RSS

Tag Archives: වල කතා

77. මැක් ලොජික්

77. මැක් ලොජික්

මැක්කා අපේ බැචා පේරාදෙණිය ටීචර්ස් කොලේජ් එකේ. බැචා කිව්වට ඌ හිටියෙ අපිත් එක්ක එකම බැච් එකේ විතරක්  නෙවෙයි, එකම ගෲප් එකේ, එකම ක්ලාස් එකේ, එකම හොස්ටල් එකේ. මූ පොකු‍ටු කොන්ඩයක් තියෙන, කන්නාඩි දාන ගීක් ටයිප් කොට ජීවිතේ. මේකාගෙ ඇත්ත නම මොක වුනත් මේකාට ඉස්සෙල්ලම වැටිච්ච නම ‘මැක්බෙත්’. ඒකට හේතුව මේකට තිබ්බ අසාමාන්‍ය English Literature උණ කිව්වොත් වැරදි නෑ.

මුලින්ම මූ මේ නම ගැන මාර ආඩම්බරෙන් හිටියෙ.  ඒ ඇයි කියලා කියන්න ඕනෙ නෑනෙ, මොකද “විලියොං හෙල්ල හොලවන්නා” මේකාගෙ වීරයෙක්. ඉතින් මේක කියලාවත් දාගන්න බැරි නමක්නෙ.

නම දාපු උන්ට (ඒ කියන්නෙ අපිට) තේරුනා වැඩේ අප්සෙට් කියලා. ටික කාලෙකින්ම ‘බෙත්’ හැලිලා නිකම්ම නිකං ‘මැක්’ විතරක් ඉතුරු වුනා. මූ මේකට එච්චරම සතු‍ටු වුනේ නැතත්  ඔරුවෙ පෙරලිච්ච පැත්ත හොඳයි කියන න්‍යායට අනුව අලුත් නමට අනුගත වුනා. මොකද ‘මැක්’ කියන්නෙත් තඩි අමෙරිකන් සුපර්ට්‍රක් එකක්නෙ කියලා. වැඩි දවසක් ඒ සතුට තිබ්බෙ නෑ. තඩි අමෙරිකන් ‘මැක්’ සුපර් ට්‍රක් එකට ඈඳුනා ට්‍රේලර් එකක් ‘කා’ කියලා.  එතකොට නිකම්ම ‘මැක්කා’. ඒකට නම් මූ කැමති උනේම නැති නිසා ඒ නම් රෙජිස්ටර් වුනා.

මැක්කා දකුණෙ පොරක්. අපේ බැච් එකේ හිටිය වැඩි දෙනා දකුණෙ උන් තමයි බස්නාහිරයො වන අපි කීප දෙනෙත්, තව උතුරෙන්, උතුරු මැදින්, නැගෙනහිරින් සහ කන්ද උඩරටින් ආපු සෙට් එකත්  ඇරෙන්න.

දවසක් අපි දවල්ට කාලා පොඩි නින්දක් ගහන වෙලාවෙ මට ඇහෙනවා මැක්කා කාටදෝ වාත කරනවා.

“ඒයි මචං නැගිටපංකො. ඒයි සරා නගිටපංකො බං.” කියලා

“මොකද යකෝ, පලයංකො මට ටිකක් නිදාගන්න දීලා.” සරා නිදිමතේම කියනවා ඇහුනා.

“ඒයි මචං නැගිටපංකො. ඒයි මට නුවර යන්න ඕනෙ බං. බ්‍රිටිෂ් කවුන්සිල් එකට.”

“මොන මගුලක්ද බං. මෙන්න මෙහෙට වෙලා ටිකක් නිදාගනිං බං. බ්‍රි-ටි-ෂ් කවුන්සිල්.”

“ඒයි වරෙංකො මාත් එක්ක යන්න. මට අර පොත් ටික රිටර්න් කරන්න් ඕනෙ බං.”

“ඉතිං මම මොකටද බං උඹ පලයංකො.”

“අනේ එහෙම කියන්න එපා බං. ඒයි නැගිටපං බං.”

මැක්කගෙ එක ලක්ෂනයක් තමයි ඌට මොනවා හරි ඕනෙ උනොත් ඒක ලැබෙන කල්ම කෙඳිරිගාලා, නහයෙන් අඬලා, වාත කරන එක. සරාටත් තේරෙන්න ඇති මුගෙන් ගැලවුමක් නැති බව.

“මැක්කො, උඹ පලයංකො බං පව් නොදී.  අනික මම මේ හෙන කෝඩෙ ගහලා ඉන්නෙ.”

“සල්ලි ප්‍රශ්ණයක් නෑ. කවුද මෙතන සල්ලි ගැන කිව්වෙ?  මමයි බස් එකට ටිකට් ගන්නෙ. මමයි ප්ලේන්ටී අරන් දෙන්නෙ. බොට ඕනෙනං සිගරට් එකකුත් අරං දෙන්නංකො. බොට තියෙන්නෙ එන්න විතරයි. මට කම්මැලියි  බං තනියෙං යන්න. දෙන්න එක්ක කයියක් ගහ ගහ යමං බං. අනේ වරෙං බං.”

“අපොයි ‍තෝ නං මලම වාතයක්, මලම ඇනයක්, හා හා නවත්තගං තොගෙ ඇඬියාව. හැබැයි ‍තෝ  තමයි සියලු වියදං දරන්නෙ. ඔන්න මතක තියාගනිං.”

මම හිතන්නෙ මැක්කට කට කන් දෙකේ ගෑවෙන්න ඇති.  මේ ටික කිව්ව සද්දෙන් මට එහෙම හිතුනෙ. ඒ එක්කම ඇඳ කිරිස් කිරිස් ගෑවෙ සරා අන්තිමේදි නැගිට්ට නිසා වෙන්න ඕනෙ.

“හරි හරී. නෝ ප්‍රොබ්! I pick up the tab! නැගිටපංකො අන්න එහෙම. අන්න එහෙමනෙ බං ඉන්න ඕනෙ!”

පස්සෙ මට නින්ද යාගෙන එනකොට මුන් දෙන්න යනවා යාන්තමට ඇහුනා.

නැප් එකෙන් පස්සෙ අපි නැගිටලා, ප්ලේන්ටී බිබී,  දුමකුත් දාගෙන, වල් පල් දොඩව දොඩවා, එකිනෙකාට මඩ ගගහා, ආතල් එකේ ඉන්න කොටයි මුන් දෙන්නා ආපහු ආවේ.

“හාපෝ සරතො මූ මාර විදියට වාත කලානේ උඹව ඇදගෙන යන්න.  මට මූට දෙකක් නෙලන්න හිතිලා තිබ්බෙ නැගිටලා.” මම කිව්වා.

“අඩෝ මාත් ‍තෝත් එක්ක මල ඔරොප්පුවෙ හිටියෙ. කතාකලේ නැත්තෙ ‍තෝ මගෙ ඇ‍ඟේ එල්ලෙයි කියලා බයේ,” තව එකෙක් ආශිර්වාද කලා.

මැක්කා හික් හික් ගෑවා විතරයි. ඌ අතේ බ්‍රිටිෂ් කවුන්සිල් එකෙන් ගත්ත බර පොත් වගේකුයි, තව බෑග් වගේකුයි තිබ්බා. සරා අතෙත් පොඩි බෑග් එකක් තිබ්බා.

ටිකකින් මැක්කා කන්නාඩි කුට්ටම අතට අරන් පොලිෂ් කරන ගමන් කියනවා.

“ඒයි සරත්, බස් එකට රුපියල් **.**යි. තේ වලට රුපියල් **.**යි. උඹේ සිගරට් දෙකට රුපියල් **.**යි. මම සිගරට් බොන්නෙත් නෑ, නමුත් මමත් එයින් බාගෙකට කන්ට්‍රිබියුට් කරන්නම්කො. එතකොට එකතුව රුපියල් ***.**යි. උඹ මට ඒකෙන්  50% දෙන්න ඕනෙ.”

“මොකක්?” සරතට කෑ ගැස්සුනා. මට ප්ලේන්ටී උගුර හිරවුනා. සමහරුන්ට සිගරට් දුම හිරවෙලා කැස්ස හැදුනා.

“උඹ මට  වියදමෙන් බාගයක් දීපං. ‍ෆිෆ්ටි ‍ෆිෆ්ටි” කියපු මැක්කා කන්නාඩි කුට්ටම ඉහලට අල්ලලා පරීක්ෂා කරලා බලලා ලෙන්ස් දෙකටම කටින් පිඹලා ආයිම පොලිෂ් කරන්න ගත්තා.

“ඈ බොල @#$, ‍තෝ නේද අර නිදාගෙන හිටපු මාව ඇහැරවාගෙන ඇදගෙන ගියේ? ‍තෝ කිව්වා නේද ‍තෝ තමයි වියදම් කරන්නෙ කියලා? ‍තෝ… තොගෙ…” සරතා බෆර් වෙන්න පටං අරං.

මේක අහං හිටපු මටත් කට පියාගෙන ඉන්න බැරිවුනා.

“අඩෝ මැක්කෝ, උඹ ඌට වාත කරලා, වැඳලා, ඌව ඇදගෙන යනවා මාත් අහගෙන හිටියේ. මොනාද ඩෝ දැන් මේ කියන්නෙ?”

ඔන්න අනිත් උනුත් දෙන්න ගත්තා මල්ටි බැරල් වලින්.

“උඹ ඌට ටිකට් ගන්නවය, තේ අරන් දෙනවය කියලා කිව්ව මාත් අහගෙන, දෙපිට කාට්‍ටුවා.”

“දිව දෙකේ එකා, දෙපත් නයා….”

“හෝව් හෝව් හෝව්. මේ අහපල්ලා,” කියපු මැක්කා කන්නාඩි කුට්ටම දාගත්තා.

ඊට පස්සෙ බෙල්ල නවලා, කන්නඩි කුට්ටමේ රාමුවට උඩින් අපි දිහා බලලා, ඌ මෙහෙම කියනවා සරාට.


“මේ අහපං. මම එහෙම කිව්වා තමයි. ඒ ඉස්සෙල්ලා. එතකොට උඹ ආවෙ  තනිකර මගෙ ඕනෙ කමට තමයි.  නමුත්…” මූ  කේස් එකක් ගොඩ දාගත්ත ෂර්ලොක් හෝම්ස්  වගෙ ඔලුව වන වන, ඇඟිල්ලකුත් උරුක් කරගෙන, ජයග්‍රාහී හිනාවකුත් එක්ක, අපි හැමෝම දිහා බැලුවා.  “නමුත් උඹත් පේව්මන්ට් එකෙන් මේස් දෙකක් ගත්තා නේද?  උඹ නෑ කියනවද?”

“ඔව් ගත්තා තමයි, ඉතිං?”

“හෙක් හෙක්! “මගෙ උවමනාවට” ගිය ඒ ගමනෙන් බොටත් වැඩක් උනා නේද?  හරිනං උඹ මට වියදමෙන් බාගයක් දෙන්න ඕනෙ.”

මේකට සුදුසු උත්තරයක් හිතාගන්න අපිට තප්පර තිහකට වඩා ගියා.

මාතර වැලිගම පැත්තෙ ඉන්න මැක්කගෙ අම්මා කල්පනා කරන්න ඇති කවුද අප්පා මාව මෙච්චර මතක් කරන්නෙ මෙච්චරටම කිඹුහුං යන්න කියලා.

HeyDude බ්ලොග් අඩවියේ පලවූ ‘McKaa – A DUDE OF A KIND’ ලිපියේ අනුවාදයයි.

 

ටැග: , , , , , , , ,

70. “යකෝ ෂර්, අපි ෂර්ගෙ බර්ත්ඩේ එකට මොනා අරි කරන්ඩෙපෑ බං!”

70. “යකෝ ෂර්, අපි ෂර්ගෙ බර්ත්ඩේ එකට මොනා අරි කරන්ඩෙපෑ බං!”

“අඩේ හෙන්රි උඹ කිව්ව බං සින්දු ටිකක් එදා රෑ…, අපේ ඉල නෑ හිනාවෙලා.” මාත් එක්ක, අම්පාරෙ නගරෙට මහියංගන පදියතලාව මාර්ගය සම්බන්ධ වෙන තැන, බාගෙට හිඳුනු ජලාශය ගාවා තිබ්බ දිග බංකුවක් උඩ වාඩිවෙලා හිටපු උමේෂ් කිව්වා.

“මොන සින්දුද? මම කියන්නෙ මේ … කාගෙ සින්දුද?” දුම්වැටියක් උරමින් කකුල් දෙකම බංකුව උඩට අරං පහසු ඉරියව්වකින් හිටපු මම ඇහුවා.

“ජෝතිපාලගෙ සින්දුලු බං.”

“අනේ පලයං. මම ජෝතිපාලගෙ සින්දු එකක්වත් හරියට දන්නෙ නෑ.”

“හහ්, ඒ වුනාට බං ජෝතිපාලගෙ සින්දු කියන්නෙයි කිව්වාම තමයි උඹ පටං ගත්තෙ .උඹ කියනවා, කියනවා, නොන් ස්ටොප්”

“ඇත්තටම  මට මතක නෑ බං.”

“උඹව නවත්තන්නම බෑ. අනිත් එක ඒ සින්දු මොන බාසාවද කියලා කියන්නත් බෑ. උඹ කියාගෙන, කියාගෙන යනවා. හරිම අමාරුවෙන් අන්තිමට නවත්තා ගත්තෙ උඹට වැඳලා වගේ”

අර නංගිලාගෙ ජීවිත වලින් ඉවතට ඇවිදගෙන ගිය මම නුහුරු නුපුරුදු අම්පාරෙ ගතකල පළමු අවුරුද්ද අත්දැකීම් බහුල එකක්. මම දැනටමත් පළකරලා තියෙන ඒවායින් සමහරක් මෙන්න.

පැඩිඩිලියන්ලා

පිංසිබොල්ගෙ ගොං කේස් එක.

“ඒයි මෝඩයො! තමුසෙ කොයි ඉස්කෝලෙටද යන්නෙ?”

“මෙන්නෙ මෙව්ව තමයි දෙන්නෙ.”

දළ පූට්‍ටුවා සහ ණයට ගත් සෙරෙප්පු කබල.

කටට බ්‍රේක් නැති විදුහල්පති සුපිරිපාල

ගම්පහ වගේ ජනාකීර්ණ දිස්ත්‍රික්කයක පදිංචිව සිට කොළඹ සුලෝහිත පාසලකට ගිය මටත්, මහනුවරින් ගිය උමේෂ්ටත්, අම්පාර නගරය ජනශූන්‍ය නගරයක් වගෙ පෙනීම අරුමයක් නෙවෙයි. පේරාදෙණියෙ තිබ්බ පූර්ව සේවා පුහුණුවෙදි මුණ ගැසුනු අපි දෙන්නා, නාඳුනන නගරයක, යාබද පාසැල් වලට පත්වීම අපිදෙන්නගෙම සැනසීමට හේතුවුනා. හැම හවස් යාමෙකම එකතුවෙන අපි නගරයේ පාරක් පාරක් ගානෙ ඇවිදිමින් කල නගර ගවේශනය පාරවල් ඉවර වීම නිසා ඉක්මනින්ම නිමා වුනා. හවසට කරන්නෙ මොනවද, යන්නෙ කොහෙද කියන එක ප්‍රශ්නයක් වුනා.

අපි දෙන්නා උමේෂ්ගෙ ඉස්කෝලෙ ගුරු නිවාසයෙ හවසට, හවසට සෙට් වෙන්න ගත්තෙ ඔය තත්වය යටතේ. උමේෂ්ගෙ විදුහල්පති සුපිරිපාල, නමේ හැටියටම විනෝදකාමී සුපිරි බුවෙක්. තව ඩයස්, නාරද වගෙ තව ඩයල් කීපයකුත් සමහර දිනවල අපිත් එක්ක අනුමත වෙන්න සැදී පැහැදී හිටියා. මුලදී කාන්සියට පටන් ගත්ත මේ වැඩේ තරමක් කල් යද්දී සීමාව පන්නන බවත් මට නොහිතුනාම නොවෙයි.

“මේ විදියට යද්දී අපි බේබද්දො වෙලා නතර වෙයිද දන්නෑ බං.” මම දවසක් උමේෂ්ට කිව්වා.

“ඒක තමයි බං මාත් කල්පනා කලේ.” උමේෂ් කිව්වම මගෙ හිතටත් තරමක චකිතයක් දැනුනා.

ඒ වගේම තමංගෙ බීමේ හැකියාව ගැන කයිය ගහන අනිත් උන්ට වඩා ඇල්කොහොල් වලට ඔරොත්තු දීමේ ගතියක් මගේ ඇ‍ඟේ ඇති බව කලකට ඉහතදීම තේරුම් අරන් හිටි මට, උමේෂ්ගෙ උත්තරෙන් දැනුනෙ අස්වැසිල්ලක් නෙවෙයි.

එදා අපි සෙට් උනේ “කටට බ්‍රේක් නැති” වි.ප. සුපිරිපාලතුමාගෙ උපන්දින සාදයටයි. විශාල ඇලුමිනියම් භාජනයකින් කට කපලා එකක් නූඩ්ල්ස්, පරිවාරක දීසි සමග, අපි වෙනුවෙන්ම සැදී පැහැදී හිටියා. ගල්, පොල්, බියර්, කෝක්, සෝඩා, බයිට්, සාලේ කෑල්ලෙ අපි එනකල් ආයාචනාත්මක දෑසින්, ‘අනේ මගෙන් වැඩ ගනිව්, ගනිව්, හඬ, හඬා,’ බලා හිටියා.

“එහෙනම් දෙකක් ඇනගෙන ඉමු නේ?”, ඩයසා තොල් පොටවල් දිවෙන් පොඟවමින් කිව්වා.

“චියර්ස්!!” බීම පිරවූ වීදුරු එකට ගටා සුපිරිපාල ලොක්කාට සව්දිය පුරලා කවුරුත් වැඩ ඇල්ලුවා. බීමත් සමග ඇදිලා එන රසකතා, මඩ කතා, හපංකම්, මෝඩකම්, පුරසාරම් හැන්දෑව වර්ණවත් කලා. බොනකොට, කලින් බීලා කරපු කෙලි ගැන කතා අනිවාර්යයිනෙ. මුලදිම සුපුරුදු විදියට ‘සංගීතයා’ නොහොත් ‘චූනා’ නොහොත් නාරදයව බයිට් එකට ගත්තත්, මුං කවුරුත් “අද අපි හෙන්රියාව වට්ටමු” කියන තේමාව යටතේ කුමන්ත්‍රණකාරී මෙහෙයුමක් දියත් කරලා තිබ්බ් බව මම දැනගත්තෙ සති ගානකට පස්සෙ.

බිව්වම නටන එක අනිවාර්ය අංගයක්නෙ. ඉතින් අපි කවුරුත් වීදුරු එහෙමම තියලා නටලා එනවා. වීදුරුව තනිකරන්න එපා කියලා අර බ්ලොග් සහෘදයෙක් ලියලා තිබ්බෙ ඔන්න ඕකයි. බීමට මුසුකරන්න මම පාවිච්චි කලේ Coca Cola වීම කුමන්ත්‍රණයට තවත් පහසු වුනා. මම නටලා එන සෑම විටකම, අඩක් හිස් කර තබා ගිය  සෑම බීම වීදුරුවකටම මුන් බියර් වත් කර ස්පයික් කර ඇල්කොහොල් සාන්ද්‍රනය ඉහල නංවා තිබූ බව මට තේරුනේ නෑ. ඒ වගෙම මා ලඟ තිබූ අඩක් හිස් කල Coca Cola බෝතලයත් බියර් වලින්ම නැවත පුරවා තිබූ බවත් මට තේරුනේ නෑ.

“යකෝ අද වදිනවානෙ අම්බානක. මේ බඩු හොඳයි වගෙ” මම තවත් වීදුරුවක් පුරවාගන්න ගමන් කිව්වා.

“ඕව කවලං නොකරපු හොඳ බඩු බං. නුවර කාගිල්ස් එකෙන් ගෙනාපුව. මම උඹලට බාල බඩු දෙනවද?” මස් කුට්ටියක් ‍තෝරමින් සිටි සුපිරිපාලතුමා කිව්වා.

“ඒක තමයි බොසා මේ නස්පුක් වෙන්න වදින්නෙ.” කියූ මම දැනටමත් අකීකරු දෑතින්, අසීරුවෙන් දුම් වැටියක් දල්වන්න උත්සාහ කලා.

“මටත් තේරුනා ඒක. මේ බාර් කාරයො කවලං කරනවානෙ බං කෂියා දාලා” කියපු උමේෂයා, අනිවා ඇහැක් ගහන්න ඇති අනිත් උන්ට මෙහෙම කියලා. මම නම් දැක්කෙ නෑ.

“ඒයි හෙන්රි කියාපං බං සින්දුවක්.”

“මොන ෂින්දුවක්ද?”

“උඹ දන්න එකක්”

“දැං ගායනා කරන්න නං බෑ බොෂ්, ඕන්නං ෂිංදුවක් කියන්නං ඈ…”

“නෝ වොරීස්. කියාපං.”

“මං කියන්නං ‘ඇබා’ගෙ ‘නෝවිං මී නෝවිං යූ’? නැත්නං…, ‘තැංක්යූ ෆෝද ම්යූෂික්’? නැත්නං…, ‘බොනී එම්’ගෙ ‘මදලෂ් චයිල්ඩ්’? ‘මයිකල් ජැක්ෂන්’ගෙ ‘බිලී ජීන්’? ‘බීජීෂ්’ලගෙ…?

“අඩෝ හෙන්රියො, අපි ඉංග්‍රීසි සින්දු දන්නෙ නෑ බං. සිංහල එකක් කියාපිය.” ඒ නාරද, පෙරදිග සංගීතයේ මුර දේවතාවා!”

“නාරද @#$, ෂංගීතය කියන්නෙ විෂ්ව බාෂාවක් @#$!”

එතකොටම බර්ත්ඩේ බෝයි මැද්දට පැන්නා.

“හෙන්රි, උඹ කියාපං ජෝතිපාලගෙ එකක්.”

“යකෝ ෂර්, මං දන්නෑනෙ බං ජෝතිපාලගෙ ෂිංදු…මං ඔන්නං ක්ලැරන්ෂ්ගෙ එකක් කියලා දාන්නං… දිල්හානී දුවනී” මං කිව්ව.

“අඩෝ, ඒක කියන්නෙ ක්ලැරන්ස්ද බං?” ඩයසා හිනාවෙලා ඇහුවා.

“මේ ඩයසො, උඹ දෙන්නැතුව හිටපං.”

“මේ හෙන්රියෝ. උඹ කියාපං ජෝතිපාලගෙ එකක්. අද මගෙ බර්ත්ඩේ එකනෙ.”

“අම්මට හුඩු!  ෂර්ගෙ බර්ත්ඩේ එක???? යකෝ ෂර්, අපි ෂර්ගෙ බර්ත්ඩේ එකට මොනා අරි කරන්ඩෙපෑ බං!”

හිනා හඬින් ගුරුනිවාසෙ වහලෙ උලු උඩයන්න ඇති.

“උඹට වැඩිද මන්දා.”උමේෂ් කිව්වා.” මේ අපි ඒ ගැන මොනවහරි කරන ගමං තමයි මේ.”

“නයි කයිද රෝෂ් පාං!! අඩේ එහෙනං ෂිංදුවක් කියන්නම එපෑ.” ජෝතිපාලගෙ මෝරා ෂිංදුව කියමු. (මට ඒකත් මතක් වුනේ ඒ සම්බන්ධ ජෝක් එක නිසා). නාරදයා උඹ ඔෂ්තාද්නෙ. උඹ ගානට අල්ලලා දියං මුල, හරිද?… මං දෙන්නං ඇට්ටි හැලෙන්ඩ…”

ඔන්න ඔහොමලු බටහිර සංගීත ලෝලයෙකු වුන බ්ලොග්වෝකර්, නොදන්න ජෝතිපාලගෙ සින්දු, නොනවතින රිද්මයෙන් කියන්න ගත්තෙ.

පස්සෙ නූඩ්ල්ස් කන්න ඉඳගෙන ඉන්නවා මතකයි.

වරින් වර අනිත් උන් “ඒයි කාපං බං තව” කියනවත් මතකයි යන්තමට…

හීනයක් වාගෙ….

දැඩි ඔක්කාර ගතියකින් මම හදිසියෙ අවදි වුනා. හාත්පස අඳුර. සුපුරුදු විදියට ඇ‍ඳෙන් බහින්න කකුල් පද්දලා ඇලයට හැරනකොටම, කවුදෝ ඒ හදිසියේ පාර හරහා ඉදිකර තිබූ බිත්තියක් වැනි බාධකයක නහය වැදීමෙන් තරු මල් යායක් විසිර ගියා. තරු එලිය නිවී වේදනාව මදක් අඩුවූ විට, අනිත් ඇඳේ පැත්තෙන්, ප්‍රවේශම් කාරීව බිමට බැස්සත්, පා බිම ගැටෙන විටම පෘථිවිය පැත්තකට ඇලවීම නිසා නොවැටී බේරුනේ ඇඳ විට්ටම අල්ලාගෙනයි. කොහොමත් මේ මගුල අංශක විසිතුනහමාරක් ඇලයිනේ. බීලා ඉන්නකොට ඒක හොඳට තේරෙනවා

මං මේ කොහෙද ඉන්නෙ?

බාධක කීපයක ගැටෙමින් බිත්තිය අල්ලාගෙන අඳුරේම ඉදිරියට යද්දී හොඳ වෙලාවට විදුලි ස්විචයක් අත ගැ‍ටුනා. ආයාසයෙන් ස්විචය පහතට එබූ විට දැල්වුනු විදුලි බල්බය මගේ ඇස් මඳකට නිලංකාර කලා.

ටොයිලට් එක කොහෙද ඇත්තෙ?

ආලෝකයට දෑස හුරුවූ පසු, හාත් පසු බැලූ විට, මේ ඉන්නේ වෙනදාට නිදන කාමරයේ නොවන බවත්, මේ සුපිරිපාල තුමාගේ පාසැලේ, පාවිච්චි නොකරන ගුරු නිවාසයක් බවත්, ක්‍රමයෙන් වැටහුනා. එහි සිටියේ මා පමනක් බවත්, තව මොහොතකින් තව දුරටත් අවබෝධ වුනා. අධික මුත්‍රා බරකුත්, ඒ එක්කම පිපාසයකුත්, ඒ සියල්ල යටපත් කරමින් වමනය දැමීමේ ඉතා දැඩි අවශ්‍යතාවයකුත් දැනුනා.

කෝ මේ ටොයිලට් එක?

ඒ ප්‍රශ්නයට පිළිතුරක් වෙනුවට ආමාශය ක්‍රියාත්මක වුනා.

ඕවෑහ්හ්!……….ඕවෑහ්හ්!……… ප්තුහ්ක්!! හඬ නගමින් ආමාශයේ අන්තර්ගතය නිදහස් වුනේ කාමරයේ මැද.
පුපුරු ගහන හිසරදයත්, නැවත නැවත වමනය දැමීමත් නිසා දුර්වල වූ මම ඇඳේ අයිනක ඉඳගෙන අලාබය තක්සේරු කලා. කාමරයේ තත්වය ශෝචනීයයි. නූඩ්ල්ස් නම් බීලා කන්න හොඳ කෑමක් නෙවෙයි. වැරදි පාරෙන් පිටවූ නූඩ්ල්ස් ප්‍රිය උපදවන දර්ශනයක් නෙවෙයි. නෑ, ඒ ලේ වමනේ ගිහින් නෙවෙයි. ඒ සෝස්…කෙචප්! ෆූෆ් ! ඒ දර්ශනය නැවතත් ආමාශය කලඹන්න වුනා.

උඩින් උඩින් පැනලා කාමරෙන් පිට වෙලා වැසිකිලිය හොයාගත් මම තිබූ බරෙනුත් නිදහස් වෙලා ආපහු කාමරයට ආවේ වතුර බාල්දියකුත් කොස්සකුත් අරගෙන. මුං දැක්කොත් හෙම කබ්බා දාලා තියෙනවා හෙන නෝන්ඩිය! වදී කාඩ් එකක් ආයේ ජීවිතේට වලංගු වෙන්න!

කොච්චර අමාරුවෙන් හිටියත් වතුර බාල්දි පහලොවකට විතර පස්සෙ මුලු කාමරයෙම බිම සෝදා, මගේ රෑ කෑම වේල ඉදිරි දොරෙන් පිටතටත්, එතනින් ගේ වටා ඇති සිමෙන්ති කානුවටත්, කානුවෙන් ඉවතටත් සෝදා හරින්න හැකි වුනා. ඉන් පසුව සාක්කුව අතගා තැලී චප්ප වී ගිය සිග‍රැට්‍ටුවකුත් සොයාගත් මම එය දල්වාගෙන ඉදිරියට සැලසුම් කලා.

දැනටමත් වටින් ගොඩින් එලිය වැටීගෙන එමිනුයි තිබ්බේ. තවත් මඳ වෙලාවක් ‍රැඳී සිටි මම ගුරු නිවාසයේ දොර වසා දමා එලියට බැස්සේ මගේ පාසැල වෙත යන්නයි.

නගර මධ්‍යයේ උදේම විවෘත කර තිබූ ආපනශාලාවක් දු‍ටුවිට මගේ පිපාසයත් බඩගින්නත් දෙගුන තෙගුන වුනා. උණු උණුවේ බෑ ආප්ප දෙකකුත්, ආනමාලු කෙසෙල් ගෙඩියකුත්, දුම් දමන කලු කෝපි කෝප්පයකුත් බී, දුම් වැටියක්ද දල්වාගත් විට මෙතෙක් නොදැනුනු ප්‍රබෝධයක් ගතට දැනුනා.

මා මගේ පාසලේ ගුරු නිවාසය වෙත ලඟාවෙනවිට මගේ චමරි සගයන් වූ කලුතොටයාත්, විමලයාත් අවදි වෙලයි හිටියෙ..

“ආ මේ ඇවිත් ඉන්නෙ අකීකරු පුත්‍රයා!”

“හැබෑට… කොහෙද යකෝ රෑ තිස්සෙ යන්නෙ?”

මට වඩා අවුරුදු කීපයක් වැඩිමහල් නිසා මට බාල සොහොයුරෙකුට මෙන් සැලකූ විමලයාටත්, කලුවාටත් සුදුසු උත්තර දුන් මා, සීතල දිය නා, පාසැල් යාමට සූදානම් වුනා.

මේ පාසැලේ ගුරු විවේකාගාර දෙකක් තිබ්බා. ඇතුල්වෙන ගේට්‍ටුව අසලම ගොඩනැගිල්ලේ තිබූ නියම ගුරු විවේකාගාරයට අමතරව, පාසැලේ මැද හරියට වන්නට වූ කුඩා විදයාගාරයේ ඇතුල්වන තැනම කබඩ් වලින් වෙනකල අනියම් ගුරුවිවේකාගාරයක් තිබ්බා. මා මේ දෙතැනේම කල් ගත කලත් වඩා ප්‍රිය කලේ වයසක ගුරුතුමියන් නිතර ගැවසුනු නිල ගුරු විවේකාගාරයට වඩා සමවයසේ සගයන් සිටි දෙවන ස්ථානයටයි. විශේෂයෙන්ම එකල මා පිළිබඳ සිතක් ඇතිකරගෙන සිටි රුවැත්තිය සමග හිඳගෙන, උකුසු ඇස්වලින් ගැලවී’ වල්පල් දෙඩීමටත්, කවට කම් කිරීමටත් ඔහේ දොඩමලු වීමටත් මෙය කදිම ‍තෝතැන්නක් වුනා.

හොඳ වෙලාවට එදා උදෙන්ම එහි සිටියේ මා පමණයි. දිය නෑමෙන් මදක් යටපත් වී තිබූ හිසරදයත්, ඔක්කාර ගතියත්, දැඩිවන හිරු රශ්මියත් සමගම මතුවී ආවා. ආමාශය නැවත විරෝධතා ව්‍යාපාරයක් අරඹලා. හදිසියේම කටට දැනුනු තිත්ත රසත්, උදේ ආහාරයේ සුවඳත්, ලඟ ලඟම එලැඹෙන හදිසි අවස්ථාව ගැන පූර්ව දැනුම්දීමක් වුනා.

විදුලි සැරයක් වැදුනාක් මෙන් වහා හුනස්නෙන් නැගී සිටි මා දොරෙන් එලියට දිවැවුනා.

වැරදි තීරණයක්!

මුලු පාසැලක හරි මැද වමනෙ දාන්නේ කෙසේද? ඒ පොඩ්ඩටත් ලඟම පන්තියේ කොලු කෙල්ලන් මා දෙස විමතියෙන් බලනු දු‍ටු මා වහා පසුබැස්සා. ඒ වනවිටත් ආප්ප, ආනමාලු, හා කෝපි වලින් සමන්විත උදේ ආහාරය ගලනාලය දිගේ ඉහලට වේගයෙන් සම්ප්‍රේශනය වෙද්දී මා විද්‍යාගාරය තුලට දිවගියා. කාමරයේ කොනක වූ සින්ක් එක මා දු‍ටුවේ එවිටයි. උඩු අතට ගමන් කරමින් තිබූ අහාර වේලේ වේගයට වඩා වැඩි වේගයෙන් මා සින්ක් එක වෙත ලඟාවුනා. ඒ සමගම පාතරසය උගුර පසුකලා.

“ඔවෑ ආඅර්ර්හ්ක්” එල්ලය හරි ගියා. මඳ සතුටක් හිතට දැනුනත් ඒ සැනෙකින් සතුට අතුරුදහන් වුනා. කබ්බා බිඳක්වත් සින්ක් එකෙන් පිටට නොවැ‍ටුනත් සින්ක් එක තුල මා දු‍ටුවේ මා බලාපොරොත්තු නොවූ, රසායනික අවියකින් පහර කෑ මහ නගරයක සංකීර්ණ හැඩයක්. හේතුව පරීක්ෂණ නල හතලිස් අටක රාක්කයක් සින්ක් එක තුල තිබීමයි!  සියලුම පරීක්ෂන නල තුලත් මතුපිටත් ආප්ප, ආනමාලු, කෝපි හා ආමාශයික යුෂ මිශ්‍රණය!

අසල කබඩ් දොරේ අලවා තිබූ විද්‍යාගාර කාලසටහනට මගෙ ඇහැ ගියේ ඉබේටම. තව විනාඩි දහයකින් නවයේ පන්තියක් එනවා විද්‍යාගාරයට. ඒ දු‍ටු ගමන් නැවතත් වමනය ගියා.

දැන් මොකද කරන්නේ? මේ ටෙස්ට් ටියුබ් මගුල නොතිබුනා නම් ටැප් එක ඇරලා සින්ක් එක හෝදලාදාලා ෂේප් වෙන්න තිබ්බා. ම්ම්ම්… වතුර තියෙනවද ටැප් එකේ? මම ගැහෙන හදවතින් කරාමය ඇර බැලුවා.

දෙයියනේ! වතුර තියෙනවා!

මම වැඩ පටන් ගත්තා. දෙවෙනි වතාවටත් සාක්ෂි අතුරුදහන් කිරීමට. මුලින්ම පරීක්ෂන නල රාක්කය සෝදා ගොඩින් තිබ්බා වතුර අවමයෙන් පාවිච්චි කරලා, මොකද සින්ක් එක අවහිර වී වතුර බැස යාමේ අවදානමක් තිබූ නිසා. ඉන් පසූ පරීක්ෂණ නල එකින් එක, ඇතුලත්, පිටත් සේදුවා, ඉතාම සීරුවෙන්, නමුත් උපරිම වේගයෙන් හා කාර්යක්ෂමතාවයෙන්. සේදූ නල රාක්කයේ තැන්පත් කලා. සීනුව නාද වුනේ තව නල දෙකක් සෝදන්න තියෙද්දී. ලමයි පන්තියෙන් එලියට ඇවිත් පෝලිම් ගැහිලා විද්‍යාගාරයට එකකොට මම අන්තිම නල දෙකත් සෝදලා සින්ක් එකත් සෝදලා වතුර බස්සලත් ඉවරයි. හොඳ වෙලාවට මේ සින්ක් වල අඩියෙ තියෙන කට ලොකුයි. දැල වගෙ කෑල්ල ඔන්නම් අතට ගන්නත් පුලුවන්.

ළමයි විද්‍යාගාරයට ඇතුල්වෙනකොට මම වැනි වැනී ගිහින් අපේ කොටසෙ ඉඳගෙන පත්තරේ සිරස්තල කියවනවා කවදාවත් නැති උනන්දුවකින්. හොඳ වෙලාවට මට ඊලඟ පීරියඩ් එකත් ඕෆ්. ලඟම තියෙන කඩේට ගිය මම තැඹිලි ගෙඩියක් බිව්වම ආමාශය පොඩ්ඩක් සන්සුන් වුනා. ආපහු ඇවිත් අතන ඉඳගත්තාම අර හිත හොරාගත් රුවැත්තියත් ඇවිත් හිටියා. මම වෙනදාවගෙ ඈ ලඟින් ඉඳ නොගෙන අනිත් පැත්තෙ වාඩිවුනේ මගෙ ලඟ තිබ්බ සුගන්ධය ගැන වැඩි විශ්වාසයක් නොතිබුන නිසා.

ටිකකින් කබඩ් පේලිය අතරින් මතුවුනු විද්‍යාව උගන්නන ගුරුතුමී මගෙ මූණ දිහා ප්‍රශ්ණාර්ථ ලකුණක් එක්ක ටිකක් වෙලා බලා ඉඳලා ආපහු ගියා. මම “ඇයි අක්කා?” කියලා අහන්න ගියේ නෑ.

පස්සෙ මම ගනං හදලා බැලුවා. තප්පර හයසීයකින් පරීක්ෂන නල හතලිස් අටක්. එකකට තප්පර දොළහයි ගානක්. නමුත් රාක්කයයි සින්ක් එකයිත් සෝදන්න ගිය කාලයත් අඩු කලාම නරකම නෑ

ඊට පස්සෙ මම බිව්වත් අරවගෙ සිහිය නැතිවෙන්න බීලා නෑ කවදාවත්. දැන්නම් ඉඳහිට බිව්වත් බොන්නෙ ඔය බියර්, වයින් වගෙ අහිංසක බීම විතරයි. ඔන්න කෂ්ටිය ලකුණු කරගනිල්ලා ඈ!

 

ටැග: , , , , , , ,

69. මයි ෆස්ට් ලව්ස්. (My First Loves) – 1

69. මයි ෆස්ට් ලව්ස්. (My First Loves) – 1

මයි ෆස්ට් ලව්ස්?

නෑ… වැරදිලා ලිව්වා නෙවෙයි. ලව්ස් තමයි.
බඳින්න කලින් එව්වා ඔක්කොම ෆස්ට් ලව්ස් කියලා කියමුකෝ.

පහුගිය දවස්වල දාපු පෝස්ට් ඔක්කොම හැඟීම්බර ඒවා වෙලා නොදැනීම. මේ විදියට ගියොත් මම සංවේදී ලිපි ලියන බ්ලොග් කාරයෙක් හැටියට රාමුවකට කො‍ටුවෙන්න පුලුවන්, ඒ වගේම ‘මට හිතෙන හැටි’ සංවේදී සිරා බ්ලොග් කෑල්ලක් හැටියට හංවඩුව වදින්නත් බැරිකමක් නෑ. ඒ නිසා ඔන්න ආපහු ආව සුපුරුදු බ්ලොග්වෝකර් ශෛලියට.

අපේ එකෙක් (වර්ඩ්ප්‍රෙස් පල්ලා මම නෙවෙයි බොලව්) ගැල්ලමයෙකුට හෙන ට්‍රයි එකක් දෙන කාලෙ. ඒකි මූව ගනං ගන්නෙවත් නෑ. හරියට ඌ කියලා එකෙක් නැතුව වගෙ තමයි හැසිරීම. අන්තිමේදි මූ මෙන්න මෙහෙම ඩෙස්පරාඩෝ ප්ලෑනක් ගැහුවා.

“ඒ මචංලා, මං කියන්නද වැඩක්. මං දුවලා ගිහිල්ලා අර එන බස් එකේ එල්ලෙන්නං. උඹලා ඔක්කොම මට හූ කියාපල්ලා.”

එතකොට තමයි අනිත් උන්ට දේරුනේ ඉතුරු ටික. හූ කියන කොට හැමෝම බලනවනෙ ‘යකෝ කාටද මූං මේ හූ කියන්නෙ?’ කියලා. ‘Desperate times call for desperate measures’ කියලා අර කවුද කිව්වලුනෙ. මේ වර්ණපාල තියරිය නෙවෙයි. වෙනත් ඊට වැඩිය සරළ ප්‍රථමික අහවල් එකක්.

අපි උදේට විවිධ පැති වලින් බස් වලින් ඇවිල්ලා මග ස්පොට් එකක සෙට් වෙලා තමයි යන්නෙ. මෙතන තමයි යුධෝපක්‍රම, යුධ සම්මන්ත්‍රන හෙම පවත්වන තැන. හරිම රසවත් දෙබස් මෙතන යන්නෙ. ම්ම්ම් .. එහෙම කාලයක්!!! ඒ කාලෙ කාපු බූට් වලට ඉතාලියටත් ලැජ්ජ හිතෙන්න ඇති. අනිත් එක අපි කියන දේ අහල පහල ඉන්න අනිත් ජහමනයාට ඇහුනාය කියලා ගානක්වත් අපිට තිබ්බෙ නෑ. අන්න මේ මොහොතේ අයිෆල් කුලුණ පැත්තෙන් කිඹුහුමක් ගියා කියලා රේඩාර් වුනා.

“අඩෝව්, මේ අහගනිල්ල,” එකෙක් කියනවා, “පුදුමා…කාර තත්වයක් සහෝදරවරුනි උද්ගතවෙලා තියෙන්නෙ. ග්‍රහයො ඔක්කොම නීච වෙලා. සිකුරා ගැන කත්…තා කරලා වැඩක් නෑ.”

දැන් අහල පහල ඉන්න බස් එනකල් ඔහේ බලාගෙන හිටපු ඩයල් ඔක්කොම බලා ඉන්නෙ අපි දිහා.

“දැන් අලුතෙන් බඩු දාගන්න නෙවෙයි. තියෙන බඩු ‍රැක ගන්න බලාපල්ලා. ඒ තරං නරක කාලයක් ඩෝ.”

පාරෙන් එහා පැත්තෙ පිරවුම් හලේ පෙට්‍රල් ගගහා හිටපු පොරත් හිනාවෙලා ඔලුව වනලා නොසල් එක පොම්පේ එල්ලුවා. ඌත් ඒ සන්තෑසියම වෙච්ච පොරක් වෙන්න ඇති.

ඒ වගෙම සපෝටර්ලගෙ සපෝට් එක ගන්න ගිහින් කෙල්ල සපෝටර්ට සෙට් වෙලා චාටර් වෙන අවස්ථා එමටයි.

අද වගේම 50% ලව් ඒ කාලෙත් තිබ්බා.
“ඒයි කොහොමද මචං උඹේ ලව?”
“සීයට පනහක් ගොඩ මචං.”
“සිරාවටම?”
“ඔව් මචං හැබැයි ඒ පනහම මගෙ පැත්තෙන්. ඒකි දන්නෙවත් නෑ.”
(aka One Way Love Affairs)

තව දෙයක් තමයි ගට නොමැති වීම. ඕක අහන්න ගියොත් මේ තියෙන අහවල් එකත් නැතිව යන්න පුලුවන් කියලා අස්ථාන බියක් ඇතිකර ගැනීම. ඒ නිසාම approach එක දවසෙන් දවසට කල් දැමීම. අද නෙවෙයි හෙට ෂුවර් එකටම අහනවා කියලා කිසිදා නො එන හෙට දවසකට කල් දානවා බාලගිරි දෝශය වගෙ. අන්තිමේදි බොහෝ විට වෙන්නෙ කොහේවත් ඉඳලා පාත් වෙන හැලපයෙක් කෙල්ලව ඩැහැගෙන යාම. වැඩේ චාටර්ම වෙන්නෙ පස්සෙ ඒකිත් කැමැත්තෙන් හිටපු බව ආරංචි වීම. එතකොට තමයි පශ්චාත් භාගයට පයිං ගහගෙන දිව විකාගෙන මැරෙන්න හිතෙන්නෙ.

කෙනෙක් තව කෙනෙකුට ආකර්ශණය වෙන්නෙ මොකක් හරි විශේෂ ශාරීරික ලක්ෂණයක්, නැතිනම් ගතිගුණයක් හෝ ඒවාගෙ එකතුවක් නිසා. සමහරවිට අනෙකා ලඟ ඇති තමා රුචි නොකරන ඍන ලක්ෂණ පවා අර ධන ලක්ෂණවලට ටිකෙන් ටික යටපත් වෙනවා.තවත් විශේෂ දෙයක් තමයි මගේම වචනයෙන් කිව්වොත් “කැත ගෙවී යාම”. කවදහරි පුදුමවෙලා තියෙනවද ‘ඇයි දෙයියනේ අරූ අර වගෙ හුචක්කුවක් එක්ක යාලු වුනේ. මූට ඇස් පේන්නෙ නැත්ද?” කියලා. ඒක

බොහෝ විට වෙන්නෙ දවස ගානෙ දකින මුන ගැහෙන ආශ්‍රය කරන කෙනාගෙ බාහිර ඍන ලක්ෂන යටපත්වෙලා වෙනත් හැඟවිලා තිබ්බ ගතිගුණයක් ඉස්මතුවීම වෙන්න ඇති කියලා මට හිතෙනවා.

මට මතක් වෙනවා අපේ මලයා දවසක් කිව්ව කතාවක්. ඉතාම කෲශ (painfully thin, a man could get serious injuries on contact) කෙල්ලක්ව අතින් ඇදගෙන පේව්මන්ට් එක දිගේ වේගයෙන් ඇවිදගෙන ගිය ඩයල් එකක් දැකපු අඳුරන්නෙත් නැති පොරක් මල්ලිට කිව්වලු “සුප් එකකට වෙන්නැති” කියලා.

ඒ වගේම නැලවිල්ලෙන් පැද්දිල්ලෙන්, ඇහැ කොනින් හොරෙන් බැලීමෙන් පටන් අරං අහස උසට බලාපොරොත්තු දීල, (මගෙම වචනවලින් කිව්වොත් Dangling sex in front of your face© මූණ ඉස්සරහ වැනීම), පස්සෙ බලනකොට වෙන කොහෙ හරි යන හාල්පාරුවෙක් එක්ක බස් හෝල්ට් එකක කතා කරකර ඉන්නවා, නැත්නම් මල්වත්තෙ අත් අල්ලාගෙන ඇවිදිනවා දකින කොට කොහොමද පපුවට දැනෙන සනීපේ?

ගෑල්ලමයින්ගෙන් මට ලැබිලා තියෙන උත්තර මම වර්ගීකරනය සඳහා ලැයිස්තුගත කරල බැලුවා.

“ඇයි ඔයා මාත් එක්ක තරහ වෙලාද/ තරහද/ තරහෙන් වගේ? ඊ ටී සී.

“තරහවෙන්න අපි යාලු වෙලා හිටියයැ?”

කතාව ඇත්ත. යාලුවෙල හිටියා කියන එක නිර්වචනය කරන්නෙ කොහොමද?

“අනේ ඩූඩ් අයියෙ, එයා කියනවා ඔයා කොච්චර හොඳ කොල්ලෙක් වුනත් ඔයා සීරියස් මදිලු”

මේ පණිවිඩය කියන්නෙ සපෝටර් නංගි. අඩු ගානෙ මං හොඳ කියන කැටිගරියෙ ඉන්නවනෙ

“අනේ ඩූඩ් අයියෙ, අපි සහෝදරයො වගෙ ආශ්‍රය කරමු.”

මට කොච්චර නං සහෝදරියො හිටියද ඒ දවස්වල. තාත්තා පුදුම වෙයි දන්නවා නම්!

ඇති ඇති. ඔය ඇති.

ඔන්න ඔහොම එක කේස් එකක් කඩා වැටෙන කොටම තමයි මම අහම්බෙන් ලියපු තරඟ විගාගයකින් සමත් වෙලා ගුරු පත්වීමක් ලැබිලා අම්පාරට ගියේ. අප්‍රේල් නිවාඩුවට ගෙදර ආවම වැඩිපුරත් සතියක් නිවාඩු දාලා ඉන්න ගමන් මම පරන පුරුද්දට ගියා අර බස් එකේ. ඔන්න යකෝ අර ගැන්සිය ඉන්නවා.
මාව වටකරත්ත කෙල්ලො මගෙන් අහනවා

“අනේ ඇයි ඩූඩ් අයියෙ ඔයා අපිව දාලා ගියේ?”

“ඔයා අපිත් එක්ක තරහද?”

“ඇයි ඔයාට අපිව එපා වෙලද?”

“ඇත්තටම ඩූඩ් අයියෙ ඔයා කොහෙද ඉන්නෙ?”

“මම ඉන්නෙ අම්පාරෙ” මම කිව්වා.

“අම්මෝ අම්පාර තියෙන්නෙ හරී ඇත නේද?”

“අනේ කැලේ නේද අනේ?”

“ඔයා බය නැද්ද ඔය කැලේ මැද්දෙ ඉන්න?”

“එහෙ සත්තුත් ඇතිනේ?” (“හුහ් සුකොමල ලලනාවො ටික!”)

“අනේ අලි විමානෙලු නේ?”

“ඉන්නවා ඕනැ තරම්.” මම කිව්වා.

“ඉතිං අයියේ එහෙ ඉන්නේ? මේ අපේ ඉස්කෝලෙට එන්නකො ඔයා.”

“අනේ, අනේ ඔව් අනේ අපේ ඉස්කෝලෙට එන්න ඔයා.” ඔන්න කට්ටියම උඩ පනිනවා දැං.

“නෑ. එහෙ ඉන්න දාර පිඹුරු වග වලස්සු මෙහෙ එවුන් තරම් දරුණු නෑ.”

මේක කිව්වම මට මාර සනීපයක් හිතට දැනෙන්න ගත්තා, කාලයක් හිතේ තිබ්බ බරක් නිදහස් වුනා වගේ.

“ඔයා ඔය අපිට නේද කියන්නෙ? ඔයා හරී…නරකයි”

“කැමති විදියකට හිතාගන්න.”

“ඒක නෙවෙයි අයියෙ, ඇත්තටම එහෙ අලි ඉන්නවද?”

“නංගි ඔයා මොනවද මේ කියන්නෙ? අලි තමයි උදේට ඇවිත් හොඬවැලෙන් බ්ලැක් බෝඩ් එක පිහදාලා යන්නෙ.” මම කිව්වා.

කෙල්ලො ටික කට ඇරන් මගෙ දිහා බලා ඉන්නවා මගෙ මූනට එබීගෙන මම කිව්වෙ ඇත්තක්ද බොරුවක්ද දැනගන්න. ඇත්තෙන්ම මට ලැබිලා තිබ්බෙ අම්පාර නගරයෙ පිහිටලා තිබ්බ හොඳම පාසැල් වලින් එකක් කියලා මම මුන්ට නොකිව්වෙ ආතල් එක කැඩෙන නිසා.

“හරි නංගිලා, මම යනවා, Good Bye!” කියපු මම ඒ නංගිලාගෙ ජීවිතවලින් ඇත්තටම ඉවතට ඇවිදගෙන ගියා අලුත් ලොවක් කරා.

 

ටැග: , , , ,

50. රයිස් ඇන් කරි කමු නේද මචංලා? මොකද උඹලා කියන්නෙ?


කමල් මගෙ මෙකැනික් සුගත්ගෙ ගරාජ් එකේ ටින්කර් වැඩකරන බුවා. මම නිවාඩුවට ගියාම අනිවාර්යයෙන්ම යන තැනක් තමයි සුගත්ගෙ ගරාජ් එක. මේ සුගත් ඇත්තටම හොඳ වැඩ කාරයෙක්. මාව ගොඩ දාලා තියෙනවා අනන්ත. මම ෆෝන් එකෙන් විස්තරේ කියනකොට අහන් ඉඳලා හරියටම රෝගයත් විනිශ්චය කරලා කියනවා, “අරන් එන්නකො මහත්තයෝ”, කියලා. හරියටම හරි තමයි.

සාමාන්‍යෙන් එතන යන්නෙම 18+ භාෂාව සහ කතන්දර නිසා මම චූටි පුතා එක්ක යනවට සුගත්වත් කැමති නෑ. මේ කතාව ඊට වැඩිය වෙනස්. ඒ කියන්නෙ එතන කියවුනු කතාවලින් ප්‍රසිද්ධියේ කියන්න පුලුවන් එකක්.

මේ සුගත් මගෙ බ්‍රේක් පෑඩ් හයි කරනවා.

මේක වෙලා තියෙන්නෙ කමල් කලින් වැඩ කරපු ඈත ඩොටේ ඩොට් කොම් පළාතක ගරාජ් එකක.

ගරාජ් වැඩ කියන්නෙ ඉතින් ඇඟට දැනෙන වැඩ හන්දා හුඟාක් කශ්ටිය හවසට දෙකක් ඇන ගන්නවනෙ. ඉතින් පඩි දවසට කන සාක්කුවෙ. එක දවසක ගැන්සියම මද පමනින් ස්ටෙලා වෙලා ගිහිල්ලා නගරේ රෙස්ටොරන්ට් එකකට කන්න. එක පොරකගෙ, අපි කියමු පාලිත කියලා, නියම නමයි ගම් පළාතයි නොකියා, ඔන්න කන සාකුවට වැටෙන්නෙ ඔන්න මෙන්න(ලු). දැන් ගැන්සියම මේසයක් වටේ ඉඳගෙන ඕඩර් කරන්න(ලු) ලෑස්තිය.

“මොනවද මචං කන්නෙ?”

“මොනවද ඉතිං තියෙන්නෙ බලපංකො ඉස්සෙල්ලා”

ඔන්න එතකොට වේටරුත් ඇවිත්.

“මොනවද මල්ලි තියෙන්නෙ කන්න?”

“රයිස් ඇන් කරි තියෙනවා, ෆ්‍රයිඩ් රයිස් තියෙනවා, තව…”

“ඒයි රයිස් ඇන් කරි කමු නේද? මොකද උඹලා කියන්නෙ?”

හැමෝම අත උස්සලා සභා සම්මත කරගත්තත් පාලිතයා සද්දයක් නෑ(ලු).

“අඩෝ, උඹ මොකද කියන්නෙ?”

“මට කන්න බෑ බං. උඹලා කාපල්ල කියලා.” මූ සිගරට් එකක් පත්තු කරගත්ත(ලු).

“මූට වැඩියි තමයි මචං එක්කො ඔහොම හිටියාවෙ. නැත්තම් කබ්බ සෙට් වෙන්න පුලුවන්.” කියලා කමලුත් කිව්ව(ලු).

පස්සෙ ඔන්න කශ්ටියම, ඒ කියන්නෙ පාලිතයා හැර, බත් කනව(ලු),

ඔන්න මේක ඇන්දෙ ග්‍රැ‍ෆික් ටැබ්ලට් අහවල් එකෙන්.ඔය චරිතෙ නම් මෙහෙම වෙන්න ඇති කියලා හිතලා ඇන්දෙ. දැකලා නෙවෙයි.

පාලිතයා කිර කිර ඉඳලා හදිසියෙම කන සාකුවෙන් එලියට අරගෙන වටපිට බැලුව(ලු). එතකොට අනිත් උන් කාල ඉවර වෙන්නත් ලඟයි(ලු).

මූ එකපාරටම කියනව(ලු).

“අඩෝ, රයිස් කියන්නෙ බත් කියලා දන්නවනං මාත් ටිකක් කනව ඩෝ”

මේකට අඬන්නද හිනාවෙන්නද කියලා හිතාගන්න මට ටිකක් වෙලා ගියා.

ප.ලි.: මෙන්න මේ අහිංසකයො හතර දෙනාගෙ පාත්තරේට තමයි ඔය වෙනී හෙනහුරා වැටිලා තියෙන්නෙ. අර ලම්ප් රයිස් මඩ කතාව කොච්චර අසාධාරණද බලන්න!

 

ටැග: , , , , ,

37. මං උඹලට දෙන්න හැදුවෙ සබං පෙට්ටියෙන්ම!!!


ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ ඉඳලා එක දිගටම නොනැසී, සැර බාල නොවී තියෙන යාලු ‍ෆිට් වලින් චූන්ජි සහ මහින්දට මගෙ ජීවිතේ විශේෂ තැනක් හිමියි. චූන්ජියා ගැන නම් මම ලියලා තියෙනවා “ලැයිට් වැඩ වලට ඕනෙ කරන බඩුවක්” කියන පෝස්ට් එකේ.
මේ අනිත් එකා මහින්ද. අපි තුන්දෙනා ඉස්ස්සර එකටමයි හිටියෙ. එකට කෑවෙ, බිව්වෙ, නෑවෙ, ගමන් ගියේ.

මහින්දයා දැන් ඉන්නෙ ගමේ නොවුනට ඌ නිතර කියන කතාවක් තමයි, ‘ගමේ ගෙයක් හදනවා බං මම පොඩියට. එතකොට අපි තුන් දෙනාට වයසට ගියාමත් ඉස්සර වගෙ එක ගමේම කිට්‍ටුවෙන් එකට හිටියෑකිනෙ’, කියලා.

ඔය මහින්දලගෙ වත්ත පල්ලෙහා තියෙනවා හැමතිස්සෙම වතුර උතුරලා යන නාන්න පුලුවන් පොකුණක්. ඕකෙ නාන්න අපිත් හරි කැමතියි. ඇත්තටම කල්පනා කරලා බැලුවොත් ඔය පොකුණෙන් මම කොච්චර නාලා ඇත්ද…….!!!

ඔන්න දවසක් මායි චූන්ජියයි ගියා මූව බලන්න තරමක් ඇඳිරි වැ‍ටුනට පස්සෙ. ගේට්‍ටුවෙන් ඇතුල් වෙන කොටම අපට ඇහෙනවා මූ අම්මගෙන් කෑ ගගහ අහනවා උගෙ නානාභරණ දැක්කද කියලා. නානාභරණ කියන්නෙ  අපි සෙට් එක නිශ්පාදනය කරපු වචනයක්, එලිමහනේ නාන්න අවශ්‍ය උපකරණ, සබන් පෙට්ටිය, ටවල් එක, ජොකා වගෙ.

මූ කෑ ගහනවා ඇහුනා විතරයි අපෙත් තියෙන ගතිය කියන්නෙ අපි ගෙදරට ගියේ නෑ. අපි ආපු බයිසිකලුත් හංගලා මූ එන්න කලින් කෙලින්ම වත්ත පහල ලිඳ ගාවට ගියා. ගිහින් පඳුරක් පිටිපස්සෙ ඉඳගෙන ඉන්නවා මූ එනකල්. ඔන්න අපිට පේනවා ගොම්මං අඳුරෙ මහින්දයා ටවල් එකත් කරේ දාගෙන, සබන් පෙට්ටියත් වන වන,  ගල් පඩිපෙල බැහැගෙන එනවා ලිඳ දිහාට. මූ ලඟට කිට්‍ටු වෙන කොටම චූන්ජියයි මායි දෙන්නම එකටම,  පඳුර පිටිපස්සෙ ඉඳන් පැන්න මූ ඉස්සරහට

“හෑ…ඈ ඈ ඈ ඈ ඈ හ්හ්!!” ගාලා කෑ ගහගෙන.

මහින්දයා අනිත් වෙලාවට පොර ටෝක් දුන්නට,  මෙන්න පොර ගැහුව එක තැන බ්‍රේක්, පැන්න අඩි තුනක් පස්සට, කෑගැහුවා මරහඬ දීලා අපිට වැඩිය හයියෙන්,

“හෑ…ඈ ඈ ඈ ඈ ඈ හ්හ්!!” ගාලා.

අපිට තේරුනා මූ හොඳටම බය වුනා තමයි කියලා. අර කතාවකුත් තියෙනවනෙ මිනිස්සුන්ට බය උනයම බය යවන්නත් අමාරුයි කියලා.

ඉතිං මම කෑ ගහලා කිව්වා, “ඒයි මචං මහින්දයො. මේ අපි මචං. හෙන්රියි, චූන්ජියි.”

මෙන්න මූ කියනවා,

“හහ් මම දැක්ක උඹලා ඉන්නව ඈතටම. මං උඹලා දෙන්නට දෙන්න තමයි හැදුවෙ සබං පෙට්ටියෙන්ම.”

කොහොමද මුගෙ වෙපන් සිලෙක්ෂන් එක.

මේවා කියලා මූ වෙනද වගෙ එයාපෝට් එකට නෑවිත් ඉඳීද දන්නෙත් නෑ අපි එනකොට. මූ අනිත් උන් වගෙ නෙමෙයි මගෙ බ්ලොග් කියවනවා.

“හෑ…ඈ ඈ ඈ ඈ ඈ හ්හ්!!”

 

ටැග: , ,

32. මචං බාප්පලා සහ ‘ප‍ටුන’


මට ඉන්නවා මචං බාප්පලා සෙට් එකක්. මේ බාප්පලගෙ බාලම එකා මගෙ වයසෙ. මේ සෙට් එකේ ලොකුම බාප්පට විතරයි මම ඇත්තටම බාප්පා කියලා කතාකලේ. දෙවෙනියාට නමින් කතා කලා. තුන්වෙනියටයි හතරවනියටයි මචං කියලා කතාකලා.


මචං බාප්පලගෙ පවුලට තිබ්බා ව්‍යාපර කීපයක්ම. මුලින්ම ඔය ඔක්කොම තිබ්බෙ එක වහලක් යට. පිළිවෙලින් ටේලර් සාප්පුව, පත්තර ඒජන්සිය සහ මුද්‍රණාලය. ඔය කඩ පේලියම තිබ්බෙ මහජන පුස්තකාලයට යන ලේන් එකේ.

මේ මචං බාප්පලාට උඩ ඉඳලා පහලට, ලොක්කා, සුද්දා, පොඩ්ඩා සහ චූටි කියලා අපි කිව්වට ගමේ මිනිස්සු කිව්වෙ ලොකු රාළහාමි, සුදු රාළහාමි, පොඩි රාළහාමි සහ චූටි රාළහාමි කියලා.

ඔතන පත්තර ඒජන්සිය තිබ්බ නිසා paper route දෙකේ යන paper boys ල දෙන්නෙකුත් ඉන්නව. එකෙක් දවසක් කන පාත් වෙන්න ගහලා මචං බාප්පලට අදටත් වලංගු වෙන්න දුන්නනෙ චරිත සහතිකයක් කඩේ ඉස්සරහට ඇවිත් මය හයියෙන්, “මුං මහ _කේ රාළහාමිලා”, කියලා. මේක අදත් කට්ටිය කිය කියා රස විඳිනවා. කතාව ඇදුනොත්, “මොනාද රාළහාමි, මේ කාපු බීපු වෙලාවට කියන දේවල්”, කියල පොර හිනාවක් දාල ශේප් වෙනවා.

ඉතිං ඉස්සර ඉඳන්ම ‘කියවලා සම්පූර්ණ මිනිස්සු වෙන්න’ කියලා හිතාගෙන අපි පුස්තකාලයට රිංගලා බුද්ධියේ නිම් වලලු පුලුල් කරනවා. ඇත්තටම පොත පත් කියවන්නත්, ඒ හා සමානවම පුස්තකාලයට එන නංගිලාට බැල්ම දාන්නත් යන දෙවැදෑරුම් කාරණාම නිසා තමයි අපි නිතර ඔතන වන්දනාමාන කලේ. ඒ මදිවට සටහන් පොතකුත් අරගෙන ගිහින් පුස්තකාලෙ ලොකු රිෆරන්ස් පොත් පෙරලගෙන සටහන් ගන්න බවකුත් පෙන්නනවා. නමුත් ලංවෙලා බැලුවොත් ඇඳලා තියෙන්නෙ කුරු‍ටු. මේ වගෙ.

අනිත් හැම පුස්තකාලයකම වගෙ මේකටත් ‘පිටතින් ගෙනෙන පොත් මෙතනින් තබන්න’ කියලා දැන්වීමක් ගහපු රාක්කයක් තියෙනවා. මොන හේතුවකට හරි අපි ඕකට කැමති නෑ. අපි කරන්නෙ එන ගමන්ම අපේ පොත් අර මචං බාප්පලගෙ කඩේ තියලා එන එකයි. ඒ ගමන්ම එතනත් ටිකක් වල බැහැලා, කැහි කූරක් දෙකක් ඇදලා, තෙල බෙදලා තමයි ඉතින් යන්නෙ.

දවසක් මම අතින් අත ගිහිල්ලම මුල් පි‍ටු ගැලවිච්ච,18+ පොතක් බාප්පලගෙ කඩේ තියලා පුස්තකාලයට ගියා. එන ගමන් කඩේට ගොඩ වැදිලා බැලුවම පොත අතුරුදහන් වෙලා.

“ඒ චූටියො, කෝ බං අපි මෙතන තියලා ගිය පොත?” මං ඇහුවා.

“ඇයි බං ඔතන ඇති, හොඳට බලපං.” චූටියා කිව්වා.

හොඳට බැලුවත් පොත තිබ්බෙ නෑ.

“මෙතන නෑ බං. මේ ෂෝ කේස් එක උඩනෙ තිබ්බෙ.”

“ආ, ඔන්න ඔය ෂෙල්ටන්ගෙන් අහපං.”

ෂෙල්ටන් කිව්වෙ එක paper boy කෙනෙක්. කැළණි ග‍ඟෙන් එගොඩහ ඉඳලා ආපු අහිංසක හිත හොඳ ඩයල් එකක්. ඔන්න එතකොටම ලඟ කඩේකට ගිහින් හිටිය ෂෙල්ටා ප්ලේන්ටී බෝතලේකුත් අරන් ආවා.

“ෂෙල්ටො, මෙතන තිබිලා පොතක් අරන් තිබ්බද?”

“පොතක් නේද? කෝ ඉන්න බලන්න.”

ඔලුව කස කස ටිකක් වෙලා කල්පනා කරපු ෂෙල්ටා,

“ආහ් හරි, අර ‘ප‍ටුන’ කියන පොතනෙ ඔය මහත්තයා කියන්නෙ.”

“මොනව කියන පොතද බං?”

“අර ‘ප‍ටුන’ කියන පොතනෙ.” කියලා තව පාරක් කියපු ෂෙල්ටා කබඩ් එකක් ඇතුලෙ අරන් තියලා තිබ්බ අපේ පොත මේසෙ උඩට දාලා’
“කාගෙද කියලා දන්නෙ නැති නිසා මම අරන් තිබ්බා.” කියල කිව්වා.

හැබෑම නේනං.  ප‍ටුන තමා ඒ පොතේ පළවෙනි පි‍ටුව. අනිත් ඔක්කොම ගැලවිලා ගිහින්.

අපි ඔක්කොම එක හඬින් බක බක ගාලා හිනාවුනු නිසා ෂෙල්ටනුත් අපිත් එක්ක හිනාවුනත් ඒ අහිංසකයට තේරෙන්න නැතුව ඇති ඇයි අපි ඒකට එච්චර හිනාවෙන්නෙ කියලා. පස්සෙ පොරට හෙමිහිට කිව්වා ප‍ටුන කියන්නේ මොකක්ද කියලා.

 

ටැග: , ,

31. යකෝ කෝච්චිය එනවා!!


සීවලී එංගලන්තයට සංක්‍රමණය වෙලා තියෙන්නෙ අවුරුදු නවයෙදි. අවුරුදු දොළහකට පස්සෙ තාත්තයි පුතයි ලංකාවට ආවා අවුරුද්දකට විතර. අම්මා එහෙ. ඒ දවස් වල මම අර මෝටර් ඉංජිනේරු ආධුනිකයෙක් වෙලා ඉන්න කාලෙ. අපි දෙන්නම එකට වැඩකලේ. ඉතිං මූ මගෙ බඩියෙක් වෙන්න වැඩි දවසක් ගියේ නෑ.

හැම එකාටම වගෙ මූටත් තිබ්බ නොවැ උපන් දිනයක්. තොපිට නාන්න දෙන්නම් කියකියා හිටපු පොර ඇත්තටම පාටිය දාන්න සෙට් කරගත්තෙ ඔය කොළඹ ඉඳන් දකුණට මුහුද අයිනෙ තියෙන සාද නිකේතනයක්. අපිටත් ඉතින් බොන්න හෙම බෑනෙ. අපි කට්ටියක් යන්න සෙට් වුනේ සීවලියගෙ තාත්තගෙ කාර් එකේ, වැඩ ඇරුනට පස්සෙ.

ඉතිං ඔන්න පාටිය නැගලම යනවා. කිව්වත් වගෙම බොන්නත් තිබ්බ නාන්නම. ඉතින් මද අඳුරේ, ඩිස්කෝ සංගීතයට නටමින් කට්ටියම හොඳට කෑව බිව්ව. ජොයින්ට් එකකුත් අතින් අත ගියා. නටලා නටලා ඩෝප් බස්සගෙන ආයෙම චාජ් කරගන්නවා. පාටිය පාන්දර වෙනකල්ම ගියා. සමහර පොරවල් මහ රෑ මුහුදෙ නාන්න ලෑස්තිය. සෙක්කලා හරිම අමාරුවෙන් මුන්ව නවත්ත ගත්තෙ.

අන්තිමේදි පාටිය ඉවර වුනා. කෙල්ලො සහ වාහන තිබ්බ අනිත් එවුන් එකා දෙන්න යන්න ගියා එන්ජින් රේස් කරගෙන හරියට MAD MAX වගෙ. අදනම් 2 Fast 2 Furious වගෙ. එහෙමත් නැතිනම් Need For Speed වගේ.

සීවලී කලින්ම අපිට කියලා තිබ්බෙ නුගේගොඩ දෙල්කඳ තිබ්බ උංගෙ ගෙදර ගිහින් නිදාගන්න පුලුවන් කියලා අපි ගැන්සියට. මමත් ගෙදරට කියලා ඇවිත් තිබ්බෙ රෑට එන්නෙ නැති බව. දැන් කවුද කාර් එක එලවන්නෙ? අපි මුලදිම වැඩිය බොන්නෙ නැති එකෙක් සෙට් කරලා තිබ්බෙ ගෙදර යනකොට කාරෙක ඩ්‍රයිව් කරන්න. බලනකොට මූත් මුලදි සෝඩා විතරක් බිබී ඉඳලා පස්සෙ දන්නෙම නැතුව දෙක තුනක් ඇනගෙන. හැබැයි දෙක තුනයි. අපිට තරම් අසාධ්‍ය නෑ.

අපි හය දෙනෙක් නැග්ගා පස්සට. එකා උඩ එකා ඉඳගෙන. මේක මුං එංගලන්තෙ ඉඳන් ගෙනාපු Volkswagen Derby 2 door කාර් එකක්. . ඉතින් දොර දෙකේ කාර් එකක පස්සට නගින්න ඉස්සරහා සීට් නවලා හෙම හෙන කට්ටක් කන්නත් එපායැ. ඉස්සරහට නැග්ගා අර කාර් එක එලවන්න තියාගත්ත ඩයල් එකයි සීවලියයි. මගෙ ඔඩොක්කුවෙ එකෙක්. ඔන්න අන්තිමේදි පිටත් වුනා ගෙදර යන්න.

දන්නවා ඇතිනෙ ඔය මුහුද අයිනෙ තියන රෙස්ටොරන්ට්, ගෙස්ට් හවුස් ඔය කොයි එකේ ඉඳලත් ගාලු පාරට යන්න රේල් පාර උඩිං යන්න ඕනෙ විත්තිය. ඒ වගෙම හරස් පාරවල් සිය ගනනක් තියෙන නිසා ඕවට ගේට්‍ටු නෑ. තමන්ගෙ ආරක්ෂාව තමන්ම බලා ගන්න ඕනෙ. ඒ වගෙමයි රේල් හරස් පාර ලඟ තාර ගැලවිලා වලවල් හැදිලා ගන්නම දෙයක් නෑනෙ. ඉතින් ඔන්න අපිත් දෙපැත්ත බලල රේල් පාර උඩින් උඩ පැන පැන යන කොට හරියටම පාර මැද්දෙදි කාරෙකේ එන්ජිම නැවතුනා. එකක් ලෝඩ් එක වැඩියි, අනික වලවල්.
අපේ ඩ්‍රයිවර් බුවා කලබොල වුනේ නෑ. මූ කැරකෙව්වා යතුර. මෝටරේ නම් දුවනවා බස බස ගාලා නමුත් කාර් එක ස්ටාට් වෙන්නෙ නෑ. එතකොටම එකෙක් කෑ ගැහුවා,

“යකෝ කෝච්චිය එනවා!” කියලා.

බුවා නැවත නැවත ට්‍රයි කලත් මෝටරේ දුවනවා විතරයි. බැහැලා දුවනවා නම් දුවන්න පුලුවන් ඉස්සරහ එවුන් දෙන්නට විතරයි. නමුත් උං එහෙම කලේ නෑ. අපි කොහෙ දුවන්නද? අපි පිටි පස්සෙ හිරවෙලානෙ දොර දෙකේ කාරෙක නිසා. ඒ මදිවට හය දෙනෙක් එකා පිට එකා ඉඳගෙන.

බුවා තව පාරක් යතුර කරකැව්වා. එම ප්‍රතිඵලයමයි. මෝටර් එක නිකන් කැරකෙන හැටි අහන් ඉන්න කොට අපිට තේරුනා බඩු පැකට් වෙන්න ආසන්න බව.

මම වට පිට බැලුවත් වැඩි දෙයක් පෙනුනෙ නෑ, මොකද මගෙ ඔඩොක්කුවෙත් එකෙක් ඉන්නවනෙ. එතකොටම කාර් එක ඇතුලට වැ‍ටුන කෝච්චියෙ හෙඩ් ලයිට් එලියෙන් මම දැක්ක අනිත් උන්ගෙ දහඩියෙන් නෑවුනු තැතිගත් මූණු. කෝච්චියයි කාර් එකයි අතර පරතරය තප්පරයෙන් තප්පරය අඩුවුනා. ඇත්තෙන්ම කෝච්චි එන්ජිමේ සද්දෙ නම් ඇහුනෙම නෑ. කාර් එකේ ස්ටාටර් මොටර් එකේ සද්දෙ යටපත් කරගෙන දැවැන්ත යකඩ යකා වානේ පීලි මත ඇතිකරන කම්පනය වානේ රේල් පීලි දිගේම ඇවිත් කාර් එක තුල හිරවී ඉන්න අපිව සසල කලා. මේ කම්පනයත්, කෝච්චි රියැදුරා උඩ නැගගෙන නොනවත්වා ගහපු, කන් පසාරු කරගෙන යන  නලා එකේ හඬත් ගෙවී යන මොහොතක් පාසා තීව්‍ර වෙන බව අපට දැනුනා.

මේ මොහොතෙ මට තේරුනා තව මොහොතකින් සියල්ල අවසන් වන බව. කෝච්චි වල හැපිලා මැරුනම ලේ ගලන්නෙත් නෑලු. හෙට පත්තර වල ඉස්සරහ පි‍ටුවෙ යන වර්ණ පින්තූර මගේ ඇස් ඉස්සරහ මැවිලා පෙනුනා. සුන්බුන් අතරෙ මිනිස් සිරුරු කොටස්.

එතකොටම වුණු දේ එච්චර පැහැදිලි නෑ. කෝච්චි හෙඩ් ලයිට් එකේ එලියයි, හෝන් එකේ සද්දෙයි, රේල් පීලි වල කම්පනයයි උපරිමයට ලඟාවෙනකොටම එක පාරට ඉස්සරහට පැන්න කාර් එක උඩ පැන පැන යනවා අපිට තේරුණා. අපේ පස්සෙ බම්පර් එකට අඩි කීපයක් පි‍ටුපසින් දුම්රියේ දැවැන්ත ඩීසල් එන්ජිම මහ හඬින් ගොරවාගෙන ගාල්ල දිහාට ඇදිලා ගියා. අප පසුකර යන ආලෝකවත්ව බැබලුණු දුම්රිය මැදිරි වල ජනේල පෙල කාර් එකේ පස්ස වීදුරුවෙන් අපිට පෙනුනා. වානේ දුම්රිය රෝද, වානේ පීලි මතින් ඇදී යද්දී නැගුනු ටක ටකස් ටක ටකස් හඬ මට ඇහුනෙ ලෝකෙ තියෙන මිහිරිම සංගීත ඛන්ඩය හැටියට.. අපිට ඇතිවෙච්ච හැඟීම කියාගන්න මම දන්න වචන මදි. ඒ නිසා නොකියා ඉන්නම්.

ටික වෙලාවක් යනකල් කවුරුවත් කතා කලේ නෑ. ටිකකින් හැම එකාම එකපාර කතා කරන්න ගත්තා. නරක වචන හොඳ වචන වල වෙනසක් තිබ්බෙ නෑ. හරිම මිහිරියට ඇහුනෙ. “@#$ තව පොඩ්ඩෙන් @%$# %4#&*%?”, වගෙ.

ඇත්තටම ඒ වෙලාවෙ වුනේ මොකක්ද වුනේ කියන එක හරියටම පැහැදිළි නෑ. පරස්පර විරෝධී අදහස් ගොන්නයි. සමහරු දිවුරනවා අන්තිම මොහොතෙ එන්ජිම අපට අනුකම්පා කරලා ස්ටාට් වුනා කියලා. එලෝපු එකා කියනවා ඌ කරන්නම දෙයක් නැති තැන ෆස්ට් එකට දාලා යතුර කැරකෙව්වලු. එතකොට කාර් එන්ජිම ස්ටාට් නොවුනත් ස්ටාටර් මෝටරේ කාර් එක ඇදගෙන රේල් පාරෙන් අහකට පැන්නලු.

කොහොම හරි හැම එකාටම ඕනෙ වුනේ අර කාර් එක එලවපු බුවාට උම්ම එකක් දෙන්න. ඌට හත් දෙනෙක් එකපාර උම්මා දෙන්න හදනකොට හිතා ගන්න පුලූවන්නෙ. ඒ වෙනකොට කාර් එක අර තාප්ප වලින් වටවූ ප‍ටු මාවත දිගේ ගාලු පාර දිහාට යමින් තිබ්බෙ. කාර් එක වැනි වැනී ගිහින් තාප්පෙක හැප්පෙන්න ගිය නිසා ඩ්‍රයිවර් බුවාට උම්මා එපා වෙල කෑ ගැහුවා ශුද්ද සිංහලෙන්ම, “නිකා හිටපියව් @3$!! යකුනෙ දැන් කාර් එක හැපෙනව කොහෙ හරි!! තොපි ඔක්කොටම ඩෝප්!! පිස්සු @3$%!” ඌ කිව්වෙ තරහින් නෙවෙයි. හිනා වෙවී.

හරි කොහොම හරි ජීවිත බේරුනානෙ. එච්චරයි. දැන් කවුරු හරි ඇහුවොත් මම බය වුනාද කියලා ඒක මෝඩ ප්‍රශ්ණයක්ම නෙවෙයි. මොකද රේල් පාර උඩදි ඇත්තම මම හරියට බය වුනේ නෑ. නිකම් හිරි වැටිලා වගෙ හිටියෙ. මට වෙන දෙයක් නෙවෙයි වගෙ. හරියට ‍ෆිල්ම් එකක් බලනකොට වගෙ.

මම එහෙම කියන්නෙ මේකයි. දැන් අපි හයි ලෙවල් පාරට දාලා නුගේගොඩ පැත්තට යනකොට ඔන්න මගෙ දනිස් දෙක පණ නැතුව ගියා, ඇස් නිලංකාර වුනා. සීතල දාඩියකින් මුලු ඇඟම තෙමුනා. ඔලුවෙ කෙස් ගස් අර 7UP කොලුවගෙ වගෙ කෙලින් හිටගෙන ඉන්නව මට දැනුනා. එත්කොට හදවත ගැහෙන රාවය ඇහෙන්න ගත්තෙ පපුවෙ නෙවෙයි: ඔලුව ඇතුලෙ. ඒකත් සිංගල් බීට් නෙවෙයි. ඩබල් බීට්. මම රේල් පාර උඩදි බය වුනා නම් මේ වෙන්නෙ මොකක්ද? මම හිතන්නෙ ඕකට කියන්නෙ delayed reaction එකක් කියලයි. මම ආයෙම ඔහොම බය වුනේ අර අලියා ගහන්න ආපු දවසෙයි.

දැන් කතාවෙ උපරිමයට ලඟා වෙච්ච නිසා හරිනම් කතාව මෙතනින් ඉවර වෙන්න ඕනෙ නේද? ඔව්. ඒ ප්‍රබන්ධ වලනෙ. සැබෑ ජීවිතේ එහෙම නෑ. මේ කතාවෙ තව ටිකක් තියෙනවා.
ඔන්න අපි සීවලීලගෙ (කුලී) ගෙදරටත් ආවා. ඩ්‍රයිවර් බුවා පෝච් එක යටම කාර් එක නවත්තලා බැස්සා. විශ්වාස කරපල්ලා අපේ බර්ත්ඩේ බෝයි තවම නිදි. ඌ මේ කිසි දෙයක් දැනගෙන ඉඳලා නෑ පෙනුන විදියට. කීප දෙනෙක් ඌව වත්තම් කරලා එලියට ගත්තෙ පිටිපස්සෙ උන්ට බහින්න සීට් එක නවන්න ඕනෙ නිසා.

ඔන්න එක පාරට පෝච් එකේ ලයිට් එක වැ‍ටුනා. දොරත් “බ්‍රාස්” සාලා ඇරුනා. සීවලීගෙ තාත්තා ඉනට අත් දෙක තියාගෙන බලා ඉන්නවා, මල් පොකුරම පැනලා. අපි ඔක්කොම ටිකක් පසු බෑවා.

” කට්ටියම හොඳට බීල නේද? පුදුමයි පොලිසියෙන් අල්ලගත්තෙ නැතුව!”

ඊට පස්සෙ තාත්තා තව ගොඩක් දෙවල්, සමාජ වගකීම්, සමාජ විරෝධී හැසිරීම්, පොලිසියේ යුතුකම් වගෙ මාතෘකාවල් ගොඩක් ගැන වරින් වර කියවමින් අපිට බැනගෙන බැනගෙන ගියා. අපිට කිව්වට සීවලියට. කරුමෙ කියන්නෙ මේ එකක්වත් අහගෙන ඉන්නවත්, අඩුම ගානෙ අපිව බේරගන්නවත් ඌට සිහියක් නෑ. ඌ වරින් වර මොනවද මුමුණනව, අපිට නෙවෙයි එංගලන්තෙ ඉන්න උගෙ චෙක් ජාතික ගර්ල් ෆ්‍රෙන්ඩ්ට.

අන්තිමේදි තාත්තා අඩියක් පස්සට අරගෙන අපිට සීවලියාව ඇතුලට ගන්න ඉඩ දුන්නා. ඌව ඇඳට දැම්ම විතරයි මෙන්න බබා වගෙ නිදි කොට්ටෙකුත් තුරුල් කරගෙන පෙම්බස් දොඩ දොඩ. අපි කට්ටියම දැන් මුගෙ ඇඳ වටේ ඉඳගෙන ගලේ පහරපු බළල්ලු වගෙ බලා ඉන්නවා. ටිකකින් රෝල් කරපු පැදුරු වගයක් පියාඹාගෙන ඇවිත් අපේ දෙපතුල් ලඟට වැ‍ටුනා. තව ටිකකින් කොට්ට රංචුවකුත් ඒ පාරෙම ආවා. ඊට පස්සෙ, “ටොයිලට් එක තියෙන්න අතන.” කියලා තදින් කියපු තාත්තා එයාගෙ කාමරේ දොර දඩාස් ගාලා වහගත්තා..

අපි පේලියට පැදුරු එලාගෙන කොට්ට දාගෙන දිග ඇදුනා. හැම එකාම පැතුවෙ ලඟ ඉන්න එකා තමන්ගෙ ඇඟට කබරයා නොදමත්වා කියන එකම ප්‍රාර්ථනාවයි.

පහුවදා උදේ මම නැගිටිනකොට සමහර උං උදේම යන්නත් ගිහින්. මම සීවලියගෙ මේසෙ උඩ තිබ්බ එල්විස් රේඩියෝ එක අතපත ගගා හිටියා. එල්විස් රේඩියෝ එක කියන්නෙ එල්විස් ප්‍රෙස්ලි සින්දු කියන ඉරියව්වකින් ඉන්න පොඩි පිළිමයක් පැතළි රේඩියෝවක් උඩ හයි කරලා හදපු විසිතුරු භාන්ඩයක්. එකපාරටම තාත්තා ආවා කාමරේට දුම් දමන කෝපි කෝප්ප කිහිපයකුත් එක්ක. හැබැයි ඊයෙ රෑට වඩා මූඩ් එක හොඳයි වගෙ පෙනුනෙ.

“Good morning Mr Youknowwho! And thanks.” ඒ මම අයිස් තට්‍ටුව තාම ගනකමද බලනවා.

“Good morning. You’re welcome.” ඒ තාත්තා. ටිකක් ග්‍රම්පියි. නමුත් ඊයෙ රෑ තරම්ම නෑ වගෙ.

ඊට පස්සෙ ඇතිවූ නිහඬතාවය මාව අපහසුවට පත් කරපු නිසා මම එල්විස්ව පෙන්නල කිව්වා.

“මරු ස්ටැච්‍යු එක නේද මේක? කියලා.

“හහ්,” තාත්තා අවුරුදු ගානකට කලින් මියපරලොව ගිහින් හිටපු Elvis the King දිහා අප්පිරියාවෙන් බලලා,

ඕකත් ඔය බීල වැඩිවෙලා මැරිච්ච එකෙක් තමයි.” කිව්ව.

ඒ කියලා ඊටත් වැඩිය අප්පිරියාවෙන් තවමත් නිදා ඉන්න සීවලියා දිහා බලලා කාමරෙන් එලියට ගියා.

මට තේරුනා තාම සාම සාකච්ඡා වලට කාලය නොවන බව. තාත්තා දන්නවානම් ඊයෙ ඇත්තටම වෙච්ච දේ මම හිතුවා. ඒ එක්කම මම හිතාගත්තා මේ ගැන අපේ ගෙදරටත් කිසිදා නොකියන්න.

ජීවිතයට උපදෙස් දෙකක්:
1. කවදහරි ඔබ පදවන වාහනය ඔය වගෙ රේල් පාර මැද්දෙ නැවතුනොත්, එන්ජිම ස්ටාට් වෙන පාටක් නැත්නම්, නමුත් මෝටරේ කැරකෙනව නම්, ගියර් එක දාන්න ෆස්ට් එකට. දාලා කරකවන්න යතුර ක්ලච් එක පාගන්නෙ නැතුව. ස්ටාටර් මෝටරය කාර් එක අනතුරුදායක රේල් පාරෙන් ඉවතට තල්ලු කරාවි. බොහෝ විට තල්ලු කරන්න කට්ටිය නැතිනම් එහෙම නැත්තම් ඔබත් බිරිඳත් විතරක් නම් ඉන්නෙ මේක බොහෝ වැදගත් වේවි. ඉන්න අනිත් මගියට පුලුවන් ඒ ගමන්ම තල්ලුවක් දෙන්නත්. (ඔය මැනුවල් ගියර්ස් තියෙන වාහන වලට. ඔටමැටික් D වලට දැම්මොත් හරිද කියලා කරලා බලලා මට කියන්නකො.)

2. මෝටරේ කැරකෙන්නෙත් නැත්නම් කෝච්චිය ලඟ එනවා නම් කාර් එකෙන් බැහැලා දුවන්න. හුරේ රන් ෆෝ ඩියර් ලයිෆ්! හැබැයි දුවන්න රේල් පාර අයින දිගේ කෝච්චිය එන පැත්තට. ඒ මොන පිස්සු උපදේශයක්ද කෝච්චිය පැත්තට දුවන්නෙ ඔබ කල්පනා කරනවා ඇති. හේතුව මේකයි. කෝච්චිය කාරෙකේ වැදුනම කාරෙක මිසයිලයක් වගෙ විසිවෙනවා. විසිවෙන පැත්ත කෝච්චිය ගමන් කරන පැත්තට. ඉතින් ඔබ ඒ පැත්තෙ හිටියොත්වෙන දේ කියන්න ඕනෙ නෑනෙ. ඉතින් කෝච්චිය එන පැත්තට දිව්වොත් ඔබට විසිවෙන කෑලි වලින් අනතුරක් වෙන්න බැහැ.

නමුත් හෙන්රිබ්ලොග්වෝකර් වන මම මුළු හදවතින්ම ප්‍රාර්ථනා කරනවා ඔබට කිසිදා එවන් අවස්ථාවකට මුහුණ පෑමට සිදු නොවේවා කියලා.

ඔබට මේ ලිපියේ ඉංග්‍රීසි මුල් පිටපත කියවන්න පුලුවනි මෙතනින්. Narrow Escapes 4: Stuck In The Rail Crossing!

මම මේ ලිපිය සිංහලෙනුත් දාන්න කල්පනා කලේ මට සමහරුන්ගෙන් ලැබුණු ඊ මේල් ඉල්ලීම් නිසාත් විශේෂයෙන්ම මගෙ සොයුරු වයිල්ඩ් ලයිෆ් ගාමිණී මෙම කොටස පිටපත් කරලා තවත් මිතුරන් ගණනාවකට යවා ඇති බව දැක්ක නිසායි.

 

ටැග: , , , ,