RSS

Tag Archives: Social Services

106. සහාය ගැල් කරුවාට යාලු කම පරදුවට තබා මලෙන් ලියමි.

106. සහාය ගැල් කරුවාට යාලු කම පරදුවට  තබා මලෙන් ලියමි.

ඔබ සමහරෙකුගේ යෝජනා සලකා බලා මෙම ලිපිය ඉවත් කරන ලදි.

එහෙත්…

මෙම ලිපිය ලිවීමේදී සිද්ධිය මිස අනන්‍යතාවය හෙලි වෙන අයුරුන් කටයුතු නොකලෙමි.
අනික, මේ සිද්ධියේදී මතුකලේ, පෙමින් වෙලී සිටියදී නිරතුරුව අනෙකා ගැන තොරතුරු සොයාබලන පෙම්වතුන්, පසු කලකදී සම්පූර්ණ වටයක් ආපසු හැරී එකිනෙකා නොසලකා හරින කාලකන්නි ක්‍රමය ගැනයි.

මෙය මොවුන් දෙදෙනාට පමනක් පොදුවූ දෙයක් නොව සමාජයේ සුලභව දැකිය හැකි දෙයක් නිසා යම් අයෙකුගේ ඇස් ඇරවීම පිණිස මෙම ලිපිය ඉවහල් වේ යයි උදක් සිතුවෙමි.

P.S.:
මම යටින්ම දාපු කමෙන්‍ටුවත් මෙතනට ගැලපේවි කියලා හිතෙනවා.

ඔන්න අයින් කලා.

මේ මටත් මගේ වැඩක් බලාගෙන, මගේ දේ හරි නිසා අනිත් උන්ට ඕනෙ දෙයක් වෙද්දෙන් කියලා ඇස් පියාගෙන ඉන්න බැරි කමට ලියවෙච්ච ලිපියක්.

කාගෙවත් පෞද්ගලික ප්‍රශ්ණ පැත්තකින් තිබ්බොත්, එදා අතින් අල්ලාගෙන ආරක්ෂා කරපු පෙම්වතිය, අද කෑවද, බිව්වද, ගෙදර ගියාද, නැතිනම් කොහෙවත් මරලා දාලාද, කියලා හොයන්න වත් උවමනාවක් නැතිවීම ගැන ඇතිවෙච්ච කලකිරීමක් විතරයි මෙතන නිමිති කරගත්තෙ.

ඒ වගෙම යම් විදිය‌කට අර අන්තිමට කිව්වා වගෙ සමූහ දූෂනයකට ලක්වෙලා මරලා දාලා තියෙන ගෑනියෙක්ව දැක්කාම හනේ හපොයි කියනවට වඩා එවැනි දෙයක් වලක්වාගන්න පොඩි හරි දෙයක් මට හැකි හැටියට කරන්න මට හිතුනා.

ඉඳගෙන සාකච්ඡා කරන්න අනිත් උන් ගත්ත උත්සාහ අසාර්ථක වෙච්ච බව මම මේ ලිපියෙම සඳහන් කරලා තිබුනා.

‘ලු’ ප්‍රත්‍යයෙන් යොදන්න වෙන පසුබිම් කරුණු මම ලියුවේ නැහැ.

මේ සම්බන්ධයෙන් ‘මල පැනීම’ ගැනවත්, බ්ලොග් පෝස්ට් එකක් ලිවීම ගැනවත් මම පසු තැවිලි වෙන්නෙ නැත්තෙ, තවමත් අනිකා ගැන පොඩ්ඩක් හෝ සංවේදී වීමේ ගතිය බින්දුවක් හෝ මා තුල ඉතිරිවී ඇති නිසා වෙන්න ඇති කියලා හීනියට ආඩම්බර වෙන නිසයි.

පෙම්බස් දොඩන සිප වැලඳ ගන්න පෙම්වතුන් යුවලක් දැක්කාම සමහරුන්ට ආසාත්මික ගතියක් දැනුනත්, මට නම් ඇති වෙන්නෙ සතුටක්. ඒත් අද අත්වැල් අල්ලාගෙන, යන එන පෙම්වතුන්ගෙන් වැඩි හරිය හෙට මේ වගෙ වේවි කියලා හිතෙන කොට ඇතිවෙන්නෙ දුකක්.
ඩූඩ් කියන එකා ඒ ටික විතරක් කිව්වා කියලා මතක් තිබුනොත් ඇති.

 

ටැග: , , , , ,

105. ඉතින් ආයුබෝවන් දුම් වැටිය මරු!

105. ඉතින් ආයුබෝවන් දුම් වැටිය මරු!

Simulblogged at මගේ ඩෙනිම.Originally published at HeyDude.

හැම දෙසැම්බර් 31 වෙනිදාටම මම සිගරට් බීගෙන බීගෙන යන්නෙ පිස්සු හැදිලා වගේ. ඒකට හේතුව, හැම ජනවාරි පළවෙනිදටම, අලුත් අවුරුදු අධිෂ්ඨානයක් හැටියට, මම සිගරට් බීම නවත්තන නිසයි. කිව්වත් වගේ වැඩේ නැගලා යනවා. 

 මම ජනවාරි පළවෙනිදට සිගරට් දිහා බලන්නෙ වත් නෑ. බොහෝවිට දෙවෙනිදත් එහෙමයි. ඔය තුන්වන දිනයත් හැටවන දිනයත් අතරෙදි තමයි වැඩේ චොර වෙන්නෙ. මට ඕනෙ වෙනවා, මම ඇත්තටම සිගරට් බීම අතෑරලා, නිකොටීන් ලෝලිත්වයෙන් මිදිලද කියලා දැනගන්න. ඉතින් මම සිගරට් එකක් බීලා බලනවා. පස්සෙ තව එකක්… ඊටත් පස්සෙ තව එකක්… මම තත්වය සම්පූර්ණයෙන්ම පාලනය කරගෙන ඇති බව මටම ඔප්පු කරන්න. ටික දවසකින් බැලින්නම් ආයෙම මම හිටපු තැනමයි.

මට මතකයි මම දවසක් ජගත්ට කියනවා, (ජගත් දැන් ඉන්නෙ පැරීසියේ), මම සිගරට් එකක් පත්තු කරන ගානෙ, මම මේ වැඩේ  ඉක්මනින්ම නවත්තන්න ඕනෙ කියලා හිතන බව.

ජගත්ටත් තිබුනෙ ටිකක් වෙනස් විදියකට, සම්මතයෙන් ඔබ්බට , හිතන ගතියක්.

“උඹට ඇත්තෙන්ම සිගරට් බීමෙන් කික් එකක් තියෙනවද?” ජග්ගා ඇහුවා.

“නැත්නං යකෝ, සිගරට් බොයිද?”

“එහෙනං මචෝ, සිගරට් බීම නවත්තන එකේ තේරුමක් නෑ. මේ ජීවිතේ, නීති විරෝධී නොවන,  යම් දේකින් තමන්ට කික් එකක් ලැබෙනවා නම් ඒක නවත්තන එක මෝඩ කමක්.”

මම ජගත් එක්ක කිසිසේත්ම එකඟ නොවුනත්, මම සිගරට් බීම නවත්තපු හැම විටම මට ඔය කතාව මතක් වුනා. (ජගත්, උඹ මේක කියවනබව මම දන්නවා. කියාපං බලන්න දැනුත් මොනවා හරි.)

ඔය දුම් විරෝධී සංවිධාන මොනවා කිව්වත්, ඇත්තෙන්ම මම සිගරට් බීමෙන්, ලොකු තෘප්තියක්, රසයක්, සහනයක්, සරලව කිව්වොත් ආතල් එකක් ලැබුවා. ඇතැම් විට කාලය ගෙවා ගන්න, තවත් විටෙක, ගෙදරින් පිට සිටින සාංකාව නැති කර ගන්න සිග‍රැට්‍ටුව හිතේෂී මිත්‍රයෙක් වුනා මට. එතකොට ඔය ආතතිය, ජීවිතය ගැන බලාපොරොත්තු රහිතව හිටි යුගවල දැනුන ඉච්ඡා භංගත්වය, සමනය කරගන්නත් සිගරට් උරන්න මම පුරුදු වෙලා හිටියා. කොටින්ම දුකට, සතුටට දෙකටම සිගරට් උදව්වක් වුනා. මම ඉන්න ඕනෙම මානසික තත්වයකට, සිග‍රැට්‍ටුව නියමෙට ගැලපුනා.

මිත්‍ර  සමාගම තවත් රසවත් කරපු සිගරට්,  නැතුව ‘සෙට් වෙන්නෙ’ කොහොමද කියන එක හිතාගන්නවත් බැරි වුනා. ආහාර වේලක් සම්පූර්ණ වුනේ සිගරට් එකක් බිව්වට පස්සෙයි. තේ, කෝපිත් එහෙමයි. සමහර වෙලාවට, සිගරට් එකක් බොන්න  නිදහසට කාරණයක් හැටියට, අමතර තේ කෝප්පයක් බීපු වෙලාවල් ඕනෙ තරම්. සිගරට් එකක් නැතිව වැසිකිළියට යාම හිතාගන්නත් බැරි භයංකාර දෙයක්.  තවත් දෙයක්. සිගරට් එකක් ඉතුරුවෙලා තිබුනොත්, මහ රෑ නැගිටලා හරි ඒක ඉවර කරලා තමයි ආපහු නින්දට යන්න පුලුවන් වුනේ.

සිගරට් බීම නවත්තන්ම අවංක චේතනාවක් මට තිබුනා. සිග‍රැට්‍ටුවක් දල්වාගන්න හැම විටකම මම සිගරට් බීම නවත්තන්නට සුදුසු, ජනවාරි පළවෙනිදා, මගේ උපන් දිනය, දරුවන්ගෙ, බිරිඳගෙ  උපන් දින, විවාහ සංවත්සරය වගෙ,  ඊ ලඟ නැකැත් දිනය, ගැන හිතුවා.

වතාවක් මම සිගරට් බීම නවත්තලා අවුරුද්දකට වඩා හිටියා  අන්තිමේදි කාලෙකට පස්සෙ මුණ ගැහුන මගේ මචං කාරයා එක්ක ‘සෙට්’ වෙනකල්ම.

සිගරට් බීම මගෙ සෞඛ්‍යයට වගේම, ආර්ථිකයටත් මරු පහරක් වුනා. මට නිතරම තිබුන අර “smokers’ cough” නැතිනම් ‘සිගරට් කැස්සෙන්’ මම පීඩා වින්දා. එක් වතාවක් මගේ පෙනහල්ලකින් ආ වේදනාවකට කරන්නට සිදුවූ  වෛද්‍ය පරීක්ෂනයේ  වාර්තාව එනකල්, මම හිටියේ නොමැරී මැරෙමින්. මට නොහිතුන දෙයක් නෑ. අන්තිමේදි ඒ සෙම අවහිරවීමක් බවත්, එක්ස්පෙක්ටරන්ට් සිරප් එකකින් විසඳිය හැකි තත්වයක් බවත් දැනගත්තාම මට දැනුන සහනය, ඇති වූ ප්‍රීතිය වචනයට නගන්නට බෑ.

දුම්බීමෙන් ඇතිවූ ළය පිළිකාවක් ගැන පොතක් කියවූ හෝ, චිත්‍රපටියක් හෝ වාර්තා වැඩසටහනක් නැරඹූ හෝ හැම විටෙකම, මගේ දුම්බීමට ආයුබෝවන් කීමේ ඕනෑකම දැඩිවුනා.

ඒ වගේම නිකොටීන් වලින් කහ පැහැ ගැහුණු මගේ දකුණතේ නිය සහ දත්වල පසු පස දකින හැම විටෙකම මම සිතෙන් දුම්බීම හා යුද වැදුනා. එමෙන්ම දුම්බොන්නාට ගානක් නැති වුනත්, ඔහුගේ ඇඳුම් වලින් සහ, කටින් හමන සිගරට් ගඳ නිසා, අවට සිටින්නන්ට අලු බඳුනක් (ash tray) ලඟට පැමිණියාක් මෙන් දැනෙන බවත් මම නොදැන හිටියා නොවේ.

සිගරට් බොන කාලයේ මගෙ අතේ මාරු කාසි කියන දේ නම් ‍රැඳුනේම නෑ.

ලංකාවේ සිගරට් නිෂ්පාදනයේ ඒකාධිකාරය දරන සිලෝන් ‍ටුබැකෝ සමාගමේ නිතර ඇතිවුනු වැඩවර්ජන නිසා, දිවයින පුරා උග්‍ර සිගරට් හිඟ විටින් විට ඇතිවීම සාමාන්‍ය දෙයක් වුනා. එවැනි තත්වයන් වලදී කඩ හිමියන් කලේ තමන්ගේ නිත්‍ය ගණුදෙනුකරුවන්හට පමණක්, හිඟයේ බරපතල කමට සමානුපාතිකව, කළුකඩ මිලට, සීමිත සිගරට් ප්‍රමාණයක් අලෙවි කිරීමයි.

මේ කලුකඩ මිලත් තීරණය කලේ කඩ හිමියායි. “මමත් මේ අපෙන් හැමදාම සිගරට් ගන්න මහත්තයලට ඕනෙ නිසා හෙන ඈත ගිහින් බ්ලැක් මාකට් ගානට තමයි ඕක හොයාගෙන ආවේ,” යයි ඔහු  එය සාධාරණීකරනය කරන්නට තැත් කලත්, එහි ඇත්ත නැත්ත ගැන අපි නිතර සැක කලා. සිගරට් හිඟය අති උග්‍ර වෙද්දී, අන්න අර පලාතේ අහවල් කඩේ සිගරට් තියෙනවා, මෙන්න මේ ගානට යන දූෂමාණ ආරංචිය ඔස්සේ, කිලෝමීටර් විස්ස, තිහ රෝද දෙකේ හෝ හතරේ වාහන වලින් කෙනෙක් ගමන් කිරීම එතරම් අරුමයක් නෙවෙයි. මේ පුදුමාකාර කැපවීමත්, උනන්දුවත්, ජීවිතේ අනිත් රාජකාරි වලටත් දැක්වුවානම්!

වැඩිහිටියකු වුවත්, මා කිසිදා මගේ දෙමාපියන් ඉදිරියේ සිගරට් බිව්වේ නැහැ. මා සිගරට් බොන බව ඔවුන් දැන සිටියා වෙන්න හොඳටම ඉඩ තියෙනවා. ඔබ ලාංකිකයෙක් නිසා (ඔබ මෙය සිංහලෙන් කියවන බැවින් මා එසේ උපකල්පනය කලා) අපේ දෙමාපියන්ට ගෞරව කිරීමේ වෙනස්ම ක්‍රම ඇති බව වටහාගන්නට අපහසුතාවයක් නෑනේ. අම්මලා, තාත්තලා, පුතාලා එකට වටවෙලා මත්පැන් තොල ගාන, තාත්තා පුතාගේ සිගරට් එකෙන් ගින්දර ඉල්ලාගෙන තමන්ගෙ සිගරට් එක දල්වන පවුල් ලංකාවේ හිටියත්, මම එන්නේ එහෙම පවුලකින් නොවේ.

මම මෙයින් අදහස් කලේ අපි හරි බවවත්, එහෙම කරන අය වැරදි බව දක්වන්නවත් නෙවෙයි. ඊ ලඟට මට කිවයුතු දේ වඩා පැහැදිළි වෙන්නයි.

ඒ වගේම. මම කිසිදා අපේ දරුවන් ඉදිරියේ සිගරට් බිව්වේ නෑ. එකක්, අක්‍රීය දුම් පානය, සක්‍රීය දුම් පානයටත් වඩා බයානක බව කියැවෙන නිසා එහි ඇති සෞඛ්‍යමය තර්ජණය. අනික නරක ආදර්ශය.

සමහර විට සිගරට් එකක් නිසා මම බස් රිය වරද්දාගත් අවස්ථාත් එමට තිබුනා. ඔය බස් වලටත් තිබූනනෙ අර මර්ෆිගේ නීතියෙන් (Murphy’s Law) අපිට හැකි හැම විටම නෙලන පුරුද්දක්. ඒ කියන්නෙ , වරු ගානක් බලා ඉන්නවා බස් එක එනකල් සිගරට් එකක් වත් නොබී. අන්තිමේදී, බැරිම තැන, එකක් පත්තුකරලා උගුරු දෙක අදිනකොට ඔන්න බස් එක වංගුවෙන් මතුවෙනවා.

ඒ කොයි හැටි වෙතත් බස් එකේදී සිගරට් බීම තහනම් කරපු එකට, මම ඒ කාලෙත්, ඒ කියන්නෙ සිගරට් බොන කාලෙත්, කැමතියි.

මම කිසිදාක මගේ දරුවන්ට බොරු කියලා නැහැ.  නමුත් දවසක් අපේ චූටි පුතා මම සිගරට් බොනවද කියලා අහපු දවසේ ඉතාම අකමැත්තෙන් මට පළවෙනි බොරුව කියන්න සිදුවුනා. නමුත්, මට, මම හිතූ තරම් වරදකාරී හැඟීමක් ඇති නොවුනේ, වෙනදා වගේම, මම නුදුරු අනාගතයේදීම,  සිගරට් බීම නවත්තන්න හිටි නිසා වෙන්න ඕනෙ. පුතා ඊ ලඟට ඇහුවෙ ඇයි මම සිගරට් නොබොන්නෙ කියලා. ඒක පිළිතුරක් හැටියට මම සිගරට් බීමේ ආදීනව ගැන දිග කතාවක් පැවැත්තුවා. චූටි පුතත් හැම වචනයක්ම හරිම උනන්දුවෙන් අහගෙන හිටියා මට මතකයි.

ඔන්න මගේ ජීවිතේ ඉරණම වෙනස් කල ඒ තීරණාත්මක දවසටත් එලිවුනා.

එදත් බාස් උන්නැහේලා අපේ ගේ හදමින් සිටි දවසක්.  මමත් උකුස්සා වගේ ඒ අය කරන දේ බලාගෙන හිටියේ. (ඒ ඇයි කියලා කියන්න ඕනෙ නෑනෙ.) ඉතින් ගෙදර දූවිල්ල වැඩි නිසාත්, නිතර හැමතැන දුව පැන දඟලන දරුවන්ට අනතුරුදායක නිසාත්, දරුවො දෙන්නාම මගේ නංගිලාගෙ ගෙදරට යවලා තිබුනේ සෙල්ලම් කරන්න.

මම ගේ අසලම කඩයට ගියේ සිගරට් කීපයක් මිලට ගන්නයි. සිගරට් සාක්කුවේ දමාගෙන, එකක් කඩයේ එල්ලා තිබූ ලයිටරයෙන් දල්වද්දීයි මට ඇහුනේ වාහනයක බ්‍රේක් හඬකුත්, ඒ එක්කම වෑන් රියක ලිස්සන දොරක් ඇරෙන හඬත්, මගේ පසු පසින්.


දැල්වෙන සිග‍රැට්‍ටුව දෙතොල් අතර රුවාගෙනම මම ආපසු හැරුනා. මගෙ මචං කාරයා එයාගෙ වෑන් එකෙන් අපේ දරුවො දෙන්නා ආපහු ඇරලවන්න ඇවිත්. චූටි පුතා දැල්වෙන සිග‍රැට්‍ටුවක් කට කොණකින් එල්ලාගෙන සිටි මා දිහා බලා සිටියේ විශ්මයෙන්. කට උත්තර නෑ.

ම්ම්ම්… නැත්තෙම නෑ.

“You smoke!” (ඔයා සිගරට් බොනවා!),මේ ඊයෙ පෙරේදා සිගරට් බීමේ ආදීනව ගැන දේශනයක් පවත්තපු තාත්තා, සිගරට් එකක් බොනවා දැකපු  පොඩි එකා මොර දුන්නා විශ්මයෙන්. මම වැ‍ටුනේ පුදුම අපහසුතාවයකට.

මට ගණදෙවි නුවණ පහලවුනා.

“No, This is for one of the builders. He can’t come because he’s too busy and I lit it for him to save the trouble of looking for a lighter.” (නෑ. මේක අර බාස් කෙනෙකුට. එයාට එන්න බෑ වැඩ නිසා. මම ඉතින් ඒක පත්තු කරලම ගෙනියනවා, එතකොට ලයිටරයක් හොය හොයා දඟලන්න දෙයක් නෑනෙ   එයාට.”

එයාගෙ මූණෙ ඉරියව් වෙනස් වෙනවා මම බලා හිටියා.

“Oh, I thought for a moment you smoked” (ආ, මම ඒත් හිතුවා ඔයා සිගරට් බොනවාවත්ද කියලා.)

“Naah!” (නෑ…හ්. පිස්සුද?)

මම වේගයෙන් ගේ දිහාට ඇවිදගෙන යන ගමන් කිව්වා. ඔහු ඉඳික‍ටුවට ඇමිණූ නූල වගේ, මා පස්සෙන් ඇදිලා ආවා. ඇඟිලි අතර රඳවාගත් දැල්වෙන සිග‍රැට්‍ටුවත් අරගෙන බාස් ගෝලයෙක් ලඟට ගිය මම,

“ආ, මෙන්න ඔයාගෙ සිගරට් එක.” කියමින් සිග‍රැට්‍ටුව ඔහුට දික් කලා.

ගෝලයා ලොකූ ප්‍රශ්ණාර්ථ ළකුණක් මූණේ ඇඳගෙන මා දිහා බලා හිටිය නිසා, මම බුවාට ඇහැක් ගැසුවා.

මම සාක්කුවේ තිබුන අනිත් සිගරට් සියල්ලත් බුවාටම දීලා දැම්මා.

හදිසියේ කඩා වැ‍ටුන මේ වාසනාව ගැන උද්දාමයෙන් බාස් ගෝලයා මට ස්තුති කලා.

මේ ගණුදෙනුව ඇස් අයාගෙන බලා සිටි පොඩි එකා.”I thought for a moment you smoked” (මම ඒත් හිතුවා ඔයා සිගරට් බොනවාවත්ද කියලා.) කියා නැවතත් කිව්වා.

“Well, I don’t smoke.” (මම කිව්වනෙ, මම සිගරට් බොන්නෙ නෑ කියලා.) මම ඒ පාර කිව්වෙ බොරුවක් නෙවෙයි. සහතික ඇත්ත. මොකද මම ඊට මොහොතකට පෙර සදහටම සිගරට් බීම නවත්තපු නිසා.

ඉතින් විශ්වාස කරන්න, මම එදා සිට මේ දක්වා සිගරට්‍ටුවක් කටේවත් තියලා නෑ. අනික මම සිගරට් බීම අතහැරියේ ජනවාරි පළවෙනිදා වගේ විශේෂ දවසකත් නෙවෙයි. මට මගේම පුතාට බොරු කියලා කුහකයෙක් වෙන්න ඇති  අකමැත්ත විතරයි නිමිත්ත වුනේ.

මගේ දරුවාට ස්තුතිවන්ත වෙන්න අද මම සිගරට් වලින් නිදහස්.  දරු සෙනෙහසට කල නොහැකි දෙකක් නැහැ.

Dපසුවදන:

ඒ අවුරුදු හයකට (මේ වනවිට හතකට) පෙර.  මම ඒ පොරොන්දුව කිසිදා බිඳින අදහසක් තුන් හිතකවත් නෑ. මට ලැබුන ඒ අවස්ථාව නොලැබී, තවදුරටත් සිගරට බොන බුවාලා ගැන මගෙ හිතේ අද තියෙන්නෙ අනුකම්පාවක්.  අද මට සිගරට් දුම ඉවසාගෙන ඉන්නත් අමාරුයි. දුම් බොන්නෙක් එක්ක කතා කරද්දී කටින් හමන දුම් ගඳ මට අප්‍රසන්නයි. දුම් බොන්නෙක් ලඟ ඉඳිද්දී මගේ හුස්ම හිරවෙන ගතියක් දැනෙන්නෙ.

ප. ලි. : දුම්බීම ගැන කවුරුහරි බ්ලොගර් කෙනෙක් සඳහන් කරන ගානෙ මම මේ ලිපියට ලින්ක් එකක් දුන්නෙ, මේ  මා විසින්ම ලියැවුනු ලිපියක් වුනත්,  දුම්බීම අතහැරීම ගැන ලියැවුනු අව්‍යාජ අත්දැකීමක් බව මම විශ්වාස කරපු නිසා.
ප්‍රශ්ණෙකට තිබුනෙ මම මේ ලිපිය මුලින්ම ලිව්වෙ ඉංග්‍රීසියෙන් වීමයි. HeyDude බ්ලොග් අඩවියට ‘How I quit smoking’ යන මාතෘකාවෙන්, 2012 මාර්තු 10 වන දින පල කල මේ ලිපියෙන්, සිංහල පමණක් කියවන සහෘදයන්ට ප්‍රයෝජනයක් ගත හැකි වෙන අයුරුන් සිංහලට පරිවර්තනය කිරීමේ අවශ්‍යතාවය මට දැනුනේ කලක සිට.

ඉතින් මේ එයට විසඳුමක්.

නමුත් මෛ ලිපිය කියවා හමාරකර, ඉංග්‍රීසි ලිපියත් කියවන්න කියා මම ඔබට ආරාධනා කරන්නේ, ඇතැම් දේ පරිවර්තනයේදී විනාශ වෙන බව අත්දැකීමෙන් දන්නා නිසයි

 

ටැග: , , , , , , , ,

94. බල්ලා කාපු මගෙ කාරෙක.

94. බල්ලා කාපු මගෙ කාරෙක.

සෙනසුරාදා කියන්නෙ සතියක් ආසාවෙන් බලා ඉඳලා එලඹෙන දවසක්නෙ. හැබැයි නිවාඩු කිව්වට, සති අන්තයට තමයි වැඩ වැඩි. ඉදල අරන් සතියක් තිස්සෙ මිදුලෙ එකතුවෙච්ච කොල අතුගාන එක මගෙ හිතට ඇතිකලේ සැහැල්ලුවක්. හරියට භාවනාවක් වගෙ.

මේ කතාව ඉංග්‍රීසියෙන් කියවන්න මෙතනින්.
DOG ATE IT @ HeyDude

ඒ දවස් වල තිබ්බ අපේ පුංචි රතු කාර් එකට හරි හැටි ගරාජයක් තිබ්බෙ නැත්තෙ, ඒක කුලී ගෙදරක් වෙච්ච නිසා. නමුත් අව්වෙන් වැස්සෙන් වාහනේ බේර ගන්න, නවපු ගැල්වනයිස් බට වලිනුයි, අර ඉරි ඉරි ටෙන්ට් රෙද්දකිනුයි මමම හදාගත්ත ගරාජ් එකේ වහල උඩ, අඹ කොළ වගේම වැහි වතුරත් තරමක් ‍රැඳුනා, බොක්ක ගැහිලා. මිදුල අතුගාන්න කලින් වහලෙට අතින් උඩු අතට තට්‍ටු කරලා, අඹකොළ ටික බිම දාන එක මම නොවරදවාම කලා.

කාරෙක වටේට තිබ්බ අඹකොල අතුගාන කොටයි මම දැක්කෙ ඉස්සරහ බම්පර් එක යටින් එල්ලෙන වයර් කෑලි දෙක. ඉදල බිම දාලා ලංවෙලා බැලුවම මට තේරුනා මේක සිග්නල් ලයිට් එකත් එක්කම එකට බම්පර් එකේ හයි කරලා තිබ්බ පාක් ලයිට් එකට එන වයර් එකක් බව. කාරෙක අන්තිමට ගුරු පාරේ වැස්සෙ පදවගෙන ආපු නිසා වයර් එකේ ප්ලාස්ටික් ආවරණය මඩ පාටට තිබ්බත්, එලියට මතුවෙලා තිබ්බ තඹපාටින් දිලිසුන කම්බි පොටවල් මට කිව්වෙ මේක කඩාකප්පල්කාරී ක්‍රියාවක් බවයි. ඒ කියන්නෙ මේක වෙලා තියෙන්නෙ මෙතන වාහනේ නැවැත්තුවට පස්සෙයි.

කලබල වෙන්න දෙයක් නෑ. මම  කඩාකප්පල්කාරියා කවුද කියලා එවෙලෙම සැක කරපු නිසා, කාරෙක යටට එබිලා බැලුවා. ඔය ඉන්නෙ කඩාකප්පල්කාරියා, සුපුරුදු බලු සිහිනයක් දැක දැක, කම්මැලි කමට තවමත් නිදාගෙන!

අපේ බලු පැටියගෙ තිබ්බ, මේ හැමදේම හපලා ‍රැල් කරන පුරුද්ද නිසා, අපි සෙරෙප්පු සපත්තු පවා දොරෙන් ඇතුලෙයි තිබ්බෙ. මේකා කොහෝම හරි මේ පාක්ලයිට් එකෙන් තරමක් පාතට එල්ලෙන වයර් එක දැකලා, ඒක කාලා වෙන් වෙන්නම. මම කාරෙකේ  ලාච්චුව ඇරලා, හදිසියකට ගන්න ඒකෙ කවදත් තියාගෙන හිටපු කලු පීවීසී ටේප් රෝල අරන් ආවා. වයර් කෑලි දෙක එකට අඹරලා ගැටගහලා,  ටේප් එක ඔතලා වැඩේ සම්පූර්ණ කලා. ඔය තියෙන්නෙ අලුතෙන් ගත්තා වගේ . ටේප් එක ආපහු ලාච්චුවට දාපු මම, ඒක අමතක කරලා ඉදල අතට ගත්තා.

ඒ දවස් වල තමයි, ලිබර්ටි එකේ මුල් වරට ජුරාසික් පාක් පෙන්නුවෙ. අපේ ගෙදර තුන්දෙනාම හරිම කැමැත්තෙන් බලන්න හිතාහිටිය මේ චිත්‍රපටිය බලන්න අපි, මගෙ අම්මවත් එකතු කරගත්තෙ, ඇයත් ඔය වගෙ අමුතු කතාවලින් සෑහෙන වින්දනයක් ලබපු නිසා. අර සිද්දියෙන් සති ගනනාවකට පස්සෙ,  අපි හතරදෙනාම හවස 3.15වේ දර්ශණය නරඹන්න කොළඹ ගියා.

“කොහොමද ආච්චියෙ ‍ෆිල්ම් එක? ඔයා ආසද?”
චිත්‍රපටිය අවසන් වෙලා සිනමා රථගාලෙ නවත්වලා තිබ්බ කාරෙකට නගින ගමන්, අපේ දුව ආච්චිගෙන් ඇහුවා.

“නියමයි පුතු. හරි ෂෝක්!” අම්මා කියනවා මම අහගෙන.

ඉතින් අපි ආපහු ගෙදර එන්න පිටත් වුනේ ඩයිනසෝරයන් ගැන කතා කර කර. විහාරමහාදේවි උද්‍යානය පහු කරනකොටයි අපි දැක්කෙ, එදා එහි තිබුන විසිතුරු මල් පැල ප්‍රදර්ශණය සහ අලෙවි සැල්. සාමාන්‍යයෙන්, අපි විසිතුරු පැල සේල් වලට ඇදිලා ගියේ නිකම්මයි. වහාම වාහනේ රථගාලට රිංගවපු අපි ගියා ප්‍රදර්ශනේ බලන්න. පැයකට හමාරකට පස්සෙ, අපි ආපහු ප්‍රදර්ශන භූමියෙන් එලියට ආවෙ, රුපියල් දෙතුන් දාහක් සැහැල්ලු කරගෙන, නමුත් තවත් කැලෑවක් වන් විසිතුරු පැල රාශියක් වාහනේ පටවාගෙන.

ගෙදර යන්න බියගම පාර මම ‍තෝරාගත්තෙ, ඒ වෙලාවෙ හැටියට ඒ පාර  බත්තරමුල්ල පාරට හෝ නුවර පාරට වැඩිය තදබදයෙන් අඩු නිසා. අපි කැළණිය පහු කරනකොටත්, විදුලි පහන් නොදල්වා යන්න තරම් එලියක් ඉතිරි වෙලා තිබුනා. නමුත් මානෙල්වත්ත රජමහා විහාරෙ පහුවෙනකොට මම විදුලි පහන් දැල්වුවා. ඒ වෙනකොට අපි අර වංගුවත් එක්කම තිබුන, දැඩි බෑවුමක් ඇති පල්ලම බහිමිනුයි හිටියේ.  එක් වරම කාරය කලු දුමින් පිරුනා.

“හයියෝ අර යකාගෙ  ට්‍රක් එක! මාර දුමක්නෙ!” මම කිව්වෙ එවෙලෙ අධික බරක් පටවාගෙන, කලු දුම් වලාවක් පිටකරමින් කන්ද නගිමින් හිටි ට්‍රක් රථය ගැන.

තවත් මීටර් සීයක් හමාරක් ගියත් දුමේ වැඩිවීමක් මිස අඩුවක් නොපෙනුන නිසා, මට දැනුනා අනතුරක සේයාවක්. මම වහාම කාරය අයින් කරලා නැවැත්තුවා.

කාරය නැවතුන ගමන්ම මම දැක්කෙ බොනට්‍ටුව අස්සෙන් එලියට ගලාගෙන ආපු කලු දුම වලාව. මම වාහනෙන් එලියට පැන්නෙ බොනට්‍ටුවෙ අගුල ඇරෙන ලීවරයත්  ඇදගෙන. වහාම බොනට්‍ටුව එසවූ මතුවූ ප්ලාස්ටික් පිලිස්සෙන ගඳටයි දුම් වලාවටයි මාව පස්සට විසිවුනා. ගිණි ජාලාවක් බැටරිය අවටින් මතුවෙමින් තිබුනා.

“බහින්න, බහින්න කාරෙකෙන් ඔක්කොමලා!” මම කෑ ගැහුවා.

දෙපාරක් කියන්න අවශ්‍ය වුනේ නෑ.

මම ආපහු දුවලා කාරයෙ තිබ්බ රෙදි කඩමල්ලක් ගෙනත් ගිණි දලුවලට පහර දුන්නා. මුලින්ම මම පහරදී නිවා දැමූ ගිණිදලු නැවත නැවතත් ඇවිලෙන්නට වුනත්, දීපාත් මාත් එක්ව දීපු  එකව කල ඒකාබද්ධ ප්‍රහාරය හමුවේ ගින්න පරාජය  වුනා. බොනට්‍ටුවේ සමහර තැන්වලා පින්තාරුව පිලිස්සී බුබුලු නැගී ඇති බව මම දැක්කෙ පසුවයි.

ගින්න සමග කල සටනින් ජයගත් අපට දැන් අවශ්‍ය  වුනේ හැකි ඉක්මනින් ගෙදර යන්නයි. මම ඉග්නිෂන් ස්විචය කරකවා බැලුවා. අච්චර දෙයක් වෙලාත් දෙවියන්ගෙ පිහිටෙන් එන්ජිම වහාම පණගැන්වුනේ අපේ හිත් වලට පුදුමාකාර සහනයක් ගෙන දෙමින්. නමුත් ඒ සහනය වැඩි වෙලා නොතිබුනේ, විදුලි පහන් දැල්වූ වහාම, නැවතත් වයර් හානසයේ තැන් තැන් වලින් දුම් මතුවෙන්න ගත්ත නිසා. මම වහාම ස්විචය නිවා එන්ජිම ක්‍රියා විරහිත කර, මතුවෙමින් තිබූ ගිණිදලු වලට පහර දී නිවා දැම්මා.

“කළබල වෙන්න හොඳ නෑ. ඔලුව අවුල් කරගන්න එපා. කරදරයක් වුනාම ක්‍රියාකරන හැටියට තමයි ඒ මනුස්සයගෙ ගති ස්වභාවය තේරුම්ගන්න පුලුවන්. සංසුන් වෙයං හෙන්රි,” මම මටම කියාගත්තා.

මම හිතන්න ගත්තා. සරළව මුළසිට  හරියටම  ඉංග්‍රීසි පන්තියක දැන්වීමක් වගෙ.

මෙතන මෙකැනිකල් ෆෝල්ට් එකක් නෑ. තියෙනවා නම්, එන්ජිම ස්ටාට් වෙන්නෙ නෑ. මේක ඉලෙක්ට්‍රිකල් ෆෝල්ට් එකක්. ඇත්තටම ෂෝට් සර්කිට් එකක්.

මම ගින්න ඇතිවුන තැන් පරීක්ෂා කරලා බැලුවා. සමහර වයර් වල ප්ලාස්ටික් ආවරණය උණුවෙලා තඹ කම්බි පොටවල් මතුවෙලා එකට ඇලිලා තිබුනේ, කොයි කොයි වයර, මොන පාටට තිබුන, කොහේ ඉඳලා ආපු ඒවාද කියලාවත් හොයාගන්න බැරි විදියට. ඒ මදිවට කලුවර!

වැල නොකැඩී ඇදී යන වාහන වල එලියෙන් යමක් හරියට බලාගන්න අමාරුයි. හොඳ වෙලාවට, කවුරු මොනවා කිව්වත් අම්මා ගමනක් යනකොට අරන් යන විට එයාගෙ එයාගෙ අත් බෑග් එකේ දාගෙන යන විදුලි පන්දම, මේ වෙලාවෙ පිහිටට ආවා.

විදුලි පන්දම් එළියෙන් මට පුලුවන් වුනා වෙලා තිබ්බ හානිය වඩා හොඳට බලාගන්න. ඊට පස්සෙ මම පටන් ගත්තා ක්‍රමානුකූල  පරීක්ෂාවක්. Systematic search with checklist.

මුලින්ම මම සියලුම ස්විච නිවා දැම්මා. සහායක නියමු දීපා උකුසු ඇස් එන්ජිම මත රඳවා ඉඳිද්දී චෙක් ලිස්ට් එක ආරම්භ වුනා.

පළමුව මම එන්ජිම පණ ගැන්නුවා.  එන්ජිම හොඳින් දුවනවා, දුමක් නෑ.

දෙවනුව වයිපර් – දුමක් නෑ.

මම බ්‍රේක් පෙඩලය පෑගුවා  – දුමක් නෑ සහායක නියමු දීපා නිවේදනය කලා.

ඊ ලඟට ප්‍රධාන විදුලි පහන් දැල්වුවා.  හෝව්, හෝව්!! මෙන්න දුම් දානවෝ!!

මම වහාම විදුලි පහන් සහ එන්ජිම නිවා දැමුවා.

හොඳ වෙලවට, ඒ වෙලේත් ඇරලා තිබුන හාඩ්වෙයාර් බඩු කඩයෙන්, මම වැඩි පුර පීවීසී ටේප් දෙක තුනක් ගත්තා. දීපා විදුලි පන්දම දල්වාගෙන ඉඳිද්දී මම අර උණු වෙලා එකට ඇලිලා තිබ්බ ‍රැහැන් ගලවලා පුලුවන් හැටියට  ටේප් කලා. වැඩි හොඳට විදුලි පහන් වලට යන සම්බන්ධ ‍ෆියුස් එකත් ගැලෙව්වා. ඇත්තෙන්ම ඒකත් උණු වෙලා නමුත් කවදා හරි දාපු වැරදි අගයක් තියෙන ෆියුස් එකක් නිසා වෙන්න ඕනෙ මෙහෙම වුනේ, මට නිකමට හිතුනා. ටික වෙලාවකින්, මේ වගේ අවස්ථාවක කල හැකි හැම දේම කර ඇති  බව සහතික වුනාට පස්සෙ, අපි ඊලඟ දුශ්කර කාර්යයට සූදානම් වුනා. මේ වනකොට ගිනි ගැනීමේ අවදානමක් නැතුව වාහනේ ආපදා පහන් (hazard lights) පාවිච්චි කරන්න හැකි බව මම හොයාගෙන තිබුනේ.

ඊන් පස්සෙ හැමදෙනාම වාහනයට ගොඩවුනාම, මම එන්ජිම පණගන්වලා ආපදා පහන් දල්වාගෙන ගෙදරට යන්න තියෙන අති දුෂ්කර ගමන ආරම්භ කලා. දීපා මුලින්ම විදුලිපන්දම වාහනයේ ඉදිරිපස වීදුරුව තුලින්ම පාරට ඇල්ලුවත්, අත එලියට දමා විදුලි පන්දම පිටතින් අල්ලන එක වඩා සාර්ථක බව ටික, වේලාවකින් අපි තේරුම් ගත්තා.

රෑක, බැටරි දෙකේ විදුලි පන්දම් එලියකින් කාර් එකක් පදවන එක හිතපු තරම් ලේසි වුනේ නෑ. විශේෂයෙන්ම අපි ඉදිරියටත්, පසුපසිනුත් ආ අනිත් ආත්මාර්ථකාමී රියැදුරන් කිසිම අනුකම්පාවක් නොදක්වන විට. පසු පසින් ආ උන් කන් බිහිරිවන්නට නලා හැඬවූවා මදිවාට, හෙඩ් බීම් දල්වමින් මාව අන්ධ කලා. ඉදිරියෙන් ආ උන් හෙඩ් බීම් පාවිච්චි කලේ මාව හොඳින් දැකගැනීමටත්, මේ කලුවරේ විදුලි පන්දමකින් රිය පදවන මා කරන්නේ කුමක්දැයි තේරුම් ගැනීමට බැරිව බවත් මට තේරුනා.

මට වැඩියෙන්ම වද දුන්නේ බස් රියැදුරෝ. මේ හැම දෙයින්ම වුනේ මගේ අර්බුදය උග්‍ර වීම පමණයි.  නමුත් අර කාලකන්නි ‍රැලට වඩා වෙනස්, එක් මහත්මා රියැදුරෙක් මට ඉස්සර කර, මට ඔහු පසු පසින් ධාවනය කල හැකි සේ හිමින් රිය පදවමින් මට මග පෙන්වීම, මට ඉමහත් අස්වැසිල්ලක් වුනා.

බියගම ෆොන්ටෙරා සමගම අසලදී මම විදුලි කාර්මිකයෙකු සොයා ගැනීමට රිය නතර කලා. ඇත්තෙන්ම ඒ වෙලාවෙ වාහන විදුලි කාර්මිකයන් කිසිවෙක් හිටියේ නෑ. නමුත් එක් නිර්මාණශීලී රේඩියෝ, රූපවාහිණී ඉලෙක්ට්‍රොනික් අලුත්වැඩියා ශිල්පියෙක්, මට පිහිට වෙන්න කැමති වුනා.

ඔහු අර මා කල ආකාරයටම, කොනක සිට විදුලි පරිපථ පරීක්ෂා කලා. ඔහුට අවශය උපකරණ සහ ආලෝකයත් තිබූ නිසා වඩාත් කාර්යක්ෂමව කාර්‍යය කරන්නට හැකි වුනා.  අන්තිමේදී ඔහු වරද සොයා ගත්තා. ඒ තමයි මම එදා උදේ පුරුද්දා ගැට ගැසූ පාක් ලයිට් වයරය.

“ඇයි අයියෙ මේක ගැට ගැහුවෙ?”  ඔහු ඇහුවේ කුතුහලයෙන්.

“ඕක බල්ල කෑවනෙ මල්ලි. මම ඉතින් ගැට ගහලා ටේප් කලා.”

“පිස්සු හැදෙන සඳ අයියෙ. මේ ප්ලස් මයිනස් වයර් දෙකනෙ අයියා එකට ගැට ගහලා තියෙන්නෙ.”

“හප්පට සිරි යකෝ, මම හිතුවෙ ඕක එකම වයර් එක කියලනෙ. ඇත්තෙනම මම වයර් එකේ පාටෙ වෙනසක් දැක්කෙ නෑ මොකද මඩ ගෑවිලා තිබ්බ නිසා!”

ඔහු බම්පරය අස්සට අත දමා තවත් වයර් කොට දෙකක් එලියට ඇද පෙන්නුවා.

“මේ බලන්න අයියෙ. ඇති ඔයින් ගියා!”

“හරි මල්ලි. මම ඔය වයර් දෙක එකට ඇමුණුවට පස්සෙත් කී පාරක් මේ කාර් එකේ ගියාද? ඇයි මේක මේ අදම වුනේ?”

ප්‍රශ්ණෙ අහනවත් එක්කම මටම හේතුව පැහැදිළි වුනා.

“ඒ ගියේ ලයිට් දාන්න ඕනෙ වුනේ නැති ගිණි දවාලෙ නේද අයියෙ? “

බලං යනකොට මේක කාල බෝම්බයක්. මම කවදා හෝ කොහේදී හෝ ලයිට් දානකල් කල්යල් බලමින් සිටි අනතුරක්!

මේක අද නොවුනා නම්මීට වඩා නරක වෙලාවක වෙන්නත් ඉඩ තිබුනා. ඇත්තෙන්ම, මෙතන ඉඳලා ගෙදරට කිලෝමීටර් 10ක් නැතිනම් 15ක් ඇති. හිතලා බලමු, මේක දුර ගමනක් ගිය වෙලාවක, පාලු පලාතක,  රෑක වුනානම් ඇතිවෙන්න තිබුන තත්වය!

වයර් හානස් එක නොපෙනෙන තැන් වලින් හානි වෙලා විදුලි කාන්දුවක් වෙන්න තියෙන ඉඩ නිසා, ඔහු සැක කටයුතු පරිපථ විසන්ධි කලා. ඉන්පස්සෙ ඔහු බැටරියෙන් ප්‍රධාන ලාම්පුවලට වෙනම ‍රැහැනක් ඇද්දා. ඒ එක්කම ඔහු මට පෙන්නුවා, කාරෙකේ එන්ජිම දුවද්දි බැටරි වයරය ගැලෙව්වාමත්, එන්ජිම ඕල්ටනේටරයේ විදුලියෙන් හොඳින් දුවන බව. මම එතෙක් කල් හිතා හිටියෙ ඒ හැකියාව තියෙන්නෙ මැග්නෙටෝ වලින් දුවන මෝටර් සයිකල් එන්ජින් වලට විතරයි කියලා. පසුව ඔහු බැටරි වයරය සම්බන්ධ කලා. ඔහු මට කිව්වා ගෙදර ගිය ගමන් බැටරි වයරය ගලවලා දාන්න, ඒ වගේම උදේම වාහන විදුලි කාර්මිකයෙක් අල්ලාගෙන වැඩේ හරියට කරගන්න කියලා.

අන්තිමේදි, අපි නැවත ගමනාරම්භ කරන්න සුදුසු තත්වයක හිටියා.  අපි හැමෝම, අපිව ගලවාගත් මේ කාරුණික මිනිසාට මුව නොසෑහෙන සේ ස්තුති කරලා ඔහුගේ ගාස්තුවත් ගෙව්වා. නමුත් කිව යුතුම දේ තමයි, ඔහු අවස්ථාවෙන් ප්‍රයෝජන අරගෙන අපිව මංකොල්ල කන්න උත්සාහ නොකල එක.  මා ඔහුට අත මොලවන්න හැදූ වැඩිපුර ගානවත් ඔහු පිළිගත්තෙ නෑ. අපි එන විට ඔහු ලෑස්ති වෙමින් හිටියෙ, ඔහුගෙ රේඩියෝ අලුත්වැඩියාපල වහලා ගෙදර යන්නයි. නමුත්, තමන්ගෙ ගමනත් නවත්තලා, තමන්ට අදාල නොවන මේ උදව්වත් කරපු, ඒ වගේම, තමන්ගෙ විෂය පථයෙන් බැහැර ක්ෂේත්‍ර ගැන පවා මනා අවබෝධයක් තියෙන මේ වගෙ මිනිස්සු රටකට වාසනාවක්!

ඉන් පසු කිවයුතු විශේෂයක් නැතුව අපි ගෙදර ආවා. මේ සියල්ලටම වග කිවයුතු අපේ හුරතල් බලු පෝතකයා, තමන් කල හානිය ගැන කිසිම අවබෝධයකින් තොරව, වෙනදා වගේම වලිගය වනමින් අප පිළිගන්නට පෙරමග බලා සිටිනු කාරයේ විදුලි පහන් එලියෙන් අප දු‍ටුවා.

පසු වදන:

මේ කතාවෙන් ඔබට ගත හැකි යමක් තියෙනවද? මම පසුව කල්පනා කලා.

  • කිසිවිට නොසැලකිල්ලෙන් වයර් පුරුද්දන්න එපා. මම තව ටික ඔලුව ඇතුලට දාලා බැලුවා නම් මට අර ඉ‍තුරු වයර් කොට දෙකත් අහුවෙනවා.
  • විදුලි පන්දමක් වාහනයක තිබිය යුතුම අංගයක්,
  • පීවීසී ටේප් අර ආවුද පෙට්ටියෙ තිබිය යුතුම තවත් දේවල් වලින් එකක්.
  • කුඩා ගිණි නිවනයක වටිනාකම කියලා නිම කරන්න බෑ.
  • වැඩිපුර ‍ෆියුස් වාහනේ තියාගන්න.
  • බැටරි වයර් හදිසියකදී ලේසියෙන් ගලවන්න හැකි බටර්ෆ්ලයි නට් එකකින් සවි කරන්න
  •  මම නම් දුර ගමන් යනකොට ස්පෙයා වීල් දෙකක් අරන් යනවා. හිතලා බලන්න රෑ දොළහට ගෙදරින් කිලෝමීටර් තුන්සීයක් ඈතදි තියෙන එකම ස්පෙයා වීල් එක දාගත්තට පස්සෙ තව ටයර් එකක් ගියොත් ඇතිවෙන තත්වෙ.
  • මේ ඔක්කොටම වඩා, අර්බුදයකදී කලබල නොවී කටයුතු කිරීම වැදගත්.
  • අමාරුවේ වැටිලා ඉන්න කෙනෙකුව තවත් අමාරුවේ නොදා ඔහුට කරන්න පුලුවන් සුලු හෝ උදව්වක් කරන එක හරිම උතුම් වැඩක්. මට අවුරුදු ගණනාවක් ගිහිල්ලත් ඒ සිද්ධි අද වගේ මතක හැටි බලන්න
  •  ඒ වගෙම පාඨක ඔබ යෝජනා කරපු මේ දේවල්:
    ජම්පර් කේබල් එකක්. (ඉන්දික)
    ටෝ රෝප්/කේබල් එකක්. (ඉන්දික)
මේ කතාවේ ඉංග්‍රීසි මුල් ලිපිය මෙතනින්
DOG ATE IT @ HeyDude
වර්ඩ්ප්‍රෙස් එක්ක තරහ අය ප්‍රතිචාරයක් දාන්න මෙතනට කොටන්න.
 

ටැග: , , , , , , , ,

81. චික් මැග්නට් ඩූඩ් / henryblogwalker the chick magnet dude!!

81. චික් මැග්නට් ඩූඩ් / henryblogwalker the chick magnet dude!!

“අම්මේ! කෝ මගේ මේස්?”

“ඔයා දැක්කද කාර් එකේ යතුර?”

“අම්මේ! කෝ මගෙ යුනිෆෝම් එක?”

“කොහෙද අනේ මේ වාහනේ ඩොක්‍යුමන්ට්ස්?”

“දෙයියනේ අදත් පරක්කුනෙ!”

“මගෙ එක මේස් එකයි තියෙන්නෙ!!”

සුපුරුදු දෙබස් ඛණ්ඩ.

අද කතාකරන්න යන්නෙ කාන්තාවො මට ආකර්ෂනය වන, එයාලගෙ ස්වාමි පුරුෂයො මාව එයාලගෙ හිට් ලිස්ට් එකට දාන මාතෘකාවක්. හෙහ් හෙහ්!

henryblogwalker the CHICK MAGNET Dude!!!

මම ගෙදර තියෙන විදුලි වැඩ, ජලනල වැඩ, ගෘහ අලංකරනය, විදුලි උපකරන අලුත්වැඩියාව, වඩු වැඩ, මේසන් වැඩ, උද්‍යාන අලංකරණයට අමතරව වාහන වල සුලු සුලු අලුත්වැඩියාවලුත් කරනවා දකින කාන්තාවො, දුම්මල වරම අතට ගත්තා වගෙ තමන්ගෙ පෙම්වතාට, සැමියාට දොස් කියන්න පටන් ගන්න එක මම ඉස්සර ඉඳන්ම අත්දැකපු දෙයක්. “ඒකට මේං..!” කියලා සැමියා හෝ පෙම්වතා ලඟ ඉන්නවා නම් පාරක් ගහන කාන්තාවො එයාලා ලඟ නැත්නම් “ඕං එකට අපේ ….” කියලා කියන්නෙ කට ඇද කරලා.

“අඩෝ හෙන්රියෝ, ‍තෝ කරන වැඩ වලින් අපිට ඉන්නත් නෑ බං කනක් ඇහිලා.!” කියන චෝදනාව මට එල්ල වෙන්නෙ ගෑණු මාව දැකලා නිබ්බුත පද කියන්න පටන් ගත්තම. ඇවිලෙන ගින්නට පිදුරු දානවා වගේ දීපත්, “එතකොට අර කබඩ් එක හැදුවෙත් එයා අනේ!” නැතිනම්, “එයා තමයි එයාගෙයි, යාලුවන්ගෙයි, ලමයින්ගෙයි හැමෝගෙම කොන්ඩෙ කපන්නෙත්!”  කිව්වාම ඇත්තෙන්ම මටත් දුකයි අරුන් ගැන. 😦

“ඒකට අපේ එක්කෙනා. නිවාඩුවක් අහුවුනොත් එක්කො යාලුවොත් එක්ක බෝතලේකට සෙට් වෙනවා. නැත්නම් සෙටියෙ ලැගගෙන ටීවී බලනවා. නැතිනම් මොනිටරේට මූණ ඔබාගත්ත ගමන් මයි!”  වගෙ කතාවකින් අර කාන්තාවො මගෙ පුරුෂ භාවයට සංසන්දනාත්මකව හානි වෙන්න පුලුවන් කතාවක් කිව්වොත්, “ඉතින් හෙන්රිත් ඔය ඔක්කොමත් කරලා තමයි අනේ මේ වැඩත් කරන්නෙ. රෙදි හෝදන, අයන් කරන නවන වැඩ ඔක්කොම කරන්නෙත් එයා!” කිව්වම අර පුරුෂයන්ට එඩ්‍රස් නැතුව යනවා මම බලා ඉන්නෙ අවංකවම බුර බුරා නැගෙන ශෝකයෙන්. “හම් යං යං පරක්කු වුනා හොඳටම” කියලා අර අසරණ බුවාලා ගෙදර දුවන්න හදන්නෙ ඇයි කියන එක කියන්න ඕනෙ නෑනෙ. ඇත්තටම මචංලා මම උඹලව හිතලා අමාරුවෙ දාන්න හැදුවා නෙවෙයි!

හ්ම්හ්. පැන්නනෙ පීල්ල!

අපේ තාත්තා කරපු සමහර දේවල්වල වටිනා කමක් මගෙ ඒ දවස්වල දැනුනෙ නෑ. ඇයි තාත්තට මෙච්චර ලේසියෙන් අලුත් කුඩයක් ගන්න පුලුවන් කම තියෙද්දි අර කැඩිච්ච කුඩේ අලුත්වැඩියා කරන්න හදන්නෙ කියන එක මට නිතර හිතුන දෙයක්. නමුත් ඒකෙන් තාත්තා කොච්චර ආශ්වාදයක් ලබන්න ඇතිද කියලා තේරෙන්න මට කාලයක් ගියා. ඇත්තෙන්ම, මම ඒ දිහා බැලුවෙ තරමක අවඥාවෙන් කියලත් මට පසුතැවිල්ලක් ඉතිරිවෙලා තියෙනවා. අර දියරහ ප‍තෝලයි, සෙවල බණ්ඩක්කායි අච්චර ලාබෙට කඩේ  තියෙද්දි තාත්තා  ගෙවත්තෙ වවන්න  කරපු උත්සාහයවත්, ඒ  පළදාව ආදරෙන් ‍රැකබලා ගත්ත එකවත්, කෑම කනකොට ‘මේ අපේ වත්තෙන්ම කඩපුවා’ කියලා ලස්සන හිනාවක් එක්ක කියනකොට ඒ ගැන කිසිම දිරිගැන්වීමක් හෝ අගය කිරීමක් නොකර, හිතෙන්, “බොරු වැඩ” කියලා හිතපු එකටවත් සමාව ගන්න දැන් පරක්කුවැඩියි.

අද සෙවල බණ්ඩක්කයි, දියරහ ප‍තෝලයි, තිත්ත කරවිලයි මගෙ ප්‍රියතම කෑම.

හොඳයි ආපහු නියම මාතෘකාවට යමුකො.

ඕන්න ගිය මාසෙ මම දැක්කා කඩයකින් වීසි කරලා දාපු පෙට්ටියක මෙන්න මේවගෙ කාඩ්බෝඩ් කෑලි වගයක්. ඉතින් ඊට පස්සෙ…

ඕං ඔහොමයි වුනේ.

මේ  ව්‍යාපෘතියට කලින් මේ යට ඇඳුම් ලාච්චුව කොහොමද තිබ්බෙ කියන එක පෙන්නන්න මට මේ ඔක්කොම අයින් කරලා ඇදලා දැම්මොත් මටම ආපහු අස් කරන්න වෙන නිසාත් , ඒ වෙනුවට අපේ පුත්‍ර රත්නය පාවිච්චි කරන මෙවැනිම ලාච්චුවක ඡායාරූපයක් පළකිරීමට කොලුවා තරයේ විරුදධ වූ නිසාත්, එම දර්ශනය හිතේ මවාගන්න ලෙස රසික ඔබෙන් කරුණාවෙන් ඉල්ලා සිටිනවා.

 

ටැග: , , , , , ,

80. බාලගිරි බැංකුවේ ATM බහිරවයෝ සමග “හැංගියාං අරූ එනවෝ!!!” (2 වන කොටස)

80. බාලගිරි බැංකුවේ ATM බහිරවයෝ සමග “හැංගියාං අරූ එනවෝ!!!” (2 වන කොටස)

කියෙව්වෙ නැතිනම් මේ ලිපියෙ පළවෙනි කොටස මෙන්න මාවම කන ATM සමග හැංගියං අරූ එනවෝ !!!

අගෝස්තු පලවෙනිදා අපි දෙන්නා නිවස අසලම ඇති බැංකුවේ ATM යන්ත්‍රයට ගියේ අපි දෙදෙනාගෙම ඩෙබිට් කාඩ් පත් අරගෙන. වෙලාව හවස 5.45ට ආසන්නයි. මුලින්ම මගෙ කාඩ් පත පාචිච්චි කරලා ගත්තා ඒ මාසයට අදාල, බැංකුවට අයත් නොවන ATM යන්ත්‍රයකින් ගත හැකි උපරිම මුදල. මේ මුදල ගෙවල් කුලිය, විදුලි, ජල, මළාපවාහන ගාස්තු ආදී සියලු බිල් ගෙවීම සඳහායි.

ඉන් පසුව දීපා ඇගේ කාඩ් පත පාවිච්චි කරමින් උපරිම මුදල ගන්න අංක එබුවා. යන්ත්‍රය “Please wait while your transaction is being processed” නිවේදනය තිරය මත දිස් වුනා. ටිකකින් ස්වයංක්‍රීයව මුදල් ගණින හඬ පවා ඇසුනා. මෙන්න එකවරම “Your transaction was suspended due to ATM error”කියලා තිරය මත වැ‍ටුනා. කරුණාවන්ත යන්ත්‍ර රාජයා තව මුකුත් කෙරෙන්න ඕනෙද ඇහුවා. ඇය ඔව් කියලා තව පාරක් උත්සාහ කලා. මෙන්න එනවා නිවේදනයක්, ඇය මාසයට නියමිත උපරිම මුදල දැනටමත් ලබාගෙන තියෙනවයි කියලා. අපට හීන් දාඩිය දැම්මා. ගෙවල් කුලී, බිල් ගෙව්වම මාසෙ ජීවත් වෙන්නෙ කොහොමද?

කාඩ් එකත් අරන් ගියා ගෙදර. පරිඝනකයෙන් බැලුවා ගිණුම් ශේෂය අන්තරජාලෙ ඔස්සෙ. කෙලලා තියෙන්නෙ තාප්පෙටම! ගාන අඩුවෙලා. 2008දි ලංකාවෙදි වෙච්ච සිද්ධිය මතක් වුනා. ඒ මදිවට බැංකුව වහලා. ආයි අරින්නෙ දවස් දෙකකින්. දෙන්නම ආයෙම බැංකුව පැත්තට ගියා. මගදි හමුවුන කෙනෙක් කිව්වා, “ගියාට වැඩක් නෑ ඒ ATM එකේ සල්ලි ඉවරයි” කියලා. ඔන්න එතකොට මට තේරුනා ATM error එක මොකක්ද කියලා.

බැංකුව වහලා උනත් හොඳ වෙලාවට බැංකුවෙ මිදුලෙ හිටියා කීප දෙනෙක්. යන්ත්‍රයට සල්ලි දාන්න ලෑස්ති වෙලා. මම කිව්වා වෙච්ච දේ.

“බය වෙන්න එපා අපි මේකෙ ශේෂය (Physical Balance) බලනකොට ඉතුරු තිබ්බොත් ඔයාට සල්ලි ගන්න පුලුවන්” යන්ත්‍රය භාර නිළධාරියා කිව්වා.

ඉතින් අපි ගෙදර ආවා, හැබැයි, විස්තර ඔක්කොම දැනුම් දීලා.

ඉතින් මොකේදැයි දන් වළඳන්නේ. මේ සල්ලි වලින් තමයි අපි මාසේ ජීවත් වෙන්නෙ, අන්තර්ජාලෙ රීලෝඩ් කරන්නෙ, කොටින්ම කන්නෙ. ගෙවල් අයිතිකාරයා සුපුරුදු විදියටම මස් රාත්තලම ඉල්ලන ෂයිලොක්කෙක්. අපි බඩගින්නෙ මළත් ගෙවල් කුලිය සහ බිල් ටික ගෙවන්න වෙනවා. මෙහෙ ඉන්න කොයි ගෙවල් අයිතිකාරයත් වගෙ එහෙම තමයි.

දවස් දෙකකට පස්සෙ බැංකුවට යන්න කලින් මම online detailed bank statement එකක් බාගත කරලා මුද්‍රණය කරගත්තා.

ගිහින් පටන්ගත්තා මෙහෙයුම. ATM යන්ත්‍රය භාර නිළධාරියා කිව්වා ගණුදෙණු ඉවරවෙලා යන්ත්‍රයෙ Physical Balance එක බලනකල් ඉවසන්න කියලා. එදා රෑ දොළහ වෙනකල බලන් හිටියත් වැඩේ හරි ගියේනෑ. මේ අයගෙ කාර්‍යක්ෂමතාවයත් එක්ක බලනකොට අපේ අය හොඳයි කියලා හිතෙනවා.. හැම තිස්සෙම අනිකාට ඇඟිල්ල දික් කරන එක තමයි කරන්නෙ. දවස් දෙකකට පස්සෙ කියාපි Physical Balance අහවල් එක බලලත් වෙනසක් අහුවුනේ නෑ කියලා. . ඊට පස්සෙ ඉන්නලු ATM journal එක බලනකල්. ඒකටත් දවස් දෙකක් විතර රස්තියාදු වුනා. අන්තිමට ලැබුන උත්තරේ ඒකෙත් වෙනසක් නැති බවයි.

ඊට පස්සෙ මම බැංකුවට ගිහින් තර්ක කරලා පෙන්නලා දුන්නා. එක්කො ගිණුම අයත් බැංකුව, නැතිනම් ATM යන්ත්‍රය අයත් බැංකුවෙන් දෙකින් එකකින් අපට මුදල් ලැබිය යුතු බව. ගිණුමෙන් මුදල් අඩු වෙලා කියලා කියනවා නම් ඒ කියන්නෙ මුදල් තියෙන්නෙ ඔබේ බැංකුවෙ.

මුලින්ම මේ අය යෝජනා කරපු විදියට කාඩ් මධ්‍යස්ථානයටත් මම එතකොට කතා කරලා තිබ්බෙ. එක ලලනාවක් රොබෝටික් කටහඬින් මට ස්ථිරවම කියා සිටියා එය ඔවුන්ගෙ වරදක් නොවන බවත් කාඩ් පත ඔවුන්ගෙ එකෙක් නොවන නිසා කල හැකි කිසිම දෙයක් නැති බවත්.

මේ Maestro ඩෙබිට් කාඩ් පත ඇත්තටම අයිති ඉන්දියානු බැංකුවකට. ඒ කියන්නෙ (SBI – State Bank of India). අපි ඉන්න දූපතේ තියෙන්නෙ දේශීය බැංකුවෙ ATM යන්ත්‍රයක්. කාඩ් පත නිකුත් කලේ මේ රටේම අගනුවර තියෙන විදේශ බැංකු ශාඛාවෙන් උනත් එය විදේශීය කාඩ් පතක්. එක මුදල් ලබාගැනීමකට ගාස්තුව විතරක් ලංකා රුපියල් පන්සීයකට ආසන්නයි. මතක තියාගන්න අපි ලාංකිකයො මේ දූපත් සමූහාණ්ඩුව ගැන මිත්‍යා මත හුඟාක් දරාගෙන ඉන්න බව. භුමියේ එකතුව කුඩා වුනත් විශාල ප්‍රදේශයක විසිරී ඇති මේ රටේ අගනුවරට යාමට අප ඉන්නා දූපතේ සිට විනාඩි 55ක ගුවන් ගමනක් හෝ පැය 13ක මුහුදු ගමනක් වැය වෙනවා.

මේ අතරම මෙවැනි සිද්ධි වලට මූණ පාපු අනිත් අයත් මට ඒ අයගෙ අත්දැකීම් විස්තර කරලා තිබ්බෙ. සමහරු වැඩේ අතෑරලා දාලා. සමහරුන්ට මුදල් ලැබෙන්න මාස ගණනාවක් ගිහින්.

දැන් මේ දේශීය බැංකු නිළධාරීන් වැඩේ අමතක කරලා දාන්නයි ලෑස්තිය.

මම කිව්වා physical balance එක වෙනසක් පෙන්නන්නෙ නෑයි කියන්නෙ බැංකුවෙ ගණනය කිරීම් වැරදියි කියන එකයි. ජර්නල් එකත් වැරදි නම් කොහෙ හරි ලොකු වැ‍රැද්දක් වෙලා තියෙනවා. කියන්නෙ කවුරු හරි රාජකාරිය පැහැර හැරලා. එහෙන් සල්ලි අඩු වෙලා නම් මෙහෙන් අතිරික්තයක් පෙන්නන්නෙ නැත්නම් හොයන්න කොහෙද වැ‍රැද්ද කියලා. මේක මට අමතක කරලා දාන්න පුලුවන් ගානක් නෙවෙයි.. කරුණා කරලා චෙක් කරලා බලන්න මම මේ කියන transaction number එකට තියෙන error message එක මොකක්ද කියලා. ඕක හොයන්න ඔච්චර අමාරුද? දිනෙයි වෙලාවයි ගණුදෙනු අංකයයි මම දෙනවා නම් ඇයි ඕක හොයන්න බැරි. එච්චර දෙයක් කරන්න බැරි පරිඝනකයක් මොකටද තියාගෙන ඉන්නෙ?

පිළිතුර දියාරු හිනාවක්.

“මේ අහන්න යාලු. දැන් මම කියන්නෙ බොරුවක්ද කියලා ඔයාට දැනගන්න පුලුවන් වෙන්නෙ (authenticity of my claim) ඔය error message එකෙන්. ඒක රෙකෝඩ් වෙන්නෙ නැත්ද?”

“වෙනවා”

“ඒක මට බලන්න පුලුවන්ද?”

මම ‘ඔව්’ කියන උත්තරේ බලාපොරොත්තුව නෙවයි ඇහුවෙ. උත්තරේ බෑ තමයි.

“හරි ඒක ඔයාට බලන්න පුලුවන්ද”

“ඔව්”

“එහෙනම් බලන්න. මෙන්න වෙලාව. මෙන්න දිනය. මෙන්න ගණුදෙනු අංකය. මෙන්න ඕනෙ නම් ඊට කලින් ගණුදෙනුවෙ අංකයත්.”

“අපි බලන්නම්. දැන්නම් අපි කාර්‍යබහුලයි”

“එහෙනම්. බලපු ගමන් මට කෝල් එකක් දෙනවද”

” මම පුද්ගලිකව පොරොන්දු වෙනවා එහෙම කරන්න”

“මේක abort වෙච්ච transaction එකක්නෙ. මේක auto reverse වෙන්න දවස් කීයක් යනවද?

“අපේ බැංකුවෙ කාඩ් එකක් නම් පැය 24යි.”

“වෙන බැංකුවක කාඩ් එකක් නම්?”

“ඒක හරියට කියන්න බෑ.”

“කවද හරි එහෙම වෙනවද මම මොකුත් නොකර හිටියොත්?”

පිළිතුර දියාරු හිනාවක්.

මේ අයගෙ පොරොන්දු ගැන බලාපොරොත්තු තබා හිඳීම මම අතහැරලා අවුරුදු ගානක් වෙනවා. ඉතින් මම රෑ දොලහ වෙනකල්ම වරින් වර කතා කරලා බැලුවත් උත්තරය එකමයි. පහුවදාට අලුතෙන්ම මේ දෙබසම පුනරුච්චාරණය කරන්න වුනා දවස් කීපයක්, හරියට මැරිලා ඉපදිච්ච උන්ට වගෙ. මම අලුතෙන් පාවිච්චි කල දෙබස් කණ්ඩ නම්.

“ඔයාට මේ වගෙ දෙයක් උනොත් කොහොමද දැනෙන්නෙ?”

“ඔයාට ගෙදර කන්නවත් සල්ලි නැතුව ගියොත් ඔයා කොහොමද ප්‍රතික්‍රියා දක්වෙන්න.”

“කරුණාකරලා අමතක කරන්න මම පාරිභෝගිකයෙක් ඔයා නිළධාරියෙක් කියලා. මොහොතකට හිතන්න මේ මනුස්සයෙක් තව මනුස්සයෙකුට කරන උදව්වක් කියලා”

“මම මෙතන දවසෙම ඉඳගෙන උපවාසයක් කරන්නද මගෙ සල්ලි ලැබෙනකල්?” (මේක අහන්නෙ හිනාවකුත් එක්ක)

ඔන්න හත්වෙනි දවස වෙනකොට ඒ කියන්නෙ අගෝස්තු හත්වෙනිදා යාන්තම් error message එකක් තියෙන බව බැංකුව පිළිගත්තා. ඊට පස්සෙ මට දුන්න transaction dispute form එකක්. ඒ එක්කම මගෙ පැමිණිලි ලිපියෙ පිටපතයි, මගෙ විස්තරාත්මක ගිණුම් විස්තරයක පිටපතකුයි එක්කම මම තරමක් දැඩි හඬකින් ඉල්ලා සිටිය error message එකේ පිටපතකුයි අර කාඩ් මධ්‍යස්ථානයට යැව්වා. ඒ වෙනකොට දවස් හතක් අපි පටි තද කරගෙන ඉඳලා.

මේ වෙනකොට දීපා ගිණුම අයිති SBI බැංකුවේ කළමනාකරුට කතා කරලා තිබ්බෙ. ඔහු කිව්වෙ මේ බැංකුවෙන් ක්‍රියාත්මක වෙලා මුදල් ආපසු එවනකල් ඔවුන්ට කිසිවක් කල නොහැකි බවයි. මෙය කවදා නිමාවක් දකීද කියන එකත් කිව නොහැකි බවයි.

මේ කාලය ඇතුලත මම කරපු දේවල් තමයි, නිතර බැංකුවට ගොස් වාත කිරීම. ඒක කොච්චර සාර්ථකද කිව්වොත් ඔවුන් මම එන විට හැංගෙන්න පවා පෙළැඹුනා.
අනික ඊ මේල් නැවත නැවතත් යවමින් වාත කිරීම. ඔවුන් දුරකථනය අතට ගත්ත ගමන් කියන්නෙ ඔව් අපි ඊ මේල් එක දැක්කා කියලා.

ඒ වගේම අවශ්‍ය වෙයි කියලා හිතන හැම ලියකියවිල්ලක්ම හැම ඊ මේලයක් සමගම අමුණා යැවීම. එවිට ඔවුන්ට කියන්න බෑ මට අහවල් දේ නැති නිසා මේ දේ නොකල බව.

ඊයෙ (මම මේ බ්ලොග් ලිපිය ලිව්වෙ අගෝස්තු 16 වෙනිදා) වෙනකොට මේ වැඩේ වෙලා දවස් 15ක්. ඊයෙ රෑ මම ආයෙම ඊ මේල් යැව්වා දිගට හරහට, මම අලුතෙන් ඇතුල් කරපු කෑල්ල මේ , “අපි මුදල් නැතුව මෙහෙ පුදුමාකාර අපහසුතාවයකට පත්වෙලා ඉඳැද්දි ඔබලා මේ මවුස් බොත්තමක් ක්ලික් කරලා විසඳන්න පුලුවන් දේ නොකරන්නෙ මොන අවාසනාවකටද කියලා මට තේරෙන්නෙ නෑ” කියලා.

මේ දවස් පහලව ජීවත් වුනේ පොඩි එකාගෙ පොකට් මනි වලින්.
අද හවස මම බ්ලොග් කියවන ගමන් අන්තර්ජාලයෙන් ඊ බැංකු ගිණුමට ගිහින් බැලුවා.

මෙන්න මුං මේක ආපහු දාලා! යේ…..!!!!!!!!!!!!!!!

ඒ සතුට කොතරම් අමාරුවෙන් උපයාගත්ත සතුටක්ද කියන එක කියන්න වචන නාස්තිකරන්න ඕනෙ නෑනෙ!

කොයි රටේ හිටියත් අපි යුතුකම් දන්න ශ්‍රී ලාංකිකයොනෙ. ඉතින් මම අර අපේ ගේ ගාව බැංකුවෙ මේ වැඩේට මම ගිහින් වාත කල නිලධාරියට කතා කලා දුරකථනෙන්. මේකා පටස් ගාලා කට් කලා. ඕක වුනා දෙපාරක්. ඊටපස්සෙ අර ATM යන්ත්‍රය භාර නිලධාරියට කතා කලා. මිනිහා ඇයි කියලා ඇහුවම මම කිව්වා අර වැඩේ හරි ඔයාටත් ස්තුතියි, ඔයාගෙ යාලුවටත් කියන්න මම ස්තුතියි කිව්වයි කියලා. කියන්න මම කතා කලේ ස්තුතියි කියන්නෙයි කියලා. එයා කට් කලානෙ මම කතා කලාම.” මම මෙහෙම කිව්වම මිනිහට බකස් ගාලා හිනා ගියා.

ලස්සනම වැඩේ, මම පස්සෙ දවසක ATM එක පැත්තෙ ඉඳලා පයින් එනවා. බැංකුවෙ මම වාත කරපු පොරක් ඉස්සරහ පාරෙන් බයික් එකේ ආවා. පොරටයි මටයි අතරෙ තිබ්බා හතර මං හන්දියක්, මම බුවාට ඈතදිම අත වැනුවා පෞද්ගලිකව ස්තුති කරන්න. මේකා මාව දැක්ක ගමන් ටක් ගාලා බයික් එක හරවන්න හැදුවෙ හන්දියෙන් වමට, මාව මග අරින්න. එතකොට හන්දිය පහුවෙමින් තිබ්බෙ. ඒ මදිවට වැහැලා පාරෙත් වතුර. බයික් එකේ පස්ස රෝදෙ ලිස්සලා ගිහින් ඉස්සර වුනා. පෙර වාසනාවකට පොර යන්තම් වතුර වලේ කකුල තියලා අණ්ඩක් කඩා නොගෙන බේරුනෙ.

මම ලඟට ගියාම පොර කියනවා. “මාව ලිස්සුවනෙ මේ වතුරට. ෂික් මේ පාරවල් නම්…”

මම අතට අත දීලා කිව්වා. මම මේ ස්තුති කරන්නයි හැදුවෙ කියලා. පොර ඇත්තෙන්ම දන්නවා ඒ වෙනකොට මගෙ වැඩේ හරි ගිය බව. අරක අර සිංහලෙන් reflex action කියන අහවල් එකක්.

මේ සම්බන්ධව විශේෂඥ උපදෙස් සඳහා මගේ සොයුරු බ්ලොග් රචක සුදීකගෙ “ඇවිද්ද පය” බ්ලොග් අඩවියේ පළවූ විශේෂ ලිපිය ATM යන්ත්‍රය සමග ගණුදෙනු කිරීමේදී මෙතනින්.

 

ටැග: , , , , , ,

79. මාවම කන ATM සමග හැංගියං අරූ එනවෝ!!! (1)

79. මාවම කන ATM සමග හැංගියං අරූ එනවෝ!!! (1)

ඒ දෙදාස් අට වසරයි. එදා අප උදෙන්ම මහනුවර බලා යාම පිටත් වීමට සිතා සිටියත් හිතූ තරම් උදෙන් පිටත් වන්නට නොහැකි වූයේ කලින් දවසේ මහා වර්ෂාවේ මඩ නාගෙන ගෙදර පැමිණි වාහනය සෝදාගන්නට හිතුවාට වඩා තරමක් වෙලා ගතවූ නිසයි. කෙසේ හෝ නුවර පාරට වැටීමට ගම්පහට හෝ නිට්ටඹුවට නොගොස් මුලින්ම බියගම වෙලඳ කලාපය පැත්තට ගියේ එහි තිබූ ATM යන්ත්‍ර පෙලින් එකකින් අවුලක් නැතිවම මුදල් ගතහැකියයි මා විශ්වාස කල නිසයි.

එක එක බැංකුවලට අයත් එක එක වර්ග වල ATM යන්ත්‍ර එක එක පිස්සු කෙලින බවත්, ඇතැම් විට දශක කීපයක් පරණ, අකුරු මැකීගිය, දර්ශන තිරය අවර්ණ වූ, Nixdorf වර්ගයේ යල් පිණූ යන්ත්‍ර, අලුත්ම ATM යන්ත්‍රයකට වඩා user friendly ස්වභාවයෙක් ඉහල බවත් මම අත් දැකීමෙන්ම දැන සිටියා.

වාහනය ATM යන්ත්‍රය අසල පාරේ නතර කල මම, යන්ත්‍රය තිබූ කුටියට ඇතුල්වී කාඩ් පත රිංගවා, තරු හතරේ රහස්‍ය අංකය 😀 ඇතුලු කර, මට මතක විදියට රුපියල් 15000ක් ඉල්ලා සිටියා. සුපුරුදු පරිදි මගේ ඉල්ලීම ඉ‍ටු කරනවාද නැද්ද යන්න අවලෝකනය කර ගැනීමට මඳ වෙලාවක් ගතකල ආඩම්බරකාර එහෙත් සුකොමළ යන්ත්‍රය, සුපුරුදු දෙදරීම්, කෙඳිරීම්, ගෙරවීම් යනාදියෙන් අනතුරුව කාඩ් පත එලියට දමා මට කණගා‍ටුව ප්‍රකාශ කරහිටියා.

යන්ත්‍රයත් සමග උරණ නොවූ මම නැවත වතාවක් උත්සාහ කලා. එවර මා කෙරෙහි අනුකම්පා කල යන්ත්‍රය රුපියල් පහලොස්දාහක් නිකුත් කර, රිසිට් පතක්ද, හොඳින් කාරා ‘තූහ්ක්’ හඬින් එලියට දැම්මා. මුදල් සාක්කුවේ දමාගෙන, කාඩ් පතද අතට ගත් මා නිකමට රිසිට් පත් කියවමින් කුටියෙන් එලියට ආවා. එකවරම ගල් ගැසී නතර වූ මා නැවත යන්ත්‍රයට කාඩ් පත ඇතුල් කර සංක්ෂිප්ත ගිණුම් විස්තරයක් මුද්‍රණය කරගත්තා. කොරලා තියෙන්නෙ වැඩේ! මගේ ගිණුමෙන් මා ගත්තාට වඩා දෙගුණයක් මුදල් අඩු වී තිබුනා.

එදා නිවාඩු දවසක්. කලබල නොවූ මම ආරක්ෂිත කැමරාවක් වේ නම් නොවරදින ලෙස කැමරාවේ සටහන් වීමටත්, අවධානය දිනා ගැනීමටත් රිසිට් පත උස්සා වටයක් කැරකුනා.ඉන් පසු කුටිය පසුපසට ගොස් එහි සිටි ආරක්ෂක නිලධාරියාට කතා කලා.

“අද බැංකුව වහලනෙ සර්.”

“ආ ඒකට කමක් නෑ, ඔයාගෙ ලොග් පොතක් තියෙනවද? හරි කොතන හරි ලියාගන්න මේ විස්තර. මේක කස්ටමර් කම්ප්ලේන්ට් එකක්. ATM එකෙන් සල්ලි ආවෙ නෑ. මෙන්න වෙලාව මෙන්න රිසීට් එකේ ට්‍රෑන්සැක්ෂන් නම්බර් එක. ලියන්න පොතේ. මට කියන්න ඔයාගෙ නම. “

ආරක්ෂක නිළධාරියා ගෙ නමත් ලියාගෙන, ඔහුට ස්තුති කරපු මම ආපහු වාහනයයට නැගලා නුවර ගියා.

නුවර දීපාගේ සොහොයුරියගේ නිවසේ ගතකල දින කිහිපයක කාලය තුලත් මේ ප්‍රශ්ණය හිතට වද දුන්නා. ධනපතියන් නොවූ අපට රුපියල් පහලොස්දාහක් අමතක කර දමා සිටිය හැකි ගනනක් නොවෙයි.

දින කිහිපයකින් ආපසු පැමිණි මම කෙලින්ම ගියේ ATM යන්ත්‍රය අයත් බියගම බැංකුවටයි. ඇත්තෙන්ම මගේ ගිණුම තිබ්බේ කොළඹ බැංකුවකයි.

දීර්ඝ විස්තරයක් කෙටියෙන් කිව්වොත් බැංකුවෙදි මගේ “කට” මහෝපකාරී වුනා. ඊට අමතරව අර රිසිට් පත, අර ආරක්ෂක නිලධාරියාගේ සාක්ෂිය, සහ ලොග් පොතේ කල පැමිණිල්ල. සමග බැංකුවේ වැඩකල මගේ යෙහෙලියකගේ අප්‍රතිහත ධෛර්යය, කැපවීම සහ උනන්දුව, සහ මා ලියූ ලිපියක් යන සියල්ලම එක්ව දින කිහිපයකින් වැඩේ නිමාවක් දැක්කෙ අර අතුරුදනහ් වූ මුදල මගේ ගිණුමට නැවත බැර කිරීමෙන්.

දැන් බැංකුවල වැඩකරන රාජ්, සුදීක වගෙ මිත්‍රයො කියාවි මේ වගේ අවස්ථාවක් ගතයුතු නිවැරදි ක්‍රියාමාර්ගය. සමහර විට මම කල හැම දේම අනවශය වෙන්න පුලුවන්. නමුත් එදා මම ඒ ගැන දැනගෙන හිටියෙත් නෑ.

ඒ වගෙම…

මේ ගණුදෙනුව නිමා කිරීමට බැංකුව ක්‍රියාකල ඇල් මැරුණු ආකාරය නම් මගේ කෝපයට හේතුවූ බව මට තාම මතකයි. ඒ වගේම මම රිසිට් පත පරීක්ෂා නොකර, මේ ගැන නොදැන හෝ දැන ගෙනත් බැංකුවට වැඩේ භාරදී, කිසිවක් නොකර හිටියා නම් මේ මුදල බැංකුව විසින්ම යම් දිනෙක ආපහු ගිණුමට බැරකරයිදා කියන කාරණය නම් සැකසහිත බව මට නැවත වතාවක් ඔප්පු වුනා මේ සති දෙකකට කලින්, ලංකාවෙන් පිටත මේ අපි වැඩ කරන දූපත් සමූහාණ්ඩුවේ.

ඒ ගැන මී ලඟ ලිපියෙන් කතා කරන්නම්. එතෙක්…

ATM භාවිතයේදී මට හිතෙන දේ කීපයක් මෙන්න. මේ කොහෙන්වත් උපුටාගත් දේවල් නෙවෙයි, මගේම සොයා ගැනීම් වලින් කිහිපයක්.

මේ වගෙ අකර තැබ්බයක් වුනොත් අර මම ක්‍රියාකරපු විදිය නැවත කියවා බලන්න, නැවත ප්‍රචාරයක් අවශය නෑනෙ.

ATM යන්ත්‍රය අසල සැකකටයුතු පුද්ගලයො සිටී නම් සැලකිලිමත් වීම සහ මුදල් ‍රැගෙන යනවිට ඔවුන් ආසන්නයෙන් ගමන් කිරීම එච්චර හිතකර නෑ.

ATM යන්ත්‍රයට යෑමට පෙර රුපියල් සීයේ කොල දෙක තුනක් සූදානම් කරගෙන තියාගැනීම හොඳ අදහසක්. අවශ්‍ය මුදල අරගෙන හෙමීහිට කලිසමේ ඉස්සරහ සාක්කුවට දමාගෙන අර රුපියල් දෙතුන්සීය අතට අරගෙන ගනිමින් දොරෙන් එලියට ඒම ඔබට හොරුන්ගේ අණුකම්පාවද, අවඥාවද දිනාගත හැකි හොඳ ක්‍රමයක්.

ඔබ ආවෙ රෝද හතරෙ වාහනයකින් තනියෙම නම්, ATM යන්ත්‍රයට යාමට පෙර සියලු දොරවල් අගුල් දමා ඇතිදැයි බලන්න. ආපසු පැමිනි විටත් නිකමට වාහනයෙ පසුපස අසුන් දෙසත් බලන්න. ඇතුලුවූ වහාම දොර අගුල් දමාගන්න. හැකි ඉක්මනින් ගෙදර හෝ කාර්‍යාලයට යන්න.

මතු සම්බන්ධයි>>>>>>

 

ටැග: , , , , , ,

67. ජර්මන් යන එවුන් බේත් විදගන්න වරෙල්ලා!!

67. ජර්මන් යන එවුන් බේත් විදගන්න වරෙල්ලා!!

ගමයයි මායි දෙන්න ගියා සුපුරුදු විදියට හොරි බනිස් කාලා ප්ලේන්ටිය ගහලා කැහි කූරක් ඇදලා එන්න. දෙන්නම දුම්බට වලට ගිණි තියාගෙන ඔන්න යාවත්කාලීන කරනවා.

“මොකද බං උඹ ඊයෙ ආවෙ නැත්තෙ?”මම ඇහුවා.

“ආ… ඊයෙද? ඊයෙ ගියානෙ මචං එයාපෝට්. ඊයෙ දුලානිලගෙ අයියා ජර්මන් ගියානෙ බං ස්කෝල් එකක් හම්බ වෙලා.”

“මරුනෙ! ඉතිං කොච්චර කාලෙකටද?”

“අවුරුදු තුනකට මචං.”

“අන්න වාසනාවන්තයො. ශ්‍රී ලන්කන් ඩිරෙක්ට් ෆ්ලයිට් තියෙනවද ජර්මනියට?”

එතකොටම අපි කැහිකූරු ගන්න, සිංහලද, දෙමලද, ජාද, බර්ගර්ද, මුස්ලිම්ද, මොකක්ද කියන්න බැරි නමක් තියෙන කඩේ, ඒ කොයි වර්ගයට අයිතිද කියලා පෙනුමෙන්වත් ඇක්සෙන්ට් එකෙන්වත් අනුමානවත් කරන්නවත් බැරි මුදලාලි පැන්නා මැද්දට.

“ෆ්‍රැන්ක්ෆර්ට් යන්නෙ අබුඩාබි එකට ගීල්ලා තමයි. ඊත්‍රෝ(හීත්‍රෝ) යන්නෙත් ඒමයි. අබුඩාබි එකේ හරි ඩුබායි එකේ හරි ටච් කරලා තමයි යන්නෙ”

“ම්හ්ම්.. ඇත්තද?”

මුදලාලි ගියා කඩේ ඇතුලට.

තවත් දුම් උගුරක් පෙනහලු පිරෙන්න ඇදපු මම,

“දුලානිගෙ අයියා ජර්මන් ගියා කිව්වනේද මචං?”

“ඔව්, ඌ ජර්මන් තමයි ගියේ, ඇයි මචං?”

“ඌට කොච්චර ට්‍රයි කලත් ජර්මන් යන්න බෑ මචං.”

ගමයා මොකුත් නොකියා තොල් එකට තද කරගෙන බෙල්ල ඇල කරලා මං දිහා බැලුවා.

“මචං, ඌ ගියේ ජර්මනි. නැත්නං ජර්මනියට. ජර්මන් නෙවෙයි. මොකද ඒක භාෂාවක්. එහෙම වුනොත් සිංහල, හීබෲ, පාලි, සංස්කෘත, එස්ප‍රැන්ටෝ, පෘතුගීසි, ඉංග්‍රීසි, දෙමල හෙමත් යන්න පුලුවං වෙන්න එපෑ. බැරිවෙලාවත් එහෙම යනවානම් මචං මොකක් හරි බේතක් කරන්න වෙයි!”

ගමයා අමුතු හිනාවක් දාගෙන මං දිහා බලා හිටියා. මම ඔන්න තවත් පටවනවා.

“ඒවගෙම මචෝ අර යන BMW එක ජර්මන් කාර් එකක්.
එතකොට ජර්මන් විශේෂන පදයක්.
එතකොට රට වැසියා ජර්මන්කාරයා නැතිනම් ජර්මන් ජාතිකයා.”

“එහෙම කියනකොට තේරෙනවා මචං. ඒ වුනාට එක පාර ටැපලෙනවා, අර පුරුද්දට…”

“ආපහු ගියාම මම උඹට කොලේක ඇඳලා පෙන්නන්නම්කො.”

තව පොඩි අවුලක් තමයි අර බුවා කිව්වා නේද ඩුබායි එකෙන්ද, අබුඩාබි එකෙන්ද බැහැලා යන්න ඕනෙ කියලා?

“ඔව්”

“මචං ඕක හුඟ දෙනෙක් කියනවා මං අහලා තියෙනවා. ඊට ලස්සනයිනේද ඩුබායි වලින්, අබුඩාබි වලින් බැහැලා යනවා කියන එක. ඩුබායි එකේ කියන්නෙ නැතුව? එතකොට හොංකොංවල, ලන්ඩන්වල.”

පාරේ වනවන ගිය පස්සක් දිහා නොපෙනි යනකල්ම බලා හිටපු අපි දෙන්නා එකිනෙකාගෙ මූණ බලාගෙන ඉඟි මැරුවා හරියට “කොහොමද ඒ වැනිල්ල?” කියනවා වගෙ.

“ඉතිං මොකක්ද උඹ කිය කිය හිටියෙ? පස්සක් දැක්කම උඹටත් උන් හිටි තැන් අමතක වෙනවනෙ, හෙහ් හෙහ්. යකෝ දරු පවුල් කාරයො නේද? මේ හිටහල්ලකො අපි වගෙ ඩීසන්ට් කමට”

“අනේ ‍තෝ මට කියන්නෙ නේ? ඔය සපත්තුව තෙමිලා තියෙන්නෙ තොගෙ දිව ඇතිල්ලිලා…”

“මේ ඒක නෙවෙයි හෙන්රියො. සිංගපූරුවෙ එකා සිංගපූරියන්නෙ. එතකොට හොංකොංවල එකා මොකාද? ඕක අපේ පුතා බං ඇහුවෙ. ඩික්ෂනරියෙත් නෑනෙ බං.”

ගමයා අති සාර්ථක විදියට ආරක්ෂාකාරී ඉරියව්වෙන් පාදය පසුපසට ගෙන වේගවත් පහරක් එල්ල කලා පන්දුව තන නිල්ල දිගේ වේගයෙන් ගලාගෙන යන්න.

“ඔය හොංකොං වල වැසියාට කියන වචනයක් මම දැනගෙන හිටියෙ නෑ මේ ලඟක් වෙනකල්. මෙන්න මේ ලඟදි National Geographic Channel එකේ දැන්වීමක හොංකොඟර් කිව්වා බං. මං හොල්මං වෙලා ගියා.”

“ආහා ඇත්තට! යකෝ අද සෑහෙන දිග පාඩමක් ඉගෙන ගත්තනෙ” ගමයා සිගරට් කොටේ බිම දාලා පාගන ගමන් කිව්වා.

“එහෙම තමයි ඩෝ, හැම දාම නෑ හැම තැනම නෑ” මම කහමදේටම ආපු බටේ පෙරේත උගුර අදින්න ඉස්සෙල්ල කිව්වා.

_______________________________________________________________________________________

වැඩේ ඒත් අවුල් නම් මෙන්න මමම හදපු වගුවක් තියෙනවා. කොහෙන්වත් උස්සලා නෙවෙයි, මේ දැන් හැදුවෙ. හැමෝම මං වගෙ 18ටේ කොල්ලො නෙවෙයිනෙ. 🙂 පේනවා මදිනං එහෙම කෂ්ටිය ලැජ්ජ වෙන්න ඕනෙ නෑ වගුව උඩ දෙපාරක් කොටන්න. 😀

ප.ලි. මා අවුරුදු පහකට හෝ හයකට පෙර දුම්පානය නතර කල බව සලකන්න. Hong Konger යන වචනයේ භාවිතාව මේ කතාවට ඈඳූමුත් එය සැබවින්ම සිදුවූයේ මෙම වසරේ 2012 මුල භාගයේය.

මමත් සියල්ල දත් නෙවෙයිනෙ. මම නොදැන හිටියට එහෙම වචනයක් තිබිලා තියෙනවා. මෙන්න විකිපීඩියාවෙන්…

The terms Hong Konger (or Hongkonger), Hongkongese, and Hong Kong People are all translated into the Cantonese term of Hèung Góng Yàhn (Chinese: 香港人; Cantonese Yale: Hèung Góng Yàhn). As a result, the above terms are different only as far as English language usage is concerned. People from Hong Kong in Western countries are also referred to colloquially as Hongers[citation needed] (or honkies[citation needed], an offensive term ), however these latter terms are not always well received. The terms embodies a civic identity as opposed to one based upon race or ethnicity.

Hong Konger is used more often by native speakers of English,[citation needed] while Hong Kong People, a more direct translation of the term Hèung Góng Yàhn, is used to a greater extent by Chinese native speakers in Hong Kong when writing or speaking in English.[citation needed] Hongkongese is a relatively recent term coined by the North American press, likely using the same suffix as the word Chinese does.[1]

The term Hong Kong Chinese was used more often in the 19th to early 20th century in Hong Kong[citation needed], where the British population residing in Hong Kong made up a higher percentage than what it comprises now. One used to refer to an individual as Hong Kong Chinese in order to differentiate the person from a Hong Kong Briton.

 

ටැග: , , , , ,