RSS

Tag Archives: විශේෂ දින

180. උණුවන හදවත / The Kindhearted One!


0003

ඔහු කොහොමත් සතුන්ට ආදරෙයි, විශේෂයන්ම බල්ලන්ට. ඒ වගේමයි බල්ලොත් ඔහුට පෙන්නුවේ කොන්දේසි විරහිත ආදරයක්. ඔහු කොහේ ගියත් නාඳුනන බල්ලෝ ඔහු හොයාගෙන ඒම නිතර සිදුවුන දෙයක්. අවාසනාවකට වගේ ඔහුගෙ ළමාවිය ගතකරන්න සිදුවුන රටේ ගුවන් තො‍ටුපළේම ප්‍රදර්ශණය වුනු තහනම් භාණ්ඩ දැන්වීමේ ඩාට් තුවක්කු, ගිණි අවි, ආගමික සංකේත, ඇල්කොහොල්, ඌරුමස් හා ඌරුමස් අඩංගු නිෂ්පාදන වලට අමතරව බල්ලොත් ඇතුලත් වුන නිසා ඔහුට මාලු ටැංකියකින් පමණක් සෑහීමට පත්වෙන්න සිදුවුනා.

පාසැල් ජීවිතය හමාර කල ඔහු දෙමාපියන්ගෙන් වෙන්වී ආපහු මව්බිම බලා ආවේ දුරු රටක සිට ආපසු පැමිණෙන සොයුරිය මව්බිම බලා ආ දවසෙමයි. මුල දින කීපය අක්ක මලෝ දෙදෙනා ගෙදර ගතකලත් අගනුවරට තිබූ කිලෝමීටර තිහකටත් අඩු දුර යන්නට පැය එකහමාරකට වඩා කොටමින් කාලය කන පොදු ප්‍රවාහන සේවය නිසා ඔවුන් අගනුවරින්ම අක්කාත් සමග දුර ඈත රටේ ඉගෙනුම ලබමින් සිටි යෙහෙළියකද සමග එක්ව මහල් නිවාසයක් කුලියට ගත්තා

එතෙක් කල් යදම් ලා බැඳ සිත්වල සිර කරගෙන තිබූ බලු පැටවෙකු හදා ගැනීමේ සිහිනය සැබෑවක් කරගැනීමට දෙදෙනාටම සිතුනෙ මෙවිටයි. මල්ලියාට ඕනෙ වුනේ හොඳ වර්ගයක වංශක්කාර බලු පැටියෙකු හදා වඩා ගන්නවාට වඩා, නිවසක් අහිමි අසරණ සාමාන්‍ය බලු පැටවෙකුට සෙවනක් දෙන්නයි. වැඩියෙන්ම අමාරු වුනේ මෙවැනි තට්‍ටු නිවාසයක සිට සතෙකු හදාගැනීම දහසක් බාදා මැද වුවද කල හැකි දෙයක් බව දෙමව්පියන්ට ඒත්තු ගැන්වීමයි. ඇත්තෙන්ම මිදුලක් වත්තක් නැති මහල් නිවාසයක බලු පැටවෙකු හදා ගැනීම අන්තිම අමාරු දෙයක්. ඉගෙනුම් වැඩ අස්සේ බලු පැටවෙකු වෙනුවෙන් වැය කිරීමට කාලයක් ඉතුරු වේවිද?  ප්‍රශ්ණ වැලයි. නිවාස හිමියා මොනවා කියයිද? අසල්වැසියෝ පැමිණිළි කරයිද?

0001වාසනාවකට මෙන්, අක්කාගෙ යෙයෙළිය බලු පැටවා ගෙන ඒමට විරුද්ද වුනේ නෑ. සමහරවිට ඇගේ ගෙදරත් බල්ලන් දෙදෙනෙකුම සිටින නිසා වෙන්නැති. ඉන් පස්සේ එළඹුනේ අන්තර්ජාලයේ සැරිසරමින් සුදුසු බලු පැටවකු සෙවීමේ කාර්යයයි. ගිගා බයිට් බර ගණනක් ඇවෑමෙන්, මේ සතියක් වයසැති බලු පැටවා සොයාගන්නට ඔවුනට හැකි වුනා. නිවසක් අහිමි ඇය කාරුණික හාම්පුතෙකු එනතෙක් බලාසිටියා. අක්කාත් මල්ලීත් දු‍ටු වනම ඇයට කැමති වුනා.

අවසානයේ බලු පැටවා ගෙදර ගෙන ආ දවස කාටත් ප්‍රීතිදායක එකක් වුනා. අක්කාත් මල්ලිත් බලු පැටවාගේ මල මුත්‍ර ඉවත් කරමින්, ලයිසෝල් දියරයෙන් බිම තෙත මාත්තු කිරීම හවුලේ කලා. බලු පැටවකු හදා ගැනීමට භාර ගැනීම, අක්කාත් මල්ලීත් යාමට සැළසුම් කරගෙන තිබූ සියළුම විනෝද ගමන් අවලංගු කර දමා, ඔවුන්ව ගෙදරටම බැඳ තබන සිදුවන යදමක් බවත්, අසල්වැසියන්ගේ ‍රැවුම් ගෙරවුම් ඉවසා දරාගැනීමට් දීමට සිදුවන මහා වගකීම් වැලක ආරම්බය බවත් බව දෙමව්පියන් මතක් කරදුන්නා

0002අක්කාත් මල්ලීත් තමන්ගේ වියදමට ලැබෙන මුදලින් බලු පැටවාට අවශ්‍ය උපකරණත්, පුලුන් පිරවූ සෙල්ලම් බඩුත් මිලදී ගත්තා. බලු පැටවාගේ කෑම වියදමෙන් අක්කාත් මල්ලීත් නිදහස් කරමින් දෙමව්පියෝ වෙනම බලු ගිණුමක් පවත්වාගෙන ගියා. අර පුළුන් පිරවූ සෙල්ලම් සතුන්ගේ ආයුෂ ඉතාම කෙටි වුනේ ඇය ඒවා හපා ඉරා පුලුන් ගෙබිම පුරාම ඉහිරවූ නිසයි. ඉන් පසුව ඇය උන්ගේ හම සමග සෙල්ලම් කරමින් සතු‍ටු වුනා.

ඇතැම් විට අක්ක මලෝට තරහ ගියේ මෙතරම් ආදරය කරද්දීත්, ඈ නිතර ගෙදරින් පළාගොස් අසල්වැසියන්ගේ නිවෙස්වල සැඟවීම ගැනයි. “එයා හැසිරෙන්නෙ හරියට අපි එයාව හිරකරගෙන වද දෙනවා වගේ,” ඔවුන් නිතර කිව්වා. අලුත් අවුරුද්දට හා වෙනස් උත්සව වලට ලැබුණු ආරාධනා බොහෝ විට ප්‍රතික්ෂේප කරන්නට අක්ක මලෝට සිදු වුනේ බලු පැටවා දමා යාමේ ප්‍රශ්ණය නිසාමයි. අවසානයේදී දෙදෙනාටම නිවාඩු කාලයක් ලැබුණු විට බලු පැටවාත් සමග ගෙදර යාම සඳහා ත්‍රිරෝද රථයක් කතා කරගන්නට සිදුවුනේ පොදු ප්‍රවාහණ සේවාවල බලු පැටවෙකු ගෙනයාමට ඉඩ නොදෙන නිසයි. අවසානයේ ගෙදරට ගිය විට, කිසිදා තණකොල දැක නොතිබුණු බලු පැටවා කෙතරම් සතු‍ටු වුනාදැයි දැකගන්නට ලැබුනා. ඇය තණ අතර පෙරළෙමින්, සමණළයන් පසුපස හඹායමින්, මිදුලේ වලවල් හාරමින් ජීවිතයේ ලැබූ වින්දනාත්මකම අවධිය ගතකරනු දැක අක්ක මලෝ සතුටින් හිනැහුනා. සියළු යහපත් දේ මෙන්ම නිවාඩුවත් අවසානයට ලඟා වුනේ කාටත් නොදැනීමයි. බල්ලෙකු බිරීම ගැන කිසිවෙකු පැමිණිළි නොකරන, වද නොවන ක්ෂේම භූමියක් හැරදා අගනුවර ක‍ටුක යථාර්ථය වෙත ආපසු යාමේ දිනය එළඹ තිබුනා.

0004දෙමාපියන් සති හයක නිවාඩුවක් සඳහා මව් රටට පැමිණි විට නැවතත් එවැනිම ප්‍රීතිමත් කාලයක් උදාවුනා. මෙවර තමන්ගේම වාහනය නිසා ප්‍රවාහනය ප්‍රශ්ණයක් වුනේ නෑ. දෙමාපියන්ව උණුසුම්ව පිළිගත් බලු පැටවා ඔවුන්ගේ හදවත්වලටත් කෙටි කලකින්ම ඉතාම සමීප වුනා. අක්කාටත් මල්ලීටත් ඉමහත් සැනසුමක් ගෙන දෙමින් බල්ලාගේ උදෑසන රාජකාරි දෙමව්පියන් බාරගත්තා.

0005ඇත්තෙන්ම ව්‍යන්ධානකරණ සැත්කම සඳහා ඇය නිර්වින්දනය කලවිට තාත්තා දෑසට නැගුනු කඳුලු සඟවා ගත්තේ ආයාසයෙන්. ඔවුන් බලුපැටවා ලබාගත් ආයතනය මෙම සැත්කම ඔවුන්ගේ වියදමෙන් කරදීමත් පොරොන්දුවී තිබුනත්, එය තමාගේ වියදමින් කිරීමට මල්ලීට උවමනා වුනා. ” අර බලු පැටව් ඔක්කොටම ගෙවල් හොයල දෙන්න තියෙන ප්‍රශ්ණෙම ඒ ගොල්ලන්ට ඇති. එයාලට තවත් බරක් වෙන්න බෑ,” මල්ලි කිව්වා. නිවාඩුව අවසන් වී දෙමව්පියෝ ආපසු යද්දී ආපසු අගනුවරට යාමට අක්කා මලෝට සිදුවුනා. බලුපැටවාත් දවස් ගණනාවක් කණස්සල්ලෙන් ගතකලා.

කතාව කෙටියෙන් කිව්වොත් මල්ලී බලු පැටවාත් සමග පාරේ ඇවිදින්න යන විට සමහර අසල්වැසියන් රවන්නට සහ අප්‍රසන්න බැලුම් හෙලන්නට පටන් ගෙන තිබුනා. පඩිපෙලේ වූ අයිතිකරුවකු හඳුනාගත නොහැකි බලුබෙටි සහ සැකසහිත බලු මුත්‍රා කඩිති අනිවාර්යයෙන්ම මේ බලුපැටවාගේ ගිණුමට බැරවුනා. දෛවයේ සරදමකටදෝ, එම තට්‍ටු නිවාසයේම වෙනත් මහලක විසූ මුස්ලිම් සොහොයුරෝ දෙදෙනා බලු පැටවා දු‍ටු පමණින් බියෙන් තැති ගැනීමටත් මුහුණ ඇදකර පිළිකුළ ප්‍රකාශ කිරීමටත්, නිරන්තරයෙන්ම තට්‍ටු නිවාස අයිතිකරුට පැමිණිළි කිරීමටත් පටන් ගත්තා.

මේ සියලු හැල හැප්පීම් මැද වසරක් ගෙවී ගියා. බලු පැටවාත් සිරුරින් වැඩෙද්දී අසල්වැසියන්ගේ කෙණෙහිළිකමුත්, පැමිණිලිත් එසේම ලියළා වැඩුනා. ඇතැම් දිනවල අක්කා මලෝ කොතරම් චිත්ත පීඩාවට පත්වුනාද කිවහොත් ඔවුන් සනසන්නට දෙමාපියන්ට ස්කයිප් හරහා සෑහෙන දේ කියන්නට සිදුවුනා.

0006වැඩේ කෙතරම් දුරදිග ගොස් ඇතිදැයි කාටත් තේරුණේ තට්‍ටු නිවාස හිමියා බලු පැටවා තබා ගන්නේ නම් බද්ද අලුත් කිරීමට එකඟ නොවූ නිසයි. බලු පැටවා ආපසු ලබාගත් ආයතනයටම බාර දීමට දෙමව්පියෝ පෙ‍රැත්ත කල නිසා අක්ක මලෝ අවසානයේදී අකැමත්තෙන් එකඟ වුවත් එය පහසු කටයුත්තක් වුනේ නෑ. අම්මා දිනපතා අන්තර්ජාලයේ පැයගනන් කල්මරමින් බල්ලා තබාගැනීමට ඉඩ දෙන ගෙවල් අගනුවරින් හෙව්වා. ඒ ගෙවල් බලන්නට යමින් අක්ක මලෝ විඩාවට පත් වුනා.

0007අවසානයේදී මේ තට්‍ටු නිවාසය හැර දමා බලු පැටවා තබා ගැනීමට අක්කා මලෝ දැඩි තීරණයක් ගත්තා. ‘බලු පැටියා දැන් අපේ පවුලේ කෙනෙක්. අපි පවුලේ කෙනෙක් අතෑරලා දාන්නෙ නෑ මොනවා වුනත්,’ ඔවුන් කිව්වා. බලු පැටවාත්, තමන්ගේ සියළුම බඩුබාහිරාදියත් පටවාගෙන ඔවුන් ආපසු ගෙදර ආවා. මේ තීරණයෙන් ඔවුන්ට බොහෝ දේ කැපකිරීමට සිදුවුනා. දැන් ඔවුන්ට අධ්‍යාපන කටයුතු වලට අගනුවරට යාමට උදේ‍රැයින්ම අවදිවීමට සිදුවුනා. බස්වල පැය ගණන් ගතකර විඩාවට පත්ව ගෙදර ඒමට සිදුවුනා. ඔවුන්ගේ අරමුණ වුනේ ගෙදර සිටින ගමන් බලු පැටවා තබාගතහැකි කුඩා නිවසක් අගනුවරින් සොයා ගැනීමයි.

මල්ලි බලු පැටියාට පෙන්නුවෙ පුදුමාකාර බැඳීමක්. බලු පැටියාව ඇඳට ගොඩවී නිදාගැනීමට ඉඩ දීම ගැන දෙමාපියෝ කොපමණ කෑ ගැසුවත් ඔහු නෙවෙයි ඒ කණකට ගත්තේ. ගේ අසලින්ම දිවෙන මහපාර ගෙතුලක ඇති දැඩිවූ, පාර නුහුරු බලු පැටවාට මාරකයක් නිසා ගෙතුල නොසිටිනවිට ඇයව ඉස්තෝප්පුවේ කුළුනකට ගැටගසා තිබුනා. ඇයට නිදාගැනීමට පු‍ටුවක් හා කොට්ටයක් තිබුනා. සීතල දිනවල ඇයව පොරවා තැබුනා.

බලු පැටවා ආදරයෙන් ‍රැක බලා ගැනීමට කැමතිවුනු, දැනටත් බලු පැටවෙක් හද වඩා ගන්නා මේ ගැහැණු ළමයා ගැන අක්ක මලෝට ආරංචි වුනේ මේ අතරයි. බලු පැටවාව ඇයට බාරදී, බලු පැටවා තබාගැනීමට ඉඩ නොදෙන නමුත් අනිකුත් සෑම පහසුකමක්ම පාහේ තිබූ අගනුවර නවාතැනකට යාමට ඔවුන් එකඟවුනා. මේ මල්ලීට ඔහුගේ ජීවිතයේදී ගැනීමට සිදුවූ ඉතාමත්ම දුශ්කර තීරණයන්ගෙන් එකක් වුනා. “මම මේක කරන්නෙ මේක එයාට යහපතක් නිසා. එයා අපිත් එක්ක හිටියොත් එයාට දුක් විඳින්න වෙනවා.” මල්ලි කිව්වා. කොල්ලෝ අඬන්නෙ නෑ යන මතයේ හිටි නිසා කඳුලක් නොහෙලුවත් ඔහු සිතින් වැලපෙන බව දෙමව්පියෝ දැක්කා. බලු පැටවා බාර දීමට ඒ ගැහැණු ළමයා පදිංචි කිලෝ මීටර අනූවක පමණ දුරකින් පිහිටි නිවස වෙත යාමට තීරණය කල දිනට පෙරදින ඔවුන් දෙදෙනා බලු පැටියා සඳහාම විශාල කුකුළකු මිළට ගෙන රසවත්ව පිස, සමුගැනීමේ භෝජනයක්ද පිළියෙල කලා. මල්ලීට දහ අටවන උපන්දිනයත් සමගම රියැදුරු බලපත්‍රයත් ලබාගත් බැවින් හා ගෙදර වාහනයත් ඇති බැවින් ප්‍රවාහනය ප්‍රශ්ණයක් වුනේ නෑ. නමුත් දෙමාපියන් තදින්ම ඉල්ලා සිටි එකම දේ වැඩිහිටියකු වශයෙන් මාමාද වාහනයේ නංවාගෙන යන ලෙස පමණයි.

හැම දෙනාම සිතින් වෛරකල ඒ අප්‍රසන්න දවස උදාවුනා. නමුත් ඔවුන් ඒ ගමන ගියේ නෑ. “අපි ආපහු කලින් වගේ අගනුවර හිර ගෙදරක් හොයන්නෙ නැතුව, නිදහසේ ගෙදර ඉඳලා බස් එකේ අගනුවර යන්න තීරණය කලා. අපිට මෙච්චර හොඳ, ලොකු, ඉඩ තියෙන, වත්තක් තියෙන ගෙදරක් තියෙද්දි, (මෙය හුදෙක් අගනුවර කුඩා තට්‍ටු නිවාසය හා සැසඳීමක් පමණි. පර්චස් පහළොවක අවුරුදු දහ අටක් තිස්සේ තවමත් ටික ටික ගොඩනගන නිවස පිළිබඳ වත්කම් ප්‍රකාශයක් නොවේ) අපි මොකටද මේ එක එක ගෙවල් අයිතිකාරයින්ගෙ නීති රීති වලට යටවෙලා ජීවත් වෙන්නෙ එහෙ ගිහින්?” අක්ක මලෝ තමන්ගෙ තීරණය දැනුම් දුන්නා.”අපි හොඳට හිතලා මේ තීරණය ගත්තේ.”

මේ නම් තමන්ගේ යහපතට නොව බලු පැටියාගේ යහපතට ගත් තීරණයක් බව කාටත් වැටහුනා. තමන් වෙනුවෙන් මේ දරුවන් දෙදෙනා කරනා මේ සා කැපවීම් ගැන බලු පැටියාට හැඟීමක් ඇද්දැයි ඇතැම් විට දෙමාපියන්ට සැක පහල වුනේ ලද හැම අවසරයෙන්ම කරපටිය හපාදමා, ලෝකය දැකීමට පැනයාම ඇගේ සිරිත වූ නිසයි. මේ හැම විටම ඈ ආපසු ගෙන එනු ලැබුවත් මේ අවසන් වරට ඈ පැනගිය විට ඇය සොයා නොයන ලෙස දෙමාපියන් තරයේ අවවාද කලා. ” එයාට අගයක් නැතිනම් ඔය දෙන්න එයා වෙනුවන් කරලා තියෙන දේවල්, ඔහේ ගියදෙන්.” අවවාදය පිළිගත් අක්කා මලෝ නිහඬ වුනා.0008

දින දෙකකට පස්සේ උදෑසන අක්කා ඉදිරි දොර අරිද්දී බලු පැටවා ආපසු පැමිණ පු‍ටුවේ නිදාගෙන සිටියා. ඉතාම අපිරිසිදුව, හාමත්ව, පිපාසිතව සිටි ඇගේ ඇස්වල දැඩි වරදකාරී හැඟීමකුත්, අතක තරමක් තුවාලයකුත් දකින්න ලැබුනා. , තමා පි‍ටුපා ගියේ කෙතරම් ආදරණීය සෙනෙහෙබර පවුලක්දැයි තේරුම් ගත් ඈ අවසානයේදී ආපසු ඒ සෙනෙහස ‍රැකවරණය සොයා පැමිණ තිබුනා.

0009ආහ් මට තව පොඩ්ඩෙන් අමතක වෙනවා කියන්නත්. අද (ජූලි විසි අට) ඒ මල්ලිගේ උපන් දිනේ. උණුවෙන හදවතක් ඇති අපේ චූටිපුතා හිරුෂට සුභ උපන් දිනයක්.                

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

0010

0011

00120014

 

ටැග: , , ,

168. නමුත් ඔයා ගුරුවරයෙක් නෙවෙයි.


අද හැමෝම කියනවා මට නියමෙට චිත්‍ර අඳින්න පුලුවන් කියලා. ඔයාගෙ චිත්‍ර මම දැකලා තියෙනවා. ඇත්තෙන්ම ඒවා ලස්සන නෑ. හොඳ උත්සාහයක් කියලා කියන්න පුලුවන් වුනාට, ඒවා හොඳ නිර්මාණ කියලා කියන්න බෑ ඔයා මගෙ තාත්තා වුනත්. ඔයාගෙ චිත්‍ර මගෙ තරම් ලස්සන නැති වුනාට මාව චිත්‍ර ශිල්පියෙක් කලේ ඔයා කියලා ඔයා දන්නවද? Read the rest of this entry »

 

ටැග: , , ,

117. සැබෑම වෙනසක්! Parallel Blogging!

117. සැබෑම වෙනසක්! Parallel Blogging!

අපි වරක් කියෙව්වා පොතක් Men Are From Mars, Women Are From Venus ද කොහෙද කියලා. දෙගොල්ලන්ගෙ තියෙන ජානමය වෙනස් කම් ගැන.

මේ ඒ පොතෙන් නොවුනත් මේත් දෙගොල්ලන්ගෙ මොළවල ඇති වෙනස් කම් ගැන Allen Pease ගෙ The Ultimate Book of Rude and Politically Incorrect Jokes කියන පොතේ තිබිච්ච පින්තූරයක්. ඒ පොතේම ඕනෙ නම් ෆෝටෝ කොපි කරලා යාලුවන් අතර බෙදා ගන්න කියලා කියලා තියෙන නිසා කොපි රයිට් ප්‍රශ්ණත් නෑ..

එහෙනම් මෙන්න වෙනස.

පිරිමි මොළය

පිරිමි මොළය

පිරිමි මොළය Male Brain

නමුත් මේක ඉංග්‍රීසියෙන්ම තේරුම් ගන්න උත්සාහ කරන එක වඩා හොඳයි. බැරිම නම් විතරක් පහතින් තියෙන ගැට පද විවරණය පාවිච්චි කරන්න.

ගැට පද විවරණය:

SEX: විස්තර කිරීම අනවශ්‍යයි

Impulse to lie and exaggerate: බොරු කීම සහ අතිශයෝක්තියට ඇති පෙළඹීම

Sports Center: ක්‍රීඩා මධ්‍යස්ථානය

Dangerous Foolish Pursuits: භයානක  අමන ක්‍රියා

Food to Fart Converter: ආහාර > ගුද වාත (පඩ)  පරිවර්තකය

TV and Remote Control Addiction Center: රූපවාහිණී සහ දුරස්ථ පාලක ඇබ්බැහිය

Lame Excuses Gland: කිසිසේත් පිළිගත නොහැකි නිදහසට කරුණු ගෙනහැර පෑමේ ග්‍රන්ථිය

Avoid Personal Questions Segment: පෞද්ගලික ප්‍රශ්ණ මග හැරීමේ කොටස.

Ability to find things in the fridge and cupboards: ශීතකරණයේ සහ කබඩ්වල ඇති භාණ්ඩ සොයා ගැනීමට ඇති හැකියාව

Listening Neuron: (කාන්තාවන්ගේ නොමඳ දෝශ දර්ශනයට ලක් වන ඒ) ඇහුන්කන් දීමේ නියුරෝනය

Asking for directions micron: පාර ඇසීමේ මයික්‍රෝනය (අංශුව)

Domestic Skills:ගෙදර දොර වැඩ කිරීමට ඇති කුසලතා

Ironing Skills: ඇඳුම් මැදීමේ කුසලතා

Crotch scratching nerve: ඉකිලි (කුට්ටම) කැසීමේ ස්නායුව

Toilet Aiming cell: කොමෝඩයට නිවැරදි එල්ලය ගැනීමේ සෛලය

Hearing children in the middle of the night neuron: මැදියම් ‍රැයේදී දරුවන් හඬන ශබ්දය ඇසීමේ නියුරෝනය

මම මේ පිරිමින්ට මඩ ගහන්න උත්සාහ කරනවා කියලා වරදාවා හිතන අය ගැහැණු මොළය ගැන දැන ගන්න මෙතන ඔබන්න. ටැබ් දෙකක ඇරගත්තොත් තමයි වඩා හොඳ!

 

ටැග: , ,

113. අඩෝ උඹ චන්ඩියෙක්ද ඩෝ?

113. අඩෝ උඹ චන්ඩියෙක්ද ඩෝ?

එදා තමයි මගේ පුංචි මස්සිනා එක්සත් රාජධානියේ ‘සෑන්ඩ්හර්ස්ට් රාජකීය යුධ හමුදා අකැඩමියට’ පිටත් වෙලා ගියේ. ඉතින් අපි නෑදෑයෝ පිරිසම ක‍ටුනායක යන්න ලේසි වෙන්න බො‍රැල්ලේ සර්පන්ටයින් තට්‍ටු නිවාසවල පදිංචිව හිටපු අනිත් මස්සිනාගේ ගෙදර තමයි ‍රැස් වෙලා හිටියේ.

මෙම ලිපිය Blogger වලින් කියවන්න මෙතන ඔබන්න.

ඉස්සර අපි ඉස්කෝලෙ යන කාලෙ ‘ඕවල් එක’ කියලා හැඳුන්වූ නමුත්, පස්සෙ කාලෙකදි ඊට වඩා කට උල් කරලා කියන්න ‘සරවනමුත්තු’ කියලා නම වෙනස් කරපු ක්‍රීඩාංගනයෙ, එදා එක්තරා ඉස්කෝල දෙකක ක්‍රිකට් තරඟයක් තිබුනා. ආදි ශිෂ්‍යයෝ අල්ලපු වත්තෙ තියෙන සර්පන්ටයින් නිවාස බිමේ තැන තැන වාහන නවත්තාගෙන කරටි කැඩෙන්න අනුමත වෙමින් හිටියා.

අපි තුන්දෙනා ගිහින් හිටිය මෝටර් සයිකලය, මම මචං කාරයගෙ තට්‍ටු නිවාසෙ තිබුන බ්ලොක් එකේ පාතම තට්‍ටුවේ පඩි පෙල යට නවත්තලා තිබුනේ වැඩි ආරක්ෂාවට. වරින් වර එහෙ මෙහෙ දුවන්න මම මෝටර් සයිකලය ගන්න එන ගානේ, අර ආදි ශිෂ්‍යයො කවුරු හරි ඒක උඩ ඉඳගෙන, වීදුරුවක් අතින් ගෙන, බයිට් හපමින් හිටියා. මම ලඟට ගියාම, “ඔයාගෙද බයික් එක? සොරි ආ!” කියලා බැහැලා අයින් වුනා. ටිකක් හවස් වෙන්න වෙන්න. “අඩේ උඹේද මචං බයික් එක, ෂොරි ඈ!” දක්වාත්, අන්තිමේදි, “ඒයි මචං. වරෙං ෂොට් එකක් දාමු,” දක්වාත් දියුණු වුනා.

රෑ ක‍ටුනායකට යන්න අපි වාහනවලට නගිද්දීත් අතන මෙතන ‘පාටි කොට’ දකින්නට ලැබුනා. තවමත් පඩි පෙල යට තිබූ මෝටර් සයිකලය ලඟ, කන් සාක්කුවේ දමාගත් එකා දෙන්නා වැනි වැනී හිටියා.

කොහොම හරි, පුංචි මස්සිනාට සමු දීලා අපි කට්ටිය ආපහු බො‍රැල්ලට ආවේ මධ්‍යම රාත්‍රිය පහු වෙලා. සර්පන්ටයින් තට්‍ටු නිවාසවලට ගිහින් තියෙන කෙනෙක් නම් දන්නවා ඇති ඒවා ප්‍රමාණයෙන් කොච්චර කුඩාද කියලා. මමත් එහෙ ගියාම එලියට බහින කල් පුදුම අපහසුවකින් ඉන්නෙ. ඉතින් කොහොමත් පවුලේ කට්ටිය ඔක්කොටම නිදාගන්න නම් එහෙ ඉඩ නොතිබුන නිසා, අපි තුන් දෙනා ඒ රෑම මෝටර් සයිකලයෙ නැගලා ගෙදර ආවා.

ඔව්, ඔව්. බයික් එක පඩි පෙල යට යහතින් තිබුනා.

ඒ තවත් දිනයක්. අපේ ගේ ලඟම ඇති බස් නැවතුම් පොලේ සිටි මම බසයක් ඈත වංගුවෙන් මතුවෙන තුරු බලාගෙනයි හිටියේ. සාමාන්‍යයෙන් බසයේ හඬ මුලින්ම ඇසෙන නිසා කනුත් ඒ දිහාට යොමාගෙනයි මම හිටියේ. හරියටම රේසිං කාරයක් එකක් එනවා වැනි හඬක් වංගුව පැත්තෙන් ඇහුන නිසා මම තවත් උනන්දුවෙන් ඒ දිහා බැලුවා. පැයට කිලෝමීටර් සීයක හෝ වැඩි වේගයකින් වංගුවෙන් මතුවූ පික් අප් රථය දු‍ටු විටම එය පොලීසියේ අලුත් නහරකාර OIC මේ දිනවල පදවන රිය බවට මම හඳුනා ගත්තා. ඒ වේගයෙන් මේ වංගුව ගන්නේ කොහොමදැයි මගේ හිතට නැගුන පළමු සිතුවිල්ලයි. එම සිතුවිල්ලම සිතට නැගුනු රියැදුරාත් බ්‍රේක් පෙඩලය මත නගින්න ඇති.

තිරිංග අගුල් වැ‍ටුනා. රබර් ටයර තාර පාරේ ඇතිල්ලෙමින්, කලු දුමක් සමග වාහනය රවුම් කීපයක් පාරේ බඹරයක් මෙන් අධි වේගයෙන් කර කැවෙමින්, වංගුවේ ඇතුල් පැත්තේ වූ පොදු නාන ලිඳ වෙත ඇදී ගියා. මග තිබූ පොල් ගසේ වැදීමෙන් අවසාන මොහොතේ ලිං බැම්මේ නොගැටී නතර වුනු පිකප් රිය දූවිලි වලාව නිසා මොහොතකට නොපෙනී ගියා.

මොහොතකින් රිය නැවත පණ ගැන්වූ රියැදුරා, දූවිලි වලාවෙන් මහ පාරට අධි වේගයෙන් පසු පසට ධාවනය කලා. නැවතත් පාරට වන් රථය පෙරටත් වඩා වේගයෙන් ගමනාරම්භ කරමින් මා දෙසට ආවා. මම වහාම පාරෙනුත් ඉවතට පැන්නේ දෙවරක් නොහිතා. ඇත්තෙන්ම මේ සිද්ධිය දු‍ටුවේ මා පමණයි. පිකප් එක මා පහු කරනවිට, OIC නහරයා රියැදුරු අසුනේ සිට මා දෙස ඔරවා ගෙන ගියේ හරියටම ඒ මම කල වැ‍රැද්දක් වගේ.

“හොඳ වෙලාවට පාරේ වෙන වාහනයක් ආවේ නැත්තේ. යකෝ පොලීසියේ උන් මෙහෙමනම් වාහන එලවන්නෙ…” මම මටම කියාගත්තා.

ඒ අපි නැගෙනහිර පළාතේ දුෂ්කර සෙවා කට්ට කාලා කාලා නොවිඳිනා දුක් විඳලා යන්තම් ආපහු ගෙදර වන බස්නාහිර පළාතට ආපු ගමන්මයි. ගමේ වුනත් මහ ගෙදර ඉන්න ප්‍රතික්ෂේප කරපු අපි, ගමේම කුළියට ගෙයක් සොයමින් හිටියේ.

ඈතින් අක්කා කෙනෙක් වන, ඊටත් වඩා පවුලේ හිතවතියක් වන, ගමේ පොලීසියේ වැඩ කරපු උප පොලිස් පරීක්ෂක වරියක් කුළියට දීමට ඇති ගෙයක් ගැන දන්න බව මට දැන ගන්න ලැබුණ නිසා, ඊට දින කීපයකට පසු මම පොලීසියට ගියා. මෝටර් සයිකලය පොලීසිය මිඳුලේ ගහක් යට නතර කල මම පොලීසිය ඇතුලට ගොස් අක්කා සමග කතා කලා.

පොලිසියේ ඇගේ මේසය අවට හිටි අනිත් නිළධාරීන්ටත් මාව හඳුන්වාදුන් අක්කා, ඔවුන් දන්නා කුලී ගෙවල් ගැනත් විපරම් කලා.

ටිකකින් කතාව නිමකල මම පොලීසියෙන් එලියට ආවා.

එතකොටමයි කොහේදෝ සිට ඉගිලී ආ නහරයා මහා හඬින් තිරිංග යොදමින් පිකප් රිය පොලීසිය මිදුලේ නතරකර එලියට බැස්සේ. නහරයා පොලීසිය දෙසට යද්දී මම මගේ බයිසිකලය දෙසට ඇවිදගෙන ගියේ මගේ සුපුරුදු ගමනින්. මගේ ඇස් මානයේ සිටි පොලිස් පොඩ්ඩන් සීරුවෙන් සිටගත් බවත් මහ ජනතාවගෙන් වැඩි දෙනෙක්ගෙ කොඳු හදිසියේ පණ නැති වී, බෙලි ඇලවී අත් නිකට වෙත හෝ හිස් මුදුන වෙත ගමන් කර, මුහුණට නෝන්ජල් බයාදු පෙනුමක් ආ බවත් මම දැක්කා.

DSCN2842 - Copy

මෝටර් සයිකලයේ හැඬලය මත තිබූ හෙල්මට් එක හිසට දමාගත් මම එහි ගාංචුව සවි කරනා අතරතුර ඇසුනු කටහඬින් මගේ දෑස් පොලීසියේ ආලින්දය වෙත යොමු වුනා.

“ඒයි, අඩෝ! මොකද උඹ ඔය නිකං චන්ඩියා වගේ හිටගෙන ඉන්නෙ?”

නහරයා බලාගෙන හිටියේ මා දිහා උනත්, සැක හැර ගන්න මම ඔලුවා හරවලා පි‍ටුපසත් බැලුවා.

“අඩෝ උඹට තමයි කිව්වෙ. ඔය චන්ඩියා වගේ හිටගෙන ඉන්න එකාට.”

මම කිසිවක් නොකියා හෙල්මට් ගාංචුව තද කර ගත්තා.

“ඒයි, කවුද බං අරූ?” යි ලඟ සිටි පොලිස් පොඩ්ඩාගෙන් අසමින් OIC මා වෙත ආවා.

“මොකටද උඹ ආවේ?”

ඉඳුරන් පාලනය කරගත් මම,

“මම ආවේ අර WSI ‘අහවලී’ හම්බවෙන්න ගෙයක් ගැන දැනගන්න.”

“උඹ චන්ඩියෙක්ද? මට ඒ වගේ පේන්නෙ උඹ හිටගෙන ඉන්න විදියට?

“මම ගුරුවරයෙක්. මම සාමාන්‍යයෙන් හිටගන්න විදියට තමයි මම මේ හිටගෙන ඉන්නෙ”

එතකොටම පොලීසියෙන් එලියට ආ අක්කා ඉදිරිපත් වුනා.

“සර් මේ මගෙ මල්ලි කෙනෙක්. මාව හම්බවෙන්නයි ආවේ.”

“ආ තමුසෙගෙ මල්ලි කෙනෙක්ද? මෑන් නිකං හිතට අරං චන්ඩියා වගේ හිටගෙන හිටියේ, ඒකයි මට ඇල්ලුවේ නැත්තෙ.”

“මම හිට ගන්නෙ එහෙම තමයි කොහොමත්.” මමත් කිව්වා

“ආ එහෙමද? ගන්නවා බලන්න තමුසෙගෙ ලිය කියවිලි.”

මම දුන් ලියකියවිලි ඒ මේ අතට හරවා බැලුවත් වරදක් සොයා ගන්නට බැරිවුන පොලිස් ලොක්කා, මෝටර් සයිකලය වටේ රවුමක් ගියා.

“අහ් මේ තියෙන්නෙ!” පසුපස අංක තහඩුව ලඟ නැවතුන ලොක්කා ජයග්‍රාහී ලීලාවෙන් ගෙරෙව්වා. මමත් ඒ දිහා බැලුවා. ඊයේ වෙනතුරු අගේට තිබුන අංක තහඩුවේ පොඩි කෑල්ලක් අතුරුදහන්වෙලා තිබුනේ අංකයකින් බාගෙකුත් එක්ක.

මේක වෙලා තියෙන්නෙ අර මෝටර් සයිකලය ලඟ අනුමත වෙමින් හිටපු ආදි ශිෂයයෝ අතින්.

“දැන් මොකද කියන්නෙ?” ලොක්ක කට කොනක නලියන සමච්චල් හිනාවත් එක්ක මගෙන් ඇහුවා.

“ඕක වෙලා තියෙන්නෙ ඊයේ රෑ. බිග් මැච් එක වෙලාවේ…”

මගෙ විස්තරය පොලිස් චන්ඩියාගේ කිසිම ආකල්පමය වෙනසක් වෙනසක් කලේ නෑ.

“හරි. ගන්නවා මෙයාගෙ ලයිසන් එක. අරන් ටෙම්පරරි එකක් ලියලා දෙනවා.” ලොක්කා ලඟ හිටපු අක්කා අතටම රියැදුරු බලපත්‍රය දුන්නා. “මේක ලුමිනස් වලින් හදාගෙන ඇවිත් පෙන්නුවෙ නැත්නම් නඩු දානවා.”

මම ගෙදර ආවේ කේන්තියෙන් වෙව්ලමින්. මට ඒ වෙලාවෙ කරන්න දෙයක් නොමැති කමෙන් මට දැනුනෙ පුදුම අසරණකමක්. මම තුන්වෙනි ලෝකයේ රටක කොන්ද පණ නැති නිව‍ටුන් ‍රැලක් මැද ඉපදීම ගැන මටම සාප කරගත්තා. ඇත්තෙන්ම මේ කාලකන්ණියා මට චෝදනා කලේ සමාජයේ වරද නිසා. කොඳු පණ නැති, කකුල් වෙවුලන, ඔලුව කසමින් විරිත්තන නිව‍ටුන් අතර, සෘජුව හිටගෙන, හිස කෙලින් තියාගෙන හිටි මා කැපිලා පෙනුන නිසයි මේ හිත් වේදනාව.

පස්සෙ මම අංක තහඩුව හදාගෙන ගිහින් පෙන්නලා, මගේ රියැදුරු බලපත්‍රය ගන්නා විට අක්කාත් කිව්වේ මූ මහා තිරිසනෙක් බව. ඒ වගේම කිසි කෙනෙක් මේකාගේ ක්‍රියාකලාපය අනුමත නොකලත්, කරන්න දෙයක් නැති කමින් නිහඬව ඉන්න බව.

ඇත්තෙන්ම මේකා සමග රාජකාරි කරන මේ මිනිස්සුන්ට කොයි තරම් පීඩනයක් ඇතිද කියලා මට පස්සෙ කල්පනා වුනා.

එදාම මේ කාලකන්ණියා මගේ හිට් ලිස්ට් එකේ ඉහලම ස්ථානයට ගමන් කලා. දැන් වරදවා තේරුම් ගන්න එපා. හිට් ලිස්ට් එකෙන් අදහස් වෙන්නෙ වෙඩි තබා මරා දැමීම හෝ වෙනත් වද බන්ධනයකට ලක් කිරීම නෙවෙයි. කාලයාගේ ඇවෑමෙන් සංශෝධනය වූ වද දීම් වලින්, “අදාල ‘@#$% *&’ වතුර ටිකක් ඉල්ලමින් පාරේ වැටිලා හිටියොත්, කානුවට වැටෙන්නෙ පුකට පයින් ගහලා මගේ ගමන යාම” තමයි ඌට දැන් ලැබෙන ලොකුම දඬුවම. මේ හිට් ලිස්ට් එකේ ගුරුවරුන්, පොලිස් කාරයන්, පිරිස් කළමනාකරුවන් විතරක් නෙවෙයි, මාව සපා කෑ බල්ලන් දෙතුන් දෙනෙක් හිටියා.. සමහරු ප්‍රමුඛතාවයෙන් පහලට ගමන් කරලා ලැයිස්තුවෙන් අයිනුත් වුනා. නමුත් අලුතෙන් කට්ටියත් ඇතුල් වෙනවා. ඒත් මේකා තවම ඉන්නෙ මුදුනේ.

ප ලි. එදා සෑන්ඩ්හර්ස්ට් ගිය, කිසිදා තම නිලයෙන් හිස උදුම්මා නොගත් මා දැක ඇති අන්තිම නිහතමානී එකෙක් වූ පුංචි වීරයා, මගේ මස්සිනා, උතුරේදී දිවි පිදුවේ ඔහු මෙහෙයවා ජයග්‍රහණය කල තවත් මෙහෙයුමක් අවසානයේ, ඔහු ගමන් කල සන්නද්ධ රථයෙන් armored car එලියට පැමිණි විට, වෙඩි නොවදින කෙව්ලාර් ජැකට්‍ටුව පවා ඇඳ සිටියදීත්, ගෙල තුලින් ඇතුලු වී පපුව පසාරු කරගෙන ගිය අවාසනාවන්ත ස්නයිපර් උණ්ඩයකින්.

මේ අදාල නහරයා දැන් උගේ හොඳ යාලුවෙක් බව මගේ හිතවතෙක් මේ මෑතකදිත් කීවේ මගේ හිත රිදවමින්.

කාලකන්ණියා යහතින් සිටියදී හොඳ මිනිසුන් දුක් විඳ මියයාම, මා අදහන ආගමේ කර්මය ලෙසත්, මා නො අදහන අනිත් මැවුම්කාර ආගම්වල දෙවියන්වහන්සේගේ කැමැත්ත ලෙසත් අර්ථ දැක්වුවත්, ඒ පිළිතුරු දෙකම ගැන මට නම් කිසිදා සෑහීමට පත් වෙන්න බැරි වුනා.

කෙසේ හෝ මේ කොඳු පණ නැති නිවට කම් අපේ සමාජයෙන් තුරන් කිරීමට නම් අපි සියල්ලන්ටම යම් භූමිකාවක් තියෙනවා.

සේවයක් ලබා ගැනීමට කොඳු නවමින්, හිස කසමින්, දණ්ඩ නමස්කාර කරමින් සර් කියමින් පස්සෙන් යෑම ලැජ්ජා සහගත දෙයක් වගේම සේවයක් ලබා දීමට තමන් වෙත එන ජනයාගෙන එවැනි කොඳු නැවීම්, හිස කැසීම්, දණ්ඩ නමස්කාර කිරීම්, සර්/මැඩම් කීම්, බලාපොරොත්තු වීමද ලැජ්ජා සහගත දෙයක්.

ඔබ පොලිස් නිලධාරියෙක් වුවත්, ආයතන ප්‍රධානියෙක් වුවත්, ගුරුවරයෙක් වුවත්, කාර්‍යාලයක ලිපිකරුවෙක් වුවත් ඔබත් අපේම සමාජයේ කොටසක්. නිවට නොවන අභිමානවත් මිනිසුන්ගෙන් යුත් සමාජයක ජීවත් වීමට මා මෙන්ම ඔබත් කැමතිනම් ඔබටත් ඒ ගැන යමක් කල හැකියි.

තමන් ගැන හීනමානයක් තියාගන්න එපා. අනිකාගේ හීනමානය වර්ධනය කරන වැඩ කරන්න හෝ හීනමානයට අනුබල දෙන්නත් එපා. අපි හැමදෙනාම යම් වටිනාකමක් තියෙන මිනිස්සු බව හැම විටම මතක තියාගන්න.

මේ දේවල් එකින් එක ඇහැට ඇඟිල්ලෙන් ඇන පෙන්වා නොදුන්නත්, මේ නිදහස් දිනයේදී ඔබම සිතා බලන්න මෙයට දායක වන්නේ කොයි අයුරින්ද යන වග.

animated-flag-sri-lanka

Simulblogged @ මගේ ඩෙනිම / My Blue Jeans

 

ටැග: ,

102. සුභ උපන් දිනයක් වේවා!


DSCN9573aBecause words and fonts are not enough to say what I want to say, I’d say it in Times New  Roman,

VERY HAPPY BIRTHDAY & MANY MANY HAPPY RETURNS OF THE DAY, Deepa!

P.S And thanks for putting up with me.

henryblogwalker the Dude.

 
ප්‍රතිචාර 28

Posted by මත දෙසැම්බර් 25, 2012 in සැමරුම්

 

ටැග:

83. Happy Anniversary!

83.  Happy Anniversary!


We aren’t doing so bad
For two young people
Who started their life
With almost nothing
But the determination
To start from scratch.


We have come a long way
For two young people
In the prime of their youth
Who waited for an auspicious day
After the salary day
To get married
Whose only new jewelry was
The wedding rings
Whose worldly possessions was
A traveling bag full of clothes.


We have come a long way
For a couple of young people
Who didn’t want to burden their parents
With flashy wedding
And wanted to handle
Everything on their own
Including their lives
Without interference
With no strings


That may explain why
I didn’t even look at our first born child
As any other father might
Until I made sure you are alright.

Click here to read Hiruni’s Poem on Happy Anniversary!

 

ටැග: , , ,

සුභ උපන් දිනක් වේවා!

සුභ උපන් දිනක් වේවා!

BIRTHDAY WISH OF A SISTER.

 

The day we brought you home

When  you were newly born

You were so little

I thought you were brittle

 

You were the cutest thing

The laughter you’d bring

And you were a smart one

We just knew that you were the one

 

I remember playing all alone

With no sibling to play along

And then my only wish was someone

I wouldn’t have to share with anyone

 

Then my prayer was answered

A little brother was granted

And the day you came home

Our hearts just felt so warm

 

The Chupa-Chups you always bribed us into

The ‘penthinis’ you always just clung to

The times you at once disappeared

And from under the chairs you reappeared

 

 

Even in those few bad times

You would always bring about smiles

With your jokes and clowning

We felt our problems trifling

 

I am not saying you are an angel all the while

And not that we agreed all the time

There were times you’d drive me nuts

And make me feel that I am a mutt

 

Remember the fights we always had

And all the times we made each other so mad

I am sure Thaththa and Amma thought

We just always yelled, screamed and fought

 

But we’d always stand up for each other

You are always my little brother

And whenever you need me

Just know that here I will be

 

When I remember now you’ve grown up

Seems like yesterday you were trying to stand up

But even though we are miles apart

Remember you will always be in my heart

 

This is to the best Malliya anyone can ever ask for, 

WISH YOU A BLESSED B’ DAY MALLIYA!

Love you a lot

Yours Akki

Birthday “WISH” of a Mom & Dad

 

Though you would be

15

today

We wish you would still

hug us as tight and say good night.

And when in doubt,  ask for our advice.

And you would wrap your arms around our necks,

even in a swarming crowd,

without the slightest discomfort.

And you would still share 

your never ending views and opinions about

movies, books, music,

trains, planes,automobiles,

 guns,  games, computers

and anything that matters with us.

And you would still tell a joke,

pull a prank and make us mad,

throw us a playful punch,

tickle and tease  us  a little.

And most important of all

Not be ashamed to show emotions

no matter who is around

like you always used to.

And remember we’d dread the day,

you would outgrow them,

because

you’d never be too big in our eyes.

just because 

you’ll always be our little son.

 

ටැග: ,