගරට් එක කියලා. එහෙම වුනොත් ලෙඩේ. මම ආපහු කාර් එකට හිත යොමු කරනවා. කාර් එකට දාන්නේ, අලුත්ම බීටල් එකට ආපු මහත, රවුම්, ටේල් ලයිට් සෙට් එක.

මට හිතන්න අමාරුයි මේ සිගරට් එකත් එක්ක.

හොරෙන් සිගරට් බිව්වත් මගේ බ්‍රෑන්ඩ් එක ගෝල්ඩ් ලීෆ්. මේක බ්‍රිස්ටල් එකක්. ඒත් මට මේක මෙතන තියාගෙන ඉන්න අමාරුයි. මම සිගරට් එක තල්ලු කරනවා මේසේ මැද්දේ පිටපස්සට වෙන්න ඉස්සරහට දික්වෙලා තියෙන තට්‍ටුව යටට. Out of site, Out of mind!

මේක හරියන්නේ නෑ. Absence makes the hearts grow fonder. ඇහැට නොපෙනුනත්, සිගරට් එක ප්ලයිවුඩ් ලෑල්ල හරහා විකිරණ නිකුත් කරනවා මාව වරදට පොළඹවා ගන්න. මම, ඕනෙ මගුලක් කියලා සිගරට් එකත් අරන් සාලෙට යනවා. ගිහින් බුදු පහණ ලඟ තියෙන ගිණි පෙට්ටියෙන් සිගරට් එක පත්තු කරගෙන මිදුලට ගිහින් වින්ඩෝ බොක්ස් එකක් ඇතුලේ ඉඳගෙන සිගරට් එක බොනවා. මාර ආතල් එකක් දැනෙන්නේ.

සිගරට් එක ඉවර කරන මම ජනේලෙන්ම පැනලා, ආපහු කාරෙක අඳින්න යනවා.

තාත්තා එන්න තව පැයක් විතර තියෙනවා. තාත්තට සිගරට් එක නැති බව නෝට් වෙයිද?

කරන කලට පව් මිහිරිය මීසේ.

හිතත් එක්ක කරන දීර්ඝ අරගලයකට පස්සේ, මම, මගේ පොකට් මනි වලින් සිගරට් එකක් ගෙනත් තියන්න තීරණය කරනවා.

මේ විෂම චක්‍රය දිගින් දිගටම සති ගනන්, මාස ගනන් ක්‍රියාත්මක වෙනවා.

මේ විදියට, මේ සිගරට් එක බොන ගානේ, මම අලුතින් සිගරට් එකක් ගෙනත් තියනවා. අර ග්‍රාමයා කරපු වැඩේනේ මේ! මාස කීපයකට පස්සෙ හරිනම් හුලං වැදි වැදි තිබිච්ච මේ සිගරට් එකේ දුඹුරු පාට පැල්ලම් වැටිලා සවුත්තු වෙලා තියෙන්න ඕනෙ වුනත්, මේ සිගරට් එකේ නැවුම් ගතිය පුදුම සහගතයි.

මේක මට මහම මානසික වදයක් වෙලා. මට ග්‍රාම අංකල් එක්ක පුදුම තරහක් යන්නේ. මම කල්පනා කරනවා මොකද කරන්නේ කියලා.

මට පහල වෙන්නේ විශ්වකර්ම අදහසක්. මම සිගරට් එක රෝල් කරනවා අර ප්ලයිවුඩ් තට්‍ටුව යටට. දැන් තාත්තට සිගරට් එක මතක් වෙලා හෙව්වත් “ඇයි තාත්තේ ඔය තියෙන්නේ ඔතන,” කියලා පෙන්නන්න පුලුවන්. සතියක් බලලා ඒත් තාත්තට අමතක වුනොත් මේක බීලා දාලා, මේ කරදරෙන් මිදෙනවා.

අන්තිමට වැඩේ වෙන්නේ එහෙමයි. නමුත් අන්තිමට මම ඒ කරදරෙන් මිදිලා වැඩේ ගොඩ දාගන්නකොට බ්‍රෑන්ඩ් එක ගෝල්ඩ් ලීෆ් වුනත් මම බ්‍රිස්ටල් අරන් තියෙනවා බර ගානක්, මේක රිප්ලේස් කරන්න.

♣ ♣ ♣ ♣ ♣

මේකට දාන්න අඳින්නේ මොනවගේ චිත්‍රයක්ද කියලා තවමත් කල්පනා කරන ඩූඩ්ගේ චිත්‍රයක්. :D

මේකට දාන්න අඳින්නේ මොනවගේ චිත්‍රයක්ද
කියලා තවමත් කල්පනා කරන ඩූඩ්ගේ චිත්‍රයක්. 😀

පලි: මේ අරක්කු හා සිගරට් ප්‍රොමෝට් කිරීම සඳහා ලියන ලද ලිපියක් නොවේ. මතක මාවත් ඔස්සේ යමින් යොවුන් වියේ අත්දැකීම් සමූහයක් ඒ ආකාරයෙන්ම ඉදිරිපත් කලා පමණි.

Simulblogged @ මගේ ඩෙනිම for Blogger  Lovers.

 

ටැග: , , , , , , , , , ,

129. ඈක්කා!!!!!!! A Mouthful!

129. ඈක්කා!!!!!!! A Mouthful!


මෙවර ඔබ රස විඳින්න යන්නේ පෝල් ජෙනිංස් ලියපු කතාවක්. ඇන්ඩි ග්‍රි‍ෆිත්ස් වගේම ඔහුත් ඕස්ට්‍රේලියානු ලේඛකයෙක්. ඇත්තෙන්ම උපතින් බ්‍රිතාන්‍ය ජාතිකයකු වූ ඔහු, වයස අවුරුදු හයේදි,  බ්‍රිතාන්‍යයේ ඉඳලා පවුල පිටින් ඕස්ට්‍රේලියාවට සංක්‍රමණය වෙද්දි, ඔවුන්ට  ගමන් වියදම ගියේ පවුම් දහයයි. ඉතිරිය ඕස්ට්‍රේලියානු රජය දැරුවා.


පෝල් ජෙනිංස් මගේ ප්‍රියතම ලේඛකයෙක්. නැවතත් මම මේ උත්සාහ කරන්නේ, මම රසවිඳි දෙයක් මා ලඟම රඳවා නොගෙන, ඔබත් සමඟ බෙදා ගන්නයි. මෙවර මේ කතාව කියවෙන්නේ නව යොවුන් දැරියකගේ ඇසින්. ප්‍රථම වරට.

ඔව් ප්‍රථම වරට. මම හිතන්නේ පෝල් ජෙනිංස්ටත් මටත් දෙන්නටම අලුත් දෘෂ්ඨි කෝණයක් මේක. මම භාෂාව නැවතත් පොඩ්ඩක් වෙනස් කලා දැරියකට ගැලපෙන්න. ඇන්ඩිගේ භාෂාව මේකට හරි යන එකක් නෑනේ නේද?


එහෙනම් මෙන්න කතාව.


සමහර දරුවෝ කරන වැඩ වලින්, දෙමව්පියන් අපහසුතාවයට පත් වෙන එක අලුත් දෙයක් නෙවෙයිනේ.නමුත් දෙමව්පියෝ කරන සමහර වැඩ වලින්, දරුවන් අපහසුතාවයට පත්වෙන වෙලාවලුත් තියෙන බව ඔයාලා දන්නවද?


හොඳම උදාහරණේ අපේ තාත්තා. ‍රැයක් ගත කරන්න මගේ යාලුවෙක් අපේ ගෙදර ආවොතින්, තාත්තා මොකක් හරි ඇස් රතුවෙන විහිළුවක් කරනවාමයි. ඔන්න මාව වරදවා වටහා ගන්න එපා. අපේ තාත්තා නියම තාත්තෙක්. මම එයාට පණ ඇරලා ආදරෙත් එක්ක. ප්‍රශ්ණේ, එයා තාමත් එයාගේ තියෙන කොලු ගති අතෑරලා, වැඩිහිටියෙක් වගේ හැසිරෙන්න ඉගෙන ගත්තේ නැති එකයි.


එයා පුදුම ආසයි කවටකම් කරන්න.


මේ වැඩේ මුලින්ම පටන් ගන්නේ, ඇනා ‍රැයක් ගත කරන්න අපේ ගෙදර ආ දවසේ. ඉස්සෙල්ලම තාත්තා මටත් හොරෙන් මගේ කාමරේට වැදිලා, අපේ පූසි ඩූනාව, අර මගේ යාලුවෝ ආවාම නිදාගන්න තියෙන වැඩිපුර ඇඳේ නිදි කරවනවා. ඩූනාත් එපා කියයි! එයා මාර ආසයි ඇඳන් වල නිදියන්න. කොයි පූසාද අකමැති, නේද?


ඊට පස්සෙ, එයා අර මැජික් සාප්පුවෙන් ගත්ත පොඩී පාර්සලයක් අරිනවා.


හිතන්න පුලුවන්ද ඒකෙ මොකක්ද තියෙන්නේ කියලා? ඔයාලා විස්වාස කරන එකකුත් නෑ අනේ. ඒකෙ තියෙන්නෙ දුඹුරු පාට බළල් බෙට්ටක්. ඒ කියන්නේ රබර් වගේ ප්ලාස්ටික් ජාතියකින් හදපු, ඇත්ත එකක් වගේම පේන, දැනෙන සෙල්ලම් බළල් බෙට්ටක්. එයා මේක ඇනාගේ කොට්ටේ උඩින් තියලා, පොරෝනයෙන් වහනවා. ඊට පස්සෙ, එයා හොරා වගේ, ඇඟිලි තුඩුවලින්ම කාමරෙන් පිට වෙලා යනවා දොරත් වහගෙන.


මේ කිසි දෙයක් නොදන්න මම, ඇනාත් එක්ක රෑ වෙනකල් වීඩියෝ බල බල ඉන්නවා. ඇනා සෞඛ්‍ය ගැන හරීයට වදවෙන කෙල්ලක්. ඒකා විශබීජ වලට පරාණ බයයි. ඇනා අර ටොයිලට් සීට් එකටත් කඩදාසි එලලා වාඩිවෙන ජාතියෙ බඩ්ඩක්. හැබැයි මාර පිරිසිදුයි. ඒ ගැන නම් කියලා වැඩක් නෑ.


ඔන්න ඇනාත් එයාගේ බාබි ඩෝල් පිජාමා එකත් ඇඳගෙන, නිදා ගන්නයි ලෑස්තිය. ඇඳට නගින්න කලින්, ඇඳේ පොරෝනය පහලට ඇදපු ගමන්, එයා දකින්නේ කොට්ටේ උඩ තියෙන බළල් බෙට්ට!


“ඊයා! …ඊයා!!… ඈක්කා!…” ඇනා මර හඬ දෙනවා. “බලන්නකෝ… චික්!… ජරාව!! මේ බලන්නකෝ පූසි මගේ කොට්ටෙට කරලා තියෙන දේ!”


ඔන්න එතකොටම, තාත්තා කඩාගෙන, බිඳගෙන කාමරේට දුවගෙන එනවා.


“මොකද, මොකද දරුවනේ කෑ ගහන්නේ?” එයා අහන්නේ අමුතු හිනාවකුත් හංගාගෙන. “මොකක්ද ප්‍රශ්ණේ?”


“අර බලන්නකෝ,” මූණ ඇද කරගෙන ඉන්න ඇනා කොට්ටේ පෙන්නලා කියන්නෙ, බියපත් ඇස් රවුම් කරගෙන.


තාත්තා ගිහින් බළල් බෙට්ටට ලං වෙලා හොඳින් බලනවා.


“අයියෝ, මේ වගේ සුළු දේවල් ඔච්චර ගනන් ගන්න එපා. නැට්ට පිටිං අලි මැරෙන එකේ, මේක මොකක්ද?” කියන තාත්තා බළල් බෙට්ට අතට අරගෙන කෙලින්ම දාගන්නවා කටට. ඊට පස්සේ හිනා වෙනවා.
“මාර රහයි, ඈ!” එයා කියන්නේ දත් අතරින්.


“ඈයියා! ඈක්කා!!!!” වහලේ උළු උඩ යන්න බෙරිහන් දෙන ඇනා, කෙලින්ම දුවන්නෙ ජනේලෙ ලඟට. පව්! ඒකා ජනේලෙන් එලියට ඔලුව දාලා, අපි වීඩියෝ බලද්දි කාපු බීපු පොටේටෝ චිප්ස්, සෝස්, ඩයට් කෝලා ඔක්කොම වමනේ දානවා. ඊට පස්සෙ, ආපහු හැරිලා, තාත්තා දිහා බලන බැල්ම විස්තර කරන්න, මම දන්න භාෂාවේ වචන මදි.


ඇනාට වමනේ ගිය එකට නම් තාත්තත් පොඩ්ඩක් සැලෙනවා.


“අයියෝ ගණං ගන්න එපා ඇනා,” කියන තාත්තා, ප්ලාස්ටික් බළල් බෙට්ට කටෙන් එලියට ගන්නවා. “මේක ඇත්ත එකක් නෙවෙයි. ප්ලාස්ටික් එකක්.” කියන තාත්තා හයියෙන් හිනා වෙලා යන්න යනවා. ඇනාත් යන්නම යනවා ඒ එක්කම. ඒකා එවෙලෙම තීරණය කරනවා ගෙදර ගිහින් නිදාගන්න. ඒකට වරදක් කියන්න බෑ අප්පා.


ඇනා යනකල් ඉඳලා මම තාත්තට කෑ ගහනවා.


“ඔයා හරි නරකයි, තාත්තා. මම ආයෙ නම් ඔයා එක්ක කතා කරන්නේ නෑ. හරිම පල් වැඩක් කලේ, ඔයා!”


“හයියෝ, වැඩක් නෑනේ ඔයාලගෙන්,” එයා කියනවා. “මම විහිලුවක්නේ කලේ.”


ඔන්න ඔය විදියයි.


කවුරු හරි යාලුවෙක් වරෙං ‍රැයක් ඉන්න! ඕන්න තාත්තා පිස්සුවක් කෙලිනවා. එක්කෝ ඩස්ට් බින් එකේ තිබිලා මිනිස් අතක් හම්බවෙනවා. එක්කෝ බීම කෑන් එකක් අරින කොට ඒක පුපුරනවා. නැතිනම් කෑමට ගම්මිරිස් වැඩියි. තවත් වෙලාවකට පොරවන්න ගියාම පොරෝනය කොටයි. එක්කෝ තාත්තාගේ කටෙන් ඩ්‍රැක්‍යුලාගේ වගේ ලේ කාන්දු වෙනවා.


මගේ සමහර යාලුවොන්ටත් මේක මාර ජොලි. එයාලා කියනවා, ‘අනේ අපිට නෑනේ ඕවගේ ජොලි තාත්තෙක්!’ කියලා.


නමුත්, මම කැමතිම නෑ මේ වැඩේට. මට ඕනෙ සාමාන්‍ය තාත්තෙක්.


එයා බියැන්කාව විහිලුවකට ගත්තා.

ආයේ යැස්මින්.

ආයේ න්ගා.

ආයේ කාර්ලා


මේ එක්කෙනෙක්වත් ඇනා වගේ ගෙදර ගියේ නම් නෑ. නමුත් හැම පාරම මගේ මූණ නම් රතු වුනා.


මම අද මාර අප්සෙට් එකේ ඉන්නේ.


අද සින්තියා එනවා රෑ නවතින්න. එයා අපේ ස්කූල් කැප්ටන්. ඒකා ලස්සන කෙල්ල. අනික හෙන ස්මාට්. එයාගේ යාලුවෙක් වෙන්න හැමෝම පොර කනවා. අද එයා ‍රැයක් ගත කරන්න අපේ ගෙදර එනවා.


“අනේ තාත්තේ,” මම කියනවා. “ඔන්න අද නම් මොකූත් ඕන්නැති විහිළු කරන්නෙ නෑ හොඳද? සින්තියා ඔය අනිත් අය වගේ බොළඳ කෙල්ලක් නෙවෙයි. එයාගේ තාත්තා කවදාවත් ඔයා වගේ විහිළුකරන එක්කෙනෙක් නොවෙයි. ඒ හන්දා ඔයා කරන විහිලු එයා වරදවා තේරුම් ගනීවි.”


“හරි හරී, ඇති බර බරේ” තාත්තා කියනවා.


සින්තියා එනවා. නමුත් අපි වීඩියෝ බලනවා වෙනුවට, ඉංග්‍රීසි ගෙදර වැඩ කරනවා පණ දාගෙන. ඊ ලඟට සඳුදා කතික තර‍ඟෙට තියෙන කතා පුහුණු වෙනවා. ඊ ලඟට අපේ පාසැල් නාට්‍යයේ අපිට තියෙන දෙබස් පාඩම් කර ගන්නවා. මේ ඔක්කොමත් කරලා අපි එලියට ගිහින්, නෙට්බෝලේ ගෝල් එකට දාන්න පුහුණු වෙනවා, සින්තියා නෙට්බෝල් කණ්ඩායමේ නායිකාව හන්දා. ඔය අල්ල පනල්ලේ, මම වරින් වර කාමරේට ඇවිත් බලනවා තාත්තා මොකුත් ඇටවුමක් හෙම කරලද කියලා. පරෙස්සම් වෙන එක කොයිකටත් හොඳයිනේ.


අපි කෑම කාල පිඟනුත් සෝදනවා, මොකද සින්තියා ඒකට ස්වේච්ඡාවෙන්ම – ඔව් ස්වේච්ඡාවෙන්ම තමයි – ඉදිරිපත් වෙච්ච නිසා.


ඔන්න අන්තිමේදි නිදාගන්න වෙලාවත්
එනවා. සින්තියා නාන කාමරේට ගිහින් නයිටිය දා ගෙන නිදන කාමරේට එනවා.


“පූසී මගේ ඇඳේ,” එයා කියනවා. “ඒකෙ ගානක් නෑ. මම කොහොමත් පූසන්ට ආදරෙයි.”


සින්තියා පොරෝනය පාතට අදිනවා ඇඳට නගින්න.


ඉන් පස්සෙ බෙරිහන් දෙනවා.


“ඈක්!! බළල් කක්කා! මගේ කොට්ටේ උඩ ජරා බළල් කක්කා,” සින්තියා මර හඬ දෙනවා පළාතම දෙවනත් වෙන්න.


ඔන්න, තාත්තා කාමරේට කඩා වදිනවා, එයාගේ අර කට කොණකින් මතුවෙන මෝඩ හිනාවත් දාගෙන. එයා වීරයා වගේ ගිහින් බලනව කොට්ටේ උඩ තියෙන දුඹුරු පාට බළල් බෙට්ට දිහා.


“අයියෝ, මේ වගේ සුළු දේකට ඔය හැටි අප්සෙට් වෙන්න එපා,” කියන එයා, බළල් බෙට්ට අරන් කටේ ඔබා ගන්නවා.


නමුත් මේ පාර එයා හිනාවෙන්නේ නෑ, වෙන පාරවල් වල වගේ. එයාගේ මූණ එහෙමම ගල් වෙනවා.


“තාත්තා, මේකද හෙව්වේ?”


මගේ අතේ තියෙන, තාත්තා කලින් ඇවිත් කොට්ටේ උඩ තියපු ප්ලාස්ටික් බළල් බෙට්ට තාත්තා දිහාට පාමින්, මම අහනවා.


තාත්තා පූසි දිහා බලනවා.


ඊට පස්සේ පුදුම වේගෙකින් ජනේලෙ ලඟට පනින තාත්තා, ඔලුව එලියට දාලා වමනේ දානවා.


සින්තියයි මායි බිම පෙරළි පෙරළි හිනා වෙනවා.


ඇයි අපිටත් බැරිද විහිළුවක් කරන්න ඉඳහිට?

throwup
Simulblogged @ මගේ ඩෙනිම for Blogspot Lovers


Paul Jennings – Uncovered – A Mouthful

 

ටැග: ,

127.මාරක කේක් වට්ටෝරුව 2 – Cake of Doom 2

127.මාරක කේක් වට්ටෝරුව 2 – Cake of Doom 2

මේ කතාව කියවනකොට, ඔය තියෙන උපදෙස් අනුව එක පාරක විතරක් යන්න ඕනෙ නෑ. ඔය තියෙන විදියට කියවාගෙන යන්න. එතකොට මොකුත් මිස් වෙන්නෙත් නෑ. අනික එහෙම කියෙව්වාම තමයි ගතිය. රතු පාට කොටස කියවලා ඉවර වෙනකොට අමතක වුනොත් විතරක් උඩ තියෙන හයිලයිට් කරපු තැනට ගිහින් බලන්න. මම හිතන්නේ නෑ එච්චරටම අමතක වෙන අය ඉඳී කියලා. 😀

ඔයා අන්තිමට කලේ, ඔලුව අත් දෙකෙන්ම බදාගෙන, හොල්මං වෙලා , ඉබේ පිපෙන පිටි කෝප්ප දෙකක්, බේකින් සෝඩා තේ හැඳි බාගයක්, ලුණු තේ හැඳි කාලක්, කොකෝ පව්ඩර් කෝප්ප බාගයක්, සීනි කෝප්පයක්, බටර් ස්ටික්ස් එකයි තුන්කාලක්, කිරි කෝප්ප එකක්, වැනිලා තේ හැන්දක් සහ බිත්තර දෙකක්, හරියට පුපුරණ ගිණිකන්දක් වගේ, කුස්සිය පුරාම සී සී කඩ විසිවෙන හැටි බලා ඉන්න එක.

මතක නෑ? එහෙනම් මෙතන ඔබලා පළවෙනි කොටස කියවලාම එන්නකෝ.
ඉතින්…

*ඔයා පැනලා දුවන්න තීරණය කරනවා නම් යන්න 10 ට.
*ඔයා කොහොම හරි කුස්සිය පිරිසිදු කරලා අස්පස් කරලම ගොඩ යන්න තීරණය කරනවා නම්, යන්න 11ට.


 

 10.


ඔයා ගෙයින් එලියට පැනලා, පිස්සා වගේ පාර දිගේ දුවනවා,  මෙලෝ සිහියක් නැතුව. ආයේ හෝදන්න දෙයක් නෑ, අම්ම දැක්ක ගමන් ඔයා කුස්සියට කරපු අපරාදේ අම්මා ඔයාව මරණ බව  ඔයා දන්නවා. ඔයා කොහෙද මේ දුවන්නෙ කියල හිතන්නවත්, එහෙම හිතන්න කරදර වෙන්න ඕනෙ කමක්වත් ඔයාට නෑ. ඔයා දුවලා, දුවලා, දුවලා, පැය ගානකට පස්සෙ, මහන්සියටම නවතිනවා. දැන් ඔයාගේ  දිව ඇදිලා, කට ඇරිලා, ඔල්මොරොන්දං වෙලා  ඉන්නේ. ඒ මදිවට බල්ලට වගේ හති. ඒත් මදිවට අතරමං වෙලා. නන්නත්තාරයි!

නමුත්, තවම වාසනාව ඔයා සමඟයි. බැංකු කොල්ලකාරයො රංචුවකට ඔයාව මැදිවෙනවා. එයාලා ඔයාව කණ්ඩායමට බඳවාගෙන, ඔයාට පිහිට වෙනවා. ඒ වෙනුවෙන්, එයාලා ඔයාගෙන් ඉල්ලන්නෙ එකම දෙයයි. ඒ තමයි,  අර බැංකුව කොල්ල කාලා පලා යන කාරෙක, ඒ කියන්නේ getaway car එක එලවන්න කියලයි.  බැංකු මංකොල්ල කන එක නීති විරෝධී බව ඔයා දන්නවා වුනත්,  එයාලට කලගුණ සලකන්න ඔයාට ඕනෙ වෙන නිසා, ඔයා එකඟ වෙනවා.

ඔන්න ඔයා සහබාගි වෙන කුළුඳුල් බැංකු මංකොල්ලය. ඔයා පේව්මන්ට් එක අයිනේ නවත්තලා තිබ්බ කාරෙක, ටයර් කෑගස්සගෙන, දුම් දාගෙන, එන්ජිම ෆුල් රේස් කරලා, එකතැන  පිකප් කරලා, ලෙසටම පාරට විදින කොටම ඔයාට මතක් වෙනවා, ඔයාට කාර් එලවන්න බැරි බව.

සම්පූර්ණයෙන්ම ඔයාගේ පාලනයෙන් තොරව ස්කිඩ් කරන්න ගන්න කාරෙක, ඇදිලා යනවා ඒ වෙලාවෙ පාරෙ යන කට කපලා C3H5N3O9 පුරවපු, දැවැන්ත බව්සර් එකක මූණටම!

ඔව් නයිට්‍රොග්ලිසරීන් තමයි!

නමුත් තවම වාසනාව ඔයා සමඟයි. ප්‍රාතිහාර්යයකට වගේ, බව්සර් එක පුපුරන්නේ නෑ. ඔයායි, ඔයාගේ කණ්ඩායමයි කාරෙකෙන් එලියට බහිනවා, සීරිමක්වත් නැතුව.

ඔන්න එතකොටම පොලීසියෙන් එනවා. ඔයා පැනලා දුවනවා, ඔලුව හැරිච්ච පැත්තට. ඔයා දුවන්නේ, වයසක නෝනා කෙනෙක් පදවන, අර විදුලියෙන් ක්‍රියාකරන ස්වයංක්‍රීය රෝද පු‍ටුවක් ඉස්සරහට.

මෙන්න මෙතනදි ඔයාගේ වාසනාව අහක බලනවා. ඔයා කකුල පැටලිලා වැටෙනවා. වයසක නෝනා ඔයාගේ ඔලුව උඩින් යනවා.

ඔයා මැරෙනවා.

෴ නිමි  ෴
11.


ඔයා ඉබේ පිපෙන පිටි කෝප්ප දෙකයි, බේකින් සෝඩා තේ හැඳි බාගයයි, ලුණු තේ හැඳි කාලයි, කොකෝ පව්ඩර් කෝප්ප බාගයයි, සීනි කෝප්පයයි, බටර් ස්ටික්ස් එකයි තුන්කාලයි, කිරි කෝප්ප එකයි, වැනිලා තේ හැන්දයි, බිත්තර දෙකයි  අඩංගු මිශ්‍රණය, සීලිමෙනුයි, බිත්තිවලිනුයි, කවුන්ටර් මතු පිටිනුයි, පොලොවෙනුයි සුරලා ගන්නවා.

මේ වෙලාවෙ ඔයාගේ උදව්වට එන ඔයාගේ බල්ලා, සූටි, ඌට අහුවෙන, අහුවෙන තැන් ලෙවකාගෙන, ලෙවකාගෙන යනවා. ඊට පස්සෙ වමනේ දානවා. ඔයා සූටිව කුස්සියෙන් එලවලා දානවා. සූටි ආපහු ඇවිත්, වමනේ දාපු ටික ආයෙම කනවා. ඊට පස්සෙ කාපු ටික ආයෙම වමනේ දානවා. ඔයා ඌව ආයෙම එලවලා දානවා.

ඌ ඇත්තටම ගියාද කියලා බලන ඔයා, බේරාගන්න පුලුවන් වෙච්ච  මිශ්‍රණය ඔක්කොම, ලාවට බටර් ගාපු තැටියට දාලා, ටයිමරය විනාඩි 60කට සෙට් කරලා, අවන් එක ඇතුලෙන් තියනවා.

*අවන් එක රත් වෙන්නේ නැතිනම් යන්න 12ට.


*අවන් එක නම් රත් වෙනවා, ඒ වුනාට, මොකක්ද යකෝ අර අවන් එකෙන් එන,  පහුරු ගාන, ‘කූස්-කූස්’ ගාන සද්දෙ කියලා ඔයා කල්පනා කරනවා නම්, යන්න 13ට.


12.

ගොං මෝල් වහන්සේ! ඔයා ගෑස් එක ඇරලා, නමුත් ගෑස් එක පත්තු කරන්න අමතක වෙලා. ඔයා ගිණි කූරක් අරන් ගහනවා ගිණි පෙට්ටියේ, ඒක පත්තු කරන්න, මොකද මේ වෙනකොට මුලු කුස්සියම ගෑස් වලින් පිරිලා තියෙන බව ඔයාට අමතක නිසා.

ගෑස් ගිණි ගන්නවා “පොහ්” ගාලා.
අවන් එක පුපුරනවා “ඩෝං” ගාලා.
කුස්සිය පුපුරනවා “කබූම්” ගාලා.
ඔයාත් පුපුරනවා.

ඉතින් ඔයා මැරෙනවා.

 ෴ නිමි  ෴

13.

 ඔයා දණ ගහගෙන අවන් දොරේ වීදුරුවෙන් එබිලා බලනවා. අම්මා ගහයි කී බෝඩ් එකෙන්! ඒ අවන් එකෙන් එන  පහුරු ගාන කූස් කූස් ගාන සද්දෙ එන්නෙ කේක් එකෙන් නෙවෙයි, සූටියාගෙන්.  ඔයා අහක බලපු වෙලාවක, මේ මෝඩයා අවන් එක ඇතුලට රිංගලා. ඔයා අවන් එකේ දොර ඇරලා පස්සට වෙනවාත් එක්කම, අවන් එකෙන් එලියට පනින සූටියා කුස්සියේ රවුමට, රවුමට දුවනවා රොකට් එකක් වගේ, මොකද උගේ නැට්ටට ගිණි අරන් නිසා.

*සූටියා කලබල වෙලා දඟලද්දී, ඌ ඔයාගේ ඇ‍ඟේ ගෑවෙනවා නම්, යන්න 14ට.

* සූටියා කලබල වෙලා දඟලද්දී, ඌ මේස රෙද්දෙ ගෑවෙනව නම්, යන්න 15 ට


14.


ඔයාට “ඈව්-ඈව්” කියවෙනවා,  කලිසමට ගිණි  ඇවිලෙන නිසා. ඔයා කුස්සියේ සින්ක් එකට දුවනවා වතුර ගහලා ගින්න නිවාගන්න, නමුත් චොකලට් කේක් එකට දාපු සමහර ද්‍රව්‍ය තවමත් ටැප් එකේ කටේ හිරවෙලා, කොන්ක්‍රීට් වගේ ගල් වෙලා තියෙන නිසා, ටැප් එක ඇරියට වතුර එන්නේ නෑ. 

ගිණි දැල් ඔයාව වෙලා ගන්නවා. 

ඔයා මැරෙනවා.

෴ නිමි  ෴

15

ඔයාට දිගින් දිගටම  “ඈව්-ඈව්” කියවෙනවා,  මේස රෙද්දට ගිණි  ඇවිලෙන හැටි කට ඇරගෙන බලා ඉන්න නිසා. ටිකකින්, ඔයා නැප්කින් එකක් අරන් ගින්න නිවන්න හදනවා. මෝඩ ගොං මෝල් වහන්සේ! ඔහොම කරන්න බෑ ඕක. මම කිව්ව නේද! නැප්කින් එකටත් ගිණි තිබ්බනේ, මේ මෝඩ ගොං මෝල් වහන්සේ!

ඔයා නැප්කින් එක බිමට අතාරිනවා. බිම දාලා තියෙන ලිනෝලියම් එක උණුවෙන්න ගන්නවා. ඔයා කුස්සියේ සින්ක් එකට දුවනවා වතුර ගහලා ගින්න නිවාගන්න, නමුත්, චොකලට් කේක් එකට දාපු සමහර ද්‍රව්‍ය තවමත් ටැප් එකේ කටේ හිරවෙලා කොන්ක්‍රීට් වගේ ගල් වෙලා තියෙන නිසා, ටැප් එක ඇරියට වතුර එන්නේ නෑ. ඔයා දුවනවා ලඟම තියෙන නාන කාමරයට. වැඩක් නෑ, ඒක ලොක් කරලා. ඔයාගේ අක්කා, ජෙන්, ෂවර් එකක් ගන්නවා. එයා ඉතින් වරුවකට ඕකෙන් එලියට එන්නේ නෑ, ගේ ගිණි ගත්තයි කිව්වත්. කතාකරලා වැඩක් නෑ. ගෑණු ඔහොම්මමයි.

ඔයා දුවනවා උඩ තට්‍ටුවේ නාන කාමරේට. අම්මෝ ඇති යාන්තං, ඒකෙ කවුරුවත් නෑ. ටැප් ඇර ඇර ඉන්න වෙලාවක් නෑ. ඔයා කෙලින්ම ටොයිලට් බෝල් එක ඇතුලට ඔලුව ඔබලා, ගන්නවා කට පුරෝලා වතුර එකක්.  අරන් ආපහු කුස්සියට දුවලා, මේස රෙද්දටයි, නැප්කින් එකටයි ඇවිලේන ලිනෝලියම් පොළොවටයි, කටේ පුරවගෙන ආපු ටොයිලට් වතුර හලනවා “ප්…ලූ…ලුග්..හ්ක්,” ගාලා.

*ඔයාට ගින්න නිවාගන්න පුලුවන් වුනත්, වැරදීමෙන් ටොයිලට් වතුර ටිකක් පෙවෙනවානම්, යන්න 16ට.


 * ඔයාට ගින්න නිවාගන්න පුලුවන් වෙලා, වැරදීමෙන් ටොයිලට් වතුර ටිකක්වත් පෙවෙන්නෙ නැතිනම්,  යන්න 17ට.

 

16.

ඔයාට ඔක්කාර ගතියක් දැනෙනවා. පුදුමයක්යෑ මෝඩයෝ  ඔයාට ටොයිලට් වතුර පෙවුනයි කිව්වාම. අර එක බින්දුවක, මාරාන්තික විෂබීජ බිලියන් තුනකට වඩා අඩංගු, කිලු‍ටු, ජරා, ගඳගහන, අප්‍රසන්න, භයානක  ටොයිලට් වතුර!

අර මාරාන්තික විෂබීජ ඔයාගේ ආමාශයට ඇතුල් වෙනවා. එතනින් ඇතුල් වෙනවා ඔයාගේ රුධිර වාහිණී පද්ධතියට. දැන් ඔයා හොඳටම සුදුමැලි වෙලා, අප්‍රාණික වෙනවා.

colorchangegreen - Copy

ඔයා මුලින්ම කොළ පාට වෙනවා.
ඊට පස්සෙ නිල් පාට වෙනවා.
ඊට පස්සෙ එක්තරා දුර්ලභ වර්ගයක  අලංකාර දම්පාටකට හැරිලා,
ඔයා මැරෙනවා.

෴ නිමි  ෴

17.

ඔයා දැන් කේක් එක කොහොමද කියලා බලනවා. ඊට පස්සෙ බලනවා සූටියාට කොහොමද කියලා. උගේ නැට්ට තවම ගිණි ගන්නවා. ඔයා සූටියව කරපටියෙන් අල්ලලා නවත්තගෙන, ඌව වඩාගෙන දුවනවා නාන කාමරේට.

ඔයා හදන්නේ, සූටියාගේ නැට්ට ටොයිලට් එක ඇතුලට ඔබලා නිවන්න. නමුත් ඌ හිතන්නෙ ඔයා ඌව නාවන්න හදනවා කියලා. ඌ නාන්න කොච්චර හොරද කියනවා නම්, ඌට නාන්නෙ නැතුව ඉන්න පුලුවන් නම්, නැට්ට ගිණි අරන් තියෙන එකත් ඉවසගෙන ඉන්න පුලුවන් සයිස් එකක් තියෙන්නේ.

ඌ දරදඬු වෙලා, කකුල් දික් කරගෙන ඉන්නවා ඌව ටොයිලට් බෝල් එකට ඔබන්න බැරි වෙන්න. ඔයා මූව බලහත්කාරෙන් ටොයිලට් බෝල් එකටඔ බන්න දඟලන අතරේ, ඔයා සිස්ටන් එකේ මුදුනෙනුත් අල්ලාගන්නවා සපෝට් එකට. අන්තිමේදි ඔයා වැඩේ නම් ගොඩ දාගන්නවා.

සූටියගේ නැට්ට වතුරේ එබෙනවත් එකක්ම, චූස් ගාලා හුමාලය වලාවක් නගිනවා ටොයිලට් බෝල් එකෙන්. නමුත් ඒ එක්කම, ඔයා අතින් වැරදිලා ෆ්ලෂ් බටන් එක එබෙනවා. ටොයිලට් එක ෆල්ෂ් වෙන්න ගන්නවා.

* ටොයිලට් එක ෆ්ලෂ් වෙද්දිත් ඔයාට පුලුවන් වෙනවා නම් සූටියව අල්ලලා නවත්තා ගන්න, යන්න 18ට

* සූටියාව ෆ්ලෂ් වෙලා ගහගෙන යනවා නම්, යන්න 19ට.



18.

ඔයා සූටියාව ටොයිලට් බෝල් එකෙන් උස්සලා අරන් වඩාගෙන් ආපහු හැරෙනවා.  “හෑ….හ්!!!!!!!!!! අම්මා!!!!!! අම්මා හිතන විදියට වගේම, බැලූ බැල්මටත්, ඔයා  අර අහිංසක බල්ලව ටොයිලට් එකට දාලා ෆ්ලෂ් කරන්න හදලා අතේ මාට්‍ටු!

අම්මා සූටියට පණ වගේ ආදරෙයි. අම්මා කියලා තියෙන්නේ, ඔයා හරි, වෙන කවුරු හරි, බල්ලට හිරිහැර කරලා අහුවුනොත්, ආය කිසි කතාවක් නෑ, හිරිහැර කරලා අහුවෙච්ච එකාව මරනවා කියලා.

අම්මා, එක අතකින් ටොයිලට් බ්‍රෂ් එකයි, අනිත් අතින් එයා ෆ්‍රෙෂ්නර් එකයි  අරගෙන, එයා කියන දේ කරන, කරන දේ කියන, තනි වචනේ ගෑනියක් බව  ඔප්පු කරනවා.

මෙතනදි අර ‘අම්මා ගහයි බැට් එකෙන්’, ‘අම්මා ගහයි කී බෝඩ් එකෙන්’ කියන යෙදුම්වල ඉතිහාසගත වෙනසක් ඇති කරමින්,

අම්ම ගහන්නේ  ටොයිලට් බ්‍රෂ් එකෙන්.


ඔයා මැරෙනවා.


෴ නිමි  ෴

19.



හුටා! ඔයා සූටියාව ටොයිලට් එකට දාලා ෆ්ලෂ් කලා වැරදීමෙන්. අම්මා සූටියට පණ වගේ ආදරෙයි. අම්මා කියලා තියෙන්නේ, ඔයා හරි, වෙන කවුරු හරි, බල්ලට හිරිහැර කරලා අහුවුනොත්, ආය කිසි කතාවක් නෑ, හිරිහැර කරලා අහුවෙච්ච එකාව මරනවා කියලා. එයා විහිලු නෙවෙයි කරන්නේ. එයා කියන දේ කරන, කරන දේ කියන, තනි වචනේ ගෑනියක්.

සූටියව හොයාගන්න වෙනවා. ඔයා එක කකුලක් ටොයිලට් බෝල් එක ඇතුලෙන් තියනවා. ඊට පස්සෙ අනිත් කකුලත් ඇතුලට ගන්නවා. ෆ්ලෂ් බටන් එක ඔබලා ටොයිලට් එක ෆ්ලෂ් කරනවා. ඊ ලඟට ඔයා අධිවේගයෙන්  S බෙන්ඩ් එක හරහාත්, ඊට පස්සෙ දිග පයිප්ප ඔස්සේත් ඇදිලා යනවා හරියට වෝටස්ලයිඩ් එකක යනවා වගේ, නමුත් වෙනස මේක ඊට වඩා දිගයි, ගඳයි. ඔයා සූවර් ලයින් දිගේත් ගිහින් අන්තිමේදි මුහුදට වැටෙනවා. සූටියා පේන්න නෑ.

දැන් ඔයා හොඳටම දුර්වල වෙලා, අමාරුවෙන් ඉන්නේ… දැන් ඔයා ගිලෙන්නෙ ඔන්න මෙන්න. එතකොටම ඔයා දකිනවා තල්මසෙක්.

*තල්මසා ඔයාව ගනන් ගන්නේ නැති නම්, යන්න 20ට..


* තල්මසා ඔයාව ගිල දානවා නම්, යන්න 21 ට..


හැබැයි 20ටයි 21ටයි දෙකටම යන්න ඔයාලට ඉන්නවෙනවා ඩූඩ් මේකෙ අන්තිම කොටස දානකල්. 

ඒයි ඩූඩ්, හොඳ එකා වගේ ඕක ඉක්මනට දාපං බං, මේ කට්ටිය බලං ඉන්නවනේ.

මේ ඩූඩ්, මැරුං නොකා ඕක දාපං, ඈ.

Andy Griffiths –  Just Disgusting – Cake of Doom.

Simulblogged @ මගේ ඩෙනිම for WordPress Lovers.

 

ටැග: , , , ,

126. මාරක කේක් වට්ටෝරුව 1 – Cake of Doom 1

126. මාරක කේක් වට්ටෝරුව 1 – Cake of Doom 1

මාරක කේක් වට්ටෝරුව. Cake of Doom
 
A choose your own baking adventure

කේක්  එක බේක් කර ගැනීම: 
ඔබට අවශ්‍ය සාර්ථකව අවසන්වන වට්ටෝරුවක්ද?
නැතහොත් විනාශයෙන් අවසන් වන වට්ටෝරුවද?
මේ කතාවෙදි එය  තීරණය කරන්නේ වෙනින් කවුරුවත් නෙවෙයි . 
ඔබමයි.
ඔබේ නම ඇන්ඩි.
හෙට මව් වරුන්ගේ දිනය. 
හෙට උදෙන්ම අවදි වී, ඇයට කේක් එකක් ඔබම සාදා,
ඇයව විශ්මයට පත් කිරීමට ඔබ අදහස් කරනවා. 
එකම ගැටළුව ඔබ මින් පෙර කිසිදා කේක් එකක් සාදා නොමැති වීමයි. 
නමුත් එවැනි සුළු කරුණකින් සැලෙන්නෙක් නෙවෙයි ඔබ.
 
එසේ නම්, සුබ පැතුම්!
Good Luck! Happy Baking 
අනේ මොනවා කලත් ‘පරිස්සමෙන්’ මයේ දෙයියෝ!
෴ Cake of Doom ෴ + ෴ Cake of Doom ෴+෴ Cake of Doom ෴
 1.


ඔන්න දැන් හෙට උදෙත් වෙලා. ඔන්න  ඔයාගේ අර ඩිජිටල් X-Men අලාම් ඔරලෝසුවවදිනවා හි‍ටු කියලා. ඉස්සෙල්ලම අර අනතුරු හඟවන සයිරන් සද්දේ. ඊට පස්සෙ X-Men ලගේ අණදීම: “GET UP! TIME FOR ACTION! GO! GO! GO!”


*ඔයාට
මල පැනලා, අනිත් පැත්ත හැරිලා මෙහෙම හිතනවා නම්, “නෙද්දකිං!   මොන මල
කරදරයක්ද යකෝ මේක! මට බෑ නැගිටලා කේක් හදන්න. මම නිදාගන්නවා… අනික අම්මා
මා වෙනුවෙන් මොනවද කරලා තියෙන්නේ?”  යන්න කෙලින්ම 2 කොටසට.



*ඔයා දුන්න වගෙ නැගිටලා කෙලින්ම කුස්සියට යනවානම්, යන්න කෙලින්ම 3 කොටසට.

2.  



ඔයා ඇඳේ රවුමක් පෙරළිලා, අලාම් එක ඕෆ් කරන්න හදනවා. නමුත් කරුමෙට, අර ඇඳ ලඟ පොඩි කබඩ් එක උඩ තිබුන වතුර වීදුරුවෙ අත වැදිලා, ඒක පෙරළෙනවා බිමට. වතුරෙන් වැඩි කොටස කාපට් එකට උරා ගන්නවා, නමුත් වතුර ටිකක් යනවා  අර විදුලියෙන් ක්‍රියාකරන ඩිජිටල් X-Men අලාම් අර්ලෝසුවේ පිටිපස්සෙන් ඇතුලට. ඔයා දැන්ටමත් දන්න විදියට වතුරයි විදුලියයි මිශ්‍ර වෙන්නේ නෑ. 

ඔරලෝසුව කෙකර ගානවා, චට පට ගානවා, සයිරන් සද්දේ එකසිය ගානට වැඩි වෙනවා, අඩුවෙනවා. X-Men ලගෙ අණදීමත් දැන් ඇහෙන්නේ බුවාලා වතුර යට ඉඳන් කෙකර ගානවා වගේ. 

දැන් ඔයාට මල් පොකුරම පනිනවා ඔරලෝසුවත් එක්ක. ඔයා අත දික් කරලා ඒක ඕෆ් කරන්න හදනවා. මේ පාර නම් ඔයාට පුලුවන් වෙනවා ඔරලෝසුවට ගහන්න, නමුත් කරුමෙට, ඒකට ඇවිත් නන්නත්තාර වෙලා ඉන්න  වෝල්ට් 220ක විදුලිය, ‘සිං’ ගාන කොට ඔයාගේ අත දිගේ ඇවිත් ඔයාගේ මොළේ කරකුරුට්ටං වෙනවා. 

ඔයාගේ අවසාන සිතුවිල්ල, අම්මා විශ්මයට පත්වෙනවා නම් තමයි, නමුත් ඒ ඔයා කරන්න හිතාගෙන හිටපු විදියට නෙවෙයි කියන එක. 

ඔයා මැරෙනවා.


 ෴ නිමි  ෴

3.

ඔයා කුස්සියට යනකොට ඔයාට ඇහෙනවා පැන්ට්‍රියෙන්  ‘ටකාස්’ සද්දයක්. ඒ, මේ මෑතක ඉඳන් කුස්සිය ආක්‍රමණය කරන්න හදන මීයන්ට එරෙහිව,  ඔයාගේ තාත්තා කරන මෙහෙයුමේ කොටසක් හැටියට  අටවපු මී උගුලක් වෙන්නැති. මුං කවුන්ටර් උඩයි, අවන් එක ඇතුලෙයි, පාං දාන පෙට්ටිය ඇතුලෙයිබෙටි ගහන එකට විරුදධව, තාත්තා, මී උගුල්, මී කතුරු, මී පාසානම්, ඒ ඔක්කොටම වඩා දරුණු අවිය වන ඔයාගේ බල්ලා සූටිව  යොදාගෙන යුද ප්‍රකාශ කලා. 



ඔයා පැන්ට්‍රි කබඩ් එකක් අරිනවා. ආ මේ ඉන්නෙ බඩු! මෙන්න මීයෙක් අහුවෙලා මී කතුරකට.  දුඹුරු පාට, ඇ‍ඟේ මැක්කො ඉන්න, අපිරිසිදු ජරා මීයෙක්! මූ මැරිලා නෑ.  උගේ අතක් විතරයි අහුවෙලා තියෙන්නේ කතුරට. ඌ, උගේ අර දුක්බර, ආයාචනාත්මක, ඇඬුම්බර මී ඇස්වලින් ඔයා දිහා බලනවා. ඔයාට හෙන අවුල් මේ වැඩේ. ඔයාටම විශ්වාස කරන්න අමාරුවුනත්, ඔයාට පව් කියලා හිතෙනවා මේ ජරා සතා ගැන….


*ඔයා මී කතුර එළියට අරන් ගිහින් මීයව නිදහස් කරනවා නම් කෙලින්ම යන්න 4 ට.

*ඔයා අර රෝලිං පින් එකෙන් ඔලුවට පාරක් දීලා අරන් මීයව මේ දුක්ඛිත සංසාරෙන් එගොඩ කරලා දානවා නම් යන්න 5ට.

4.


ඔයා මීයව නිදහස් කරනවා. මේ ජරා යකා අනිත් පැත්ත හැරිලා ඔයාගේ ඇඟිල්ල හපනවා.
මීයාගේ කෙල හරහා ඔයාට අධි මාත්‍රාවකින් ශරීරගත වෙනවා අධි වේගී, මාරාන්තික, ජලභීතිකා වෛරසය. 

ඔයාගේ කටින් පෙණ දාන්න ගන්නවා.

ඔයා පිස්සු බල්ලා වගේ රවුමට රවුමට දුවනවා.

දුවලා දුවලා ඇද ගෙන  වැටෙනවා. 

වැටිලා ඔයා මැරෙනවා.


  ෴ නිමි  ෴
5.





ඔයා රෝලිං පින් එකෙන් නෙලනවා පාරක් මීයගේ ඔලුවට, පොරි හැලෙන්න. ඈක්කා! පොරි කිව්වට මොළ කෑලි එලියට වීසි වෙන්න. වැඩේ චොර! මොකද මේකගෙ ඔලු කට්ට පුපුරනවා හරියට කුණු බිත්තරයක් පුපුරනවා වගේ, ‘පඨෝං’ ගාලා.

ඔයා මූණ පුරාම විසි වෙච්ච ලේයි, මොළ කෑලියි පිහදාද්දි, ඔයාට දැනෙනෙවා   චිත්ත සන්තානනයේ ඇතුලතින් බුර බුරා නැගෙන  උණුසුම් විස්තර කරන්න අමාරු හැඟීමක්, ඔයා කල දේ හරිය කියලා. එහෙමයි කියලා ඔයාට, මුළු දවසම මීයන්ගේ ඔලු පල පල ඉන්න බෑනේ. අර කේක් එක හදන්න තියෙනවනේ. 

*ඔයාට නියම ක්‍රමයට කේක් එක හදන්න කම්මැලි නිසා අර ක්ෂණික කේක් මිශ්‍රණයට අත යනවා නම් , යන්න 6 ට.
*ඔයාට නියම කේක් එක හදන්න කම්මැලි නැති නිසා අර කෑම වට්ටෝරු පොත ගන්න  අත දික්වෙනවා නම්, යන්න 7ට.

6.


අර ක්ෂණික කේක් මිශ්‍රණය තියෙන්නේ, පැන්ට්‍රි කබඩ් වල උඩම තට්‍ටුවේ. ඔයා ඇඟිලි තුඩු වලින් හිටගෙන ඒක ගන්න හදන්නේ… නමුත් ඔයා හීනෙකින්වත් නොහිතපු විදියට, මාරයා මෙතන හැංගිලා, ඔයා දිහා දත් විලිස්සාගෙන බලාගෙන ඉන්නවා.

කුස්සිය කියන්නේ ඔයා නිතර යන තැනක් වත්, ගිහින් කේක් හදන තැනක් වත් නොවන නිසා අම්මයි තාත්තයි, ඔයාගේ උපන් දිනයට ඔයාට දෙන්න හිතාගෙන ඉන්න බෝලිං බෝල් එක හංගන්න හොඳම තැන හැටියට තෝරගත්තෙත්, පැන්ට්‍රි කබඩ් එකේ උඩම තට්‍ටුව.

ඔයා ක්ෂණික කේක් මිශ්‍රනය පැකට් එකේ කොනකින් අල්ලලා අදිනවා පහලට. කරුමෙට, පහලට ඇදිලා එන්නේ කේක් මිශ්‍රණ පැකට් එක විතරක් නෙවෙයි. ඒ එක්කම ඇදිලා එන බෝලිං බෝල් එක දෝයි ගාල වැටෙන්නෙ ඔයාගේ ඔලුවඋඩට. ඔයා එතනම මැරෙනවා..

 
෴ නිමි  ෴

7.



අර කෑම වට්ටෝරු පොත තියෙන්නේ, පැන්ට්‍රි කබඩ් වල උඩම තට්‍ටුවේ. ඔයා ඇඟිලි තුඩු වලින් හිටගෙන ඒක ගන්න හදන්නේ… නමුත් ඔයා හීනෙකින්වත් නොහිතපු විදියට, මාරයා මෙතන හැංගිලා, ඔයා දිහා දත් විලිස්සාගෙන බලාගෙන ඉන්නවා.

කුස්සිය කියන්නේ ඔයා නිතර යන තැනක් වත්, ගිහින් කේක් හදන තැනක් වත් නොවන නිසා අම්මයි තාත්තයි, ඔයාගේ උපන් දිනයට ඔයාට දෙන්න හිතාගෙන ඉන්න බෝලිං බෝල් එක හංගන්න හොඳම තැන හැටියට තෝරගත්තෙත්, පැන්ට්‍රි කබඩ් එකේ උඩම තට්‍ටුව.

ඔයා කෑම වට්ටෝරු පොත කොනකින් අල්ලලා අදිනවා පහලට. නමුත් පහලට ඇදිලා එන්නේ කෑම වට්ටෝරු පොත විතරක් නෙවෙයි. ඒ එක්කම ඇදිලා එන  බෝලිං බෝල් එක ඔයාගේ නහයේ ගෑවීගෙන  දෝයි ගාල වැටෙනවා බිමට.

“යකෝ, මාර බේරිල්ලක්නේ. ඒක ඔලු ගෙඩියට වැ‍ටුන නම් කේක් හදන්න මම ඉතුරු වෙන්නේ නෑ!” ඔයා කියනවා.

ඔයා කෑම වට්ටෝරු පොතත් අරගෙන කුස්සියේ මේසෙට ගිහින්, කේක් හදන හැටි කියන කොටස පෙරලාගන්නවා. .

*ඔයා කැරට් කේක් එකක් හදන්න තීරණය කරනවා නම්, යන්න 8 ට.
*ඔයා චොක්ලට් කේක් එකක් හදන්න තීරණය කරනවා නම්, යන්න 9 ට.


8.



මේ වට්ටෝරුවට ඕනෙ වෙනවා ග්‍රේට් කරපු කැරට්. ඒ වුනාට ඔයාට ග්‍රේටර් එක හොයාගන්න  බෑ.  ඔන්න ඔයාට පහල වෙනවා පට්ට අයිඩියා එකක් වැඩේ ගොඩ දාගන්න. තාත්තා, මේ පාර Mothers’ Day  එකට අම්මට දෙන්න හිතාගෙන ඉන්නේ, සුපිරි බලයක් තියෙන බ්ලෙන්ඩර් එකක්. ඔයාට හිතෙනවා ඔයා හොරෙන්ම තෑගි පාර්සලේ ඇරලා අරගෙන, පාවිච්චි කරලා, ආපහු තිබ්බ විදියටම ඔතලා තිබ්බොත්, ඕක කාටවත් දැනගන්න ලැබෙන එකක් නෑ කියලා.

ඔන්න ඉතින් ඔයා බ්ලෙන්ඩර් එක එලියට ගන්නවා. ඒකෙ  පෙට්ටියේ එලියෙම අවවාදයක් සටහන් වෙනවා, පළමුව උපදෙස් පත්‍රිකාව  නොකියවා කිසිසේත්ම බ්ලෙන්ඩර් එක පාවිච්චි කරන්න එපා කියලා. තමන් හෙන ස්මාර්ට් වැඩ්ඩෙක් කියලා හිතාගෙන ඉන්න ඔයා,  කවදාවත් උපදෙස් පත්‍රිකාවල් කියවන්නෙ නෑ. ඉතින් ඔයා බ්ලෙන්ඩර් එකට කැරට් පුරවගෙන පුරවගෙන යනවා. ඊට පස්සෙ ස්විච් එක දානවා.

වැඩේ නැගලා යද්දි ඔයා නිකමට කල්පනා කරනවා ඇයි මේ ග්‍රේට් කරපු කැරට් මෙච්චර රතු පාට කියලා. ඒ එක්කම ඔයා කල්පනා කරනවා, ඇයි ඔයාගේ ඇඟිලි මෙච්චර රිදෙන්නේ කියලා. ඔන්න එතකොටම ඔයාට තේරුම් යනවා, ඔයාඋපදෙස් කියෙව්වේ නැති නිසා, ඔයා අර ආරක්ෂිත වැස්ම දාලා නැති බවත් ඒ නිසා ඔයාගේ දකුණු අතේ ඇඟිලි ටිකත් කැරට් එක්කම ග්‍රේට් වෙලා ගිහින් බවත්.

ඔයා කොච්චර කම්පනයට පත් වෙනවද කිව්වොත්, ඔයා කලන්තේ දාලා ඇදගෙන වැටෙනවා ‘දෝයි’ ගාලා. ඔයාගේ ඇ‍ඟේ තියෙන ලේ ඔක්කොම,  ඔයාගේ කලින් ඇඟිලි තිබ්බ තැන් වලින් එලියට ගලාගෙන යනවා ‘ගොදගොද’ ගාලා. කුස්සියේ බිම ඇතිවෙන ඔයාගෙම ලේ  විලේ, ඔයා  ගිලිලා මැරෙනවා..  

 
෴ නිමි  ෴


9.




ඔයා වට්ටෝරු පොතේ කියලා තියෙන  හැම දේම කරනවා.

ඔයා අවන් එකත් කලින්ම 350 ට රත් කරනවා. 13″ X 9″ X 3″ සෘජු කෝණාශ්‍රාකාර තැටියේ අඩියට ඔයා බටර් ගාලා, පිටි පොඩ්ඩකුත් ඉහිනවා. ඊට පස්සෙ තියෙන්නේ මිශ්‍රණය බ්ලෙන්ඩර් එකට දාලා  ගහන්න. නමුත් ඔයාට බ්ලෙන්ඩරයක් හොයා ගන්න බෑ. ඔන්න ඔයාට පහල වෙනවා පට්ට අයිඩියා එකක් වැඩේ ගොඩ දාගන්න.  තාත්තා, මේ පාර Mothers’ Day එකට අම්මට දෙන්න හිතාගෙන ඉන්නේ,  සුපිරි බලයක් තියෙන බ්ලෙන්ඩර් එකක්. ඔයාට හිතෙනවා ඔයා හොරෙන්ම තෑගි පාර්සලේ ඇරලා අරගෙන, පාවිච්චි කරලා, ආපහු තිබ්බ විදියටම ඔතලා තිබ්බොත්, ඕක කාටවත් දැනගන්න ලැබෙන එකක් නෑ කියලා. 

ඔන්න ඉතින් ඔයා බ්ලෙන්ඩර් එක එලියට ගන්නවා. ඒකෙ  පෙට්ටියේ එලියෙම අවවාදයක් සටහන් වෙනවා, පළමුව උපදෙස් පත්‍රිකාව  නොකියවා කිසිසේත්ම බ්ලෙන්ඩර් එක පාවිච්චි කරන්න එපා කියලා. තමන් හෙන ස්මාර්ට් වැඩ්ඩෙක් කියලා හිතාගෙන ඉන්න ඔයා  කවදාවත්, උපදෙස් පත්‍රිකාවල් කියවන්නෙ නෑ.

ඉතින් ඔයා බ්ලෙන්ඩර් එකට  ඉබේ පිපෙන පිටි කෝප්ප දෙකක්, බේකින් සෝඩා තේ හැඳි බාගයක්, ලුණු තේ හැඳි කාලක්, කොකෝ පව්ඩර් කෝප්ප බාගයක්, සීනි කෝප්පයක්, බටර් ස්ටික්ස් එකයි තුන්කාලක්, කිරි කෝප්ප එකක්, වැනිලා තේ හැන්දක් සහ බිත්තරදෙකක් පුරවගෙන පුරවගෙන ගිහින් ස්විච් එක දානවා. ස්විච් එක දාපු ගමන් ඔයාට හයියෙන්, “හුටා!” කියවෙනවා, මොකද ඔයාට තේරුම් යනවා ඔයා (අර උපදෙස් පත්‍රිකාව කියවලා තිබ්බා  නම් ඔයා දැනගෙන සිටිය යුතු මූලික දෙයක් වන)  බ්ලෙන්ඩර් එකේ පියන වහපු නැති බව.

ඔයා ඔලුව අත් දෙකෙන්ම බදාගෙන හොල්මං වෙලා බලා ඉන්නවා, හරියට පුපුරණ ගිණිකන්දක් වගේ, ඉබේ පිපෙන පිටි කෝප්ප දෙකක්, බේකින් සෝඩා තේ හැඳි බාගයක්, ලුණු තේ හැඳි කාලක්, කොකෝ පව්ඩර් කෝප්ප බාගයක්, සීනි කෝප්පයක්, බටර් ස්ටික්ස් එකයි තුන්කාලක්, කිරි කෝප්ප එකක්, වැනිලා තේ හැන්දක් සහ බිත්තර දෙකක් කුස්සිය පුරාම සී සී කඩ විසිවෙන හැටි. ඇත්තෙන්ම ඊට වඩා තව හුඟාක් දේවල් විසි වෙනවා වගේ තමයි පෙනුම නම්.

ඔයා බ්ලෙන්ඩර් එක ඕෆ් කරනවා.

*ඔයා පැනලා දුවන්න තීරණය කරනවා නම් යන්න 10 ට.

*ඔයා කොහොම හරි කුස්සිය පිරිසිදු කරලා අස්පස් කරලම ගොඩ යන්න තීරණය කරනවා නම් යන්න 11ට.


ප. ලි:

හැබැයි 10ටයි 11ටයි දෙකටම යන්න ඔයාලට ඉන්නවෙනවා ඩූඩ් මේකෙ ඉතිරි කොටස දානකල්.

ඒයි ඩූඩ්, ඕක ඉක්මනට දාපං බං, නිකං මේ කට්ටිය රස්තියාදු නොකර.

ඔන්න උඹලට බයේ දාලා තියෙන්නේ. දෙවෙනි කොටසට මෙතන ඔබන්න..

 
Simulblogged @ මගේ ඩෙනිම for Blogspot Lovers.
 
 

ටැග: ,

125. මළා හා සමානයි. / Playing Dead. Part 2

125. මළා හා සමානයි. / Playing Dead. Part 2

පළමු කොටසට මෙතනින්.

තාත්තා කාමරෙන් එලියට යනවා.

අම්මා ඇඳ ලඟ බිම දණ ගහගෙන, මගේ කම්මුලට හාදුවක් දීලා, එයාගේ අතින්ම, මගෙ ඇරිලා තියෙන ඇස් පිහා‍ටු වහනවා. හරියටම අර චිත්‍රපටිවල කරනවා වගේ. මේක කොච්චර හැඟීම්බර මොහොතක්ද කිව්වොත්, තව පොඩ්ඩෙන් මට අමතක වෙලා ආයේ ඇස් අරිනවා.

“ලෝකයා මොනවා කිව්වත්, ඔයා හොඳ දරුවෙක් වුනා මට,” අම්මා කොඳුරනවා.

ටිකකින් අම්මත් එලියට යනවා.

දැන් මට ඇස් අරින්න බයයි, අම්මා එක පාරටම කාමරේට ඇවිත් මම ඇස් ඇරගෙන ඉන්නවා දැකලා හොඳටම බයවෙයි කියලා. එයා අදට බය වෙලා ඉන්න ටික හොඳටම ඇති.

මට වෙලාවකට හිතෙනවා අම්මට ඇත්තම කියලා දාන්නත්.

නමුත් එයාව තවත් බය නොකර, කොහොමද එහෙම කරන්නේ? අම්මා මම මැරිලයි කියලා හිතාගෙන ඉන්න වෙලාවේ, මම එක පාරට නැගිටලා, කුස්සියට ඇවිදගෙන ගිහින්, “අම්මේ මම මැරිලා නෑ. මම ජොලියට එහෙම කලේ,” කියලා කියන එක්ක එච්චර ඇඟට ගුණ වැඩක් කියලා මම හිතන්නේ නෑ.

හැබැයි මම ඇත්ත නොකීවොත් මට වෙන්නේ, අපේම ගේ පිටිපස්සෙ සීතල මඩ වලක වැලලෙන්නයි.

ලෝක විනාසෙ වෙනකල්, පණුවෝ තලු මර මර, මගේ ඇස් බෝල සූප්පු කරයි. මේක කොච්චර පට්ට ආතල් විහිලුවක් වුනත්, ලැබෙන්න යන රිටර්න් එක නම් සෙල්ලං නෑ වගේ. ඕන්නැති සෙල්ලං දාන්න ගිහින් සල්ලං වෙන්න වෙයිද මට?

playing dead original

ලෙමන් ගහ තියෙන්නේ මගේ කාමරේ ජනේලෙ ලඟමයි. මට ඇහෙනවා තාත්තා විස්ල් එකක් හෙම ගහ ගහ, වල හාරන සද්දේ.

විස්ල් එකක් ගහ ගහ?

මම මෙහෙ මැරිලා. තාත්තා සින්දුවක් විස්ල් කරනවා! තාත්තට මොනවා වෙලාද? තාත්තට ඇත්තටම පිස්සුද? සාමාන්‍ය මිනිස්සු විස්ල් කරනවායැ තමන්ගේ පුතා මලාම? ඔක්කොටම ඉස්සෙල්ලා සාමාන්‍ය මිනිස්සු ගේ පිටිපස්සෙ මිනී වලදානවායැ ?

මම තාත්තගෙ විස්ල් එක අහගෙන ඉන්නකොට මට දැනෙනවා ඒකෙ අමුත්තක්.
මේක සාමාන්‍ය විස්ල් එකකට වඩා වෙනස්.
මේක ඊට වඩා සද්දයි.
මේක ඊට වඩා නැටවෙන ටියුන් එකක්.
තාත්තට නැව ගිලුනත් බෑන්චූන්ද?

දැන් මට තේරෙනවා.

මේ දෙන්නා මගේ ලණුව ගිලලා නෑ. මේ දෙන්නා හදන්නේ මට ලණුවක් ගිල්ලවන්න. ඒ දෙන්නට ඕනෙ, ඒ දෙන්න මගේ ලණුව කාලා ඉන්නෙ කියලා, මාව අන්දවන්න. මේ මාව ලෙමන් පළදාවට හොඳ කතාවල් ඔක්කොම නිකං මේ බුලක්.

මේ ඔක්කොම කරන්නේ මාව මට්‍ටු කරන්න.

මාව මට්‍ටු කරන්න එයාලාට ලේසි වෙන්නේ නෑ. අනික, මේ… අර ඌරගේ මාලු ඌරගේ පිටේ තියලා කපන්නනේ හදන්නේ? හුහ්, හිතුවා මදි මාව තම්බන්න!

මුළු උදයක්ම උඩ බලං ඉඳලා, මට ඇති වෙලා.

ඇති යාන්තං, තාත්තා වල හාරලා ඉවරයි වගේ.

අම්මයි, තාත්තයි කාමරේට එනවා. මට හිතා ගත්තෑකි ඊ ලඟට වෙන්න යන දේ.

මම හුස්ම අල්ලාගෙන, නොසෙල්වී ඉන්න උත්සාහ කරනවා. තාත්තා මාව කිහිලි වලට යටින් අත දාලා උස්සද්දි, අම්මා මගේ කකුල් වලින් උස්සනවා. මම නියම මළ මිනියක් වගේ බෙල්ල කඩා වැටිලා පැද්දෙන්න අරිනවා. එයාලා මාව ගේ පිටිපස්සට ගෙනිහින් ලෙමන් ගහ යට බිමින් තියනවා.

තාත්තා වලට බහිනවා මට ඇහි පිහා‍ටු අතරින් පේනවා. තාත්තා ආයෙම මගේ කිහිලි වලට යටින් අත්දාලා, මාව අදිනවා වල ඇතුලට. මගෙ විලුම් දෙක බිම දිගේ ඇතිල්ලිලා ගිහින්, වලේ ගැට්ට පැනලා වලේ අඩියෙ වදිනවා ‘දොහ්’ ගාලා.

වල අඩියේ මඩ පසේ සීතලයි, තෙතමනයයි මගේ පිජාමා එක විනිවිද යනවා මොහොතකින්. තාත්තා දැන් බලාගෙන ඇති මම පරාජය බාර අරගෙන, ඇස් ඇරලා ‘මම විහිලුවක් කලේ,’ කියලා කියනකල්.

බලාගෙන ඉන්න මම කියයිද කියලා!

තාත්තා වලෙන් ගොඩ වෙනවා. අම්මා අර පුංචි නිල් පාට බයිබලය දිගෑරගෙන හරිම පහත් නමුත් ශාන්ත හඬකින් යාඥාව කියන්න ගන්නවා.

“…Ashes to ashes…dust to dust…”

තාත්තා බිම හිටවලා තියෙන ෂවල් එක ලඟම සීරුවෙන් හිටගෙන ඉන්නවා.

දැන් නම් මට හිතෙනවා මම කලේ ගොං වැඩක්ද කියලත්. තාත්තා වලට පස් දාන්න පටන් ගන්නවා. ආයෙ හිතන්න දෙයක් නෑ. ගොං වැඩක් තමයි.

පලවෙනි පස් ටික වැටෙන්නේ මගේ පතුල් දෙක උඩට. ටිකකින්, කකුල් පස් වලින් වැහීගෙන යනවා. ඊ ලඟට බඩ. පපුවට වැ‍ටුන පස් කුට්ට්යෙන් විසි වුන පස්, මගෙ මූණේ කටේ හැම තැනම.

මොකක් හරි අවුලක් තියෙනවා. මගේ රඟපෑමෙ සුපිරි කමට අම්මයි තාත්තයි ඇත්තටම ‍රැව‍ටුනා වෙන්න බෑ. ම්ම්ම්… එහෙම වෙන්න පුලුවන්ද භැබෑට?

ඒක වෙන්න බෑ. දැන් කොයි වෙලේ හරි දෙන්නා මේක නවත්තලා, ‘බක-බක’ ගාලා හිනා වෙන්න ගනී.

ඊ ලඟ පස් කුට්ටිය කෙලින්ම මගේ මූණෙ.

තව එකක්.

දැන් නම් මට මොකුත් හිතාගන්නත් බැරි තරම්. මොකද මම දැන් සම්පූර්ණයෙන්ම වැලලිලා වගේ මට දැනෙන නිසා. හුස්ම ගන්නත් බැරි විදියයි. දැන්නම් බඩුම තමයි.

“හරි හරී, ඔයාලා දිනුම්. මම පරාදයි!” කියන්න මම කට අරිනවා. මොන! ලොකු පස් කුට්ටියක් කට ඇතුලට රිංගන නිසා සද්දෙ පිටවෙන්නේ නෑ.

කලුවරයි.

නිශ්ශබ්දයි.

සීතලයි.

කම්මැලියි.

මම කොච්චර කල් මෙහෙම ඉන්න ඇත්ද?

බඩු පැකට් වුනාවත්ද?

මම මැරිලද?

මම මැරිල නම්, මට තාමත් දේවල් හිතෙන්නෙ කොහොමද?

එක දෙයක් පැහැදිළියි. මට මේකෙන් ගැලවෙන්න ලැබුනොත් – ඒක නම් දැන් කියන්න අමාරුයි – ආයෙ පණ තියෙන කල් මේ වගේ ගොං ආතල් නම් ගන්න යන්නෙ නෑ, නෑමයි!

ඈ! මොකක්ද ඒ? මගේ බඩ උඩ මොකෙක්ද දඟලනවා දැනෙනවා. මෙන්න ඒකා පහුරු ගානවයි හාරනවයි වගේ දැනෙනවා, එකසිය ගානට!

ටිකකින් මගේ බඩ උඩ තිබ්බ පස් වල බර සැහැල්ලු වෙලා යනවා. දැන් මෙන්න ඒකා මගේ පපුව හරිය පහුරු ගානකොට මට තේරෙනවා මේ මොකාද කියලා.

සූටි ඇවිත් මාව බේරා ගන්න! ඌට විතරයි තේරෙන්නෙ මම මැරිලා නැති බව! ඌට ඉව වැටිලා මගේ ඇ‍ඟේ උණුසුම!

පස් වල බර අයින් වෙච්ච ගමන් මම තීරණය කරනවා, වහාම ක්‍රියාත්මක වෙන පරිදි, මේ මැරුණු පාට් එක අතෑරලා දාන්න. මේක මාර කට්ටක් වුනානේ. කොටින්ම ඉස්කෝලෙ යන්න වෙන එකත් මෙච්චරම චාටර් නෑනේ!

මම දුන්න වගේ නැගිටලා වලේ ඉඳගෙන කෑ ගහනවා.

“හරි, මම වැ‍රැද්දක් කලා තමයි. මම ඒක පිළිගන්නවා. ඔයාලා දිනුම්! මම විහිලුවක් කලේ!”

මම මූණෙ ගෑවුණු මඩ පිහදාලා, ඇස් දෙක පාදගෙන, උඩ බලනකොට, මම දකින්නේ අම්මයි තාත්තයි මා දිහා හොල්මනක් දැක්කා වගේ බලං ඉන්න හැටි.

ඒ දෙන්නා ඇත්තටම බය වෙලා. මම මළවුන්ගෙන් නැගිටිනවා දැකලා ඒදෙන්නගේ ඇස්බෝල නළලෙ, කටවල් ඇරිලා නිකටවල් බිම ගෑවෙන සයිස්.

ඔන්න අම්මා යටි ගිරියෙන් කෑගහන්න ගන්නවා. තාත්තා මට ෂවල් එක උස්ස ගන්නවා මට ගහන්න, හරියටම මම අර සොzම්බී කෙනෙක් වගේ.

“තාත්තේ, බය වෙන්න එපා තාත්තේ!” මම තාත්තව කූල් ඩවුන් කරන්න හදනවා. “මම කලේ මෝඩ විහිළුවක්. සොරි, තාත්තේ.”

ෂික්! මම කියන දේ තාත්තට ග්‍රීක් වගේ. මෙලෝ වැඩක් නෑ. තාත්තා තවම, මම ලඟට ආවොත් ගහන්න ෂවල් එක උරුක් කර ගත්ත ගමන්, අම්මත් එක්ක අඩියෙන් අඩිය පස්සට යනවා, වලෙන් ඈතට.

පිස්සු ඩබල් වෙනවනේ! මගේ ජෝක් එක චාටර්ම වෙච්ච හැටි! දැන් ඒක මගේ පස්සෙම පන්නනවා, හි‍ටු කියලා! මාව දැකලා සතු‍ටු වෙන එකම එකා සූටියා විතරයි. ඌ වලේ ගැට්ටේ ඉඳගෙන, මගේ මූණ ලෙවකන්න හදනවා. මම ඌව අහකට තල්ලු කලත්, ඌ ආයෙම, ආයෙම එනවා මූණ ලෙව කන්න. ඌට ඒක සෙල්ලමක් වෙලා. අඩු ගානේ ඌවත් සාමාන්‍ය විදියට හැසිරෙන එක ලොකු දෙයක්.

ඔන්න එක පාරටම තාත්තා ෂවල් එක අතෑරලා, පපුව අල්ලගෙන පාත්වෙනවා. එයාගේ කට තාමත් ඇරිලා. මුලින්ම එයාට දණ ගැස්සෙනවා. ඊට පස්සෙ මුනින් අතට බිම වැටෙනවා…

එක පිම්මට වලෙන් එළියට පනින මම නතර වෙන්නේ තාත්තා ලඟ. මම තාත්තව අනිත් පැත්තට පෙරලලා බලනවා, එයාට හුස්ම වැටෙනවද කියලා.

තාත්තා හුස්ම ගන්නේ නෑ!!!!

අර ප්‍රථමාධාර පන්තියේදි කියලා දුන්න විදියට, මම මගේ අත් දෙක තාත්තගේ පපුව උඩ තියලා, මගේ මුළු බර දාලා තෙරපනවා. තුන් පාරක් පපුව තෙරපලා, එයාගේ නහය ඇඟිලි දෙකකින් මිරිකගෙන, ඔලුව බෙල්ලෙන් පස්සට නවනවා. මම කටට කට තියලා කෘතිම ශ්වසනය දෙන්න හදනකොටම අම්මා බෙරිහන් දෙනවා.

“අහකට පලයං සොZම්බී! එයාව අතෑරපං… මල පිල්ලිය උඹ!”

“මම සොZම්බී කෙනෙක් නෙවෙයි අම්මේ. මම මැරිලා නෑ. මම විහිලුවක්නේ කලේ!”

“උඹ එයාව අල්ලන්නේ නෑ, ලේ උරා බොන වැම්පයර්!”

“මට ඔයත් එක්ක වාද කරන්න වෙලාවක් නෑ අම්මේ! තාත්තව බේරගන්න ඕනෙ. එයාට වෙන පිහිටක් නෑ මේ වෙලාවේ මා හැර.”

මම ගැඹුරු හුස්මක් ගන්නවා. අම්මා ඒ ගමන හිනාවෙන්න ගන්නවා, හිටි හැටියෙම. මේ වෙච්ච දේවල් වලට එයාගේ මොලේ අප්සෙට් වෙලා වගේ. මමයි මේ ඔක්කොටම වග කියන්න ඕනෙ. අම්මට කලින් තාත්තව බේරාගන්න ඕනෙ. ඒක තමයි ඉස්සෙල්ලම කරන්න ඕනෙ.

මම තවත් ගැඹුරු හුස්මක් අරගෙන, මගේ කට තාත්තගේ කටට තියන්න හදනකොටම, තාත්තා එක පාරටම පොඩ්ඩක් දඟලලා, මොනවදෝ කියමින් කෙඳිරි ගන්නවා. ඉන් පස්සෙ එයා අමාරුවෙන් කීස් හඬින් හුස්ම ගන්නවා. ඊට පස්සෙ බිම පෙරලමින් හිනා වෙන්න ගන්නවා.

තාත්තා ඇස් ඇරලා බලනවා. ඒ ඇස් කඳුලු වලින් පිරිලා, හිනාවෙලාම.

“මටත් කියනවද මොකක්ද මෙතන තියෙන විහිළුව කියලා,” මම අහන්නෙ බැරිම තැන.

“ආ, නැතුව, නැතුව?” අමාරුවෙන් හිනාව නවත්තාගන්න තාත්තා කියනවා. “අපිත් මේ විහිළුවක් කලේ!”

එහෙම කියලා දෙන්නා එක්කම බිම පෙරලි පෙරලි හිනා වෙන්න ගන්නවා, කලින්ට වඩා හයියෙන්. දෙකට නැමිලා, බඩවල් අල්ලාගෙන හිනා කනවා. හරියටම, පිස්සු හැදිච්ච ජෝඩුවක් වගේ. සූටියාත් බිම පෙරලි, පෙරලි හති හලනවා. හති හල හල බිම පෙරලෙනවා.

මට සිද්ධියෙ බරපතල කම තේරෙන්න ටික වෙලාවක් යනවා.

දෙයියනේ, එයාලා දිනුම්!

මමයි චාටර් වුනේ!

මමයි ඇදගෙන නෑවේ!!

මමයි ලණුව කෑවේ!!!

ඔන්න මගේ ධනාත්මක අහවල් එක මතුවෙනවා.

පෙරළුණු ඔරුවේ මේ පැත්තත් නරක නෑ. කකුල් දෙක දෙපැත්තට දාලා, ආතල් එකේ ඉඳගෙන ඉන්න පුලුවන්නේ!

මීට වඩා නරක යමක් වෙන්න තිබ්බා.

වෙච්ච දේ නරකම නෑ.

මම තෙමිලා සීතලේ වෙව්ල වෙව්ලා ඉන්න බව ඇත්තයි.

මම ඔලුවේ ඉඳන් පතුල් දෙකටම මඩ නාගෙන ඉන්න බවත් ඇත්තයි.

මමම කරපු මෝඩ ජෝක් එක මටම පත්තු වෙලා, මගේ වැඩෙන් අම්මට පිස්සු හැදිලා, තාත්තා මැරුණා කියලා මමම ‍රැව‍ටුන බවත් ඇත්තයි.

හරි හරි ඒ ඔක්කොම ඇත්ත තමයි, මම නෑයි කියන්නේ නෑ.

මගේ ජෝක් එකෙත් මෙලෝ රහක් නෑ තමයි!

ඒ වුනාට, අද මට ඉස්කෝලෙ නොගිහින් ඉන්න ලැබුනනේ. හික් හික්!

ඒකම මදිද?

නිමි.

ඕස්ට්‍රේලියානු ලේඛක Andy Griffiths ලියූ Just Joking කෙටිකතා එකතුවේ Playing Dead කෙටි කතාවේ සිංහල අනුවාදයි.

Simulblogged @ මගේ ඩෙනිම for Blogger Lovers.

 

ටැග: , ,

124.මළා හා සමානයි. / Playing Dead.

124.මළා හා සමානයි. / Playing Dead.

වෙලාව උදේ 8.15යි. මම තාම ඇඳේ. හරි නම් මට නැගිටින්න තිබුනේ මීට පැයකට කලින්. නමුත්, මම නෙමෙයි නැගිට්ටේ. දැන් ඔයාලට කුතුහලය නේ ඒ ඇයි කියලා දැන ගන්න? දන්නවද ඇයි කියලා?

වෙන මොකුත් නෙවෙයි.

මම මැරිලා.

ම්ම්ම්ම්… ඇත්තටම නෙවෙයි. මම ඉස්කෝලෙ කට් කරන්න ඕනෙ නිසා මැරිලා වගෙ රඟපානවා. විතරයි.

මට පුලුවන් වුනොත්, මොන ජාතියෙන් හරි, මම මැරිලා කියලා අම්මටයි තාත්තටයි ඒත්තු ගන්නාගන්න, ඒක ඉතිහාසයේම කෙනෙක් දාපු ලොකුම පානිය වෙනව, කෙළපු ලොකුම බුල වෙනවා, අන්දපු ලොකුම ඇන්දිල්ල වෙනවා, නාගත්තු ලොකුම නෑම වෙනවා.

වැඩේ ලෙසටම පත්තු වුනොත් , මම මේ ශත වර්ෂයේ ආතල්ම, පට්ටතම වංචාව කලාට අමතරව, මුලු අවුරුද්දම, සමහරවිට ආයෙ කවදාවත්, ඉස්කෝලෙ නොගිහින් සිටීමේ චාන්ස් එකත් ලැබෙන්නෙ ඉඩ තියෙනවා.

මට මේ අදහස දුන්නෙ අපේ බල්ලා. මම ඉරිදා උදේට සූටියව ඔබීඩියන්ස් ක්ලාස් අරං ගියානේ. ඇත්තෙන්ම වැඩි කාලයක් නෑ, සති කීපයයි ගියේ. මූ ඉගෙනගත්තා ඉඳගන්න, දෙයක් ඉල්ලන්න, පෙරලෙන්න. ඊයෙ මූ ඉගෙන ගත්තා මැරිලා වගේ ඉන්න හැටි. ඉතින් මම කල්පනා කලා “යකෝ මගෙ බල්ලටත් පුලුවන් දේ ඇයි මට බැරි,” කියලා.

මට කරන්න තියෙන්නෙ හුස්ම නොගෙන ඇහි පිල්ලන් නොගහා නිදාගෙන ඉන්න එක විතරයි. ඒ කියන්නෙ මේ මේ ඇහි පිල්ලං නොගහම නෙවෙයි. කාටද එහෙම ඉන්න පුලුවං? ඇහි පිල්ලං ගහනවා කවුරුත් නොබලන වෙලාවට. අනික, හුස්ම නොගෙනම නෙවෙයි – ඒක මොන මෝඩ කමක්ද? මම කියන්නෙ, වරින් වර, යන්තම් නොමැරී ඉන්න හැකි පමනින්, පොඩී හුස්මවල් අරගෙන.

මට පොඩි බයකට තියෙන්නෙ, මම මේ වගෙ තක්කඩි වැඩ කොච්චර හොඳට කරනවද කිව්වොත්, මමම ‍රැවටෙන්න පුලුවන් මම මැරිලයි කියලා. එහෙම වුනොත් නම් මළා හා සමානයි! මැරෙනවා කියන එකේ කිසි ගතියක් ඇතියි කියලා මම හිතන්නෙ නෑ, ඉස්කෝලෙ නොගිහින් ඉන්න හැකි වීම ඇරෙන්න.

ඔන්න අම්ම එනවා කාමරේට කඩාගෙන බිඳගෙන.

“මොනවා? ඔයා තවම ඇඳේද? හා, හා, නැගිටින්න, නැගිටින්න.
පරක්කු වෙයි දැන් ඉස්කෝලේ යන්න.”

මට ඇහෙනවා අම්මා ජනෙල් තිර අරින සට සට හඬ.

එකවරම කාමරයට වැටෙන එලියට ඇස් රිදෙනවා. නමුත් මට වෙලාවට මතක් වෙනවා ඇස් පිල්ලං නොගහා ඉන්න ඕනෙ බව.

දැන් කොයි මොහොතෙ හරි අම්මා මාව දැකලා විලාප තියන්න ගනීවි. ඔන්න දැන් මා ගාව හිටගන්නවා.

“හ්ම්හ්, මේ කාමරේ ගඳ! කවද්ද ළමයො මේක අන්තිම වතාවට පොඩ්ඩක් අස් කරලා පිරිසිදු කලේ? මේක ඌරු කො‍ටුවක් වගේනෙ. කිලු‍ටු මේස්, අන්ඩවෙයා හැම තැනම. ඇයි අර අක්කා වගෙ කිලු‍ටු ඇඳුම් ලොන්ඩ්‍රි බාස්කට් එකට දාන්න බැරි ඔයාට?”

“හ්ම් ඒකෙන් කමක් නෑ. විනාඩි දහයෙන් නැගිටලා, ෂවර් එකක් දාලා, ඇඳගෙන එලියට බැස්සෙ නැතිනම්, බස් එක මිස් වෙනවා . මම නං කාරෙකෙන් ගිහින් දාන්නෙ නෑ ඕං.”

අම්මා යනවා කාමරෙන් එලියට.

මම සීලිම දිහා බලාගෙන කල්පනා කරනවා. ඇත්ත මලකඳක් කරන්නෙත් ඒකනේ. නැතුව එක පාරටම, “කරුණාකරලා, මට ඉන්න දෙනවද මගේ පාඩුවේ? මම අද ඉස්කෝලෙ යන්නේ නෑ, මොකද මම මැරිලා නිසා. මට මගේ පාඩුවේ සමාදානයේ කුණුවෙලායන්න දෙනවද?” වගේ දෙයක් කියන්න පුලුවනෑ එක පාරටම? හැබැයි මැරිලා නිසා කියන්න බැරුවා මිසක් නැතිනම් පට්ට වාක්‍යය ඒක! ලොවෙත් නෑ! ඉතින් මම සීලිම දිහා බලාගෙන උඩුබැලි අතට බෑවිලා ඉන්නවා.

එක පාරටම මේං තාත්තා ඇඳ ගාවා හිටගෙන ඉන්නවා.

“ඇන්ඩි.”

මම උත්තර දෙන්නේ නෑ.

“මොකද දැන් මේ වෙලා තියෙන්නෙ?” තාත්තා අහන්නේ තරමක් ගොරෝසු හඬකින්.

මම හුස්ම අල්ලගෙන ඉන්නවා, අතපය දරදඬු කරගෙන. තාත්තා නැවිලා, උරහිසෙන් අල්ලලා මාව හොලවනවා.

“ඇන්ඩි,” තාත්තා කියනවා. “මම මේ හොඳින් කියන්නේ. මේකත් ඔය වෙනද කරනවා වගේ ප්‍රෝඩාවක්නම්, දැන් ඔන්න සීමාව පන්නගෙන එන්නේ. තේරුණාද? දැන් ඔය හොඳටෝම ඇති!”

තාත්තා මාව හොලවද්දි, මම තවත් දරදඬු වෙලා ඉන්නවා. ටිකකින් එයා හෙලවිල්ල නවත්තලා, මගේ මැණික් ක‍ටුව එයාගේ මාපට ඇඟිල්ලටයි, දබ‍රැඟිල්ලයි හිර කරගෙන මගේ නාඩි බලනවා.

ෂික්! ඔන්න මට වංචා කරන්න බැරි එකම තැන. කොයිකටත් කියලා මම හිතින් හදවතේ වේගය පාලනය කරන්න උත්සාහ කරනවා.
මම කොහේදි හරි කියවලා තියෙනවා, කොහේ හරි ඉන්න, චිත්ත බලයෙන් නාඩි පාලනය කරන්න පුලුවන් මිනිස්සු වගයක් ගැන. මමත් කරන්න හදන්නේ ඒ වගේ දෙයක්.

මම හිතනවා මගේ හදවත

ගලක් වගේ නිශ්චල බව…

රතු ගලක් වගේ නිශ්චල බව…

හිරිවැ‍ටුණු, රතු ගලක් වගේ නිශ්චල බව…

මිදී, හිරිවැ‍ටුණු, රතු ගලක් වගේ, ගැඹුරු…ගැඹුරු…ගැඹුරු නින්දක බව.

කල්පාන්තරේකට පස්සෙ තාත්තා මගේ මැණික් ක‍ටුව අතෑරලා, අත ආපහු ඇඳ උඩින් තියන්නේ හෙමීහිට. ඉන් පස්සෙ එයා හරිම මෘදු හඬකින් මෙහෙම කියනවා.

“ඇන්ඩි, දැන් හොඳට අහගන්න මම කියන දේ, ඔයාගේ ඇඟ සීතල වෙලා. ඔයා හුස්ම ගන්නෙත් නෑ. සීලිම දිහා බලාගෙන ඔහේ ඉන්නවා. මට ඔයගේ නාඩි අහු වෙන්නෙත් නෑ. ඔයා මැරිලා වගේ තමයි පේන්නේ. නමුත් ඔයා මෙතුවක් කාලෙකට කරලා තියෙනෙ තක්කඩි, මගෝඩි වැඩ ගැන කල්පනා කරන කොට මට නිකමට හිතෙනවා මේකත් තවත් අර ජාතියෙම නසරානි වැඩක්ද කියලාත්. ඔයා මේ කරන්නේ ඒ වගේ මෝඩ විහිලුවක්නම්, මම තුනට ගනින්නයි යන්නෙ, ඔයාට ඇ‍ඳෙන් නැගිටලා එන්න.”

“එහෙම වුනොත්, මම මෙහෙම දෙයක් සිද්ධ වුන බව අමතක කරලා දාන්න ලෑස්තියි. ආයේ අපි දෙන්න ඒ ගැන වචනයක් වත් කතා කරන්න ඕනෙත් නෑ කවදාවත්.”

“හැබැයි වැරදිලාවත්, ඔයා ඇ‍ඳෙන් නැගිටින්නේ නැතුව හිටියේ ඇත්තටම මැරිලා නෙවෙයි කියලා මට දැනගන්න ලැබුනොත් නම් පු‍තෝ, ඔන්න එතකොට ඔයාට හිතෙයි මැරුණා නම් හොඳයි කියලා. මම කියන දේ පැහැදිළියි නේද?”

හියැක් හික් හූ! තාත්තා මේ මාව අන්දන්න හදන්නේ, මම ඔව් ඔව් කියලා ඔලුව හොල්ලයිද බලන්න. එව්වා හඳේ! තාත්තා කොහෙද මාව තම්බන්නේ?

තාත්තා ගනින්න පටන් ගන්නවා.

“එකායි…”

මට ෂුවර් නැත්තේ දැන් මම ඇත්තම කිව්වොත් වැඩේ ඇත්තටම ෂේප් කරගන්න පුලුවන් වෙයිද කියලයි. තාත්තා කතා කලේ නම් අන්තිම සිරා විදියට වුනාට, මාව සුමානෙකට ග්‍රවුන්ඩ් කරයිද කවුද දන්නේ? අනික…ඉස්කෝලෙ යන්න නම් වෙනවාමයි.

“දෙකායි…”

මට මොනවද නැති වෙන්න තියෙන්නේ? අනික මම දැන් ගිහින් තියෙන දුර වැඩියි පස්ස ගහන්න.

“තුනායි!”

මම නිසොල්මනේ ඉන්නවා.

තාත්තා අම්මට කාමරේට කතා කරනවා.

“ඇයි, මොකුත් ප්‍රශ්ණයක්ද?” අම්මා අහනවා.

“මම මේක ඔයාට කියන්නේ කොහොමද කියලා මේ කල්පනා කලේ. නමුත් නොකියා බෑ. අන්තිම අසුබ ආරංචියක් තියෙනවා කියන්න.” තාත්තා සුසුමක් හෙලනවා. “මම දන්නේ නෑ මේක කොහොමද සිද්ද වුනේ, මොකද හේතුව, කිසි දෙයක්. නමුත් මම හිතන්නේ අපේ ඇන්ඩි ජීවතුන් අතර නෑ තව දුරටත්… ඒ කියන්නේ එයා… මැරිලා.”

“අනේ!!!” අම්මට කෑ ගැස්සෙනවා. “අයියෝ!!!” එයා විලාප තියනවා.

මට ඇස් කොණට පේනවා, තාත්තා අම්ම වටේට අත් යවලා එයාව වත්තම් කර ගන්නවා. ඒ දෙන්නා අහක බලපු මේ වෙලාවේ මම ගැඹුරු හුස්ම කීපයක්ම ගන්නවා.

“අනේ එයා කාටවත් වැ‍රැද්දක් කරපු කෙනෙක් නෙවෙයි,” අම්මා අඬා වැටෙනවා. “කොච්චර ගුණ යහපත් දරුවෙක්ද! එයාගේ අඩු පාඩු තිබුණා තමයි. අනේ ඒ වුනාට එයා හිතලා මතලා කාටවත් වරදක් කරපු කෙනෙක් නෙවෙයි. එයා ඒවා නරක අදහසින් කරපුවා නෙවෙයි!”

“නෑ,” තාත්තා කියනවා. “මමත් හිතන්නේ නෑ එයා නරක අදහසින් දේවල් කලා කියලා. හැබැයි එයා දැනගෙන හිටියේ නැත්තේ සීමාව තමයි. අන්න එතනයි වැ‍රැද්ද.”

මම හිතුවට වඩා හොඳට තාත්තා මේක හැන්ඩ්ල් කරනවානේ. තාත්තා කොහොමත් නිකරුනේ කලබල වෙලා උඩ පනින්නේ නෑ තමයි. නමුත් මම හිතුවේ එයා මීට වඩා තව පොඩ්ඩක් අප්සෙට් වෙයි කියලා. අනේ මම එයාගේ පුතානේ අප්පා!

“ආ, හරි, හරි,” තාත්තා කියනවා. “දැන් මෙතනට වෙලා උඩ බලා ඉඳලා හරියන්නේ නෑ. දැන් කරන්න වැඩ ගොඩක් තියෙනවා.”

“අනේ , ඒ වුනාට ඔයා දැන් වැඩට යන්න නෙවෙයිනේ හදන්නේ?”

“ම්ම්ම්, වැඩට ගියානම් හොඳයි තමා,” තාත්තා කියනවා. “නමුත් කවුරුහරි වල කපන්නත් එපායැ.”

“මොන වලද?”

“අපිට එයාගේ මිනිය මෙහෙම ගේ ඇතුලේ තියාගෙන ඉන්න බෑනේ. මේක වලලන්න වෙනවා.”

“ඒකත් ඇත්ත තමයි,” අම්මා කියනවා. “දැන් කොහෙද වල හාරන්නේ?”

තාත්තා අම්මට එයාගේ ලේන්සුව දෙනවා කඳුළු පිහදාගන්න.

“මම හිතුවේ අර ලෙමන් ගහ යට හොඳයි කියලා. අනික ඒක ලෙමන් පළදාවටත් හොඳයි.”

“ඔව්, “ අම්මා කියනවා. “ලෙමන් ගහටත් පෝර මදිව කේඬෑරි වෙලා තියෙන්නේ.”

“මම ගිහින් ෂවල් එකත් හොයාගෙන වල හාරන්න පටන් ගන්නම්. දවල් කෑමට කලින් ඇන්ඩිව වලදාගන්න බැලුවොත් හොඳයි, මේ… මේ… ගඳ ගහන්න පටන් ගන්න කලින්.”

BandAidහා, එහෙනම්.” අම්මා කඳුළු පිහදාමින් කියනවා. “ඔයා වල කපන අතරේ, මම කේතලේ ලිපේ තියන්නම්. අපි දෙන්නටම හොඳ කහට සැරට තේ එකක් බිව්වානම් හොඳයි නේද?”

මට අදහාගන්න බෑ මේ වෙන දේවල්. අම්මගෙයි තාත්තගෙයි මොලේ කචල් වෙලාද? යකෝ, මේ මාව මේ ගේ පිටිපස්සෙ නිකම්ම වලලලා දාන්න හදන්නේ? ඇයි හත්තිලව්වේ මේ රටේ මේවට නීතියක් කියලා මොකුත් නැද්ද? යකෝ මාර කෙලියක්නේ මේක!!!

මීලඟ කොටසින්…

තාත්තා ඇන්ඩිව ඇත්තටම වල දායිද?

ඕස්ට්‍රේලියානු ලේඛක Andy Griffiths ලියූ Just Joking කෙටිකතා එකතුවේ Playing Dead කෙටි කතාවේ සිංහල අනුවාදයි.

Simulblogged @ මගේ ඩෙනිම for Blogger Lovers.

මගේ ඩෙනිම, මට හිතෙන හැටි සහ HeyDude  කියවන රසික ඔබටත්, සයුරෙන් එතෙර සේවය කරන, වෙසෙන අප වැනිම මවුබිමේ අලුත් අවුරුදු අසිරිය අහිමි  ඔබටත්, සයුරෙන් එතෙර ජීවත් වන ඔබ සැමටත්, සකල ලංකාවාසී ඔබ සැමටත් ශුභ අලුත් අවුරුද්දකට ආසිරි, ඩූඩ්ගෙන්.

 

ටැග: